บทที่ 514: มิอาจโต้แย้ง

กองบัญชาการเขตทหารว่างเจียง

ระบบบัญชาการเดิมถูกเปลี่ยนคนทั้งหมด หวังเหมิ่งมองดูหลินอันตรงหน้าราวกับอยู่ในความฝัน

เขาเคยคิดถึงเรื่องความร่วมมือระหว่างสองฝ่าย อย่างไรเสียก็ยังมีคำสั่งของผู้บัญชาการเก่าอยู่ แต่เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่า ในเวลาไม่ถึงหนึ่งสัปดาห์ ตนเองจะกลายเป็นลูกน้องของหลินอันไปเสียแล้ว

ความร่วมมือกับการเป็นนายบ่าว นั่นมันคนละเรื่องกันเลย

โลกใบนี้... ช่างบ้าคลั่งเสียจริง

“ท่าน... หลินอัน...”

ช่างน่าอึดอัดใจนัก

หวังเหมิ่งมองหลินอันอย่างพูดไม่ออก ฝืนใจเรียกออกไป

ให้ตายเถอะ กี่ปีแล้วนะ...

นอกจากผู้บัญชาการเก่าแล้ว เขายังไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครเลยจริงๆ

เขามองเกาเยี่ยนแวบหนึ่ง ในใจรู้สึกเหมือนกับว่าตนเองมองข้ามอะไรบางอย่างไป

เกาเยี่ยนนับตั้งแต่ตามหลินอันมาถึงเขตทหารว่างเจียง สีหน้าก็ดูเหม่อลอยมาโดยตลอด แถมความสัมพันธ์ของทั้งสองก็ดูไม่เหมือนคู่รักเลยสักนิด

เพียงแต่เขาก็ไม่กล้าถามอะไรมาก

หลินอันละสายตาจากแผนที่ยุทธการ เงยหน้าขึ้นมองทหารหลายร้อยนายในกองบัญชาการใหญ่อย่างสงบ

เขตทหารว่างเจียงมียุทโธปกรณ์เยอะจริงๆ

ปืนใหญ่อัตตาจร, กองทัพยานเกราะ, อาวุธประจำกาย มีครบทุกอย่าง

สิ่งที่ทำให้หลินอันรู้สึกตื่นเต้นที่สุดก็คือ เขตทหารว่างเจียงมีระเบิดนิวเคลียร์ทางยุทธวิธีฝังอยู่ใต้ดินจริงๆ ด้วย

นอกจากนี้ ก็คือทหารชั้นยอดที่เป็นผู้ปลุกพลังสูงถึงสี่พันนาย

การกวาดล้างดำเนินไปอย่างลับๆ ระบบกองทัพทั้งหมดก็ถูกเปลี่ยนเป็นสมาชิกของฐานที่มั่นหลงอันแล้วเช่นกัน

การผนวกเขตทหารว่างเจียงเป็นที่แรก แรงต้านทานไม่มากนัก ถึงขั้นที่เรียกได้ว่าราบรื่นมาก

อย่างไรเสียผู้ปลุกพลังของเขตทหารว่างเจียงส่วนใหญ่ก็เคยได้เห็นพลังของเขามาแล้ว บวกกับเจตนาที่หวังเหมิ่งเปิดเผยออกมา

อีกอย่าง ทางการก็ยังออกประกาศมาแล้วด้วย

แม้จะรู้สึกแปลกๆ แต่คนส่วนใหญ่ก็ยังคงเชื่อฟังคำสั่งนี้อย่างงุนงง ถึงขั้นมีหลายคนที่รู้สึกว่าการที่หลินอันเข้าควบคุมเป็นเรื่องดี

หลินอันแข็งแกร่งเกินไปแล้ว มีเขามาควบคุมเขตทหาร ความปลอดภัยก็เพิ่มขึ้นอย่างมาก

หลินอันครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะมองหวังเหมิ่งและอันจิ่งเทียนแล้วออกคำสั่งโดยตรง:

“ย้ายทั้งหมด ย้ายไปยังกำแพงเมืองชั้นนอกของฐานที่มั่นหลงอัน”

“อีกอย่าง ให้เกาเทียนพาโม่หลิงไปยึดฐานทัพอากาศมา”

“เครื่องบินรบมากมายขนาดนั้นวางทิ้งไว้เฉยๆ มันน่าเสียดายเกินไป”

กองกำลังทางอากาศมีประโยชน์แค่ไหน หลินอันสัมผัสได้อย่างลึกซึ้ง

มังกรทมิฬเข้าสู่สภาวะหลับใหล ความคิดที่จะขี่มังกรทำศึกของเขาคงต้องเลื่อนออกไปก่อน

หลังจากที่ยึดฐานทัพอากาศมาได้แล้ว แผนการหลายอย่างของผู้พันฉู่ก็จะสามารถดำเนินต่อไปได้

ส่งคนทางอากาศไปยึดครองและดูดซับฐานทัพทหารลับ, สถาบันทดลองอาวุธ, อู่ต่อเรือบางแห่ง...

ถึงขั้นที่ว่า มีเพียงชนชั้นสูงที่แท้จริงอย่างฉู่อันเท่านั้นที่จะรู้ถึงหลุมยิงนิวเคลียร์และฐานทัพสำรอง...

หากราบรื่น ฐานที่มั่นหลงอันจะขยายใหญ่ขึ้นจนกลายเป็นสัตว์ประหลาด

ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น แค่กำลังทหารที่อยู่ในมือตอนนี้ ประเมินคร่าวๆ... หากเป็นก่อนวันสิ้นโลก ก็เทียบเท่ากับกำลังทหารของประเทศเล็กๆ ประเทศหนึ่งแล้ว

“ผู้บัญชาการหลินอัน การขนย้ายมันลำบากเกินไปนะครับ!”

นายทหารฝ่ายเสนาธิการของเขตทหารว่างเจียงเดิมมองหลินอันอย่างหวาดหวั่น กลัวว่าจะมีคนบอกว่าตนเองเคยพูดจาไม่ดีมาก่อน เขาเป็นกังวลจริงๆ ว่าหลินอันจะมาคิดบัญชีเก่า

“ยังไม่นับว่าเขตทหารของเรามีผู้รอดชีวิตธรรมดาอยู่เป็นจำนวนมาก การย้ายถิ่นฐานมันง่ายที่จะดึงดูดซอมบี้เข้ามา”

“ยุทโธปกรณ์ขนาดใหญ่พวกนี้ การขนย้ายมันช่างยากเย็นเหลือเกิน!”

พวกเขาไม่ค่อยอยากจะ “ย้ายรัง” เท่าไหร่นัก

ในใจพวกเขารู้ดีว่า หากพวกตนเองย้ายไปยังฐานที่มั่นหลงอัน นั่นก็หมายความว่าจะต้องสูญเสียอำนาจทางทหารไปอย่างแท้จริง

แม้จะมีผู้ปลุกพลังของเขตทหารหลายคนที่อยากจะไปฐานที่มั่นหลงอันมาก อย่างไรเสียเขตปลอดภัยก็สามารถช่วยในการเพิ่มระดับได้ ใครบ้างจะไม่อยากได้?

แตกต่างจากเขตทหารหวนเจียงที่ได้รับคำใบ้จากเมืองหลวง บางทีอาจจะสามารถแบ่งแยกฐานที่มั่นหลงอันจากภายในได้

พวกเขาในฐานะที่เป็นฝ่ายเป็นกลางในสายตาของเมืองหลวง ก็ถูกทอดทิ้งไปนานแล้ว แต่จนถึงตอนนี้ ก็ยังไม่มีใครบอกพวกเขาว่าควรจะทำอย่างไร

ส่วนตัวเกาวั่งเอง ก็ยิ่งเป็นพวกปล่อยวาง คิดจะตามเนี่ยผิงไป

เมื่อเห็นว่าหลินอันไม่มีทีท่าว่าจะตอบอะไร หวังเหมิ่งก็ขมวดคิ้ว:

“ผู้บัญชาการ... หลินอัน”

“ไม่ต้องพูดถึงว่าการย้ายไปมันจะยากแค่ไหน ต่อให้ย้ายไปแล้ว ฐานที่มั่นหลงอันจะมีที่ใหญ่พอให้พวกเราใช้หรือครับ?”

“จะดีกว่าถ้าท่านมอบป้ายอาญาสิทธิ์เขตปลอดภัยให้พวกเรา แล้วพวกเราจะสร้างเขตปลอดภัยขึ้นที่นี่เอง”

“ทั้งสองฝ่ายต่างสนับสนุนซึ่งกันและกัน ยังจะช่วยลดความเสี่ยงได้อีกด้วย”

หลินอันได้ฟังแล้วก็เลิกคิ้วขึ้น หันไปมองหวังเหมิ่งที่เสนอความคิดเห็น:

“ป้ายอาญาสิทธิ์ให้พวกเจ้างั้นรึ?”

สีหน้าของเขาดูไม่ออกว่าดีใจหรือเสียใจ

ผู้ปลุกพลังระดับสองหวงเหยียนได้ฟังแล้วก็ตอบกลับโดยสัญชาตญาณ:

“ใช่ครับ อย่างไรเสียพวกคุณก็ใช้ไม่ได้แล้ว...”

ยังไม่ทันจะพูดจบ ก็เห็นหลินอันพุ่งวาบไปอยู่เบื้องหน้าหวงเหยียนในทันที พลังจิตมหาศาลกลายเป็นจิตสังหาร ล็อกเขาไว้กลางอากาศ ราวกับว่าในวินาทีต่อมาก็จะบีบเขาให้แหลกละเอียด

การเปลี่ยนแปลงที่กะทันหันทำเอาทุกคนตกใจ มีเพียงสมาชิกของฐานที่มั่นหลงอันเท่านั้นที่นึกอะไรขึ้นมาได้

จบสิ้นแล้ว คนของเขตทหารว่างเจียงพูดผิดไปแล้ว

“อึก...”

หายใจลำบาก

ในฐานะที่เป็นระดับสองขั้นต่ำเหมือนกัน หวงเหยียนก็พบว่าตนเองไม่มีแรงต้านทานเลยสักนิดด้วยความตกใจ

กลิ่นอายที่แผ่ออกมาจากตัวหลินอัน ทำให้เขารู้สึกราวกับกำลังเผชิญหน้ากับนักล่าที่อยู่บนสุดของห่วงโซ่อาหาร

ด้วยความกลัวโดยสัญชาตญาณ เขาไม่สงสัยเลยว่าหลินอันจะฆ่าเขาจริงๆ

ทำไมถึงเป็นแบบนี้?

“หยุดมือ!”

“หลินอัน เจ้าบ้าไปแล้วรึไง!?”

ด้วยความร้อนรน หวังเหมิ่งก็เรียกชื่อออกมาโดยสัญชาตญาณ จากก้นบึ้งของหัวใจเขาไม่เคยชินเลยว่าตั้งแต่นี้ไป เขตทหารว่างเจียงจะกลายเป็นของฐานที่มั่นหลงอัน

“ข้าบ้าไปแล้ว?”

หลินอันหัวเราะเบาๆ ก่อนจะบีบคอหวงเหยียน พุ่งทะลุห้องบัญชาการขึ้นไปยืนอยู่กลางอากาศทันที

“โครม!”

เสียงระเบิดดังขึ้น

ผู้รอดชีวิตทั้งเขตทหารว่างเจียงได้ยินแล้วก็พากันมองไปยังหลินอันที่อยู่กลางอากาศ

“เกิดอะไรขึ้น?”

“หัวหน้าทีมหวงเหยียนโดนจับได้ยังไง!?”

ใจคนสับสนวุ่นวาย พวกเขามองดูฉากตรงหน้าอย่างทำอะไรไม่ถูก

ตั้งแต่ที่สมาชิกของฐานที่มั่นหลงอันมาถึงที่นี่ ทุกคนก็ยังไม่ทันได้สติกลับคืนมา อดไม่ได้ที่จะคาดเดาว่าจะทำอย่างไร แต่ดูจากตอนนี้แล้ว สถานการณ์ดูไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่

“ข้าไม่ชอบพูดมาก”

วิธีการเดียวกัน สไตล์เดียวกัน

ยืนอยู่กลางอากาศ เสียงของหลินอันดังก้องไปทั่วทั้งเขตทหารภายใต้การขับเคลื่อนของพลังจิต

ภายใต้สายตานับล้านคู่ สมาชิกของฐานที่มั่นหลงอันที่ได้รับคำสั่งจากหลินอัน ก็พลันลากคนหลายร้อยคนมายังที่โล่ง

“เขตทหารว่างเจียงตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จะถูกควบคุมโดยฐานที่มั่นหลงอัน!”

“ข้าไม่อนุญาตให้มีเสียงอื่นปรากฏขึ้น!”

“ให้พวกเจ้าทำอะไร พวกเจ้าก็ต้องทำ!”

“ผู้ขัดขืน... ตาย!”

ไม่ไว้หน้าเลยสักนิด

หวังเหมิ่งสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของหลินอันที่ล็อกเป้าตนเองอยู่ ใบหน้าก็ซีดเผือดไปทันที

เขาคิดว่าหลินอันน่าจะเป็นคนของฝ่ายเมืองหลวง อย่างมากก็แค่คนละกลุ่มอำนาจ แต่ยังไงเสียก็คงจะเกรงใจพวกเขาอยู่บ้าง

แต่คำพูดพวกนี้ กลับพูดให้พวกเขาฟังชัดๆ

“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ทุกคนต้องย้ายไปยังฐานที่มั่นหลงอันโดยไม่มีเงื่อนไข และต้องปฏิบัติตามกฎระเบียบของฐานที่มั่นหลงอัน!”

“ไม่มีพวกเจ้า มีแต่พวกเรา!”

ขี้เกียจจะพูดอะไรมาก

หลินอันกวาดตามองไปรอบๆ แรงกดดันที่ติดมากับดาบแห่งคาอินทั่วร่างก็กวาดไปทั่วทั้งสนามรบโดยตรง สั่นสะเทือนจนผู้ปลุกพลังรอบข้างรู้สึกหายใจลำบาก

“ปัง!”

เหวี่ยงออกไปอย่างแรง

ก็เห็นเพียงหวงเหยียนที่ไร้เรี่ยวแรงต่อต้านโดยสิ้นเชิง ถูกเหวี่ยงเข้าไปในกลุ่มคนนับร้อยที่ถูกสมาชิกของฐานที่มั่นหลงอันมัดไว้อย่างจัง

ภายใต้แรงมหาศาล หวงเหยียนก็กลายเป็นลูกกระสุนปืนใหญ่ในชั่วพริบตา กระแทกกลุ่มคนที่ถูกมัดไว้จนกลายเป็นกองเนื้อเละๆ

ฉากที่โหดเหี้ยมและนองเลือด ทำเอาทั้งสนามรบตกตะลึง

คนนับร้อยที่ถูกมัดไว้นั้น เห็นได้ชัดว่าเป็นกลุ่มคนที่ฐานที่มั่นหลงอันจับตัวไปก่อนหน้านี้ กลุ่มที่สองที่พวกเขาเรียกว่า “คนทรยศ” ซึ่งเป็นผู้ที่ต้องรับผิดชอบร่วมกันในเขตทหาร

หลินอันกวาดตามองอย่างไม่ใส่ใจ พลังจิตก็ปะทุออกมาอย่างฉับพลัน

“ปังๆ! ปัง! ปัง!”

พลังจิตที่แยกออกเป็นสิบๆ สายราวกับกระสุนปืน พุ่งเข้าไปในกลุ่มคนนับร้อย

คนทรยศที่โชคดีรอดชีวิตจากการกระแทก ก็ถูกระเบิดหัวจนแหลกละเอียดในพริบตา

สังหารโหดด้วยมือเปล่า

ท่ามกลางกองเนื้อเละๆ หวงเหยียนพยายามดึงสติกลับคืนมาอย่างยากลำบาก รู้สึกเหมือนกระดูกทั่วร่างแทบจะหักเป็นชิ้นๆ

เกือบจะในทันทีที่เขาคิดจะพูดอะไรบางอย่าง เลือดที่กระเซ็นออกมาจากหัวที่ถูกระเบิด ก็กระเด็นเข้าปากของเขา

คาว... หวาน...