บทที่ 17 พาส่งโรงพยาบาล

เสียงปืนดังลั่นกระทบก้องกลางอากาศ

กระสุนลูกนั้นยิงเข้าใส่หัวเข่าของหวังเหลาเผ่าอย่างจัง

“อ๊ากก!!”

หวังเหลาเผ่าทรุดฮวบลงไปกับพื้น ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวดราวถูกฉีกกระชากร่าง

ชาวบ้านที่ล้อมอยู่รอบด้านถึงกับสะดุ้งเฮือก หยุดมือจากจอบเสียมที่ถือไว้ พร้อมกันนั้นก็พากันปล่อยทิ้งอย่างหวาดกลัว

เฉินปิ่นกับพวกอีกสองคนเห็นตำรวจมาถึงในจังหวะพอดี ต่างก็ถอนหายใจอย่างโล่งอก

หากมาช้ากว่านี้อีกเพียงไม่กี่นาที เกรงว่าคงไม่เหลือแม้แต่ศพให้คนมาเก็บแล้ว

ผู้ชมในไลฟ์สตรีมก็รู้สึกเบาใจทันทีที่เห็นตำรวจปรากฏตัวขึ้นมา

“ดีแล้วล่ะ เวลาคับขันก็ยังต้องพึ่งพาลุงตำรวจอยู่ดี”

“เมื่อกี้นี่น่ากลัวจริงๆนะ ถ้ามาช้ากว่านี้อีกนิดเดียว ตายแน่นอน”

“ยิงได้เท่มาก พี่ตำรวจหน่วยพิเศษคนนั้น very good”

“กับพวกชาวบ้านหัวแข็งแบบนี้ ต้องจัดการด้วยวิธีแข็งกร้าวเท่านั้น ไม่งั้นควบคุมไม่ได้แน่”

หลังจากนั้นก็มีตำรวจตามมาสมทบอีกห้าหกนาย

สถานการณ์ทั้งหมดจึงถูกควบคุมไว้ได้อย่างสมบูรณ์

ชาวบ้านทั้งหลายพากันยืนนิ่งตัวแข็ง ไม่กล้าขยับแม้แต่น้อย

ก็แหงล่ะ ในมือของพวกตำรวจน่ะ ถือของจริงอยู่เชียวนะ

“ขอโทษด้วยครับ พวกเรามาช้าไปหน่อย”

หนึ่งในตำรวจเห็นหญิงสาวในอ้อมกอดของเฉินปิ่นและเห็นหลี่ฮ่าวที่บาดเจ็บบริเวณไหล่ก็รีบกล่าว

“พวกคุณไปโรงพยาบาลก่อนเลย ที่นี่ปล่อยให้พวกเราจัดการเอง”

“ไม่ต้องห่วงครับ เรื่องนี้เราจะสืบจนถึงที่สุด คนผิดจะไม่มีวันรอดพ้นความผิดแน่นอน”

น้ำเสียงของตำรวจหนุ่มนั้นหนักแน่นและมั่นคง ราวกับมีดที่ฟันลงกลางใจศัตรู

เฉินปิ่นพยักหน้า รับคำอย่างไม่ลังเล แล้วรีบพาน้องสาวและเพื่อนอีกสองคนขึ้นรถมุ่งหน้าไปยังโรงพยาบาลทันที

หลังจากตรวจร่างกายเบื้องต้น

หลี่ฮ่าวพบว่ากระดูกบริเวณหัวไหล่แตกบางส่วน

แต่หากพักรักษาอย่างจริงจัง ก็คาดว่าภายในสองถึงสามเดือนน่าจะหายดี

ส่วนน้องสาวของเฉินปิ่น เฉินเหยา

ได้รับบาดเจ็บภายนอกเล็กน้อย แต่สิ่งที่น่ากังวลที่สุด กลับเป็นสภาพจิตใจ

หลังจากต้องทนรับความทรมานและถูกทำร้ายอย่างต่อเนื่อง จิตใจของเธอก็ใกล้จะพังทลายลงเต็มที

ขณะนั้นเอง เวลาล่วงเลยไปจนถึงเที่ยงตรง

ตลอดกระบวนการเฉินปิ่นยังคงเปิดไลฟ์เชื่อมต่อกับซูหานอย่างต่อเนื่อง

ไม่รู้ว่าทำไม

แค่เห็นซูหานอยู่ฝั่งตรงข้ามจอมใจของเขาก็สงบลงได้เองโดยไม่ต้องมีคำพูดใดๆ

แม้ว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้พูดหรือทำอะไร

เพียงแค่นั่งนิ่งๆตกปลาอยู่ริมทะเลสาบเท่านั้น

แต่ในขณะเดียวกันนั้น

ห้องไลฟ์สตรีมของซูหานก็พุ่งขึ้นถึงจุดสูงสุดอย่างไม่เคยมีมาก่อน

ด้วยระบบแนะนำของโต่วอินที่ใช้ข้อมูลขนาดใหญ่

เหตุการณ์วันนี้กลายเป็นกระแสร้อนแรงในทันที

ประกอบกับเมื่อคืนเขายังเพิ่งติดเทรนด์คำค้นหาอันดับต้นๆ

เพียงไม่นาน ยอดผู้ชมพร้อมกันในไลฟ์ก็ทะลุถึงหนึ่งแสนคน

ผู้ชมใจบุญหลายคนที่เห็นว่าน้องสาวของเฉินปิ่นได้รับการช่วยเหลืออย่างปลอดภัยแล้ว ต่างก็ดีใจและพร้อมใจกันมอบของขวัญในไลฟ์

【ใบไม้ร่วงปลิวลม】มอบพัดลมเบอร์ 1 ×2 ให้กับเจ้าของไลฟ์

【แสงดาวเที่ยงคืน】ส่งเฮลิคอปเตอร์ X3 ให้กับเจ้าของไลฟ์

【สีสันลวงตา】มอบดอกไม้ไฟหมื่นลักษณ์ X2

【ดอกไม้แดงบริสุทธิ์】ส่งเบียร์ X22

ของขวัญมากมายไหลทะลักราวกับสายฝน

เพราะแฟนๆต่างรู้ดีว่าการที่เฉินปิ่นสามารถช่วยเฉินเหยาได้อย่างปลอดภัยนั้น

ทั้งหมดล้วนเป็นเพราะซูหาน

【ดอกไม้แดงบริสุทธิ์】: “พี่นักพรตใจนิ่งมาก ต้องรู้อยู่แล้วแน่ๆว่าตำรวจจะมาทันเวลา ไม่มีอะไรหลุดพ้นสายตาท่านนักพรตได้หรอก”

【วัวของลุงกวงคุน】: “ขอคารวะท่านอาจารย์ ข้าขอถวายตัวเป็นศิษย์”

【คนชอบดอกไม้ไฟ】: “ในหมู่บ้านนั้นไม่ใช่แค่เฉินเหยาคนเดียวหรอกที่ถูกลักพาตัวมา ได้ยินว่ามีเด็กผู้หญิงอีกหลายคน หวังว่าคราวนี้จะกวาดล้างให้สิ้นซากนะ”

【กาลเวลาไม่หยุดเดิน】: “ใช่แล้ว เรื่องแบบนี้ต้องปราบให้ถึงที่สุด พวกค้ามนุษย์ต้องถูกประหารเท่านั้น”

ตลอดช่วงเช้า ซูหานตกปลาอยู่ริมลำธาร และในที่สุดก็สามารถตกปลาคาร์ปหญ้าน้ำหนักเกินสองชั่งมาได้หนึ่งตัว

แม้จะไม่ใช่ปลาตัวใหญ่ แต่ก็เพียงพอสำหรับมื้ออาหารอันแสนอิ่มหนำของเขา

เมื่อเห็นข้อความจากคนดูไหลผ่านหน้าจอ ซูหานก็ยิ้มขำก่อนจะกล่าวว่า

“วางใจเถิด พวกอาชญากรรายนั้น…จะต้องได้รับการลงโทษตามกฎหมายแน่นอน”

“เวลาไม่เช้าแล้ว นักพรตคนนี้คงต้องขอกลับไปทำอาหารก่อน”

“วันนี้ขอจบการถ่ายทอดสดไว้เท่านี้เถอะ ส่วนเรื่องสามคำทำนายจะย้ายไปจัดทุกคืนตอนหนึ่งทุ่มแทน”

หลังจากประกาศเวลาแน่นอน ซูหานก็เตรียมจะปิดไลฟ์

เมื่อเฉินปิ่นได้ยินว่าซูหานจะจากไป เขาก็คุกเข่าทรุดลงกับพื้นเสียงดัง พลั่ก

“ท่านอาจารย์ ขอบคุณมากครับ”

เฉินปิ่นโขกศีรษะลงกับพื้นอย่างแรง

“หากไม่ใช่เพราะท่าน ผมไม่อาจจินตนาการได้เลยว่าน้องสาวของผมจะต้องทนทุกข์ไปอีกนานขนาดไหน

“บุญคุณครั้งนี้ ยากจะตอบแทนได้หมด ผม...”

แต่คำพูดยังไม่ทันจบ ซูหานก็โบกมือหยุดเขาทันที

“พอๆๆอย่าได้พูดว่าจะตอบแทนด้วยร่างกาย เชียวนะ นักพรตไม่รับอะไรแบบนั้นหรอก”

ซูหานพูดติดตลก ก่อนจะกล่าวจริงจังว่า

“รับเงินค่าทำนายของคุณมาแล้ว ย่อมต้องทำหน้าที่ให้สมบูรณ์”

เฉินปิ่นลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ท่านอาจารย์...ผมมีเรื่องขอร้องอีกอย่างหนึ่ง”

“ตอนนี้จิตใจของน้องสาวผมยังคงสับสนไม่มั่นคง ท่านอาจารย์ผู้มีอิทธิฤทธิ์สูงส่ง…พอจะช่วยอะไรได้อีกหรือไม่”

ซูหานได้ยินดังนั้นก็เพียงส่ายหน้า เฉินปิ่นถึงกับรู้สึกใจหายวาบ

“การฟื้นฟูสภาพจิตใจของน้องคุณ จำเป็นต้องอาศัยความห่วงใยและดูแลอย่างจริงใจจากคนในครอบครัว ค่อยๆเข้าถึงใจของนางให้ได้”

เฉินปิ่นเบิกตากว้าง ดีใจสุดขีด

“เช่นนั้นก็แปลว่านางยังมีโอกาสหายดีใช่หรือไม่”

“อืม”

ซูหานพยักหน้า

“ดูแลเธอให้ดี หาแพทย์จีนที่น่าเชื่อถือมาจัดยาสงบประสาทและผ่อนคลายจิตใจให้หน่อยก็ได้”

“แต่อย่าได้พาไปโรงพยาบาลจ้ตเวชเชียวนะ ที่นั่น...คนปกติไปแล้วก็อาจกลายเป็นคนไม่ปกติได้”

เฉินปิ่นก้มลงกราบอีกครั้ง คราวนี้ถึงขั้นเลือดซึมออกจากหน้าผาก

“ขอบคุณท่านอาจารย์”

ซูหานพยักหน้าเบาๆแล้วกล่าว

“ลุกขึ้นได้แล้ว”

“ในเมื่อเรื่องจบลงด้วยดี เช่นนั้นนักพรตคนนี้ก็ขอตัวไปก่อน”

“หนึ่งทุ่มคืนนี้ เจอกันใหม่ อย่าลืมล่ะ”

...

พูดจบ เขาก็กดปิดไลฟ์ทันที

คนดูนับแสนที่ยังจ้องหน้าจออยู่ ต่างพากันอึ้งตาค้างไปหมด...

ปิดไลฟ์เร็วดั่งสายฟ้า

นี่มัน...เร็วเกินไปแล้ว

“หา ฉันมาไม่ทันไรก็ปิดไลฟ์แล้ว”

“ยังดูหน้าหล่อๆของท่านอาจารย์ไม่เต็มตาเลย โธ่เว้ยย”

“คืนนี้ใครจะแย่งสามคำทำนายกับฉัน ฉันจะไม่ไว้หน้าเด็ดขาด”

“แหมๆ หน้าเจ้าน่ะ...มีค่าเท่าไหร่กันเชียว”

...

ในที่สุดผู้ชมกว่าหนึ่งแสนคนก็เริ่มทยอยออกจากห้องไลฟ์

แต่ไลฟ์ของเฉินปิ่น...ยังคงเปิดอยู่

ผู้คนจำนวนมากจึงแห่กันเข้าไปที่นั่นแทน

อีกด้านหนึ่ง ภายในอาคารสำนักงานใหญ่ของโต่วอิน

“ความสามารถนั่น...ช่างน่าตกตะลึงยิ่งนัก”

“หรือว่าบนโลกใบนี้...จะไม่มีความลับใดซ่อนเร้นจากสายตาของเขาได้”

หลินชิงเล่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความทึ่งในความสามารถของอีกฝ่าย

“แต่เขาก็ช่างใจร้อนเสียจริง ผู้ชมร่วมแสน แต่กลับปิดไลฟ์เอาดื้อๆแบบนั้น”

“คนดูเยอะขนาดนี้ ถ้าอยู่ต่อนานอีกสักชั่วโมง ก็อาจได้ของขวัญหลายแสนแล้ว”

“สมกับเป็นผู้บำเพ็ญเพียรทางธรรม...ช่างเป็นผู้มีใจอิสระแท้จริง”

เช้านี้ทั้งเช้า หลินชิงเล่อจับตาดูไลฟ์ของซูหานอย่างไม่วางตา

และก็ไม่ทำให้เธอผิดหวังเลยแม้แต่น้อย

ความลึกลับของพรตผู้นี้ เหนือจินตนาการยิ่งนัก

และเธอมั่นใจอย่างแน่นอนว่าเรื่องนี้ไม่ใช่ การจัดฉากแน่เพราะแม้แต่เจ้าหน้าที่ตำรวจก็เข้ามาเกี่ยวข้องแถมกระสุนที่ยิงออกไปยังเข้าเป้าเข่าพอดิบพอดี

หากนี่คือการแสดง แล้วโลกนี้จะยังเหลืออะไรที่จริงอีกเล่า

“หรือว่าฉันควรไปขอให้เขาทำนายดู ว่าชายในโชคชะตาของฉันจะปรากฏมาเมื่อไหร่”

ความคิดนี้ผุดขึ้นในใจของหลินชิงเล่ออย่างกะทันหัน

ด้วยรูปร่างหน้าตาของเธอ แน่นอนว่าย่อมมีชายหนุ่มมากหน้าหลายตาตามจีบ

แต่กลับไม่มีใครที่สามารถเข้าตาเธอได้เลย

จวบจนจะอายุสามสิบอยู่รอมร่อ ก็ยังไม่เคยมีประสบการณ์ความรักสักครั้ง

อีกไม่นาน...ก็จะกลายเป็นสาวโสดเหลือค้างแล้วจริงๆ