บทที่ 2134 พลาดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

อย่างไรก็ตาม บุรุษผู้นั้นเพิ่งถูกส่งกระเด็นไป ก็มีอุปสรรคใหม่ขวางทางเขาอีกครั้ง คราวนี้เป็นจอมยุทธ์ระดับตำหนักอมตะ

ระดับตำหนักอมตะแข็งแกร่งกว่าระดับแบ่งแยกวิญญาณ เป็นการบดขยี้อย่างแท้จริง ไม่มีข้อยกเว้นสำหรับผู้ใด

ดังนั้น ชายผู้นั้นจึงยืนกอดอกอย่างมั่นใจ ราวกับว่าทุกสิ่งอยู่ภายใต้การควบคุมของตน

"คุณชายหลิงใช่หรือไม่? ทำไมต้องรีบร้อนจากไปเช่นนี้? ท่านประมุขตำหนักให้การดูแลท่านอย่างดี อนาคตท่านอาจได้เป็นคุณชายตำหนักของพวกเรา ตำหนักสี่สมุทรถือเป็นขุมอำนาจชั้นหนึ่งในดินแดนแห่งเซียน ผู้ใดก็ไม่อาจฝันถึงเกียรติยศและความมั่งคั่งเช่นนี้ได้ง่าย ๆ แต่ท่านกลับสามารถไขว่คว้ามาได้เพียงปลายนิ้ว ข้าล่ะอิจฉาจริง ๆ"

หลิงฮันหัวเราะ พลางกล่าวว่า "เจ้าจะหลีกไปหรือไม่? หากไม่ ข้าในฐานะคุณชายตำหนักในอนาคต จะเป็นคนแรกที่สั่งตัดหัวเจ้าซะ เจ้าเชื่อหรือไม่?"

บัดซบ!

จอมยุทธ์ระดับตำหนักอมตะผู้นั้นถึงกับใบหน้ากระตุก ราวกับยกหินทุ่มใส่เท้าตนเอง ความมั่นใจที่ฉายอยู่บนใบหน้าหายวับไปในพริบตา

ถูกแล้ว เมื่อพิจารณาจากความสำคัญที่ราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ยมีให้กับหลิงฮัน ต่อให้ไม่ได้แต่งตั้งเขาเป็นคุณชายตำหนัก แต่ตำแหน่งบุตรศักดิ์สิทธิ์ก็หนีไม่พ้น และเขา...เป็นเพียงแค่จอมยุทธ์ระดับตำหนักอมตะธรรมดา ๆ ที่ในตำหนักสี่สมุทรยังเรียกได้ว่าเป็นเพียงยอดฝีมือระดับล่าง

หากหลิงฮันคิดจะลงโทษเขาจริง ๆ ใครเล่าจะกล้าออกหน้าช่วยเหลือ?

แต่หากปล่อยไป แล้วถูกราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ยตำหนิ...เขาจะรับผิดชอบไหวหรือ?

ทันใดนั้น เขาก็ตกอยู่ในสภาพกลืนไม่เข้าคายไม่ออก และรู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง หากรู้เช่นนี้เขาควรลงมือซัดหลิงฮันให้สลบเสียแต่แรก ไม่ใช่ปล่อยให้อีกฝ่ายยื่นมีดมาให้เลือกทางเช่นนี้

หลิงฮันไม่ปล่อยโอกาส รีบหันหลังวิ่งหนีไปทันที

"คุณชายหลิง อย่าเพิ่งไป!" บุรุษผู้นั้นรีบลงมือ คว้าไปยังไหล่ของหลิงฮัน

เขาตัดสินใจแล้ว ต่อให้ในอนาคตจะต้องโดนหลิงฮันลงโทษ ก็ยังดีกว่าถูกราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ยลงโทษทันที เขาจึงได้แต่กัดฟันโทษตนเองว่าทำไมถึงได้ออกมาแซ่หาเรื่องเช่นนี้

"หืม?" เขาร้องเบา ๆ อย่างตกใจ เพราะมิติพันจั้งรอบตัวของเขาพลันบิดเบี้ยว ราวกับกลายเป็นทะเลกระจกสะท้อนภาพของหลิงฮันเต็มไปหมด

เขารู้ว่าสิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นภาพลวงตา แต่ไม่ว่ามองจากรูปลักษณ์หรือกลิ่นอาย ล้วนแยกไม่ออกจากตัวจริงแม้แต่น้อย ทำให้ไม่อาจแยกแยะได้ว่าร่างจริงอยู่ที่ใด

"น่าสนใจดี แต่เจ้าก็รู้นี่ว่าระยะห่างระหว่างเรามันมากเกินไป!" จอมยุทธ์ระดับตำหนักอมตะส่งเสียงเย้ยหยัน ยกมือขวาขึ้น เผยให้เห็นสัญลักษณ์รูปพยัคฆ์เปล่งแสงบนหลังมือ

ตูม! คลื่นพลังสะเทือนปล่อยออกมาอย่างรุนแรง มิติบิดเบี้ยวเหล่านั้นแตกสลายทีละส่วน เงาหลิงฮันแต่ละร่างสั่นไหวและสลายไป เพียงชั่วอึดใจ มิติกระจกเงานับพันจั้งก็พังทลายหมดสิ้น

แล้วหลิงฮันล่ะ?

จอมยุทธ์ระดับตำหนักอมตะถึงกับตกตะลึง เมื่อพบว่าหลิงฮันไปโผล่อยู่ห่างออกไปนับพันลี้ จนเกือบจะพ้นขอบเขตการมองเห็นแล้ว

เกิดอะไรขึ้น?

ภายใต้จมูกของเขาแท้ ๆ หลิงฮันยังสามารถหลบหนีได้อีก?

เขาตะโกนเสียงยาว รีบไล่ตามหลังหลิงฮันไปทันที ไม่นานเขาก็ตามทันและพุ่งมือไปคว้าหลิงฮันอีกครั้ง หวังจับตัวของเขาให้ได้

เขาไม่อยากเชื่อเลยว่า จอมยุทธ์ระดับตำหนักอมตะผู้หนึ่งยังไม่สามารถจับจอมยุทธ์ระดับแบ่งแยกวิญญาณตัวน้อยได้?

หลิงฮันใช้กลยุทธ์เดิมอีกครั้ง เปิดมิติเสมือนขึ้นใหม่ ภาพกระจกนับพันบานเผยให้เห็นร่างของเขาจำนวนมหาศาล ไม่มีทางแยกแยะตัวจริงได้เลย

"ข้าเข้าใจแล้ว!" จอมยุทธ์ระดับตำหนักอมตะผู้นั้นหัวเราะเสียงดัง

มิติเสมือนของหลิงฮันจริง ๆ แล้วกินอาณาเขตกว้างกว่าพันจั้ง เพียงแต่เขาจงใจจำกัดอาณาเขตไว้ และแอบนำร่างจริงออกไปนอกขอบเขต จึงทำให้เขาเข้าใจผิดว่าหลิงฮันยังอยู่ในอาณาเขตนั้น และแม้จะทำลายภาพเสมือนทิ้งทั้งหมด ก็ยังไม่สามารถจับตัวของหลิงฮันได้

เด็กคนนี้นับว่าเป็นอัจฉริยะ สามารถใช้เคล็ดวิชาลับได้ถึงเพียงนี้!

แม้เขาจะอยากรับหลิงฮันเป็นศิษย์ใจแทบขาด แต่ก็ตระหนักดีว่าตนไม่มีคุณสมบัติ

ราชานิรันดร์ระดับเก้าให้ความสำคัญกับหลิงฮันถึงเพียงนี้ จะมีที่ให้เขาสอดมือได้อย่างไร?

เขาเร่งระเบิดพลังนิรันดร์ขึ้นอีกครั้ง มิติกระจกเงาแตกสลายอย่างรวดเร็ว และเมื่อเขาตั้งสติได้ หลิงฮันก็ไปปรากฏอยู่ไกลออกไปนับพันลี้อีกหน

พับผ่าสิ!

พลาดท่าโดนหลอกครั้งหนึ่งยังพอเข้าใจได้ แต่มาผิดซ้ำรอยอีกมันน่าอับอายเกินไปแล้ว

เขาเป็นคนโง่หรือไง?

ผู้ฝึกตนระดับตำหนักอมตะผู้นั้นถึงกับโกรธจัด ทั้งที่กลยุทธ์ของหลิงฮันไม่ได้เปลี่ยนแปลงเลยแม้แต่น้อย แต่เพราะมิติกระจกเงาเปิดออกกว้างกว่าเดิมอีก จึงหลอกเขาได้อีกครั้ง

แต่คิดว่าจะหนีพ้นงั้นหรือ?

ระดับแบ่งแยกวิญญาณอ่อนแอกว่าระดับตำหนักอมตะมากเพียงใด ต่อให้เจ้าทุ่มสุดตัว ก็ไม่มีทางหนีพ้นจากเงื้อมมือของข้าได้

เขาเร่งไล่ตามอีกครั้ง ทะยานเข้าใกล้หลิงฮันและคว้าตัวอีกหน

ครั้งนี้เขาไม่เปลี่ยนแผนการโจมตี เพราะมั่นใจในพลังของตน

หลิงฮันยิ้ม เปิดมิติเสมือนขึ้นอีกครั้ง ครอบคลุมอาณาเขตกว้างถึงสี่พันจั้ง

"ข้าเห็นกลยุทธ์ของเจ้าแล้ว!" จอมยุทธ์ระดับตำหนักอมตะผู้นั้นกล่าวอย่างภาคภูมิใจ จากนั้นกางฝ่ามือใหญ่ปกคลุมพื้นที่ถึงแปดพันจั้ง

คิดว่านี่คงเป็นขีดจำกัดของเจ้าสินะ?

เขากดฝ่ามือลงอย่างแรง ทำให้ภาพเงาทั้งหมดแตกสลาย ทว่า...หลิงฮันตัวจริงยังไม่ปรากฏ

ใบหน้าของจอมยุทธระดับตำหนักอมตะผู้นั้นพลันดำคล้ำราวกับถูกตบหน้าอย่างแรง

หลิงฮัน...ปรากฎตัวไกลออกไปอีกหลายพันลี้

ขอบเขตมิติกระจกเงาที่เจ้าเด็กนี่ขยายออกได้ กลับยังเหนือกว่าแปดพันจั้งเสียอีก!

จอมยุทธ์ระดับตำหนักอมตะผู้นั้นถึงกับใจสั่น นึกไม่ถึงเลยว่าผู้น้อยระดับตัดวิญญาณปฐพี จะควบคุมกฎเกณฑ์แห่งมิติได้กว้างขวางถึงเพียงนี้

"เฒ่าเฉียน เจ้าลงมือหลายครั้ง ยังจับจอมยุทธ์ระดับแบ่งแยกวิญญาณตัวน้อย ไม่ได้อีกหรือ?" มีเสียงหัวเราะเยาะดังขึ้น เป็นสหายร่วมตำหนักสี่สมุทรของเขา แต่ความสัมพันธ์ระหว่างกันของพวกเขาไม่ได้ดีนัก

เฒ่าเฉียนฮึดฮัด กระทืบเท้า ไล่ตามหลิงฮันอีกครั้ง พุ่งคว้าด้วยฝ่ามือ

มาคราวนี้ เขาไม่เชื่ออีกแล้ว ว่ามิติกระจกเงาของหลิงฮันจะกว้างกว่ารัศมีการโจมตีของเขาได้อีก

แต่เขาคิดผิด...

คราวนี้หลิงฮันไม่ได้ใช้ร่างลวง แต่เคลื่อนตัวด้วยความเร็วสูงสุด ใช้กฎเกณฑ์แห่งอัสนีเสริมพลังให้ตน ส่งผลให้ความเร็วของเขาพุ่งทะยานจนแม้แต่จอมยุทธ์ระดับตำหนักอมตะยังต้องตกตะลึงจนตาค้าง

ฟิ้ว หลิงฮันฉวยโอกาสหลุดหนีไปก่อนที่การโจมตีของเฒ่าเฉียนจะมาถึง

เหล่าจอมยุทธ์ระดับข้ามผ่านต้นกำเนิดแท้ต่างหันมามองหลิงฮันเป็นตาเดียว

จอมยุทธ์ระดับแบ่งแยกวิญญาณตัวน้อยผู้นี้...นับว่าเป็นสัตว์ประหลาด

"องค์หญิงอันหรานยังเทียบไม่ได้เลยกระมัง?"

"ข้าเคยนึกว่าองค์หญิงอันหรานจะได้เป็นประมุขตำหนักคนต่อไปแน่นอน แต่หากเจ้าเด็กนี่เข้าสู่ตำหนักสี่สมุทร ด้วยพรสวรรค์อันน่ากลัวเช่นนี้ และการให้ความสำคัญของท่านประมุขตำหนักที่มีต่อเขา อาจส่งผลกระทบใหญ่หลวงต่อองค์หญิงอันหรานได้"

"น่าสนใจจริง ๆ"

เหล่าผู้คนในตำหนักสี่สมุทรต่างวิพากษ์วิจารณ์กันอย่างออกรส ศึกใหญ่ดำเนินไปจนใกล้สิ้นสุดแล้ว จึงมีเวลาว่างพอพูดคุยกัน

หลิงฮันไม่ได้วิ่งหนีอีก แม้เขาจะสามารถหลบหนีจากจอมยุทธ์ระดับตำหนักอมตะได้ถึงสี่ครั้ง และยังสามารถทำได้ห้าหรือสิบครั้ง ทว่าสุดท้ายย่อมหมดหนทาง

จะหลบซ่อนในหอคอยทมิฬหรือ? ช่างไร้สาระ ที่นี่มีราชานิรันดร์อยู่มากมาย เมื่อใดที่ราชานิรันดร์ซ่างจื้อเว่ยจัดการศึกเสร็จ วิชาของราชานิรันดร์ระดับเก้า ย่อมเกินจินตนาการ

"เฒ่าเฉียน เจ้าเก่งได้แค่นี้หรือ?" หลิงฮันหัวเราะเยาะ

หน้าเฒ่าเฉียนแดงก่ำ รู้สึกได้ถึงสายตานับไม่ถ้วนที่จับจ้องมา ทำให้แทบอยากแทรกแผ่นดินหนี

เขาลงมืออีกครั้ง พุ่งคว้าหลิงฮันทันที