บทที่ 22 - ทายาทอสูรบรรพกาล ปลาอิ๋งสามตา
บทที่ 22 - ทายาทอสูรบรรพกาล ปลาอิ๋งสามตา
บทที่ 22 - ทายาทอสูรบรรพกาล ปลาอิ๋งสามตา
◉◉◉◉◉
“ยันต์คุ้มกาย ยันต์เทวะท่องเดี่ยว? ชาติกำเนิดของเด็กหนุ่มเผ่าจันทราเงินผู้นั้นไม่ธรรมดาเลย!”
“วานรเทพบรรพกาลไล่ตามไปแล้ว หรือว่าเขาก็มียันต์เทวะท่องเดี่ยวด้วย?”
“ไม่เห็นหรือว่าเมื่อครู่ความเร็วของเขารวดเร็วดุจสายลม คาดว่าน่าจะเป็นวิชาล้ำค่าประจำสำนักของเผ่าสายลม ก้าวสายลม!”
“อะไรนะ? ก้าวสายลมไม่ได้หายสาบสูญไปเมื่อพันปีก่อนแล้วหรือ? เหตุใดจึงมาอยู่บนตัวเขาได้?”
เสียงอุทานดังขึ้นไม่ขาดสาย
เป็นเวลานาน กว่ารอบข้างจะค่อยๆ สงบลง
เวลาผ่านไปทีละน้อย
รัศมีบนบัวเทพเก้าสียิ่งมายิ่งเข้มข้น
กลิ่นหอมของดอกบัวแผ่กระจายเป็นชั้นๆ
เมื่อสูดเข้าไปในโพรงจมูก ก็รู้สึกสบายไปทั้งตัว
เมล็ดบัวทั้งเก้าเปล่งประกายแสงเก้าสี พุ่งตรงสู่ท้องฟ้า
“บัวเทพเก้าสีสุกงอมแล้ว!”
เมื่อเห็นภาพนี้ สิ่งมีชีวิตทุกตนต่างตื่นเต้น
“ตึก...”
“ฟู่...”
“ฟิ้ว...”
พวกมันต่างใช้กระบวนท่าของตน พุ่งตรงไปยังบัวเทพเก้าสี โดยไม่สนใจเศษซากศพบนฝั่งทะเลสาบแม้แต่น้อย
ในดวงตา มีเพียงความโลภและความร้อนแรงไม่สิ้นสุด
“บุกเข้าไป ใครแย่งได้ก่อนเป็นของคนนั้น!”
“นี่คือโอสถเทวะชั้นเลิศ แค่แย่งมาได้หนึ่งเม็ด การเป็นเทพเจ้าก็ไม่มีปัญหา!”
ผู้ที่อ่อนแอกว่าบางตน ได้แต่ส่งเสียงเชียร์อยู่ด้านหลัง
บรรยากาศทั้งหมดร้อนแรงอย่างยิ่ง
สิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนราวกับกระแสน้ำเชี่ยว พุ่งตรงไปยังบัวเทพเก้าสี
ทันใดนั้น
“ซ่า...”
บนผิวทะเลสาบที่สงบนิ่ง พลันเกิดระลอกคลื่นเป็นชั้นๆ
“ฟิ้ว...”
ลำแสงหลายสายพุ่งออกจากผิวน้ำ สานกันไปมา พุ่งตรงขึ้นสู่เบื้องบน
“ฉึก...”
ลำแสงเหล่านี้ราวกับสามารถทะลวงได้ทุกสิ่ง สิ่งมีชีวิตจำนวนมากถูกยิงทะลุร่าง ระเบิดเป็นเศษเนื้อในทันที
แต่ทว่า สิ่งมีชีวิตมีจำนวนมากเกินไป สิ่งมีชีวิตที่ตายไปนั้นสามารถละเลยได้
สิ่งมีชีวิตที่เหลือต่างใช้วิชาล้ำค่าของตน ซัดเข้าใส่ผิวน้ำโดยตรง
“ตูม...”
เสียงระเบิดดังขึ้นไม่ขาดสาย
ทะเลสาบทั้งผืนสั่นสะเทือน คลื่นน้ำพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า
ในไม่ช้า
ปลาเงินขนาดใหญ่ที่มีปีกคู่หนึ่งลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ พุงหงายขึ้น
ปลาเงินขนาดใหญ่ตัวเท่าผู้ใหญ่หนึ่งคน มีสามตา
เมื่อภาพนี้ปรากฏขึ้น สิ่งมีชีวิตจำนวนมากต่างเบิกตากว้าง
“ปลาอิ๋งสามตา!”
มีสิ่งมีชีวิตที่จำสัตว์ประหลาดเหล่านี้ได้
“ที่แท้ก็คือปลาอิ๋งสามตา!”
“มันคือทายาทของคุนเผิง หนึ่งในสิบอสูรบรรพกาล ไม่แปลกใจเลยที่แข็งแกร่งขนาดนี้!”
“พวกนี้เป็นเพียงตัวอ่อน ยังไม่เติบโตเต็มที่”
เหล่าสิ่งมีชีวิตต่างมองซากปลาอิ๋งสามตาในทะเลสาบ พลางลงมือเก็บใส่แหวนมิติของตน
ปลาอิ๋งสามตาเหล่านี้มีสายเลือดของคุนเผิง หนึ่งในสิบอสูรบรรพกาลอยู่ด้วย เรียกได้ว่าเป็นโอสถทิพย์ชั้นเลิศ ล้ำค่าอย่างยิ่ง
“ฆ่า!”
เหล่าสิ่งมีชีวิตยังคงบุกต่อไป
วิชาล้ำค่าเปล่งประกายแสงเจิดจ้า ส่องสว่างไปทั่วฟ้าดิน
“ตูม...”
ผิวทะเลสาบระเบิดออกไม่หยุด
ปลาอิ๋งสามตาตัวแล้วตัวเล่าลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ
ในไม่ช้าก็ถูกสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นเก็บรวบรวมไป
ภาพทั้งหมดดูราวกับกองทัพที่ทำลายล้างทุกสิ่ง
แม้ปลาอิ๋งสามตาจะสามารถสังหารสิ่งมีชีวิตบางตนได้ แต่สิ่งมีชีวิตมีจำนวนมากเกินไป ราวกับไม่มีที่สิ้นสุด ฆ่าไม่หมดสิ้น
บนฝั่ง
“นายน้อย พวกเรายังไม่ลงมืออีก เกรงว่าจะถูกพวกเขาแย่งไปหมด!”
“นายน้อย เร็วเข้า หากวานรเทพบรรพกาลตนนั้นกลับมา ก็จะเป็นศัตรูที่แข็งแกร่งอีกคน!”
“ใช่แล้ว! ข้ายังได้ยินมาว่าเฉินอวี้มาถึงบริเวณนี้แล้ว หากเขารู้เข้า บัวเทพเก้าสีนี้ก็คงไม่เหลือถึงพวกเรา”
ข้างกายเด็กหนุ่มชุดทอง กลุ่มชายหนุ่มต่างร้อนใจ
“เฉินอวี้?”
บนใบหน้าของเด็กหนุ่มชุดทองปรากฏแววหวาดหวั่นแวบหนึ่งแล้วหายไป
สายตาของเขากวาดมองไปยังกลุ่มสิ่งมีชีวิตที่บุกเข้าไปเบื้องหน้า เผยรอยยิ้มเย็นชา “สังหารให้สิ้นซาก!”
“ขอรับ นายน้อย!”
ชายหนุ่มกลุ่มนี้กลายร่างเป็นวิหคทองคำขนาดใหญ่ ปีกกว้างร้อยเมตร ปกคลุมครึ่งท้องฟ้า
ดูราวกับเมฆทองคำหลายสิบก้อน เคลื่อนที่มาอย่างรวดเร็ว
“ข้ามาแล้ว!”
เด็กหนุ่มชุดทองกลายร่างเป็นวิหคทองคำขนาดใหญ่ยาวห้าสิบเมตร ร่างกายไม่ใหญ่โตนัก แต่กลิ่นอายกลับแข็งแกร่งอย่างยิ่ง
เขากลายเป็นลำแสงสีทอง พุ่งแซงหน้าวิหคทองคำตนอื่นๆ ความเร็วของเขานั้นเหนือกว่ามาก
“ปัง! ปัง...”
ทุกที่ที่ผ่านไป พลันเกิดลมพายุรุนแรงขึ้น
สิ่งมีชีวิตบนเส้นทางถูกพัดปลิวขึ้นไปโดยตรง ระเบิดเป็นเศษเนื้อ ถูกเขากลืนกินเข้าไปในคำเดียว
สิ่งมีชีวิตโดยรอบมองวิหคทองคำด้วยความหวาดหวั่น
“เขาคือคุนอี้! เขา...เขาคือทายาทครึ่งสายเลือด!”
“อะไรนะ? เขาคือคุนอี้จากภูเขาเทวะวิหคสวรรค์? บรรพบุรุษของข้า!”
“ไม่แปลกใจเลยที่น่ากลัวถึงเพียงนี้!”
สิ่งมีชีวิตจำนวนมากฟื้นคืนสติ ต่างล่าถอยไป ไม่กล้าต่อกรกับเขา
ตลอดเส้นทาง คุนอี้ไร้เทียมทาน ไม่ว่าจะเป็นสิ่งมีชีวิตที่ขวางหน้า หรือปลาอิ๋งสามตาในน้ำ ก็ไม่อาจหยุดยั้งฝีเท้าของเขาได้
ทุกที่ที่ไป ล้วนระเบิดเป็นเศษเนื้อ
ในที่สุด ก็กลายเป็นอาหาร ถูกกลืนลงท้อง
ดูราวกับว่าคุนอี้คือเทพสังหารโบราณ ดุร้ายผิดมนุษย์
เบื้องหลังคุนอี้ ยังมีวิหคทองคำอีกหลายสิบตน พวกมันก็มีพลังอำนาจสะเทือนฟ้าดิน ทุกที่ที่ไป สิ่งมีชีวิตล้วนระเบิดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ถูกพวกมันกลืนกิน
ดูราวกับว่าพวกมันคือกลุ่มนักล่าชั้นยอด กำลังกินอาหารอย่างบ้าคลั่ง
ภาพเช่นนี้ทำให้สิ่งมีชีวิตโดยรอบหวาดกลัวอย่างยิ่ง
ในขณะเดียวกัน
“เฮ้อ ถูกมันจ้องเข้าแล้ว ไม่มีทางเลือก!”
หมาป่าขาวตัวหนึ่งถอนหายใจอย่างทอดอาลัย เดินออกมาเบื้องหน้า
“ถึงตาข้าออกโรงแล้ว”
สิ้นเสียงนี้
“โฮก...”
หมาป่าขาวคำรามลั่นฟ้า ร่างกายเปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว
ในชั่วพริบตา ก็กลายร่างเป็นหมาป่ายักษ์สูงร้อยเมตร
มันราวกับภูเขาลูกเล็กๆ ตั้งตระหง่านอยู่ริมทะเลสาบ
กลิ่นอายสะเทือนฟ้าดิน แผ่ไปทั่วแปดทิศ
สิ่งมีชีวิตใดก็ตามที่ถูกกลิ่นอายปกคลุม ล้วนร่างกายระเบิดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ตายอย่างน่าอนาถ
“หมาป่าเร้นลับบรรพกาล!”
เสียงอุทานดังขึ้น
สิ่งมีชีวิตโดยรอบล้วนหยุดชะงัก รีบหยุดฝีเท้า
“หรือว่าเป็นผู้ที่มาจากภูเขาเทวะหมาป่าเร้นลับ?”
“ทายาทครึ่งสายเลือดอีกตนหนึ่ง!”
สิ่งมีชีวิตฝั่งหมาป่าเร้นลับบรรพกาล ต่างยืนนิ่งอยู่กับที่ ใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่พอใจ
พวกมันต่างเปิดทางให้ หลีกหนีจากหมาป่าเร้นลับบรรพกาล
คุนอี้และหมาป่าเร้นลับบรรพกาลล้วนเป็นทายาทครึ่งสายเลือด ความแข็งแกร่งของพวกมันนั้นไม่อาจจินตนาการได้
พวกมันต่างใช้กระบวนท่าของตน ราวกับเทพสังหารสององค์ พุ่งตรงไปยังบัวเทพเก้าสีอย่างรวดเร็ว
ผู้ที่เร็วที่สุด ย่อมเป็นคุนอี้
“ขวางมันไว้ ทุกคนบุกเข้าไปพร้อมกัน!”
“นั่นคือบัวเทพเก้าสี แค่แย่งเมล็ดบัวมาได้หนึ่งเม็ด ก็ถือเป็นวาสนาอันยิ่งใหญ่แล้ว!”
ในกลุ่มสิ่งมีชีวิตเหล่านั้น มีทายาทเผ่าพันธุ์โบราณอยู่ไม่น้อย
แม้ไม่อาจเทียบกับคุนอี้ได้ แต่ความแข็งแกร่งก็โดดเด่น
เมื่อเผชิญกับการล่อลวงของโอสถเทวะชั้นเลิศ พวกเขาจะยอมแพ้ง่ายๆ ได้อย่างไร
ในไม่ช้า ก็มีทายาทเผ่าพันธุ์โบราณหลายสิบตนออกมายืนเบื้องหน้า
เมื่อมีพวกเขาเป็นผู้นำ ก็มีสิ่งมีชีวิตตามมา
สิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วนตามมาเบื้องหน้า ล้อมคุนอี้ไว้เป็นวงกลม
“ฟิ้ว...”
วิชาล้ำค่าต่างๆ ถูกใช้พร้อมกัน ส่องสว่างไปทั่วฟ้าดิน พุ่งตรงมายังคุนอี้
เมื่อเห็นภาพนี้ สีหน้าของคุนอี้เปลี่ยนไปเล็กน้อย รีบเคลื่อนย้ายร่างหลบหลีก
“ปัง...”
วิชาล้ำค่าตกลงมา ระเบิดบนร่างของเขาไม่หยุด
ขนสีทองถูกเผาไปไม่น้อย
คุนอี้โกรธจัด กลายเป็นเงาพร่าเลือน ปรากฏตัวเบื้องหน้าเสือยักษ์ตัวหนึ่ง กรงเล็บแหลมคมพุ่งลงไป
“เปรี๊ยะ...”
ทันใดนั้น หัวของเสือยักษ์ก็แตกละเอียด ตายอย่างน่าอนาถ
คุนอี้อ้าปากกว้าง กลืนเสือยักษ์ทั้งตัวลงไปในคำเดียว
ครั้งนี้ ทำให้สิ่งมีชีวิตจำนวนมากตะลึงงัน
“ฆ่า!”
แต่ทว่า สิ่งมีชีวิตจำนวนมากยิ่งกว่าเดิมพุ่งเข้ามาเบื้องหน้า
“แค่พวกเจ้า!”
คุนอี้คำรามลั่น อักขระบนร่างส่องประกาย รวมตัวเป็นปีกสองข้าง ปกคลุมท้องฟ้า
“ฟู่...”
เงาปีกขยับเบาๆ ทันใดนั้นก็เกิดลมพายุพัดโหมกระหน่ำ
[จบแล้ว]