บทที่ 310 - พุทธะมารจุติ

“จางซานฟง...ข้าจะฆ่าเจ้า!!!”

ฮั่วกงโถวถัวคำรามอย่างโกรธเกรี้ยว อดทนต่อความเจ็บปวดอย่างรุนแรง ลุกขึ้นยืนจากพื้นอย่างยากลำบาก เขารีบประสานอินด้วยความเร็วสูง พร้อมกับพึมพำคาถาในปาก ราวกับกำลังใช้วิชาลึกลับบางอย่าง

พร้อมกับการเคลื่อนไหวและเสียงพึมพำของเขา ปราณสีดำก็พลันปรากฏขึ้นรอบตัวเขา ปกคลุมเขาไว้จนมิด

ปราณสีดำนั้นหมุนวนราวกับมังกรดำหลายตัวที่พันรอบตัวเขา และในปราณสีดำนั้น ยังสามารถมองเห็นอักขระที่แปลกประหลาดบางอย่างส่องแสงแวบวับอยู่ แผ่กลิ่นอายที่น่าขนลุกออกมา

ปรากฏว่า นี่คือวิชาลับของพรรคมารที่เขาได้รับมาโดยบังเอิญ ในตอนนี้เมื่อเห็นว่าสถานการณ์คับขัน ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจที่จะไม่เก็บซ่อนพลังไว้อีกต่อไป

“ช่างเป็นปราณมารที่แปลกประหลาดเสียนี่กระไร!!”

จางซานฟงสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของปราณมารที่พุ่งเข้ามาจากระยะไกล ในใจก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ เขารู้ดีว่าปราณมารนี้ไม่ธรรมดา หากประมาทเพียงเล็กน้อยก็อาจจะตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิตได้

ดังนั้น จางซานฟงไม่กล้าที่จะประมาทเลยแม้แต่น้อย เขารีบโคจรพลังปราณแท้จริงในร่างกายทั้งหมด รวบรวมไว้ที่เส้นลมปราณรอบตัว

ในพริบตา ผิวของเขาก็ปรากฏแสงสีฟ้าจางๆ ราวกับเกราะป้องกันที่แข็งแกร่ง ปกป้องตนเองไว้อย่างแน่นหนา

ในขณะนั้น

“พุทธะมารจุติ!”

ฮั่วกงโถวถัวตะโกนเสียงดัง ปราณสีดำก็หมุนวนอย่างรุนแรง ในพริบตา เขาก็กลายเป็นร่างธรรมพุทธะทมิฬที่น่ากลัว

วินาทีต่อมา พุทธะทมิฬก็นำพาปราณมารที่โหมกระหน่ำ พุ่งเข้าใส่จางซานฟง ทุกที่ที่มันผ่านไป ต้นไม้ใบหญ้าก็เหี่ยวเฉา

“หึ! วิชาชั่วร้ายของพรรคมาร!!”

จางซานฟงส่งเสียงฮึ่มอย่างเย็นชา ใช้พลังไทเก็กอย่างเต็มที่ โบกมือทั้งสองข้าง วาดแผนภาพไทเก็กหยินหยางขนาดมหึมาขึ้นมา

ปราณมารที่โหมกระหน่ำเมื่อสัมผัสกับอาณาเขตไทเก็กก็หยุดชะงัก พุทธะทมิฬก็ถูกแผนภาพไทเก็กหยินหยางของจางซานฟงขวางไว้แน่นหนา

ในขณะนั้นเอง จางซานฟงก็ระเบิดพลังออกมาอย่างเต็มที่ พลังอันแข็งแกร่งของระดับเทียนเริ่นพิภพขั้นปลาย ถูกปลดปล่อยออกมาอย่างรุนแรง มุ่งเป้าไปที่พุทธะทมิฬโดยตรง

วินาทีต่อมา พลังของแผนภาพไทเก็กหยินหยางก็เพิ่มขึ้นอย่างมหาศาล กลืนกินพุทธะทมิฬเข้าไป

“เป็นไปได้อย่างไร?”

พุทธะทมิฬถูกแผนภาพไทเก็กกลืนกิน ฮั่วกงโถวถัวได้รับแรงสะท้อนกลับ กระอักโลหิตออกมาคำหนึ่ง กลิ่นอายที่ทรงพลังบนร่างของเขาก็เริ่มลดลงอย่างรวดเร็ว!

“อยู่ที่นี่ต่อไปไม่ได้แล้ว!”

จางซานฟงเฒ่าผู้นี้ ซ่อนพลังที่แท้จริงไว้แน่นอน!

ฮั่วกงโถวถัวรู้ว่า หากสู้ต่อไป ตนเองจะต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน อาจจะถึงขั้นเสียชีวิตได้

ดังนั้น เขากลายเป็นเงาดำ พุ่งหนีออกจากภูเขาบู๊ตึ๊งไป

ในขณะนั้นเอง เกาเฟยก็ได้ลงมือ

เขาใช้วิชาลับแห่งวิญญาณ [วิญญาณท่องสังสารวัฏ] พลังจิตอันแข็งแกร่งก็ห่อหุ้มฮั่วกงโถวถัวไว้อย่างเงียบเชียบ ดึงเจตจำนงทางจิตวิญญาณของฮั่วกงโถวถัวเข้าไปในโลกแห่งวิญญาณสามสิบหกชั้นฟ้าที่ว่างเปล่า...

“อะไรกัน?”

ฮั่วกงโถวถัวเพียงแค่เปล่งเสียงสงสัยออกมา เจตจำนงทางจิตวิญญาณของเขาก็ถูกดึงเข้าไปในโลกแห่งวิญญาณของเกาเฟย

ในโลกแห่งวิญญาณสามสิบหกชั้นฟ้านี้ ฮั่วกงโถวถัวพบว่าตนเองอยู่ในความโกลาหล รอบๆ เป็นหมอกที่ไม่มีที่สิ้นสุด

เสียงของเกาเฟยราวกับมาจากทุกทิศทุกทาง “ยอมจำนน! ยอมจำนน...”

ฮั่วกงโถวถัวโกรธจัด เขาปลดปล่อยพลังเทพเก้าสุริยันของตนเองอย่างบ้าคลั่ง พยายามที่จะทำลายโลกแห่งวิญญาณที่ว่างเปล่านี้

อย่างไรก็ตาม ทุกสิ่งทุกอย่างที่นี่ถูกควบคุมโดยเกาเฟย การโจมตีของเขาเป็นเพียงการกระทำที่ไร้ประโยชน์ ทำลายโลกหนึ่งชั้น ก็ยังมีโลกอีกชั้นหนึ่งปรากฏขึ้นมา สภาพแวดล้อมของโลกจิตวิญญาณแต่ละชั้นเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา บางครั้งกลายเป็นทะเลเพลิง บางครั้งกลายเป็นทุ่งน้ำแข็ง ฮั่วกงโถวถัวถูกทรมานจนอยู่ในสภาพที่ย่ำแย่

ฮั่วกงโถวถัวสมกับเป็นยอดฝีมือที่สามารถเทียบได้กับระดับเทียนเริ่นพิภพธรรมดา พลังใจแข็งแกร่งกว่าเซียนพิภพทั่วไปมากนัก ถึงขนาดทำลายโลกจิตวิญญาณของเกาเฟยไปได้ถึงสิบชั้นติดต่อกัน

เมื่อเข้าสู่โลกจิตวิญญาณชั้นที่สิบเอ็ด ฮั่วกงโถวถัวก็เริ่มค่อยๆ จมอยู่ในสภาพแวดล้อมทางจิตวิญญาณที่ว่างเปล่า ชั้นที่สิบสอง เจตจำนงของฮั่วกงโถวถัวก็เริ่มพังทลาย

ความลับทั้งหมดของเขาถูกเกาเฟยดึงออกมา

รวมถึงพลังเทพเก้าสุริยันที่เขาฝึกฝน! คัมภีร์วัชระปราบมารที่เขาสร้างขึ้นเอง! และวิชาที่ได้รับมาจากองค์กรจิ่วเยวียน [คัมภีร์พุทธะมาร]!

ความลับทั้งหมดของเขา ถูกเปิดเผยออกมาจนหมดสิ้น

[จบตอน]