บทที่ 15 พบตัวน้องสาว
บทที่ 15 พบตัวน้องสาว
หมู่บ้านแห่งนี้มีขนาดไม่ใหญ่ ด้วยเหตุนี้เอง ชาวบ้านต่างก็รู้จักกันแทบทุกคน
เมื่อเฉินปิ่นและพรรคพวกอีกสองคน ซึ่งล้วนเป็นใบหน้าที่ไม่คุ้นตา ก้าวเข้าสู่เขตหมู่บ้าน สายตาจำนวนมากก็พากันหันมาจับจ้องในทันที
บรรยากาศในไลฟ์สดตึงเครียดขึ้นอย่างรวดเร็ว
“ชาวบ้านที่นี่ดูไม่ค่อยเป็นมิตรเลย หวังว่าจะไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นนะ...”
“นั่นสิ ฉันเคยอ่านบทความมาว่า หมู่บ้านห่างไกลแบบนี้ บางที่มีพวกชายโสดสูงวัย ชอบซื้อผู้หญิงที่ถูกลักพาตัว โดยเฉพาะนักศึกษาหญิง…”
“ฉันกลัวว่าถึงจะเจอตัวน้องสาวของพี่ปิ่นแล้ว แต่จะพาเธอออกไปได้หรือเปล่า… นั่นอีกเรื่องหนึ่งเลยนะ”
ผู้ชมในไลฟ์ต่างรู้สึกกังวลขึ้นเรื่อยๆ
โดยเฉพาะเมื่อในช่วงสองสามปีนี้ มีรายงานข่าวมากมายว่าหญิงสาวที่ถูกลักพาตัว ถูกขายให้กับหมู่บ้านห่างไกลในหุบเขาลึกแบบนี้ไม่ใช่น้อย
เฉินปิ่นกับสองสหายสีหน้าดูเคร่งเครียดและในตอนนั้นเอง ก็มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาถามด้วยท่าทีระวัง
“พวกคุณสามคน มาหาญาติที่นี่ หรือมาทำอะไรกัน”
เฉินปิ่นรีบหาทางแก้ไขสถานการณ์ทันที ตอบกลับด้วยสีหน้าเป็นมิตร
“พวกเรามาทำธุรกิจค้าส่งไข่ไก่น่ะครับ เดินสำรวจมาหลายหมู่บ้านแล้ว อยากรวบรวมซื้อไข่ไก่บ้านจำนวนมาก ถ้าเป็นไข่ไก่แท้ๆล่ะก็ เราพร้อมจ่ายราคางามเลยครับ”
“อ้อ อย่างนั้นเองหรอกหรือ”
ชายวัยกลางคนพยักหน้ารับ ไม่ได้สงสัยอะไรเป็นพิเศษ
ในยุคนี้ ผู้คนในเมืองต่างก็หลีกเลี่ยงของที่ผ่านกรรมวิธีจากเทคโนโลยี อยากได้ของแท้จากธรรมชาติมากกว่า ไข่ไก่บ้าน ไก่พื้นเมืองอะไรพวกนี้น่ะ ได้รับความนิยมสุดๆ
เฉินปิ่นไม่รอช้ารีบถามต่อ
“ในหมู่บ้านของพวกคุณ มีบ้านไหนที่เลี้ยงไก่เยอะๆไหมครับ พวกเราต้องการจำนวนมากทีเดียว”
ชายวัยกลางคนชี้ไปยังเส้นทางข้างหน้า พร้อมตอบว่า
“มีสิ ตรงไปทางโน้น พอถึงทางแยกสุดท้ายให้เลี้ยวขวา จะเจอฟาร์มไก่ของตาเฒ่าหวัง หวังเหล่าเผ่า พวกคุณลองไปดูที่นั่นก็ได้”
“ได้เลยครับ ขอบคุณมากครับลุง”
เฉินปิ่นไม่ลืมควักบุหรี่ฮวาจื่อม้วนหนึ่งส่งให้ชายตรงหน้า
ชายวัยกลางคนหัวเราะร่า รับบุหรี่มาพร้อมกล่าวว่า
“ยี่ห้อนี้แหละดี บุหรี่อื่นสูบแล้วไอทุกที”
แล้วเขาก็จุดบุหรี่ สูบควันพ่นอารมณ์สบายใจ
เฉินปิ่นกับเพื่อนอีกสองคนเดินตามเส้นทางที่ถูกชี้แนะไปและในเวลาไม่นาน พวกเขาก็พบกับฟาร์มเลี้ยงไก่แห่งหนึ่งจริง ๆ
จะว่าเป็นฟาร์มก็ไม่เชิงนัก ไก่มีแค่สองถึงสามร้อยตัว พื้นที่เองก็ไม่ได้กว้างขวางมากนัก
เฉินปิ่นมองไปรอบๆแล้วหันไปถามซูหานด้วยความคาดหวังปนกังวล
“ท่านนักพรต จริงๆแล้วใช่ที่นี่ไหมครับ”
ชายหนุ่มผู้กำลังนั่งตกปลาอย่างใจเย็นแม้ยามนี้ เพียงพยักหน้าเบาๆ โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้น
“เข้าไปข้างใน แล้วเลี้ยวซ้าย จะเจอบ้านร้างหลังเล็กๆที่ถูกล็อกไว้ น้องสาวของเจ้าถูกขังอยู่ในนั้น”
คำพูดของซูหาน ทำเอาผู้ชมในไลฟ์ถึงกับตาโต
“โว้ย แม่นขนาดนั้นเลยเหรอ ท่านนักพรตยังไม่ได้หันไปดูอะไรเลยนะ”
“ถ้าหาเจอจริงๆท่านนักพรตคงต้องได้ตำแหน่งเซียนแล้วล่ะ”
“ฉันไม่เชื่อหรอก ถ้าหาคนได้ง่ายขนาดนั้น แล้วจะมีตำรวจไปทำไมกัน”
“ฉันเชื่อในตัวท่าน ขอให้พี่ปิ่นเจอน้องสาวได้อย่างราบรื่นด้วยเถอะ”
ในไลฟ์สดนั้น แชทของผู้ชมพลุ่งพล่านอย่างร้อนแรง
โดยไม่ทันรู้ตัว จำนวนผู้ชมกลับพุ่งทะยานแตะถึงห้าพันคนแล้ว
ต้องรู้ว่านี่มันช่วงสายๆของวัน ซึ่งปกติเป็นช่วงที่คนดูน้อยที่สุดด้วยซ้ำ
“ไป เรารีบไปดูกันเถอะ”
เฉินปิ่นรีบลากเพื่อนอีกสองคนเดินลึกเข้าไปในฟาร์มเลี้ยงไก่ ตามคำบอกของซูหานที่ให้เลี้ยวไปทางซ้าย ผลปรากฏว่ามีบ้านดินหลังเล็กๆหลังหนึ่งจริงๆประตูไม้ของมันถูกล็อกไว้แน่นหนา
เฉินปิ่นแนบตัวลงมองลอดช่องว่างของประตูไม้ ภายในเห็นเงารางๆของหญิงสาววัยรุ่นคนหนึ่ง
“มีคนอยู่ข้างในจริงๆด้วย!”
เฉินปิ่นตื่นเต้นจนแทบกดความรู้สึกในใจไว้ไม่อยู่ ความฝังใจที่อยู่กับเขามาหลายปี วันนี้มันเหมือนจะมีแสงแห่งความหวังขึ้นมาแล้ว
“ถอยไป”
“ฉันจะทุบแม่กุญแจนี่ซะ”
อดีตทหารผ่านศึกชื่อหลี่ฮ่าว คว้าก้อนหินข้างตัวขึ้นมาแล้วกระหน่ำฟาดใส่แม่กุญแจอย่างแรง
ยังไม่ถึงสามที แม่กุญแจก็หลุดออกจากประตู
เฉินปิ่นผลักประตูเข้าไปทันที หญิงสาวคนหนึ่งนั่งกอดเข่าอยู่กับพื้น ถูกโซ่เหล็กล่ามไว้ เธอเงยหน้าขึ้นมาด้วยความตื่นตะลึง และไม่นานก็เปลี่ยนเป็นความหวาดกลัว
“พวกคุณเป็นใคร”
“เหยาเหยา พี่เอง เป็นพี่ชายของเธอไง”
เฉินปิ่นพยายามจะเข้าไปใกล้ แต่ไม่คาดว่าหญิงสาวจะตอบสนองอย่างรุนแรง เต็มไปด้วยความหวาดผวา
“อย่าเข้ามา อย่าตีหนู อย่าเข้ามา”
“พวกคุณมันคนเลว”
หญิงสาวถอยหนีไปจนชิดมุมห้อง พยายามขดตัวหลบอย่างตื่นกลัวสุดขีด
ในไลฟ์สด แชทระเบิดทันที
"อาจารย์เต๋า นี่แมร่งสุดยอดจริงๆ ในบ้านนี่มีหญิงผู้หญิงอยู่จริงๆด้วย นี่ต้องเป็นน้องสาวของพี่เฉินปิ่นแน่ๆเลย"
“ดูจากอาการของเธอแล้ว คงถูกทารุณมาไม่น้อย บ้านนี้มันเลวเกินไปแล้ว ต้องเอาผิดให้ถึงที่สุด”
“ไอ้พวกสารเลวนี้ เท่าที่รู้ ในชนบทอันห่างไกลแบบนี้ปกติจะซื้อเด็กผู้ชายแต่พอเป็นผู้หญิง มักจะซื้อมาเป็นเมียแต่งตั้งแต่เด็ก”
“นี่มันต้องมีบทแน่ๆจะมีใครทำนายได้ขนาดนี้ รู้แม้กระทั่งว่าอยู่ในบ้านไหน พวกคุณไม่คิดว่ามันเกินจริงไปหน่อยเหรอ”
“บทงั้นเหรอ ฮึ ถ้าอย่างนั้นก็หานักแสดงที่แสดงได้เหมือนหญิงสาวคนนี้มาสักคนสิ ดูสิว่าเธอกลัวขนาดไหน นี่มันไม่ใช่การแสดงหรอก”
“ใช่เลย ถ้าทั้งหมดนี่คือการแสดงจริงๆ นักแสดงมืออาชีพคงตกงานกันหมดแล้ว”
...
หญิงสาวที่นั่งอยู่กับพื้นดูหวาดกลัวและต่อต้านสุดๆ
เฉินปิ่นเห็นเสื้อผ้าเก่าๆขาดๆที่เธอสวมอยู่ รวมถึงบาดแผลที่ตามร่างกาย ยังไม่พอ ยังถูกล่ามโซ่อีก
หัวใจของเขาเจ็บราวถูกมีดแทง
แม้จะไม่ใช่คนรู้จักกันมาก่อน แค่เห็นหญิงสาวต้องโดนปฏิบัติแบบนี้ก็ปวดใจจนทนไม่ไหว
ยิ่งไม่ต้องพูดถึงความเป็นไปได้ว่าเธออาจเป็นน้องสาวของเขาจริงๆ
เฉินปิ่นตัดสินใจรวบมือหญิงสาวไว้แน่น ไม่ยอมให้เธอดิ้นหนี
จากนั้นก็เลิกแขนเสื้อของเธอขึ้น!
เห็นได้ชัดว่ามีปานสีน้ำเงินคล้ำอยู่ตรงแขนซ้าย รูปร่างคล้ายดอกเหมย
เฉินปิ่นน้ำตาไหลทันที เขากอดหญิงสาวไว้แน่น
“เหยาเหยา... พี่ขอโทษ... พี่มาช้าเกินไปแล้ว”
“ทุกอย่างเป็นความผิดของพี่เอง”
“อาเฉิน นายแน่ใจนะ ว่าเธอคือ...น้องสาวของนายจริงๆ”
หลี่ฮ่าว อดีตทหารที่ยืนข้างๆ ถามขึ้น
คำถามนี้สำคัญมาก ถ้าผิดตัวขึ้นมาคงเป็นเรื่องใหญ่
“ผมแน่ใจ”
เฉินปิ่นตอบหนักแน่น “ที่แขนซ้ายของน้องผม มีปานรูปดอกเหมยแบบนี้ ผมไม่มีวันจำผิด”
ในไลฟ์สด ผู้ชมพากันสูดหายใจด้วยความตกตะลึง
สายตาทุกคู่หันไปมองซูหาน ผู้ที่นั่งตกปลาริมทะเลสาบอย่างสบายใจ แต่กลับทำนายได้แม่นยำราวเทพ
“นี่มันน้องสาวของพี่เฉินจริงๆ แบบนี้ไม่ใช่แค่ทำนายธรรมดาแล้ว ท่านเต๋านี่ต้องใช้เวทเซียนแน่ๆ”
“ฮือ~ อยากให้ท่านเต๋าดูดวงให้บ้าง ขอแค่โอกาสเดียวก็ยังดี”
“สุดยอดเกินไปแล้ว เมื่อก่อนฉันไม่เคยเชื่อเรื่องพวกนี้เลย ตอนนี้ยอมแล้ว ยอมคุกเข่าให้เลย”
“666 จากนี้ไป ท่านเต๋าคือเทพของฉัน”
...
“พี่เฉิน อย่าพึ่งร้องไห้เลย สิ่งสำคัญตอนนี้คือต้องพาน้องสาวออกไปก่อน”
“จริงน่ะ พวกคุณยังอยู่ในพื้นที่ของพวกชาวบ้านอยู่ มันอันตรายมากเลยนะ”
“รีบออกไปก่อน แล้วค่อยแจ้งความ ให้พวกสารเลวนี้ชดใช้”
...
แฟนๆในไลฟ์ต่างก็เริ่มกังวลขึ้นมา
ยังไงซะ ตอนนี้เฉินปิ่นกับพวกก็ยังอยู่ในพื้นที่ของคนอื่น