บทที่ 20 หมาสายเปย์ สุดท้ายเหลือเพียงมือเปล่า
บทที่ 20 หมาสายเปย์ สุดท้ายเหลือเพียงมือเปล่า
เมื่อเรื่องราวของเสี่ยวเฟิงถูกเล่าจนจบ ผู้ชมในห้องถ่ายทอดสดต่างก็รู้สึกสะเทือนใจไปตาม ๆ กัน
ในยุคที่ความรักดำเนินไปด้วยความเร่งรีบเช่นนี้ ชายหนุ่มที่มั่นคงและภักดีเช่นเขา แทบจะหาได้ยากยิ่ง
ยิ่งคนที่ยอมทุ่มเทให้มากขนาดนี้ ยิ่งหายากยิ่งกว่า
"โห... พี่คนนี้ไม่ธรรมดาเลยนะ วิ่งส่งอาหารเลี้ยงแฟนเรียนมหาลัย ฟังดูเหมือนนิยายเลยอะ"
"เหอะ...ฉันว่าเขาก็แค่หมาสายเปย์นั่นแหละ ยังเด็กเกินไป ถ้าความรักดีจริง คงไม่ต้องมานั่งขอคำทำนายหรอก"
"ไม่จริงน่า คนแบบนี้ยังไม่มีใครเห็นคุณค่าอีกเหรอ"
"ถ้าเจอคนที่ใช่ เขาจะเห็นค่าแน่นอน แต่ถ้าเจอคนผิด ต่อให้ทำดีแค่ไหน ก็แค่หมาสายเปย์"
"ฉันรู้สึกแปลกๆแล้วล่ะ หมอนี่ดูจริงใจเกินไป แบบนี้โดนเทชัวร์"
"จริง คนเราถ้าดีเกินไป น้ำเต็มแก้วก็ล้นได้เหมือนกัน เหมือนอย่างที่ว่า ‘ยืมข้าวถุงนึงเป็นบุญคุณ ยืมสิบถุงกลายเป็นศัตรู’ ยังไงล่ะ"
...
เสียงพูดคุยโต้ตอบในห้องถ่ายทอดสดเริ่มคึกคักขึ้นเรื่อย ๆ
เสี่ยวเฟิงเผยรอยยิ้มขื่นขมก่อนจะเล่าต่อว่า
“ที่ผ่านมาเรารักกันดีครับ แต่หลังจากที่เธอสอบติดปริญญาโทปีนี้ ผมเริ่มรู้สึกว่าเธอเปลี่ยนไป”
“พักหลังเธอไม่ยอมเจอหน้าผมเลย ข้อความก็ไม่ค่อยตอบ พอถามไป เธอก็แค่บอกว่าเรียนหนัก ไม่มีเวลา...”
เขาหันมามองซูหานด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวัง
“ท่านอาจารย์ ท่านคิดว่า...เธอแค่เรียนหนักจริง ๆ หรือว่า...”
ซูหานเพียงส่ายหน้าพร้อมหัวเราะเบา ๆ
“จริงๆแล้วในใจคุณ...ก็รู้ดีอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ”
ในความรัก การทุ่มเทคือเรื่องที่ควรทำ
แต่หากทุ่มเทให้กับคนที่ไม่คู่ควร...สุดท้ายสิ่งที่ได้ตอบแทนมา ก็คงมีเพียงความว่างเปล่าและเจ็บปวด
เช่นเดียวกับชายหนุ่มคนนี้...
บรรยากาศในห้องถ่ายทอดสดกลับมาร้อนแรงอีกครั้ง
“ไม่ผิดเลย น้องคนนี้ยังเด็กเกินไปจริงๆ
“บทเรียนแรกหลังเรียนจบ สังหารคนในดวงใจก่อนเลย คำพูดของชาวเน็ตไม่เคยหลอกใคร”
“ฮือออ...ทำไมฉันไม่เจอผู้ชายดีๆแบบนี้บ้าง ดีๆแบบนี้กลับโดนผู้หญิงหลอกอีก”
“บ้าจริง อย่ายอมปล่อยเธอไปง่ายๆนะ ต้องทวงเงินคืนให้หมด ทั้งค่าเทอม ค่าใช้จ่ายตั้งหลายปี รวมๆแล้วไม่ต่ำกว่าสองแสนหยวนแน่ๆ
...
แฟนๆในไลฟ์ต่างมองไปที่เสี่ยวเฟิงด้วยสายตาเวทนา…
เมื่อได้ยินคำพูดของซูหาน สีหน้าของเสี่ยวเฟิงก็ซีดเผือดลงในทันที
แม้จะเตรียมใจไว้บ้างแล้ว แต่ในใจเขายังมีความหวังเล็กๆซุกซ่อนอยู่ ทว่าความหวังนั้นกลับถูกซูหานกระชากจนแตกสลายอย่างไร้เยื่อใย
เขาจึงรู้สึกรับไม่ไหวในชั่วขณะนั้น
“ท่านเต๋า… ท่านอาจจะคำนวณผิดก็ได้นะ… บางที… บางทีเธออาจแค่ยุ่งกับการเรียน…”
เสี่ยวเฟิงยังพยายามดิ้นรนเป็นครั้งสุดท้าย...
ซูหานเพียงยิ้มบางๆอย่างอับจนหนทาง
เหล่าคนดูในไลฟ์ก็พากันพิมพ์แสดงความเห็นอย่างอดกลั้นไม่ไหว
“พี่ชายเอ๋ย ยอมรับความจริงเถอะ ผู้หญิงคนนั้นน่ะ สอบติดปริญญาโทแล้วก็คงไม่เห็นนายอยู่ในสายตาแล้ว”
“จริงด้วย ตัดใจซะเถอะ เอาเงินที่เสียไปเอาคืนมาเลย”
“หนุ่มน้อยหน้าตาก็ไม่แย่ จะมัวเสียเวลาให้ผู้หญิงห่วยๆไปทำไมกัน”
“พ่อหนุ่ม มาคบกับฉันเถอะ ฉันชอบผู้ชายที่จริงจังและมีความรับผิดชอบแบบนี้ ไม่ต้องห่วง ฉันไม่ให้เลี้ยง ฉันมีตึกสองหลังเก็บค่าเช่าอยู่แล้ว”
“แม่เจ้า เห็นคอมเมนต์ข้างบนไหม นายได้เจอโอกาสเปลี่ยนชีวิตแล้วนะ”
...
ไลฟ์ของซูหานมีแฟนคลับหญิงอยู่ไม่น้อย
เสี่ยวเฟิงในชุดยูนิฟอร์มส่งอาหารของเม่ยถวน ดูรวมๆแล้วก็ดูดีไม่น้อย สูงพอเหมาะ หน้าตาออกแนวหนุ่มน่ารักนิดๆ
ที่สำคัญ สิ่งที่เขาทำให้กับแฟนสาวแสดงให้เห็นถึงความรักและความเสียสละได้อย่างชัดเจน
ในเวลาเพียงชั่วครู่ ไลฟ์ก็มีสาวๆหลายคน รวมถึงสาวรวยบางคนเริ่มมีความรู้สึกดีๆกับเขา
เสี่ยวเฟิงเห็นข้อความในไลฟ์ก็ได้แต่ยิ้มแห้งๆ “ขอบคุณทุกคนมากนะครับ… แต่ผมกับเสี่ยวฮุ่ย ยังไม่ได้เลิกกัน…”
“ผมคิดว่ามันคงไม่ได้แย่ขนาดนั้น… บางทีเธอแค่ยุ่งกับการเรียน… ผมจะลองไปถามให้ชัดๆ อีกที…”
คนดูนอกจอต่างพากันกุมขมับ
【รักแท้แกะน้อยปุยนุ่น】：“พอเถอะพี่ชาย แม้แต่ฉันที่ชื่อปุ่ยนุ่นยังทนดูไม่ได้ นายเลิกมโนเถอะ ยอมรับความจริงซะ”
【พี่วัวกำปั้นหนัก】：“แม้แต่ท่านเต๋ายังบอกตรงๆขนาดนี้แล้ว… นายยังไม่ยอมเชื่ออีกเหรอ”
【หนีไปแปดร้อยลี้】：“อย่าไปพูดอะไรเลย ทุกคนก็รู้กันอยู่แล้วว่าติ่งคนไม่รักน่ะ ไม่มีวันฟังใครหรอก”
【กุหลาบไร้หนาม】：“สุดท้าย ติ่งก็ได้แค่... มือเปล่า”
...
“เอาเถอะ ในเมื่อฉันช่วยทํานายให้แล้ว ก็ขอช่วยให้ถึงที่สุดล่ะกัน”
ซูหานเอ่ยขึ้นเสียงนิ่ง “คุณอยากได้คำตอบไม่ใช่เหรอ”
“ฉันบอกไปแล้ว คุณก็ยังไม่เชื่อ งั้นฉันจะให้คุณได้ไปเห็นกับตาตัวเอง”
“ตอนนี้ รีบขี่สกูตเตอร์ไฟฟ้าของคุณ แล้วไปที่มหาวิทยาลัยที่แฟนคุณศึกษาอยู่ ไปยืนรอใต้หอพักของเธอสักพัก... แล้วคุณจะได้เห็น เซอร์ไพรส์ที่รอคุณอยู่”
เสี่ยวเฟิงชะงักไปเล็กน้อย “ท่านเต๋า... เซอร์ไพรส์อะไรหรือครับ”
“ไปถึงแล้วคุณก็จะรู้เอง”
ซูหานกล่าวพลางทำหน้าไม่ใส่ใจ “ถ้าคุณไม่ไป ฉันก็จะวางสายแล้วนะ”
ในเมื่ออีกฝ่ายยังมีความหวัง งั้นเขาก็จะพังมันทิ้งเสียให้หมด
“ผมไป”
เสี่ยวเฟิงกัดฟันตอบ “ผมจะออกเดินทางเดี๋ยวนี้เลย”
ว่าจบเขาก็กระโดดขึ้นรถสกูตเตอร์ไฟฟ้าทันที มุ่งหน้าไปยังมหาวิทยาลัยที่อยู่ไม่ไกลนัก
แฟนคลับในไลฟ์ต่างพากันพิมพ์หยอกล้อไม่หยุด
【คุณยายตบจ้าวจื่อหลง】：“ฮ่าๆๆ เดี๋ยวเซอร์ไพรส์ที่ว่าจะกลายเป็นช็อกมากกว่านะนั่น”
【พิน็อกคิโอ้】：“กลัวอย่างเดียว… จากเซอร์ไพรส์กลายเป็นไปจับชู้แทนนี่แหละ แต่มันส์สุดๆไปเลย”
【กาแฟฟองลูกอม】：“ในฐานะที่ฉันเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ขอพูดเลยว่า ใต้หอพักหญิงตอนกลางคืน... บางคู่มัน... ไม่ไหวจะเคลียร์”
【เหล็กกล้าแอบอ่อนโยน】：“นึกถึงตอนสมัยฉันเรียน พาสาวไปส่งใต้หอ กว่าจะลาได้ กอดกันเป็นชั่วโมง”
【พี่ชายหัวร้อน】：“โถ่เว้ย ในไลฟ์นี้มีแค่ฉันคนเดียวหรือไงที่ยังไม่เคยมีแฟนสักครั้ง”
...
ไลฟ์แชตเต็มไปด้วยข้อความคึกคัก
และในตอนนี้ จำนวนคนดูสดในไลฟ์ทะลุเกินหนึ่งแสนคนแล้ว
ทุกสายตาต่างจับจ้องไปยังเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้น ด้วยใจระทึกและเปี่ยมด้วยความอยากรู้
ไม่นาน เสี่ยวเฟิงก็ขี่รถมาหยุดหน้ามหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง
“มหาวิทยาลัยวั่นหลี่ มณฑลชวน”
【พี่หกจากแก๊งทลายฟ้า】：“เฮ้ย มันอยู่ใกล้มหาวิทยาลัยฉันเลยเว้ย อยู่ข้างๆกันนี่เอง”
【บัวลอยเผือกน้ำตาลแดง】：“ว้ายยย นังผู้หญิงคนนั้นเรียนที่เดียวกับฉันเหรอ ไม่ได้แล้ว ฉันต้องไปดูด้วยตาตัวเอง”
【ผักชีโรยอัลมอนด์】：“เหรอ มหาลัยเรานี่ ฉันจะเรียกแท็กซี่กลับเดี๋ยวนี้เลย งานนี้พลาดไม่ได้เด็ดขาด”
【มังกรละเมอ】：“เห้ยๆๆ อยากไปดูได้นะ แต่อย่าให้เค้ารู้ตัวนะ ไม่งั้นจะอดดูฉากเด็ดเอาได้”
【บัวลอยเผือกน้ำตาลแดง】：“วางใจเถอะ เราจะดูอย่างแนบเนียน แฝงตัวเข้าไปให้เงียบที่สุด ไม่ก่อเสียง ไม่ปล่อยควัน รับรองไม่โป๊ะแน่นอน”
...
อีกด้านหนึ่ง เสี่ยวเฟิงในชุดพนักงานส่งอาหารเดินเข้ามหาวิทยาลัยด้วยความคุ้นเคย วิ่งตรงดิ่งไปยังหอพักหญิงของเสี่ยวฮุ่ย
เพราะนักศึกษาหลายคนก็ใช้บริการเดลิเวอรี่เป็นประจำ จึงไม่มีใครเอะใจ
“ท่านเต๋า ผมถึงแล้ว เซอร์ไพรส์ที่ว่าคืออะไรครับ”
เสียงของเขาแฝงไว้ด้วยความตื่นเต้นปนหวาดหวั่น…