บทที่ 02 ดวงตาเทพแห่งโชคชะตา

บทที่ 02 ดวงตาเทพแห่งโชคชะตา

◉◉◉◉◉

ระหว่างทางกลับบ้าน เจียงเฉินโทรหาจ้าวหรุ่ยหรุ่ยอีกหลายครั้ง แต่ตอนนี้โทรไม่ติดแล้ว พอโทรออกก็เป็นเสียงสัญญาณไม่ว่าง

เจียงเฉินรู้ดีว่าตัวเองถูกจ้าวหรุ่ยหรุ่ยบล็อกเบอร์ไปแล้ว

เมื่อกลับถึงบ้าน ด้วยอารมณ์ที่ขุ่นมัว เจียงเฉินคิดจะอาบน้ำเพื่อสงบสติอารมณ์ แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าเสื้อผ้าของตัวเองตากไว้บนดาดฟ้า เลยต้องขึ้นไปเก็บเสื้อผ้า

ลมบนดาดฟ้าแรงมาก และยังได้ยินเสียงฟ้าร้องแว่วๆ

เจียงเฉินเห็นว่าฝนกำลังจะตก ก็รีบเก็บเสื้อผ้าให้เร็วขึ้น

แต่ในขณะนั้นเอง บนท้องฟ้าก็เกิดแสงขาววาบขึ้นมา แล้วก็ได้ยินเสียง "เปรี้ยง" สายฟ้าฟาดลงมาอย่างแรง โดนร่างของเจียงเฉินเข้าอย่างจัง...

.....................

เจียงเฉินตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นตอนเช้าแล้ว

ทันทีที่ลืมตาขึ้น ก็มีข้อความปรากฏขึ้นตรงหน้า: "แจ้งเตือน ได้ทำการเปิดระบบดวงตาเทพแห่งโชคชะตาให้ท่านแล้ว"

"ระบบดวงตาเทพแห่งโชคชะตา? อะไรวะเนี่ย" เจียงเฉินอึ้งไปครู่หนึ่ง แต่แค่ชั่วพริบตานั้น ข้อความตรงหน้าก็หายไป

เจียงเฉินคิดในใจ "เกิดอะไรขึ้น หรือว่าฉันตาฝาดไป"

ยังไม่ทันได้คิดอะไร เจียงเฉินก็รู้สึกปวดเมื่อยไปทั้งตัว

เขาลุกขึ้นยืนอย่างยากลำบาก ในใจก็สงสัย: เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น ฉันได้ยินแค่เสียงฟ้าร้อง แล้วทั้งตัวก็ชาไปหมด ไม่รู้สึกตัวอีกเลย หรือว่าฉันจะโดนฟ้าผ่านั่น

แต่ก็ไม่น่าใช่ ถ้าฉันโดนฟ้าผ่าจริง ตอนนี้ก็คงเดี้ยงไปแล้วสิ

คิดไปคิดมาก็คิดไม่ออก เจียงเฉินเลยเลิกคิด หันไปก้มเก็บเสื้อผ้าของตัวเอง แล้วเดินลงไปข้างล่างอย่างซึมๆ

พอเดินมาถึงหน้าประตูบ้าน ป้าหวังที่อยู่ห้องข้างๆ ก็ถือตะกร้ากับข้าวออกมาพอดี

"อรุณสวัสดิ์ เสี่ยวเจียง"

ป้าหวังเป็นเพื่อนบ้านและเป็นเจ้าของบ้านเช่าของเจียงเฉิน ปกติแล้วเธอใจดีกับเจียงเฉินมาก มักจะเอาผลไม้และของกินมาให้อยู่บ่อยๆ เป็นคนที่เป็นมิตรและอัธยาศัยดีมาก

"อรุณสวัสดิ์ครับ ป้าหวัง"

เจียงเฉินทักทายกลับไป แต่ในวินาทีต่อมา เมื่อเขามองไปที่ศีรษะของป้าหวัง เขาก็นิ่งไป

ป้าหวังเห็นท่าทางแปลกๆ ก็รีบถาม "เป็นอะไรไปเสี่ยวเจียง บนหัวป้ามีอะไรติดอยู่เหรอ"

"ป้าหวังครับ ทำไมบนหัวป้ามีลูกศรล่ะครับ" เจียงเฉินถาม

ในสายตาของเจียงเฉิน บนศีรษะของป้าหวังมีลูกศรสีเขียวชี้ลงปรากฏอยู่ ข้างขวาของลูกศรยังมีตัวเลขอารบิก "1"

ไม่ว่าศีรษะของป้าหวังจะขยับไปทางไหน ลูกศรสีเขียวนั้นก็จะขยับตามไปด้วย และจะอยู่ตรงแกนกลางศีรษะของป้าหวังเสมอ

"ลูกศรเหรอ ลูกศรอะไรกัน" ป้าหวังงงเป็นไก่ตาแตก ไม่เข้าใจว่าเจียงเฉินพูดอะไร

เจียงเฉินชี้ไปที่ศีรษะของป้าหวังแล้วพูดว่า "โน่นไงครับ ลูกศรสีเขียว ข้างๆ ยังมีตัวเลขด้วย อยู่เหนือหัวป้าพอดีเลย"

ป้าหวังรีบยกมือขึ้นไปคลำที่ศีรษะของตัวเอง แต่คลำไปคลำมาก็ไม่เจออะไร

การที่ป้าหวังคลำศีรษะตัวเอง ทำให้เจียงเฉินแอบตกใจ เพราะมือของป้าหวังลูบผ่านลูกศรสีเขียวและตัวเลขไปหลายครั้ง แต่ก็ไม่สามารถสัมผัสโดนได้เลย ให้ความรู้สึกเหมือนเป็นภาพโฮโลแกรมที่ฉายด้วยเลเซอร์เทคโนโลยีสูง

ป้าหวังในตอนนั้นคิดว่าเจียงเฉินแกล้งเธอเล่น สีหน้าเลยเปลี่ยนไปเล็กน้อย โบกมือแล้วพูดว่า "พอแล้วๆ ไร้สาระน่า ป้าต้องรีบไปซื้อกับข้าวแล้ว!"

พูดจบ ป้าหวังก็ถือตะกร้ากับข้าวเดินลงบันไดไป

เจียงเฉินรีบขยี้ตา หันกลับไปมองป้าหวังอีกครั้ง พบว่าลูกศรสีเขียวและตัวเลขบนหัวของเธอยังคงอยู่

เจียงเฉินคิดว่านี่คงเป็นภาพหลอนเหมือนกัน กลับไปพักสักหน่อยก็คงหาย เลยขมวดคิ้วส่ายหัว แล้วหยิบกุญแจออกมาเตรียมจะเปิดประตู

แต่ในขณะที่เสียบกุญแจเข้าไปในรูกุญแจนั้นเอง ชั้นล่างก็มีเสียงคนล้มดังขึ้น

แล้วก็เป็นเสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของป้าหวัง "โอ๊ย!"

เจียงเฉินตกใจ รีบวิ่งไปดูที่บันได ก็เห็นป้าหวังนอนตะแคงอยู่บนพื้นบันไดชั้นล่าง มือก็กุมเข่าตัวเองไว้ สีหน้าเจ็บปวดอย่างมาก

เจียงเฉินรีบลงไปพยุงป้าหวัง พอถามไถ่จึงได้รู้ว่า เมื่อกี้ตอนป้าหวังลงบันไดมาถึงสองขั้นสุดท้ายก็เกิดลื่น แล้วก็เสียหลักล้มลงไป

โชคดีที่จุดที่ลื่นล้มอยู่ไม่สูงจากพื้นมากนัก ไม่อย่างนั้นถ้ากลิ้งลงมาตลอดทางคงจะอันตรายแน่

เสียงร้องของป้าหวังทำให้สามีของเธอออกมาดู ด้วยความช่วยเหลือของเจียงเฉิน ทั้งสองคนก็ช่วยกันพยุงป้าหวังกลับเข้าบ้าน

เมื่อเข้ามาในห้อง สองสามีภรรยาหวังก็กล่าวขอบคุณเจียงเฉินไม่ขาดปาก

ในขณะนั้น เจียงเฉินสังเกตเห็นว่าลูกศรสีเขียวและตัวเลขบนศีรษะของป้าหวังหายไปแล้ว

"ตาฝาดไปจริงๆ ด้วย..."

ในขณะที่เจียงเฉินกำลังคิดเช่นนั้น เขาก็พลันเห็นลูกศรสีแดงชี้ขึ้นปรากฏขึ้นบนศีรษะของสามีป้าหวัง ข้างๆ ลูกศรยังมีตัวเลข "2" อีกด้วย

"เวรแล้ว! ทำไมยังมีอีก"

สามีป้าหวังสังเกตเห็นสายตาของเจียงเฉินได้อย่างรวดเร็ว ใบหน้าพลันมีสีหน้ากระอักกระอ่วน เอามือลูบศีรษะตัวเองอย่างอดไม่ได้ พร้อมกับหัวเราะกลบเกลื่อน "เสี่ยวเจียง คนวัยกลางคนก็ผมร่วงเป็นธรรมดาแหละนะ รอเธออายุเท่าฉันเดี๋ยวก็เข้าใจเองแหละ ฮ่าๆๆ"

ที่แท้สามีป้าหวังคิดว่าเจียงเฉินกำลังมองศีรษะที่เริ่มล้านของเขา

เจียงเฉินยิ้มเจื่อนๆ รีบละสายตากลับมา

ทันใดนั้น โทรศัพท์ของสามีป้าหวังก็ดังขึ้น เขารีบวิ่งไปรับสาย "ฮัลโหล ใครครับ"

หลังจากฟังคนในสายพูดอยู่ครู่หนึ่ง ใบหน้าของสามีป้าหวังก็ปรากฏรอยยิ้มดีใจ พร้อมกับพยักหน้าไม่หยุด "ครับๆๆ รู้แล้วๆ เดี๋ยวผมจะไปฝากเงินที่ธนาคาร กลับมาจะได้โอนเข้าบัญชีได้เลย... ขอบคุณนะครับ ผู้จัดการหลี่ ขอบคุณครับ!"

ป้าหวังนั่งถูขาอยู่บนโซฟา พอได้ยินคำว่าฝากเงินโอนเงินก็ระวังตัวขึ้นมา ถามว่า "ใครเหรอ"

สามีป้าหวังพลางเปิดแอปพลิเคชันหุ้นในมือถือ พลางตอบว่า "ผู้จัดการหลี่จากบริษัทหลักทรัพย์น่ะ เขาบอกว่าหุ้นใหม่ที่ฉันจองไว้ถูกรางวัลแล้ว ต้องมีเงินในบัญชีหลักทรัพย์ให้พอภายในบ่ายสามโมง ไม่อย่างนั้นจะเสียโอกาสครั้งใหญ่เลย!"

"ถูกรางวัลเหรอ จริงเหรอ" ป้าหวังพอได้ยินข่าวนี้ ความเศร้าบนใบหน้าก็หายไปในทันที

หลังจากที่สามีป้าหวังตรวจสอบบัญชีหลักทรัพย์ของตัวเองแล้ว ยืนยันว่าตัวเองถูกรางวัลจริงๆ ก็ดีใจจนกระโดดโลดเต้นไปทั่วบ้าน

เจียงเฉินก็ดีใจแทนสองสามีภรรยาหวังด้วย เพราะหลังจากจองซื้อหุ้นใหม่ที่ถูกรางวัลได้แล้ว ไม่นานหุ้นก็จะเข้าตลาด ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดก็มักจะขึ้นชนเพดานหลายวันติดกัน แค่รอจังหวะขายตอนเปิดตลาด กำไรที่ได้ก็ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว แทบจะเหมือนถูกลอตเตอรี่รางวัลเล็กๆ เลย

"โชคดีมาแล้ว โชคดีของฉันมาถึงแล้ว ฮ่าๆๆ!" สามีป้าหวังดีใจจนเนื้อเต้น

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ร่างกายของเจียงเฉินก็สั่นสะท้าน...

"เดี๋ยวนะ ฉันเข้าใจแล้ว!"

เจียงเฉินดีใจอย่างบ้าคลั่ง ในวินาทีนั้นเขาก็เข้าใจความหมายของข้อความ "เปิดระบบดวงตาเทพแห่งโชคชะตา" แล้ว

ทั้งหมดนี้ไม่ใช่ภาพหลอน แต่เป็นเพราะเขาได้รับพลังวิเศษ!

ลูกศรสีเขียวและสีแดงบนศีรษะของป้าหวังและสามีของเธอ แท้จริงแล้วคือตัวแทนทิศทางโชคชะตาของแต่ละคน!

ลูกศรสีเขียวชี้ลงหมายถึงโชคชะตาที่ตกต่ำ กำลังจะเจอโชคร้าย เหมือนกับป้าหวังที่เพิ่งตกบันไดเมื่อครู่

ลูกศรสีแดงชี้ขึ้นหมายถึงโชคชะตาที่สูงขึ้น เป็นลางบอกเหตุของโชคดี เหมือนกับสามีป้าหวังที่ถูกรางวัลหุ้น

ส่วนคนที่ไม่มีอะไรบนศีรษะเลย ก็หมายถึงโชคชะตาไม่ขึ้นไม่ลง คงที่เหมือนเดิม

สำหรับตัวเลขอารบิกข้างลูกศร เจียงเฉินเข้าใจว่าน่าจะเป็นตัวแทนระดับความรุนแรงของโชคดีและโชคร้าย ตัวเลขยิ่งมาก โชคดีหรือโชคร้ายที่จะเกิดขึ้นก็จะยิ่งใหญ่ขึ้น ตรงกันข้ามก็จะยิ่งเล็กลง

◉◉◉◉◉

[จบแล้ว]