ตอนที่ 60: สังหารยอดฝีมือขั้นชีพจรโอสถระดับสมบูรณ์! เกราะพันเกล็ดแสงกระจ่าง (ขั้นชีพจรโอสถ) ! (ฟรี)

ตอนที่ 60: สังหารยอดฝีมือขั้นชีพจรโอสถระดับสมบูรณ์! เกราะพันเกล็ดแสงกระจ่าง (ขั้นชีพจรโอสถ) !

นักฆ่าสี่คน ตอนนี้เหลือเพียงคนเดียวที่เป็นขั้นชีพจรโอสถพื้นฐาน

นักฆ่าขั้นชีพจรโอสถคนนี้ภายใต้การโจมตีร่วมกันของสองพี่น้องหลี่ชิงเหอ ทำได้เพียงตั้งรับอย่างเดียว ห่างไกลจากความพ่ายแพ้ก็อีกไม่ไกล

อีกด้านหนึ่ง

หลัวฟู่ตั้งใจจะหลบหนี แต่กลับถูกหลินฉู่สกัดฆ่าไว้ได้อย่างจัง

‘เห็นได้ชัดว่าห่างจากกำแพงเมืองเพียงไม่กี่ก้าวเท่านั้น!’

หลัวฟู่โกรธจนตับดีแทบฉีกขาด

แคร๊ง แคร๊ง แคร๊ง.......!

ทวนสมบัติวิญญาณใจสมุทรแทงเข้ามาอย่างต่อเนื่อง

ถึงแม้หลัวฟู่จะเพราะใช้เงาโลหิตชั่วพริบตาทำให้ฝีมือลดลงไปบ้าง

แต่ก็ยังไม่ถึงกับป้องกันการโจมตีของหลินฉู่ไม่ได้

เพียงแต่ว่าก็ไม่มีความสามารถที่จะฝ่าวงล้อมภายใต้มือของหลินฉู่ได้

‘ไอ้เด็กเปรตนี่ คิดจะถ่วงเวลาให้ข้าตายทั้งเป็น!’

หลัวฟู่มองเห็นจุดประสงค์ของหลินฉู่ออกแล้ว

ข้อได้เปรียบของหลินฉู่ ก็คือความแข็งแกร่งและความทนทาน

หากพูดถึงการฆ่าฟัน เขากับตัวเองยังมีความแตกต่างอยู่

แต่ก็น่าแปลกที่ข้อได้เปรียบที่ไม่โดดเด่นสองอย่างนี้ กลับส่งผลกระทบต่อสถานการณ์ในตอนนี้

ฉึก.......!

ประกายสีแดงพลุ่งพล่าน ดาบหนึ่งฟันเข้ามาอย่างรวดเร็ว

หลินฉู่ถือทวนตวัดขึ้น จี้ไปที่จุดอ่อนของดาบแดงอย่างแรง

แคร๊ง.......!

อานุภาพของดาบเล่มนี้ยังไม่ทันจะได้ปลดปล่อยออกมาอย่างเต็มที่ ก็ถูกหลินฉู่ทุบจนแหลกละเอียด

พละกำลังที่น่าสะพรึงกลัว ทำให้หลัวฟู่ถอยหลังไปหลายก้าวโดยตรง

พลังจิ้นของเขาสิ้นเปลืองไปไม่น้อย ตอนนี้ยิ่งไม่กล้าใช้จ่ายอย่างสุรุ่ยสุร่าย

ยังไม่ทันที่หลัวฟู่จะได้ทันตั้งตัว ประกายสีทองหลายสายก็ส่องประกายขึ้น ลูกธนูมังกรก็ตามมาติดๆ

“ฮึ่ม! ไอ้เด็กเปรตเจ้ามันสมควรตายจริงๆ!”

หลัวฟู่แหกปากตะโกนลั่น

ในใจของเขามีความโกรธพลุ่งพล่านขึ้นมา

ความอัดอั้นตันใจ!

เป็นถึงขั้นชีพจรโอสถระดับสมบูรณ์ ถูกเด็กหนุ่มที่ดูภายนอกเป็นแค่ขั้นหลอมอวัยวะยุทธ์ระดับสมบูรณ์ตีจนไม่สามารถสู้กลับได้ ช่างเป็นความอัปยศสิ้นดี

แคร๊ง แคร๊ง แคร๊ง.......!

ดาบแดงฟันอย่างต่อเนื่อง ทุกครั้งที่ฟันลูกธนูมังกร ก็จะสั่นสะท้านไปครั้งหนึ่ง

หลังจากฟันลูกธนูห้าดอกหมดแล้ว ดาบแดงในมือของหลัวฟู่เกือบจะหลุดมือ!

ชวิ้ว ชวิ้ว ชวิ้ว.......!

หลัวฟู่เพิ่งจะฟันหมดไปชุดหนึ่ง ชุดต่อไปของลูกธนูมังกรก็ตามมาติดๆ

“ข้าจะฆ่าเจ้า.......”

หลัวฟู่ยังพูดคำหยาบไม่ทันจะออก ก็ทำได้เพียงพยายามอย่างสุดกำลังที่จะป้องกัน

หลินฉู่ยิงเร็วเกินไปแล้ว!

ลูกธนูมังกรชุดแล้วชุดเล่า เกือบจะเชื่อมต่อกันเป็นเส้นเดียว

แคร๊ง แคร๊ง แคร๊ง.......!

ประกายไฟสาดกระเซ็น บนกำแพงเมืองดังกังวานไปด้วยเสียงโลหะปะทะกัน

เลือดสายหนึ่งไหลลงมาจากง่ามมือของหลัวฟู่ เขาใกล้จะถึงขีดจำกัดแล้ว!

ในตอนนี้

หลัวฟู่ในที่สุดก็ได้สัมผัสถึงความน่าสะพรึงกลัวของนักรบธนูที่แข็งแกร่ง

ถึงขนาดไม่มีโอกาสที่จะเข้าใกล้เขาเลย!

ปัง, ชวิ้ว!

ในที่สุด หลัวฟู่ก็ยากที่จะถือดาบแดงไว้ได้อีกต่อไป

ดาบแดงพลิกคว้างกลางอากาศ ปักลงบนกำแพงเมืองโดยตรง

ฉึก ฉึก ฉึก.......!

ลูกธนูมังกรหลายดอกปักหลัวฟู่จนกลายเป็นเม่น

ร่างกายของผู้ฝึกยุทธ์ขั้นชีพจรโอสถระดับสมบูรณ์แข็งแกร่งไม่ธรรมดาจริงๆ

หากเป็นผู้ฝึกยุทธ์คนอื่น เกรงว่าคงจะถูกระเบิดเป็นเนื้อบดไปแล้ว

ส่วนหลัวฟู่ถึงกับสามารถทำให้ลูกธนูมังกรปักคาอยู่ในร่างกายได้อย่างแน่นหนา

ปัง!

หลัวฟู่คุกเข่าลงกับพื้นอย่างหมดแรง

เขามองดูเท้าที่เดินมาถึงเบื้องหน้าตนเอง แค่นเสียงหัวเราะเย็นชาแล้วเอ่ยปาก: “นักฆ่าของหออาภรณ์โลหิตจะได้รับการคุ้มครองจากหออาภรณ์โลหิต”

“หากเสียชีวิตในภารกิจ ผู้ที่ฆ่าย่อมต้องถูกหออาภรณ์โลหิตสังหาร!”

“ข้าขอเตือนเจ้า.......”

ฉึก.......!

หลินฉู่ใช้ทวนแทงทะลุศีรษะของหลัวฟู่

【ค่าประสบการณ์ +5000, เกราะพันเกล็ดแสงกระจ่าง (ขั้นชีพจรโอสถ) !】

“ไม่ต้องเตือน หออาภรณ์โลหิตมาเท่าไหร่ ข้าก็ฆ่าเท่านั้น!”

หลินฉู่ชักทวนออกมา กล่าวอย่างเย็นชา

หลังจากฆ่าหลัวฟู่แล้ว หลินฉู่ก็ถือว่ามีความเข้าใจในความสามารถของตัวเองอย่างถูกต้องแล้ว

ถึงแม้จะเป็นขั้นชีพจรโอสถระดับสมบูรณ์ก็สามารถต่อกรได้!

เพียงแต่ต้องสิ้นเปลืองเวลาและพลังค่อนข้างมาก

หลินฉู่ก้มหน้ามองดูกระบอกธนูแวบหนึ่ง เหลือเพียงลูกธนูมังกรอยู่ไม่กี่ดอก

นี่มันที่ไหนกันจะเป็นการต่อสู้ มันคือการเผาเงินชัดๆ!

ต้นทุนของลูกธนูมังกรหนึ่งดอกคาดว่าคงจะต้องห้าสิบกว่าตำลึง

นักรบธนู ช่างเปลืองเงินจริงๆ

“ท่านนายร้อย!”

“พวกเราจะต้านไม่ไหวแล้ว!”

ตอนนั้นเอง เสียงตะโกนของหวังซวีก็ดังมาจากไม่ไกล

จำนวนคนของเศษธุลีดินปืนของโถงพยัคฆ์ขาวมากเกินไป แค่เบียดก็เบียดขึ้นมาบนกำแพงเมืองได้แล้ว

หลินฉู่มองซ้ายมองขวา จากชั้นวางอาวุธหยิบคันธนูหนึ่งด่านขึ้นมา หยิบกระบอกธนูมาแล้วก็เริ่มยิง

แขนที่น้าวสายของหลินฉู่กลายเป็นเงาเลือนราง ลูกธนูแต่ละดอกเชื่อมต่อกันเป็นเส้นเดียว ราวกับห่าฝนธนูยิงไปยังทัพใหญ่ของโถงพยัคฆ์ขาว

ฉึก ฉึก ฉึก.......!

【ค่าประสบการณ์ +25】

【ค่าประสบการณ์ +20】

【ค่าประสบการณ์ +10】

【.......】

ประสบการณ์ที่ได้จากเศษธุลีดินปืนพวกนี้ไม่มากนัก

แต่ดีที่จำนวนเยอะ

หลังจากยิงหมดกระบอกธนูแล้ว หลินฉู่ก็ถือทวนไปข้างหน้า สังหารทัพศัตรูที่บุกขึ้นมาบนกำแพงเมืองทีละคน

แคร๊ง แคร๊ง แคร๊ง.......!

อีกด้านหนึ่ง สองพี่น้องหลี่ชิงเหอยังคงพันตูอยู่กับขั้นชีพจรโอสถคนนั้น

หลินฉู่สละเวลายิงลูกธนูมังกรออกไปดอกหนึ่ง สังหารนักฆ่าขั้นชีพจรโอสถพื้นฐานคนนั้นโดยตรง

【ค่าประสบการณ์ +3500】

‘วันนี้เป็นการเก็บเกี่ยวครั้งใหญ่จริงๆ!’

ในใจของหลินฉู่ร้อนรุ่ม

ซึ่งนี่เป็นสงครามที่มาค่าประสบการณ์เร็วที่สุด

หลี่ชิงเหอเมื่อเห็นนักฆ่าขั้นชีพจรโอสถเบื้องหน้าเสียชีวิต ตอนนั้นถึงได้สติกลับมา มองไปยังทิศทางของหลินฉู่

วินาทีต่อมา

ม่านตาของหลี่ชิงเหอก็หดเล็กลงทันที

เขาฆ่าหลัวฟู่ได้รึ?!

นี่มันเป็นไปได้อย่างไร?!

“ท่านพี่....... ท่านพี่!”

หลี่อวี้ที่อยู่ข้างๆ เรียกหลายครั้ง

ตอนนั้นเองหลี่ชิงเหอถึงได้ตื่นจากภวังค์

“อย่าเพิ่งไปสนใจอย่างอื่น รีบป้องกันเมืองก่อนเถอะ!” หลี่อวี้เตือน

“ได้!” หลี่ชิงเหอพยักหน้า ยกดาบสังหารไปยังขอบกำแพง

ศึกบุกเมืองรอบนี้ ต่อสู้กันจนกระทั่งขอบฟ้าปรากฏแสงสีท้องปลาขาว ฝ่ายโถงพยัคฆ์ขาวถึงได้ตีฆ้องถอยทัพ

หน้าประตูเมืองทั้งสี่ของอำเภอซุย ล้วนมีกองศพอยู่

กำแพงเมืองยิ่งถูกย้อมไปด้วยเลือดจนแดงฉาน!

ทั้งสองฝ่ายต่างก็มีความสูญเสีย โถงพยัคฆ์ขาวตายไปสามพันกว่าคน ส่วนทหารทางการอำเภอซุยเสียไปห้าสิบกว่าคน

อย่าได้ดูว่าอัตราการสูญเสียต่างกันมาก นี่เป็นเพราะโถงพยัคฆ์ขาวส่งมาแต่เศษธุลีดินปืน!

กำลังหลักของโถงพยัคฆ์ขาวยังไม่ได้ออกโรง!

แต่สถานการณ์ก็อยู่ในการควบคุมแล้ว

ขอเพียงหลัวฟู่ตาย โถงพยัคฆ์ขาวก็ยากที่จะสร้างคลื่นลมอะไรขึ้นมาได้อีกแล้ว

...

ค่ายทหารโถงพยัคฆ์ขาว

หลิ่วอีเหอทอดสายตามองเมืองอำเภอซุย ข้างกายตามมาด้วยนายร้อยที่เหลืออยู่ไม่กี่คนและพันตรีคนสุดท้าย

“รอบต่อไปต้องใช้กำลังหลักแล้ว”

หลิ่วอีเหอกล่าวเสียงเข้ม: “ทหารแนวหน้าพวกคนแก่คนอ่อนแอคนป่วยคนพิการเหล่านั้นขวัญกำลังใจสลายไปแล้ว ใช้การไม่ได้แล้ว โชคดีที่สิ้นเปลืองเครื่องมือป้องกันเมืองของอำเภอซุยไปไม่น้อย”

ตอนนั้นเอง

ทหารสอดแนมนายหนึ่งก็มาถึงข้างหูของหลิ่วอีเหอแล้วพูดสองสามประโยค

“อะไรนะ?!” หลิ่วอีเหอกล่าวอย่างตื่นตระหนก: “หลัวฟู่ตายแล้วรึ?!”

“ยังตายด้วยน้ำมือของหลินฉู่อีกรึ?!”

หัวใจของเขากระหน่ำเต้น

ในหัวราวกับฟ้าร้องดังสนั่น หึ่งๆ

“ฝีมือของเขามันเป็นไปได้อย่างไรที่จะเติบโตเร็วขนาดนี้?!”

พันตรีของโถงพยัคฆ์ขาวถาม: “ท่านเจ้าโถง พลังรบของหลินฉู่นี้น่าสะพรึงกลัว ตอนนี้พวกเราควรจะทำอย่างไร?”

แววตาของหลิ่วอีเหอส่องประกาย เผยให้เห็นสีหน้าเด็ดเดี่ยว

“หลีกเลี่ยงการปะทะโดยตรง!”

“หลินฉู่มีแค่คนเดียว กำแพงเมืองสี่ด้านเขาเป็นไปไม่ได้ที่จะดูแลได้ทั่วถึง”

“ขอเพียงพวกเราสามารถบุกทะลวงกำแพงเมืองด้านใดด้านหนึ่งได้ ยึดครองอำเภอซุย ก็จะสามารถขับไล่หลินฉู่ออกไปได้!”

การตายของหลัวฟู่ ทำให้แผนการของหลิ่วอีเหอสับสนไปหมด

เดิมทีมีหลัวฟู่คอยถ่วงเวลาอยู่ในเมือง รอให้เครื่องมือป้องกันเมืองของอำเภอซุยสิ้นเปลืองไปเกือบหมด กำลังคนอ่อนล้าลง ตอนนั้นกำลังหลักของตัวเองค่อยบุกเข้าไป ย่อมสามารถสำเร็จได้ในศึกเดียว!

ตอนนี้ ทำได้เพียงสู้ตายเท่านั้น!

จนกระทั่งยามเย็น โถงพยัคฆ์ขาวก็ตีกลองรบอีกครั้ง เริ่มการบุกเมืองรอบที่สอง

ครั้งนี้ การบุกของพวกเขารุนแรงอย่างยิ่ง!

...