บทที่ 14: นิสัยที่ดี

!?

ใบหน้าเล็กๆ ของเวินหย่าซีดเผือด ตะลึงงันอยู่กับที่

ในตอนนี้หลินอันได้ถอดเสื้อออกแล้ว กล้ามเนื้อที่แข็งแกร่งและสมส่วน กล้ามท้องชัดเจน

แตกต่างจากกล้ามเนื้อที่ได้จากการออกกำลังกายเป็นประจำหรือการฝึกฝนอย่างตั้งใจ หลังจากปลุกพลังและโหลดเทมเพลต [ผู้กอบกู้] แล้ว ร่างกายของเขาก็ได้รับการเสริมความแข็งแกร่งอย่างสมบูรณ์แบบจากระบบ

แขนขาทั้งสี่เรียวยาว เส้นสายลื่นไหล ผิวพรรณราวกับหยกที่โปร่งใส กล้ามเนื้อที่กระชับไม่ดูใหญ่โตเกินไป แต่กลับสัมผัสได้ถึงพลังอันน่าสะพรึงกลัวที่ซ่อนอยู่ภายใน

ก็ดูดีเหมือนกันนะ...

ความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจของเวินหย่าอย่างไม่รู้ตัว แล้วก็รีบสลัดทิ้งไปทันที ความคิดที่ผ่อนคลายในตอนแรกก็กลับมาระแวดระวังขึ้นมาไม่น้อย

ถ้าเขาจะขืนใจฉัน ฉันควรจะทำยังไงดี? ฆ่าตัวตาย? หรือยังไง?

ในหัวสมองราวกับกาว การถูกคนแปลกหน้าแย่งชิงครั้งแรก ด้วยนิสัยของเธอแล้วยอมเลือกที่จะจบชีวิตตัวเองดีกว่า

เพียงแต่ เธอมักจะรู้สึกว่าบนตัวของหลินอันมีกลิ่นอายพิเศษอย่างหนึ่ง ทำให้เธออดไม่ได้ที่จะอยากใกล้ชิดและหลงใหล

บ้าจริง! เวินหย่าพยายามรวบรวมสติอย่างสุดความสามารถ

ขณะที่เวินหย่ากำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่ หลินอันก็หันหลังกลับมาทันที

“หลังของฉัน”

“มีรอยสักแบบเดียวกันไหม”

ที่หลินอันถอดเสื้อออกทันที ก็เพราะเขานึกขึ้นได้ว่าบางทีตัวเองก็อาจจะมีรอยสักเฉพาะตัวของผู้แปรผันเช่นกัน เพียงแต่ เขาไม่เห็นที่ด้านหน้า

หากมีรอยสักอยู่จริง ในอนาคตเขาก็ต้องระวังไม่ให้เปิดเผยตัวตนของผู้แปรผัน เพราะการมีอยู่ของผู้แปรผัน สำหรับทุกคนแล้วล้วนเป็นสิ่งล่อใจ

“อะ..?”

เวินหย่าได้ยินคำพูดของหลินอันแล้ว ถึงได้เข้าใจ โชคดีที่หลินอันหันหลังกลับไปแล้ว มองไม่เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกระอักกระอ่วนของเธอ

“ไม่..ไม่มีค่ะ”

เวินหย่าพิจารณาอย่างละเอียด แผ่นหลังที่เรียบเนียนราวกับสามเหลี่ยมกลับหัวของหลินอันไม่มีอะไรเลย

หลินอันได้ยินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย

ทำไมถึงไม่มี?

หลังจากที่เขาเกิดใหม่ ก่อนที่จะปลุกพลัง ค่าสถานะจิตใจก็สูงถึง 12 จุดแล้ว เรียกได้ว่าถึงมาตรฐานของผู้แปรผันอย่างแน่นอน

หรือว่าเขาไม่ใช่ผู้แปรผัน? หรือว่ารอยสักอยู่ข้างล่าง?

คำถามมากมาย หลินอันรู้สึกสับสน ขมวดคิ้วเล็กน้อย

หลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง หลินอันก็ล้มเลิกความคิดที่จะถอดกางเกง เขาเพียงแค่นึกขึ้นมาได้ จึงอยากจะดูว่าตัวเองเป็นผู้แปรผันหรือไม่ ถ้าไม่ใช่ ก็ไม่มีอะไรเสียหาย เพราะผู้แปรผันไม่ได้ช่วยเพิ่มพลังให้ตัวเองเท่าไหร่ กลับกันยังง่ายที่จะถูกคนอื่นจับตามอง

ช่างเถอะ ไว้ตอนอยู่คนเดียวค่อยตรวจสอบอีกที

“ซวบๆ”

หลินอันตัดสินใจล้มเลิกความคิดที่จะถอดกางเกงต่อหน้าเธอ

เพียงแต่หลินอันไม่รู้ว่า เมื่อครู่เวินหย่าไม่ได้กล้าที่จะมองอย่างละเอียดเท่าไหร่ ที่ขอบกางเกงด้านหลังของเขา รอยสักสีม่วงเข้มเล็กๆ เส้นหนึ่งแวบผ่านไป

หลังจากสวมเสื้อแล้ว หลินอันก็หันกลับมามองเวินหย่าตรงๆ

“ไม่ต้องพูดมาก ฉันก็ไม่พูดอ้อมค้อม”

“เข้าร่วมทีมของฉัน รับใช้ฉัน”

เวินหย่าชะงักไปครู่หนึ่ง ทั้งสองสบตากัน สายตาของหลินอันสงบนิ่ง แต่กลับเต็มไปด้วยแรงกดดัน

รับใช้? เวินหย่าลังเลเล็กน้อย

การเข้าร่วมทีมของหลินอัน เธอไม่ได้รังเกียจ เขาไม่ได้ลงมือกับเธอ ฉวยโอกาส และเธอก็ได้เห็นพลังของหลินอันแล้ว

หลังจากเกมวันสิ้นโลกเริ่มต้นขึ้น คนที่ฉลาดหน่อยเมื่อได้เห็นซอมบี้แล้ว ส่วนใหญ่ก็จะตระหนักได้ว่าโลกใบนี้อาจจะไม่ใช่โลกใบเดิมอีกต่อไป ในฐานะคนธรรมดาและเป็นผู้หญิง เธอรู้ดีว่าอาศัยตัวเอง เธอไม่สามารถเดินออกจากทางด่วนเส้นนี้ไปได้

เพียงแต่ คำว่า "รับใช้" นั้นมีความหมายมากมาย

“การรับใช้คืออะไร? หรือว่าคุณจะให้ฉันทำอะไร?”

“เชื่อฟังคำสั่งของฉันทุกอย่าง”

หลินอันไม่ชอบพูดอ้อมค้อม พูดสั้นๆ ได้ใจความ

เวินหย่าก้มหน้าลง สองมือโอบหน้าอก เธอที่ถอดเสื้อออกรู้สึกหนาวเล็กน้อย

“ทุกอย่าง?”

“เรื่องอะไรก็ต้องฟังคุณเหรอคะ?”

เธอเงียบไปครู่หนึ่ง ถามเสียงเบาอย่างระมัดระวัง เธอที่ไม่ได้รับอนุญาตจากหลินอัน ก็ไม่กล้าที่จะสวมเสื้อผ้า ภายใต้ความเขินอายของเด็กสาว เธอทำได้เพียงปกป้องหน้าอกขาวๆ ของตัวเองไว้เท่านั้น

“ใช่”

หลินอันไม่ได้สนใจรายละเอียดเหล่านี้ เพียงแค่มองดูเวลาบนนาฬิกาข้อมือ รู้สึกหมดความอดทนเล็กน้อย

“ฉันปฏิเสธได้ไหมคะ?”

เวินหย่าลังเลแล้วเงยหน้าขึ้น ทุกเรื่อง...นั่นไม่เท่ากับว่าชีวิตและความตายต้องอยู่ในมือของเขาเหรอ?

“ปฏิเสธได้”

“แต่เธอจะตาย”

หลินอันปล่อยจิตสังหารของตัวเองออกมาอย่างไม่ปิดบัง เขาช่วยเวินหย่าเพียงเพราะเวินหย่ามีประโยชน์กับเขา แต่หากอีกฝ่ายไม่ให้ความร่วมมือ ผู้แปรผันที่ไม่เชื่อฟัง ตายไปเสียจะดีกว่า

ผู้แปรผันคือผู้ที่จะต้องต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับเขาในการต่อสู้ เขาไม่อนุญาตให้ฝ่ายตรงข้ามมีใจเป็นอื่นเด็ดขาด

ส่วนเรื่องที่ว่าเวินหย่าจะแกล้งตกลง แล้วหลอกลวงเขาหรือไม่ หลังจากที่เธอตกลงแล้ว เขาก็มีวิธีจัดการ หากเวินหย่าไม่ตกลง เขาก็จะไม่ปล่อยให้ผู้แปรผันคนหนึ่งไม่อยู่ในมือของเขา

ในเกมวันสิ้นโลก ผู้เล่นไม่เพียงแต่จะต้องดิ้นรนต่อสู้กับซอมบี้ แต่ระหว่างคนกับคนก็อาจจะกลายเป็นศัตรูกันได้ทุกเมื่อ

เวินหย่าสัมผัสได้ถึงจิตสังหารที่เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ ของหลินอัน ในใจถอนหายใจอย่างเงียบๆ

เธอรู้สึกได้ว่า ขอเพียงเธอไม่ตกลง กะโหลกศีรษะที่แตกละเอียดเกลื่อนกลาดนั่นก็คือชะตากรรมของเธอ

เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ เธอก็ไม่ทำท่าทีเป็นเด็กสาวอีกต่อไป จะอยู่หรือจะตาย เธอก็ยังรู้ว่าควรจะทำอย่างไร อีกอย่าง หลินอันก็ถือเป็นผู้มีพระคุณช่วยชีวิตของเธอ ดูเหมือนนอกจากจะเย็นชาและโหดเหี้ยมไปหน่อย ก็ไม่มีปัญหาอะไรอื่น

“ฉันตกลงค่ะ”

“ถ้างั้นตอนนี้คุณบอกฉันได้รึยังคะ ว่าทำไมถึงต้องให้ฉันเข้าร่วมด้วย”

“แล้วก็...”

เวินหย่ากัดริมฝีปากแน่น สายตามีแวววิงวอน

“ฉันขอใส่เสื้อก่อนได้ไหมคะ?”

หลินอันไม่พูดอะไร พยักหน้าแล้วหันหลังกลับไป ถึงแม้เวินหย่าจะหุ่นดี แต่ตอนนี้เขาก็ไม่มีอารมณ์จะมาคิดเรื่องพวกนี้

ครู่ต่อมา เวินหย่าก็สวมเสื้อผ้าเสร็จ เพียงแต่มองดูผมยาวประบ่าของตัวเองที่เหมือนถูกหมากัดจนขาดไปส่วนหนึ่ง อดที่จะยิ้มขื่นไม่ได้

หลินอันเหลือบมองแวบหนึ่ง แล้วเดินนำไปข้างหน้า

“ตามมา”

“ต่อไป อย่าไว้ผมยาวขนาดนั้น”

“ในการต่อสู้ ผมยาวมีแต่จะส่งผลต่อการเคลื่อนไหวของเธอ”

เวินหย่าเบ้ปาก แต่ก็ไม่กล้าตอบ เพียงแต่รวบผมอย่างเงียบๆ หลินอันเดินเร็วมาก เธอทำได้เพียงวิ่งเหยาะๆ ตามหลังไป

ช่างเป็น...ผู้ชายที่เย็นชาจริงๆ ไม่รู้ว่าเขาผ่านอะไรมาบ้าง

หลินอันที่เดินอยู่ข้างหน้าไม่ได้สนใจอารมณ์เล็กๆ น้อยๆ ของเวินหย่า เขามองม่านแสงตรงหน้าอย่างไม่วางตา

ทันทีที่เวินหย่าตกลงเข้าร่วมเมื่อครู่ ม่านแสงสายหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในหัวของเขาทันที

เทมเพลตผู้กอบกู้: ฟังก์ชันทีมเปิดใช้งานแล้ว

สมาชิกปัจจุบัน:

ระดับทีมปัจจุบัน: 1 (2/5 คน)

ฟังก์ชันปัจจุบัน:

• หลินอัน - หัวหน้าทีม (โฮสต์ผู้กอบกู้, ผู้ปลุกพลังระดับ 0)
• ระดับต่อไปจะเปิดใช้งานหลังจากมีสมาชิกครบ 5 คน
• ในฐานะหัวหน้าทีม คุณสามารถดูค่าสถานะความภักดีของสมาชิกทีมได้แบบเรียลไทม์

บัฟทีม: หัวหน้าทีมได้รับค่าสถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้น 20%, สมาชิกทีมได้รับค่าสถานะทั้งหมดเพิ่มขึ้น 10%

เปิดใช้งานหน้าต่างภารกิจทีม: รับสมัครผู้เล่นพิเศษ 5 คน (ผู้ปลุกพลัง, ผู้แปรผัน, ??? (จำกัดเวลา 30 วัน))

รางวัลภารกิจ: รถฐานทัพวันสิ้นโลก (เริ่มต้น)!!