บทที่ 2136 หลงเยว่ซีร่วงหล่น

ตำหนักสี่สมุทรมีรากฐานล้ำลึก หากราชานิรันดร์ระดับสองพ่ายแพ้ ก็มีราชานิรันดร์ระดับห้าออกมาทันที หากราชานิรันดร์ระดับห้าพ่ายแพ้ ก็ยังมีราชานิรันดร์ระดับเจ็ดปรากฏตัวขึ้นอีก

สุดท้ายแล้ว ยังมีราชานิรันดร์ระดับเก้าอย่างราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ยคอยหนุนหลังอีกด้วย

"กล้าแทรกแซงเรื่องของตำหนักสี่สมุทร ข้าจะให้เจ้ารู้ซึ้งถึงความสูงต่ำของสวรรค์และปฐพี!" ราชานิรันดร์ระดับเจ็ดผู้นั้นตวัดมือโจมตีออกไป ฝ่ามือยักษ์พลันปรากฏจากฟ้า กดทับลงมาที่เสี่ยวกู่

แน่นอนว่าเสี่ยวกู่ทำตามอีกฝ่ายโดยทันที หลังจากเลียนเสียงแล้ว ก็กดฝ่ามือตอบโต้กลับไปเช่นกัน

แต่มันไม่รู้จักหลบหลีกเลยแม้แต่น้อย ถูกฝ่ามือยักษ์ซัดเข้าอย่างจัง ขณะที่ราชานิรันดร์ระดับเจ็ดฉีกตัวหลบออกจากรัศมีการโจมตีของเสี่ยวกู่ทันเวลา

ครืน! ราชานิรันดร์ระดับเจ็ดลงมืออย่างรุนแรง แม้สถานที่นี้จะเป็นตำหนักมัจฉาวายุภักษ์ ซึ่งพื้นหินแข็งแกร่งด้วยพลังของอสูรต้นกำเนิดมัจฉาวายุภักษ์ แต่ก็ยังถูกอัดทะลุเป็นหลุมขนาดมหึมา ร่างของเสี่ยวกู่ก็หายเข้าไปในหลุมนั้นเช่นกัน

"ฮ่าๆๆ ราชานิรันดร์หลิงเยว่ลงมือแล้ว ได้ผลจริงๆ!"

"นั่นสิ ราชานิรันดร์หลิงเยว่เคยเป็นถึงจักรพรรดิระดับสุดยอดมาก่อน บัดนี้ยิ่งมีโอกาสบรรลุเข้าสู่ราชานิรันดร์ระดับแปด พลังของเขาแม้แต่ราชานิรันดร์ระดับแปดที่อ่อนแอยังเทียบไม่ได้!"

"คิดจะเล่นเล่ห์กลต่อหน้าราชานิรันดร์หลิงเยว่ ก็สมควรตายแล้ว!"

ทุกคนในตำหนักสี่สมุทรต่างหัวเราะเยาะ ราชานิรันดร์หลิงเยว่มีฐานะเป็นอันดับสามในตำหนักสี่สมุทร แต่พลังต่อสู้กลับเป็นรองเพียงราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ย ใครบ้างจะต้านทานเขาได้?

ทว่าราชานิรันดร์หลิงเยว่กลับไม่ได้แสดงสีหน้าปลาบปลื้ม หากแต่กลับระวังตัวมากขึ้น

เขาตวัดฝ่ามือเบา ๆ กวาดเอาฝุ่นและเศษหินในหลุมลึกออกไป เผยให้เห็นร่างหนึ่งที่อยู่ในก้นหลุม

พูดให้ถูกต้อง...ไม่ใช่ร่างคน แต่เป็นกระดูกสีขาวสะอาดสะอ้าน เปล่งประกายใสกระจ่าง สลักลวดลายโบราณเก่าแก่ แผ่กลิ่นอายแห่งกาลเวลาที่ล่วงเลย

เสี่ยวกู่!

คนของตำหนักสี่สมุทรต่างมองเห็นได้ชัด ตอนที่กระดูกน้อยพุ่งมา ก็คือกระดูก และตอนนี้ก็ยังคงเป็นกระดูกอยู่ นั่นหมายความว่า...

มันไม่ได้รับบาดเจ็บเลย!

ฮึ่ม ราชานิรันดร์ระดับเจ็ดยังทำอะไรมันไม่ได้เลยหรือ?

แม้จะพูดว่าทำอะไรไม่ได้เลยก็คงไม่ถูกนัก อย่างน้อยร่างจำลองที่เสี่ยวกู่สร้างขึ้นก็ระเบิดไปแล้ว เป็นข้อพิสูจน์ว่าพลังของราชานิรันดร์หลิงเยว่เหนือกว่าหลิวเฟิง อู่เหิง และคนอื่น ๆ อย่างแท้จริง

"เจ้าคือสิ่งใดกันแน่?" ราชานิรันดร์หลิงเยว่เอ่ยถามด้วยเสียงเคร่งขรึม ร่างของอีกฝ่ายก็แค่กระดูกชิ้นหนึ่ง แต่กลับแฝงพลังน่าสะพรึงกลัวเช่นนี้ มันมีอยู่ในโลกนี้ด้วยหรือ?

"เจ้าคือสิ่งใดกันแน่?" เสี่ยวกู่เลียนเสียงพลางก่อร่างจำลองขึ้นมาใหม่อย่างตั้งใจ

ราชานิรันดร์หลิงเยว่จ้องมองเสี่ยวกู่อยู่อึดใจหนึ่ง ก่อนจะละทิ้งความคิดที่จะสื่อสาร

ไม่ว่าจะเลียนเสียงด้วยความตั้งใจหรือไม่ เสี่ยวกู่ก็ไม่มีทางเอ่ยสิ่งที่มีประโยชน์ได้อยู่ดี แล้วจะเสียเวลาพูดคุยไปทำไม?

หนึ่งคำ ลงมือ!

ราชานิรันดร์หลิงเยว่พุ่งเข้าโจมตีทันที เปิดฉากต่อสู้กับเสี่ยวกู่

เสี่ยวกู่เบิกตาโต อ้าว ไหงไม่พูดกันก่อนล่ะ? จะสู้กันเงียบ ๆ มันไม่สนุกเลย

มันจึงตอบโต้แบบตั้งรับอย่างเดียว ไม่คิดสวนกลับ

ราชานิรันดร์หลิงเยว่แข็งแกร่งสมศักดิ์ศรี เป็นจักรพรรดิระดับสุดยอด พลังต่อสู้ของเขาก้าวข้ามราชานิรันดร์ระดับเจ็ดเข้าสู่ราชานิรันดร์ระดับแปดแล้ว

ต้องรู้ว่าราชานิรันดร์แต่ละระดับนั้นต่างกันราวฟ้ากับเหว แม้จะต่างกันเพียงขั้นเดียวก็เหมือนอยู่คนละโลก

ในโลกของราชานิรันดร์ ไม่มีเรื่องการไร้เทียมทานในระดับเดียวกัน หรือการข้ามขั้นสังหารได้ง่ายเหมือนสมัยเป็นจักรพรรดิ เพราะแม้แต่จักรพรรดิเองก็มีเพียงส่วนน้อยเท่านั้นที่สามารถก้าวขึ้นเป็นราชานิรันดร์ได้ ต้องมีโอกาสครั้งใหญ่ถึงจะเป็นไปได้

เขาเป็นยอดจักรพรรดิผู้หนึ่งที่ย่างก้าวสู่การเป็นราชานิรันดร์โดยแท้ และในหมู่ราชานิรันดร์ระดับแปด เขายังมีพลังต่อสู้ติดอันดับกลาง ๆ

แข็งแกร่งจนน่าเหลือเชื่อ

แม้เสี่ยวกู่จะสติเลื่อนลอย ไม่รู้จักโต้กลับ แต่ต่อให้มันเอาจริง ก็ไม่อาจสู้ราชานิรันดร์หลิงเยว่ได้เลย

เพียงแต่เสี่ยวกู่มีข้อได้เปรียบหนึ่ง การป้องกันแข็งแกร่งผิดมนุษย์

จริง ๆ แล้วมันเป็นเพียงกระดูกชิ้นหนึ่ง ตราบเท่าที่กระดูกไม่แตก มันก็ไม่เป็นไร และกระดูกของมันแข็งดั่งแร่โลหะนิรันดร์!

แร่โลหะนิรันดร์แม้แต่ราชานิรันดร์ระดับเก้ายังไม่อาจทำลายได้ มีเพียงการหลอมอย่างเชื่องช้าด้วยพลังแห่งกฎเกณฑ์เท่านั้น

ดังนั้น หากราชานิรันดร์หลิงเย่ต้องการทำลายเสี่ยวกู่ ก็ต้องใช้พลังแห่งกฎเกณฑ์หลอมละลายมัน ไม่ใช่โจมตีตรง ๆ

แต่การจะทำเช่นนั้นได้ก็ยากยิ่ง เสี่ยวกู่มีความเข้าใจในกฎเกณฑ์แห่งมิติสูงล้ำ การจะกักขังมันไว้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย

การต่อสู้จึงเข้าสู่ภาวะชะงักงัน แม้ราชานิรันดร์หลิงเยว่ได้เปรียบ แต่ไม่อาจปิดฉากได้

ส่วนทางด้านหลิงฮันนั้น เป็นดั่งเต่าที่ถูกขังในโอ่ง ไม่มีใครคิดจะลงมืออีก เพราะคนที่กล้าเสี่ยงบุกเข้าไปมักจะโดนซัดกระเด็น เปลี่ยนจากการโจมตีเป็นแค่ล้อมกรอบไม่ให้หลิงฮันหลบหนีแทน

กลางท้องฟ้า การต่อสู้ของราชานิรันดร์ทั้งสี่ดำเนินต่อไป

ราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ยประมือกับหลงเยว่ซี ส่วนเสี่ยวกู่รับมือราชานิรันดร์หลิงเยว่ ทั้งสองฝ่ายต่อสู้กันอย่างดุเดือด

แต่แทบไม่มีใครสามารถมองเห็นการต่อสู้นั้นได้ชัด เพราะพวกเขาเคลื่อนไหวเร็วเกินไป ทั้งยังปล่อยพลังโจมตีอย่างบ้าคลั่ง สิ่งที่เห็นได้มีเพียงแสงสว่างที่ปะทุเป็นกลุ่ม ๆ เท่านั้น

หนึ่งวัน...สองวัน...สามวัน... เวลาผ่านไปอย่างเงียบงัน

สำหรับการต่อสู้ของราชานิรันดร์ การสู้กันหลายปีหรือแม้แต่หมื่นปีก็ไม่ใช่เรื่องแปลก ทุกคนจึงไม่ได้รีบร้อน ตำหนักมัจฉาวายุภักษ์ดำรงอยู่มากี่ยุคกี่สมัยแล้ว แค่ไม่กี่ปีหรือหมื่นปีจะเป็นไรไป?

ทว่าเพียงสิบวัน การต่อสู้กลุ่มหนึ่งกลับหยุดลงกะทันหัน ไม่มีแสงสว่างปะทุอีกต่อไป

กลุ่มไหนกันแน่ ระหว่างราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ยกับหลงเยว่ซี หรือเสี่ยวกู่กับราชานิรันดร์หลิงเยว่?

หลังจากนั้นไม่นาน คำตอบก็เผยออกมา

ร่างหนึ่งร่วงลงมาจากฟ้า ตกกระแทกพื้นดังตูมใหญ่ มีปีกมหึมาสองข้างกางออกอยู่ด้านหลัง แผ่พลังอำนาจมหาศาลออกมา และบนผิวหนังที่โผล่พ้นเสื้อผ้าออกมา ก็ปรากฏเกล็ดมังกรแวววาว

ไม่ต้องมองหน้าให้ชัดก็รู้ได้ทันทีว่านั่นคือราชานิรันดร์หลงเยว่ซี เพราะที่นี่คือสระมัจฉาวายุภักษ์

หรือว่า...ราชานิรันดร์หลงเยว่ซีเป็นฝ่ายชนะ?

คนของตำหนักสี่สมุทรถึงกับตะลึงงัน ขณะที่ฝ่ายตำหนักมัจฉาวายุภักษ์ต่างเปี่ยมด้วยความยินดี

หากผู้อาวุโสของพวกเขาชนะ ตำหนักมัจฉาวายุภักษ์ก็ไม่ต้องล่มสลาย และจะสามารถกู้คืนเกียรติยศของราชานิรันดร์ระดับเก้าได้อีกครั้ง

ตูม! อีกคนหนึ่งกระเด็นตกลงมาเช่นกัน แผ่แสงฉากหลังโบราณออกมา

ราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ย

"ซ่างจื้อเว่ย เจ้า...ชนะแล้ว แต่เจ้าก็แพ้เช่นกัน" หลงเยว่ซีกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา คำแรกยังฟังชัดเจน แต่ตั้งแต่คำที่สองเป็นต้นไป เสียงกลับเริ่มแก่ชราลงเรื่อย ๆ เกล็ดมังกรบนร่างหลุดร่วง ผมดำเปลี่ยนเป็นสีเทา แล้วกลายเป็นสีขาวในพริบตา กลายเป็นหญิงชรา

นางหัวเราะสามครั้ง ฮ่า ฮ่า ฮ่า แล้วหยุดนิ่งไป ไม่มีแม้แต่ลมหายใจหลงเหลือ

ตูม!

เสียงฟ้าผ่าดังสนั่นทั่วทั้งสวรรค์และปฐพี ฝนโลหิตเทกระหน่ำลงมา เสียงร่ำไห้ดังก้อง ราวกับสวรรค์และปฐพีกำลังโศกเศร้า

ราชานิรันดร์ล่วงหล่น สวรรค์และปฐพีร่ำไห้พร้อมกัน