บทที่ 35 หรือว่าจะเจอของเข้าแล้วจริงๆ
บทที่ 35 หรือว่าจะเจอของเข้าแล้วจริงๆ
เมื่อเห็นใบหน้าห่อเหี่ยวเหมือนคนหมดอาลัยตายอยากของหูเสี่ยวคัง คนดูในไลฟ์สดก็พากันหัวเราะทั้งน้ำตา
【บะหมี่ไม่เอาน้ำ】: “อย่าเพิ่งเครียดนะน้องชาย ถ้าหัวหน้าทีมคุณมันงี่เง่าขนาดนี้ ก็ไม่ต้องทำอาชีพรปภหรอก”
【หมวยไรเดอร์】: “เห็นด้วย แล้วเด็กหนุ่มวัยอย่างนายจะมานั่งเป็นรปภไปทำไหม มันชิลเกินไปแล้ว ออกมาวิ่งส่งอาหารกับฉันดีกว่า”
【พี่ส่งพัสดุ】: “ไม่ๆๆส่งพัสดุนั่นแหละทางที่แท้ทรูของนาย”
【เกล็ดหิมะกับโป๊ยกั๊ก】: “ฮ่าๆๆส่งอาหาร ส่งพัสดุน่ะเหนื่อยจะตาย ทำรปภได้เล่นมือถือทั้งวัน เงินเดือนก็ยังได้ แบบนี้สิถึงจะเรียกว่างานในฝัน”
...
บรรยากาศในไลฟ์เต็มไปด้วยเสียงแซว เสียงหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน
จู่ๆหญิงสาวรูปร่างสูงโปร่ง ผูกผมหางม้า หน้าตาสะดุดตาในเครื่องแบบตำรวจเดินตรงเข้ามา
เธอขมวดคิ้วแน่น รับโทรศัพท์ในมือของหูเสี่ยวคังมาไว้กับตัว
“สวัสดีค่ะท่านนักพรต ฉันชื่อจงเสี่ยวเสวี่ย เป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจจากสถานีตำรวจหยางเฉิง”
เธอกล่าวอย่างจริงจัง “หลังจากได้รับการแจ้งเบาะแสจากชาวเน็ตจำนวนมาก ทางเราก็ให้ความสำคัญกับเรื่องนี้อย่างยิ่ง จึงรีบมาดำเนินการค้นหาตั้งแต่เช้า แต่ผ่านมาแล้วสามชั่วโมง...ก็ยังไม่เจออะไรเลยค่ะ”
ซูหานนั่งตกปลาอย่างใจเย็น เอ่ยเสียงขรึมปนขำ “สามชั่วโมงยังไม่เจอ ก็แค่ลองอีกหน่อยก็เท่านั้น”
จงเสี่ยวเสวี่ยขมวดคิ้วแน่นกว่าเดิม น้ำเสียงเริ่มแข็งขึ้น “ท่านหานซาน ตอนนี้คุณโด่งดังในโลกออนไลน์ก็จริง แต่ก็ต้องรู้จักระมัดระวังคำพูดคำจาด้วยนะคะ”
“อยู่ๆก็ประกาศว่ามีศพในทะเลสาบแบบนี้ ไม่เพียงทำให้เราต้องเสียกำลังคนไปโดยเปล่าประโยชน์ แต่ยังสร้างความตื่นตระหนกให้กับชาวบ้านในละแวกนี้อีกด้วย”
“หวังว่าคราวหน้าคุณจะไม่ทำอะไรแบบนี้อีก”
น้ำเสียงของจงเสี่ยวเสวี่ยแทบจะเรียกได้ว่าไม่ไว้หน้า
พูดตามตรง เธอไม่เคยเชื่อเรื่องการทำนายหรือหมอดูอยู่แล้ว
ยิ่งการจะบอกว่ามีศพในทะเลสาบจากแค่การคำนวณ เธอมองว่าเหลวไหลสิ้นดี
ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องนี้กลายเป็นกระแสใหญ่ในโซเชียล ทางการก็คงไม่เสียเวลามาลงพื้นที่เองหรอก
ในไลฟ์ แฟนคลับของซูหานเริ่มโวยวายแทนเขา
“โอ้โห น้องตำรวจสวยก็จริงนะ แต่คำพูดแรงไปหน่อยไหม นักพรตก็แค่หวังดี จะว่าแรงขนาดนี้เลยเหรอ”
“ใช่ น้องสาวของพี่ปินที่หายตัวไปเมื่อวันก่อนก็นักพรตนี่แหละที่ช่วยตามเจอ แถมยังเปิดโปงคดีอีกต่างหาก”
“ฉันเชื่อในตัวท่านนักพรต เขาไม่เคยทำให้ผิดหวัง”
“พวกนายมันโง่สุดๆ ท่านนักพรตนั่นก็แค่ฟลุ๊คไปครั้งสองครั้ง พอเจอของจริงก็โป๊ะยังไงล่ะ ยังจะเข้าข้างกันอยู่ได้”
“จะมีผิดพลาดบ้างก็ธรรมดาแหละ เขาก็ไม่ใช่พระเจ้านี่นะ”
...
ไลฟ์สดเริ่มร้อนระอุ กลายเป็นสมรภูมิถกเถียงทันที
แฟนคลับของซูหานก็อยากปกป้องเขา แต่ความจริงในตอนนี้ก็คือ...ยังไม่พบศพ
ซูหานยังคงสงบนิ่ง “ฉันบอกว่ามี ก็แปลว่ามีแน่นอน”
เขาหันไปพูดกับจงเสี่ยวเสวี่ยด้วยรอยยิ้มสบายๆ “อีกเดี๋ยวก็ขอโทษฉันด้วยล่ะ”
“ให้ฉันขอโทษคุณงั้นเหรอ”
จงเสี่ยวเสวี่ยหัวเราะอย่างไม่เชื่อหู ก่อนจะเปิดปากพูดอะไรบางอย่าง ก็ต้องชะงัก เพราะมีเสียงตะโกนดังมาจากด้านหลัง แล้วทุกคนรอบๆก็เริ่มโหวกเหวกขึ้นมา
“ได้ของแล้ว”
“มีอะไรขึ้นมาจากน้ำ”
“เป็นกระเป๋าเดินทาง”
...
ฝูงชนรอบทะเลสาบแตกตื่นทันที
จงเสี่ยวเสวี่ยรีบวิ่งไปยังริมฝั่ง ท่ามกลางความชุลมุน ตำรวจสองนายกำลังยกกระเป๋าเดินทางขนาด28นิ้วขึ้นจากน้ำ วางไว้บนพื้น มันส่งกลิ่นเหม็นเน่ารุนแรง
คนดูในไลฟ์สดต่างก็ช็อกไปตามๆกัน
“เห้ย จริงดิ มีของแบบนี้อยู่จริงๆด้วย ข้างในกระเป๋านั่น...แค่คิดแล้วก็ขนลุกแล้ว”
“นี่แหละ ฉันว่าแล้ว นักพรตไม่เคยพลาด”
“บอกแล้วว่าท่านนักพรตไม่เคยเสียเหลี่ยม”
“ก็แค่กระเป๋าใบหนึ่ง จะอะไรกันนักหนา ยังไม่แน่ใจเลยว่าข้างในมีอะไรนะ”
...
“ทุกคน ถอยออกไปหน่อยครับ”
เจ้าหน้าที่รีบกันฝูงชนออก ตั้งแนวป้องกันทันที
จงเสี่ยวเสวี่ยคืนโทรศัพท์ให้หูเสี่ยวคัง แล้วรีบเดินตรงไปที่กระเป๋า
แค่เข้าใกล้ เธอก็แทบอยากจะอาเจียนออกมาเพราะกลิ่นเหม็นเน่าที่โชยออกมา
คนดูในไลฟ์ต่างพากันร้อนรน
หูเสี่ยวคังก็ถูกกันออกจากเขตห้ามเข้า ทำให้คนดูไม่มีใครเห็นว่าข้างในกระเป๋ามีอะไร
“โอ๊ยย พี่รปภ พาเราไปดูหน่อยเถอะ ฉันอยากดูสดๆเลยนะ”
“คงไม่ได้ให้ดูหรอก ภาพแบบนี้มันรุนแรงเกินไป ไม่เหมาะจะเผยแพร่บนเน็ต”
“ไม่ดูก็ดีแล้วแหละ คงน่าขยะแขยงน่าดู เดี๋ยวกินข้าวไม่ลงอีก”
“กินข้าวไม่ลงไม่เท่าไหร่ กลัวตื่นมากลางดึกแล้วรู้สึกว่ามีใครมองอยู่มากกว่า...แค่คิดก็สยิวแล้ว”
...
คอมเมนต์ในไลฟ์พุ่งรัวไม่หยุด
พอเห็นว่ามันคือกระเป๋าเดินทางจริง หลายคนก็เริ่มมั่นใจว่าในนั้นคงไม่พ้นจะเป็น...ศพ
ไม่นาน จงเสี่ยวเสวี่ยก็เดินกลับมาในเฟรมอีกครั้ง สีหน้าซีดเผือด เหมือนเพิ่งเห็นผี
คำพูดของซูหานเมื่อครู่ยังดังก้องอยู่ในหัวเธอ เธอเม้มปากแน่น ลดศีรษะลงเล็กน้อยก่อนจะเอ่ยอย่างจริงใจ
“ท่านนักพรต...ขอโทษค่ะ ที่เมื่อครู่ฉันล่วงเกินไปหน่อย”
“ในกระเป๋า มีศพอยู่จริง...เป็นผู้ชายโตแล้ว แต่...ถูกแยกชิ้นส่วนเรียบร้อยแล้วค่ะ”
ภาพที่เธอเห็นยังคงติดตา จนแทบจะกลั้นอาเจียนไม่อยู่
เธอตั้งสติแล้วกล่าวต่อ “ศพถูกแช่น้ำมานาน จนสภาพเละเสียจนแทบจำไม่ได้แล้ว ตอนนี้ทางนิติเวชกำลังตรวจสอบอย่างละเอียดค่ะ”
ทั้งไลฟ์สดระเบิดเป็นทะเลคอมเมนต์ทันที
“บอกแล้วว่าไม่มีทางพลาด ตำรวจสาว ผมชอบท่าทางดื้อๆของคุณเมื่อกี้มากกว่าอีก”
“โชคดีที่ไม่ถ่ายทอดสดตอนเปิดกระเป๋า ไม่อย่างงั้นฉันคงอ้วกแตกไปแล้ว”
“ไอ้บ้าเอ๊ย ฉันอยู่คอนโดนี้เลยเว้ย ซวยฉิบหาย”
“ใจเย็นๆครับคุณเพื่อน รีบหาไม้พลองต้นท้อซักสองสามอัน โรยเลือดหมาดำหน้าประตูบ้าน รับรองปลอดภัยหายห่วง”
...
ระหว่างที่ทุกคนยังไม่หายตกใจ เจ้าหน้าที่นายหนึ่งก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามา ข้างหลังมีรปภยืนหน้าซีดตามมา
ตำรวจหนุ่มรายงานว่า “ไม่ดีแล้วครับ กล้องวงจรปิดในคอนโดหลายตัวพังหมดเลย เราแทบไม่มีเบาะแสอะไรเลย”
จงเสี่ยวเสวี่ยหันขวับไปมองหัวหน้ารปภด้วยแววตาแข็งกร้าว
“บังเอิญเสียตอนนี้พอดีเนี่ยนะ มันจะบังเอิญไปหน่อยมั้ย”
หัวหน้ารปภหน้าซีดเผือด เขารู้ทันทีว่ากำลังตกเป็นผู้ต้องสงสัยในสายตาอีกฝ่าย
เพราะระบบกล้องวงจรปิดในคอนโดอยู่ภายใต้การดูแลของทีมรปภ พวกเขาเองนั่นแหละที่ต้องรับผิดชอบ
“กล้องมันเสียมาตั้งแต่เดือนที่แล้วแล้วครับ...” เขาพูดเสียงแผ่ว “ผมเองก็ไม่คิดว่าจะเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นจริงๆ...”
จงเสี่ยวเสวี่ยหันไปทางกล้องไลฟ์ พูดเสียงจริงจัง
“นักพรตคะ...ตอนนี้เราขาดกล้องวงจรปิด ไม่มีเบาะแสอะไรเลย การสืบคดีจะยากขึ้นมาก”
“ไม่ทราบว่าคุณ...พอจะช่วยอะไรได้อีกหรือเปล่า”
ไลฟ์สดระเบิดคอมเมนต์อีกระลอก
“นี่มันอะไรเนี่ย ตอนแรกยังดื้อดึง ตอนนี้กลับมายกมือขอความช่วยเหลือแล้วเรอะ”
“เอาน่าพวกนาย ท่านนักพรตเขายังไม่ว่าอะไรเลย พวกเราจะไปเคืองแทนทำไม”
“ถูกแล้ว ถูกแล้ว ท่านนักพรตก็ไม่ใช่คนขี้โมโห อีกอย่างเธอก็แค่ทำหน้าที่ของเธอเองเฉยๆ”