บทที่ 2 นักพรตคนนี้ช่างโลภนัก
บทที่ 2 นักพรตคนนี้ช่างโลภนัก
"แค่ก ๆ... พวกคุณอย่าเห็นว่าเขาหน้าตาดีแล้วใจอ่อนให้เชียวนะ"
เฉินปิ่นกระแอมเบาๆแล้วสายตาก็สะดุดเข้ากับชื่อไลฟ์สดของซูหานที่แสดงอยู่ด้านล่าง
"หนึ่งคำทำนาย สามพันหยวน ห้ามเกินวันล่ะสามคำใบ้ ผิดไม่คิดเงิน"
"โห... เจ้านี่มันมือฉมังเรื่องรีดเงินจริงๆ คำถามละตั้งสามพันหยวนเชียวนะ"
เฉินปิ่นหัวเราะเย็นเยียบ "ทุกคนอย่าเพิ่งวู่วาม เดี๋ยวฉันจะลองหยั่งเชิงดู หากเขากล้ารับเงินจริง ๆ ก็อย่าหาว่าฉันไม่ปรานี"
ในไลฟ์สด กระแสคอมเมนต์กำลังคึกคักทีเดียว
"นี่เขาเป็นนักพรตจริงๆเหรอ หรือว่าจะมีของดีติดตัวอยู่จริงๆ"
"เฮอะ นักพรตหนุ่มหน้าตาดีแบบนี้ จะมีฝีมือได้ยังไง"
"จะจริงหรือมั่ว เดี๋ยวก็รู้ มารอดูพี่เฉินเล่นงานกันเถอะ"
...
ทางด้านซูหาน เขายังคงเอนกายอยู่บนเก้าอี้ไม้ไกวอย่างสบายอารมณ์ จนกระทั่งเห็นว่ามีคนเริ่มทยอยเข้ามาในไลฟ์ของเขาแล้ว
ไม่นานนัก เฉินปินก็ส่งข้อความเข้ามา
“สวัสดีครับ อาจารย์เต๋า ผมสนใจอยากดูดวง พอจะสะดวกเชื่อมไมค์พูดคุยไหม”
ซูหานเห็นข้อความก็พยักหน้าตอบรับ "ได้สิ ส่งคำขอมาเลย"
จากนั้นคำเชิญให้เชื่อมสายก็เด้งขึ้น ซูหานกดตกลงเชื่อมต่อ
ภาพของเฉินปิ่นปรากฏขึ้นบนหน้าจอทันที
เฉินปิ่นยิ้มพลางเอ่ยว่า “อาจารย์เต๋า สวัสดีครับ ผมเห็นว่าท่านคิดค่าทำนายคําถามละสามพันหยวน นี่มันแพงไปหน่อยหรือเปล่า”
ซูหานยิ้มตาหยี ตอบกลับอย่างไม่สะทกสะท้าน
“สามพันแลกหนึ่งคำทำนาย ไม่เสียรู้ ไม่ถูกหลอก”
“ต่อไปคุณจะดีใจที่วันนี้ได้พบฉัน”
คำพูดแบบนี้ คนฟังแค่ได้ยินก็รู้ว่ามีแต่คำลวงโลก
เฉินปิ่นปิดเสียง แล้วแอบพูดกับผู้ชมในไลฟ์ของเขา
“ดูสิ หน้าตายังไม่เท่าไหร่ แต่นิสัยนี่โลภไม่เบาเลยนะ”
เขาหัวเราะเยาะ “ดีเลย... สามพันหยวนนี่พอดีเป๊ะกับเกณฑ์แจ้งความฐานหลอกลวง เดี๋ยวพวกคุณดูฉันจับเขาเข้าคุกก็แล้วกัน”
แฟนคลับพากันแซวสนุกสนาน
“ฮ่าๆๆ ดูท่าทางเหยื่อคนใหม่สิ คุณเฉินจะได้ลงมืออีกแล้ว”
“ถึงหล่อแค่ไหน แต่ถ้าโกงก็ต้องโดนจับนะเว้ย”
“จริง ความยุติธรรมต้องมาก่อนความหล่อเสมอ”
“แต่ไม่รู้ทำไม... ฉันรู้สึกว่าเขาอาจจะไม่ใช่พวกต้มตุ๋นนะ มีลางบอกเหตุแปลกๆ”
“โอ๊ย พวกแกนี้มันพวกหัวอ่อนจริงๆ นี้แหละเป้าหมายโปรดของพวกหลอกลวงเลย”
...
เฉินปิ่นเอ่ยขึ้น “เอาล่ะ ฉันคิดว่ามีหลายคนคงแอบวิ่งไปดูอีกไลฟ์กันแล้ว อย่าลืมว่าอย่าเผลอหลุดอะไรออกมาล่ะ”
“ไม่อย่างนั้นเขาไหวตัวทัน แผนล่มแน่นอน”
หลังเตือนแฟนคลับเสร็จ เขาก็เปิดเสียงเชื่อมต่อกลับมาอีกครั้ง
“ขอโทษทีนะครับ เมื่อกี้ไมค์ผมมีปัญหานิดหน่อย เสียงเลยไม่ออก”
ซูหานพยักหน้า ไม่ได้คิดจะเปิดโปงอีกฝ่าย
เขารู้ได้ทันทีว่าคนตรงหน้าเป็นสตรีมเมอร์ และดูเหมือนจะมีฐานแฟนคลับพอตัว
เพราะตอนนี้ มีคนจากฝั่งเฉินปิ่นแห่กันเข้ามาดูซูหานเพิ่มจนทะลุสองร้อยแล้ว
เพียงแต่คอมเมนต์ที่ถาโถมเข้ามาในไลฟ์กลับไม่เป็นมิตรนัก
【ไม้ท่อนเหล็กกล้า】: "รอดูฉากเด็ด อยากเห็นนักพรตคนนี้ทำนายยังไง ฮ่าๆ"
【อย่าหัวเราะตอนเห็นเสือ】: "หนึ่งคำถาใสามพันหยวน ปู่บ้านฉันตรงหัวมุมหมู่บ้านยังดูแค่สามสิบหยวนเอง"
【บุปผางามบานฤดูใบไม้ผลิ】: "หน้าตาน่ารักขนาดนี้ มาหลอกชาวบ้านทำไมล่ะจ๊ะ ลองกดดูโปรไฟล์ป้า แล้วมาคุยกันดี ๆ ป้าให้เดือนละแสนเลยเอ้า~"
...
คอมเมนต์ในไลฟ์สดเต็มไปด้วยคำพูดหยอกล้อและเหน็บแนม
ซูหานไม่ได้ใส่ใจ คำพูดมันไร้น้ำหนักอยู่แล้วเขาจะใช้ความสามารถจริงแสดงให้เห็นเอง
"อาจารย์เต๋าครับ แล้วผมจะจ่ายยังไงดีครับ ส่งของขวัญในไลฟ์สามพันเลยดีไหมครับ"
เฉินปิ่นยิ้มกรุ้มกริ่มพลางเอ่ยถาม
ซูหานยิ้มตอบ "เรียกฉันว่านักพรตก็พอ"
เขาพอใจกับบทบาทตอนนี้ไม่น้อย
ในอดีตเขาเองก็สืบเชื้อสายจากสำนักเต๋าในโลกเก่าของเขาเช่นกัน
"ส่งข้อความส่วนตัวมาสิ ฉันจะส่งเลขบัญชี จื้อฝูเป่าให้"
"โอนตรงเข้าบัญชีนั้นเลยก็พอ ไม่ต้องผ่านของขวัญไลฟ์สด"
ต้องรู้ไว้ว่า เขายังไม่ได้เซ็นสัญญากับแพลตฟอร์ม การรับของขวัญผ่านไลฟ์ต้องถูกหักครึ่งให้ระบบ
แบบนั้นมันไม่คุ้มเสียหรอก
“จื้อฝูเป่า งั้นเหรอ”
"ได้เลย ได้เลย เดี๋ยวผมจะส่งข้อความไปหาคุณทันที"
เฉินปิ่นยิ้มกว้าง สีหน้าฉายแววดีใจอย่างยิ่ง
ต้องรู้ไว้ก่อนว่า แอปจื้อฝูเป่านั้นเป็นแอปที่ใช้ชื่อจริงลงทะเบียน และมีประวัติการโอนเงินชัดเจน ถ้าแจ้งความจับขึ้นมา ต่อให้มีปีกก็บินหนีไม่รอดแน่นอน
เมื่อเห็นบัญชีจื้อฝูเป่าที่ซูหานส่งมาให้ เฉินปินก็รีบโอนเงินสามพันหยวนไปทันที
หลังจากซูหานยืนยันว่าได้รับเงินแล้ว เขาก็ยิ้มพลางเอ่ยถามอย่างใจเย็น
"คุณ อยากให้ฉันทำนายเรื่องอะไรล่ะ"
"ท่านนักพรต จะทำนายเรื่องอะไรก็ได้ทั้งนั้นเรื่องคู่ครอง การงาน หรือครอบครัวก็ได้ ฉันรับได้หมด"
น้ำเสียงของเฉินปิ่นเต็มไปด้วยความไม่ใส่ใจ เพราะเขาไม่เคยเชื่อเรื่องพวกนี้อยู่แล้ว ที่มาคราวนี้ก็แค่หวังจะเปิดโปงนักต้มตุ๋นเท่านั้น
"ครั้งแรกของการทำนาย ต้องสร้างชื่อเสียงให้ได้"
ซูหานครุ่นคิดในใจอย่างสงบ เขารู้ดีว่าคนตรงหน้าคิดจะมาไม้ไหน
หากเป็นในชาติก่อน หากมีใครมาขอให้เขาทำนายด้วยท่าทีเช่นนี้ ป่านนี้คงถูกเขาเตะปลิวไปไกลแล้ว
แต่ครานี้ เขากลับยิ้มบางและกล่าวว่า—
"พ่อแม่ของคุณทั้งคู่ยังมีชีวิตอยู่ สุขภาพแข็งแรงดี... และคุณก็มีน้องสาวอยู่หนึ่งคน"
"ท่านนักพรต ท่านพูดถูกเป๊ะเลย"
เฉินปิ่นถึงกับเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ ซูหานพูดไม่ผิดแม้แต่คำเดียว
ซูหานยังพูดต่อด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
"และ...น้องสาวของเจ้า ได้หายตัวไปเมื่อหลายปีก่อน"
รอยยิ้มบนใบหน้าของเฉินปิ่นพลันจางหาย ความจริงจังปรากฏชัดแทนที่
เหล่าผู้ชมในไลฟ์ถึงกับตกตะลึง
"เฮ้ย เหมือนจะจริงแฮะ นี่นักพรตคนนี้ทำนายถูกหมดเลยเหรอ"
"ใช่เลย ฉันจำได้ว่าเฉินปิานเคยเล่าในไลฟ์ให้ฟังว่าน้องสาวของเขาหายตัวไปเมื่อนานมาแล้ว"
"แต่เรื่องนี้มันไม่ใช่ความลับสักหน่อย เจ้านักพรตนั่นอาจเคยดูไลฟ์ของเฉินปิ่นมาก่อนแล้วก็ได้"
"ใช่ ใช่ เขาต้องเคยดูแน่ๆ"
...
"เรื่องนี้ ผมเคยเล่าในไลฟ์ของผมเอง"
เฉินปิ่นรีบกล่าว "คุณจะรู้ก็คงไม่แปลกอะไร"
ซูหานเพียงส่ายหน้าเบาๆ แล้วเอ่ยต่อด้วยน้ำเสียงนิ่งสงบ
"เช่นนั้น... คุณคงเคยเล่าในไลฟ์ด้วยใช่หรือไม่ ว่าน้องสาวของคุณหายตัวไปที่สวนสาธารณะจงหยางในเมืองหรงเฉิง"
"ตอนนั้นน้องสาวของคุณพึ่งอายุห้าขวบ ส่วนคุณ... เป็นพี่ชายที่อายุมากกว่าน้องห้าปี ได้พาเธอออกไปเล่น แต่กลับปล่อยให้น้องนั่งรออยู่บนม้านั่ง แล้วตัวเองไปหาเพื่อนเล่น"
ซูหานเล่าเหตุการณ์ราวกับว่าเขาได้เห็นด้วยตาตนเอง ทุกถ้อยคำล้วนสะท้อนความจริง
ปากของเฉินปิ่นค่อยๆ อ้าออกด้วยความตกตะลึง ใบหน้าซีดเผือดราวกับเห็นผี
ทุกอย่างที่ซูหานพูด... ถูกต้องทั้งหมดเลย
ในวัยสิบขวบ เขาเคยพาน้องสาววัยห้าขวบไปเล่นที่สวนสาธารณะและเผอิญได้เจอเพื่อนร่วมชั้นเข้า จึงเล่นกับเพื่อนอย่างลืมเวลา ปล่อยน้องสาวไว้เพียงลำพัง...
พอเขากลับมาที่ม้านั่ง น้องสาวของเขาก็หายไปแล้ว
เรื่องนี้เป็นตราบาปที่กัดกินใจเขามาเป็นสิบปี ทุกค่ำคืนยังคงฝันร้าย น้องสาวมาปรากฏในความฝัน ถามเขาว่า“ทำไมถึงทิ้งฉันไป”
เพียงคิดถึงภาพนั้น น้ำตาของเฉินปิ่นก็รินไหลออกมาไม่หยุด
เขาเงยหน้าขึ้นมองซูหานในหน้าจอ ราวกับมองเห็นแสงแห่งความหวัง มองเห็น... ผู้ช่วยชีวิตคนหนึ่งที่อาจชดใช้ความผิดในอดีตให้เขาได้