บทที่ 8 - คนจากไป ชาก็เย็นลง

บทที่ 8 - คนจากไป ชาก็เย็นลง

◉◉◉◉◉

“จริงสิ เจ้าหนู เจ้าก็มีพรสวรรค์เหมือนกันนะ”

ยักษ์ราตรีขาวตบไหล่ซูเนี่ยนแรงๆ แล้วพูด

เมื่อครู่นี้เอง ทั้งสองคนที่นอนแกล้งตายอยู่ก็ยอมแพ้ ตัดสินใจยอมตามกระต่ายดำแต่โดยดี

จากนั้นซูเนี่ยนก็ใช้ความสามารถในการควบคุมมิติที่เพิ่งได้รับมา เคลื่อนย้ายตัวเองและยักษ์ราตรีขาวออกมาพร้อมกัน

“แน่นอนว่าต้องขอบคุณเทวฐานะที่ท่านหัวหน้ามอบให้ด้วย”

ซูเนี่ยนรู้ดีว่าการจะควบคุมมิติได้ด้วยความสามารถของตัวเองนั้นยากมาก

เพราะการใช้ประกายไฟข้ามภพเพื่อเดินทางข้ามโลกกับการควบคุมมิตินั้นเป็นความสามารถที่ไม่เกี่ยวข้องกันเลย

ซูเนี่ยนทำได้เพียงบอกว่าตัวเองมีความผูกพันกับกาลอวกาศสูงมากเท่านั้น หากต้องการมีความสามารถในการแทรกแซงกาลอวกาศ อย่างน้อยก็ต้องรอให้เขาเรียนรู้เวทมนตร์ที่คล้ายคลึงกันเสียก่อน

ไหนเลยจะเหมือนตอนนี้ที่เขากลายเป็นเทพแห่งมิติที่สามารถควบคุมมิติได้โดยตรง

“แน่นอน ก็ต้องดูด้วยว่าข้าเป็นใคร”

ยักษ์ราตรีขาวเห็นได้ชัดว่าพอใจกับคำเยินยอของซูเนี่ยน ความหงุดหงิดที่เพิ่งถูกกระต่ายดำเล่นงานมาเมื่อครู่ก็หายไปเป็นปลิดทิ้ง

เจ้าหนู เส้นทางของเจ้ากว้างไกลแล้วนะ

จากนั้นยักษ์ราตรีขาวก็ผลักประตูเข้าไป นั่งลงในที่ของตัวเองอย่างคุ้นเคย รอให้กระต่ายดำเปิดปากพูด

ส่วนซูเนี่ยนก็เห็นว่ามีที่ว่างเหลือให้ตัวเองอยู่หนึ่งที่ ก็ไม่เกรงใจนั่งลงไปเลย

“ซี้ด~~ ร้อน!”

ซูเนี่ยนจิบชาเบาๆ กลั้นใจไม่ส่งเสียงร้องออกมา

และเมื่อเห็นซูเนี่ยนที่จิบชาไปหนึ่งอึก กระต่ายดำก็มองซูเนี่ยนอย่างคาดหวัง

“ท่านซูเนี่ยน ชานี้เป็นอย่างไรบ้างคะ?”

“หอม กลมกล่อม ข้าไม่เคยดื่มชาที่อร่อยขนาดนี้มาก่อนเลย”

ซูเนี่ยนมองกระต่ายดำที่ยิ้มแย้มเต็มใบหน้า ในใจก็อดที่จะสั่นสะท้านไม่ได้ สุดท้ายก็เลือกที่จะพูดตามใจตัวเอง

บางที ชาร้อนๆ ถ้วยนี้อาจจะเป็นการลงโทษของกระต่ายดำที่มีต่อพวกเขากระมัง

แต่ก็ยังดีที่เป็นแค่ชาร้อนไปหน่อยเท่านั้น

ความผิดที่ตัวเองก่อขึ้น ถึงจะต้องร้องไห้ก็ต้องดื่มให้หมด

ก็แค่ร้อนไปหน่อยเท่านั้น

ไม่เห็นหรือว่ายักษ์ราตรีขาวก็ดื่มจนหมดโดยไม่แสดงสีหน้าอะไรเลย?

“อย่างนั้นหรือคะ ท่านซูเนี่ยนชอบก็ดีแล้วค่ะ”

เมื่อเห็นซูเนี่ยนดื่มชาในมือจนหมด กระต่ายดำก็เผยรอยยิ้มที่อ่อนโยนออกมา

ชั่วขณะหนึ่ง บรรยากาศระหว่างทั้งสามคนก็กลับมาเป็นปกติอย่างรวดเร็ว

แน่นอนว่าส่วนใหญ่เป็นยักษ์ราตรีขาวที่พูด กระต่ายดำและซูเนี่ยนก็แค่ฟังเงียบๆ

ส่วนเรื่องรูปถ่ายล่ะ? รูปถ่ายอะไร?

ทั้งสามคนต่างก็ทำเป็นไม่รู้ไม่เห็นว่ามีของสิ่งนั้นอยู่

แต่ทันใดนั้นยักษ์ราตรีขาวก็ตบโต๊ะอย่างแรง ใบหน้าเล็กๆ ที่งดงามเต็มไปด้วยความโกรธ!

“หยามกันเกินไปแล้ว! นี่มันหยามกันเกินไปแล้ว!”

ถึงแม้จะไม่รู้ว่ายักษ์ราตรีขาวเพิ่งจะได้รับข่าวอะไรมา แต่ข่าวที่ทำให้ยักษ์ราตรีขาวโกรธได้ขนาดนี้

ต้องไม่ใช่ข่าวดีอย่างแน่นอน

กระต่ายดำถึงกับไม่มีเวลามาเสียดายโต๊ะตัวนี้ แต่มองยักษ์ราตรีขาวอย่างเป็นห่วง

สัญชาตญาณของเธอบอกว่าข่าวที่ยักษ์ราตรีขาวเพิ่งจะได้รับมาส่วนใหญ่แล้วน่าจะเกี่ยวข้องกับโนเนมในปัจจุบัน

ไม่เช่นนั้นยักษ์ราตรีขาวก็คงไม่โกรธขนาดนี้

“เจ้าพวกนั้น มันหยามกันเกินไปแล้ว!”

“ไม่นึกถึงความสัมพันธ์เก่าๆ กันบ้างเลยหรือไง??”

ยักษ์ราตรีขาวถอนหายใจอย่างจนใจแล้วพูด

ข่าวนั้นง่ายมาก ก็คือมีผู้ขายที่ไม่ระบุชื่อต้องการใช้สถานที่ประมูลของพันเนตรเพื่อประมูลทาสคนหนึ่ง

ทาสที่ชื่อว่าเลติเซีย

เลติเซีย เดร็กคิวเลีย อดีตผู้บริหารระดับสูงของอาร์คาเดีย และเป็นหนึ่งในกำลังหลักด้วย

และอาร์คาเดียเพิ่งจะล่มสลายไปไม่ถึงวัน ผู้บริหารของพวกเขาก็ถูกนำมาประมูลเป็นทาสแล้ว

ถึงขนาดที่อีกฝ่ายยังระบุชื่อผู้ประมูลเป็นยักษ์ราตรีขาวอีกด้วย

ใครบ้างจะไม่รู้ว่ายักษ์ราตรีขาวเป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่มีความสัมพันธ์ดีที่สุดกับอาร์คาเดียในตอนนั้น?

แต่เพราะพันเนตรเป็นคอมมูนิตี้เชิงพาณิชย์ ตราบใดที่ให้ราคาสูงพอ

ไม่ต้องพูดถึงการระบุชื่อยักษ์ราตรีขาวเลย ถึงขนาดที่แม้แต่เทพธิดาสององค์ก็ไม่ใช่ว่าจะเชิญออกมาไม่ได้

การกระทำทั้งหมดของอีกฝ่ายนั้นถูกกฎหมายและเป็นไปตามขั้นตอน ถึงแม้ว่ายักษ์ราตรีขาวอยากจะปฏิเสธก็ไม่สามารถปฏิเสธได้

เว้นแต่ว่า นางจะเลือกที่จะกลับไปยังเขตบน เพื่อทวงคืนเทวฐานะทฤษฎีฟ้าเคลื่อนของนาง

แต่ถ้าเป็นเช่นนั้น นางที่โดดเดี่ยวตัวคนเดียวก็จะยิ่งไม่สามารถสืบหาร่องรอยของจอมมารที่ทำลายอาร์คาเดียได้!

นี่มัน... ฆ่าคนแทงใจดำชัดๆ!

ไม่น่าแปลกใจเลยที่ยักษ์ราตรีขาวจะโกรธขนาดนี้!

แต่ใครใช้ให้ยักษ์ราตรีขาวในปัจจุบันเป็นเพียงคนเดียวที่จะสืบหาตัวการเบื้องหลังโดยไม่จำกัดค่าใช้จ่ายล่ะ?

ส่วนพันธมิตรในอดีตคนอื่นๆ ของอาร์คาเดียล่ะ?

ธงและชื่อของอาร์คาเดียได้สูญเสียไปแล้ว แม้แต่คานาเรียที่สามารถนำเกียรติยศมาให้พวกเขานับไม่ถ้วนก็ยังหายสาบสูญไป

พันธมิตรเหล่านั้นย่อมต้องคนจากไป ชาก็เย็นลง ต้นไม้ล้ม ลิงก็แยกย้ายกันไป

ไม่เช่นนั้นโนเนมในปัจจุบันก็คงไม่มีใครมาเยี่ยมเยียนหรือดูแลเด็กๆ ที่เหลืออยู่เลยนอกจากยักษ์ราตรีขาว

ท้าวสักกะเทวราชอาจจะนับได้ว่าเป็นหนึ่งคน แต่เขาเป็นประมุขแห่งทัพสวรรค์ มีสายตานับไม่ถ้วนจับจ้องเขาอยู่ตลอดเวลา

เขาทำได้เพียงให้ความช่วยเหลืออย่างลับๆ เท่านั้น

“แล้วราคาเริ่มต้นของท่านเลติเซียคือ?”

กระต่ายดำถามอย่างสั่นๆ ถ้าเป็นไปได้ ถึงจะต้องขายบ้านขายสมบัติกระต่ายดำก็จะไถ่ตัวเลติเซียกลับมาให้ได้

แต่คุณค่าของเลติเซีย กระต่ายดำรู้ดี

เพราะประวัติของเลติเซียนั้นน่าทึ่งเกินไป อายุเพียงสิบสองปีก็กลายเป็นอัศวินมังกรระดับสูงสุดของต้นไม้แห่งระบบ และยังเป็นราชาแห่งเผ่าพันธุ์แวมไพร์

ยิ่งไปกว่านั้น ยังเป็นผู้ริเริ่มก่อตั้งระบบผู้ครอบครองอาณาเขต เป็นเพียงคนเดียวที่ได้เป็นผู้ครอบครองอาณาเขตเต็มอำนาจนอกเหนือจากยักษ์ราตรีขาว

ตัวตนเช่นนี้ถึงจะเอามาเป็นแค่ของประดับก็คุ้มค่ามากแล้ว

ไม่ต้องพูดถึงว่าเลติเซียในปัจจุบันยังเป็นผู้บริหารระดับสูงของอาร์คาเดีย มีพลังใกล้เคียงกับระดับสี่หลักที่ทำลายกฎเกณฑ์

“เลติเซียพร้อมเทวฐานะ ราคาเริ่มต้นหนึ่งร้อยล้านเหรียญพันเนตร ไม่รวมเทวฐานะหนึ่งล้านเหรียญพันเนตร”

ยักษ์ราตรีขาวพูดอย่างจนใจ ถึงขนาดที่เกือบจะกัดฟันพูด

เทวฐานะของเลติเซียไม่ใช่เทวฐานะระดับห้าหลักที่ทำจากเศษเสี้ยวแห่งอำนาจเหมือนที่ยักษ์ราตรีขาวให้ซูเนี่ยน

แต่เป็นเทวฐานะที่สมบูรณ์แบบที่เพียงแค่ดูดซับเข้าไปก็จะกลายเป็นระดับสี่หลักได้ ไม่ว่าใครก็ตามที่ดูดซับเทวฐานะของเลติเซียก็จะกลายเป็นระดับสี่หลักได้โดยตรง

ส่วนเลติเซีย ตัวตนที่เคยทำให้จอมมารนับไม่ถ้วนต้องหวาดกลัว กลับถูกปฏิบัติราวกับเป็นของแถม

“หนึ่งล้านเหรียญพันเนตร.....”

กระต่ายดำถึงกับพูดไม่ออก แม้แต่เงินทุนหมุนเวียนของอาร์คาเดียในอดีตก็ยังไม่เคยมีถึงหนึ่งล้านเหรียญ

แน่นอนว่านั่นไม่นับรวมของประทานล้ำค่าที่อาร์คาเดียสะสมไว้

และในอุทยานกล่องทิพย์ หนึ่งเหรียญพันเนตรมีกำลังซื้อประมาณหนึ่งหมื่นเยน

ถึงแม้ว่าของใช้ทั่วไปในอุทยานกล่องทิพย์จะไม่มีค่า แต่ราคานี้ก็เพียงพอที่จะทำให้กระต่ายดำต้องถอยกลับไป

ตอนนี้ทรัพย์สินทั้งหมดที่เหลืออยู่ของโนเนมรวมกันจะมีถึงหนึ่งร้อยเหรียญพันเนตรหรือเปล่ายังยากที่จะบอก

เพราะโนเนมถูกทำลายอย่างสิ้นซากเกินไป นอกจากเรือนรับรองที่ใช้สำหรับพักอาศัยหลังนี้แล้ว ก็มีเพียงซากปรักหักพังและผืนดินที่ไร้ซึ่งชีวิตชีวา

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]