ตอนที่ 530 ความสุขของคนรวย

หลินเจียง เดินไปเปิดประตู ตามสัญชาตญาณสายตาของผู้หญิงทุกคนก็หันมองไปทางนั้นทันที

พวกเธอรู้กันดีอยู่แล้วว่ายังมีของบางอย่างที่ขาดไป เฉิน จิ้งเสียน จึงได้ให้คนมาส่งเพิ่ม จึงไม่มีใครคิดมากอะไร

แต่เมื่อประตูเปิดออก กลับพบว่า คนที่ยืนอยู่หน้าประตูกลับเป็น เหอจิ้ง!

เหอจิ้ง เองก็ชะงักไปเล็กน้อย เมื่อเห็นผู้หญิงหลายคนในบ้าน ไม่คิดมาก่อนเลยว่าผู้หญิงของ หลินเจียง จะมารวมตัวกันอยู่ที่นี่พร้อมหน้าพร้อมตากันขนาดนี้

“ท่านประธานหลิน... ผู้จัดการเฉิน…”

เหอจิ้ง เอ่ยทักทายทีละคนด้วยท่าทีเกร็งๆ ปนเก้อเขิน

“เข้ามาสิ มาได้จังหวะพอดียังไม่ได้เริ่มกันเลย มากินข้าวด้วยกันเลยเถอะ” หลินเจียง เอ่ยเชิญ

เมื่อได้ยิน หลินเจียง เอ่ยชวนให้ทานข้าวด้วยกัน ผู้หญิงคนอื่นๆ เข้าใจทันที แน่นอนว่าคืนนี้กำลังจะมี ‘พี่น้องคนใหม่’ เพิ่มเข้ามาอีกคนแล้ว

ก่อนหน้านี้ หลินเจียง ก็เคยบอก เหอจิ้ง ไปแล้ว ว่าตอนเย็นให้แวะมากินข้าวด้วยกัน ดังนั้นสถานการณ์ตอนนี้ทุกคนก็รู้ความหมายดีอยู่แล้วโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด

เหอจิ้ง ก็ไม่ได้เกรงใจอีกต่อไป ส่วน เหอ ซือเหยา เดินเข้าไปช่วยรับถุงของในมือเธอ ซึ่งมีทั้งเนื้อวัวและของอื่นๆ ส่วนอีกถุงหนึ่ง ถึงแม้ถุงนั้นจะใหญ่ แต่กลับเบามากจนยกได้อย่างง่ายดาย

“เอาล่ะ ตอนนี้คนครบแล้ว แต่ว่า… ถ้าใส่ชุดทำงานมากินข้าวก็ดูจะเกร็งๆ เกินไปหน่อยนะ”

หลินเจียง ยิ้ม พลางเหลือบมองไปที่ถุงที่ เหอจิ้ง เอามาด้วยใบนั้น “ผมเตรียมชุดนอนเล็กๆ น้อยๆ ไว้ให้พวกคุณ พวกคุณไปเปลี่ยนกันก่อนเถอะ”

พอได้ยิน หลินเจียง พูดแบบนั้น ผู้หญิงทุกคนต่างหน้าแดงขึ้นมาเล็กน้อยในระดับที่แตกต่างกันไป

หากอยู่กันตามลำพัง แน่นอนว่าไม่มีใครคิดอะไรมาก แต่พออยู่กันหลายคนแบบนี้ ความรู้สึกก็ย่อมแตกต่างออกไป

“หนูขอดูก่อนนะ”

คนที่รีบลงมือเปิดถุงดูก่อนคนแรกเลยคือ เหอ ซือเหยา พอเปิดถุงออก เธอพบว่าข้างในไม่เพียงมีชุดนอน แต่ยังมีถุงน่องหลากหลายแบบอีกหลายสิบคู่ ส่วนใหญ่เป็นสีดำ นอกจากนี้ยังมีชุดนอนเซ็กซี่มากกว่าสิบแบบให้เลือกมากมายอีก

“พี่ๆ เลือกกันก่อนเลยค่ะ”

พูดไม่ทันขาดคำ ชิว อวี่หนง ก็เดินเข้ามาและเลือกหยิบชุดนอนผ้าลื่นสีม่วงกับถุงน่องดำที่มีขอบลูกไม้ติดมือมาอีกคู่หนึ่งทันที ต่อด้วย เฉิน จิ้งเสียง ที่เข้ามา

เมื่อทั้งสองคนเลือกเสร็จอย่างรวดเร็ว จากนั้นผู้หญิงคนอื่นๆ ก็ทยอยเข้ามาเลือกกันต่อ แต่ละคนต่างก็ได้ชุดสไตล์ที่ตัวเองถูกใจกันทั้งนั้น

แม้ถุงน่องส่วนใหญ่จะเป็นสีดำ เพราะทุกคนรู้อยู่แล้วว่า หลินเจียง ชอบ แต่ชุดนอนกลับต่างสีกันออกไปหมด เหมือนตั้งใจให้เขาได้รับ ‘ประสบการณ์ที่หลากหลาย’

หลังจากเลือกชุดนอนเสร็จ ทุกคนก็หันมาสบตากันอย่างเขินอาย

“พวกคุณจะเปลี่ยนตรงนี้ก็ได้ หรือจะไปเปลี่ยนในห้องก็แล้วแต่เลย ห้องว่างมีเยอะแยะ เลือกได้คนละห้องเลย”

สุดท้ายหญิงสาวหลายคนยังไม่กล้าพอ ทุกคนจึงเลือกจะแยกย้ายเข้าห้องไปเปลี่ยนของตัวเอง…

ไม่กี่นาทีต่อมา ราวกับนัดกันไว้ พวกเธอก็ออกมาจากห้องพร้อมๆ กัน

โดยเฉพาะ เหอจิ้ง ที่เลือกชุดนอนสายเดี่ยวสีดำกับถุงน่องตาข่าย ต้นขาอวบอิ่มของเธอชวนให้ หลินเจียง ถึงกับอุทานในใจ

‘โว้ว ให้ตายสิ!’

แต่ละคนเลือกชุดที่เน้นความเซ็กซี่ ทั้งแบบเว้าหน้าอก เว้าหลัง ยิ่งทำให้ภาพรวมยั่วใจจนแทบอดใจไม่ไหว

หลินเจียง ถึงกับไม่อยากกินข้าวแล้วในตอนนี้

“มาเถอะ กินข้าวก่อน กินให้อิ่มแล้วถึงจะมีแรงทำอย่างอื่น” เฉิน จิ้งเสียน เอ่ยขึ้น

โต๊ะอาหารในห้องอาหารเป็นโต๊ะยาว หลินเจียง นั่งประจำที่หัวโต๊ะอย่างเป็นธรรมชาติ ส่วนผู้หญิงอีกหกคนก็นั่งเรียงสองข้างตามลำดับอาวุโส

ภาพตรงหน้านั้น ทำเอา หลินเจียง รู้สึกถึงแรงกระแทกทางสายตาอย่างจัง

เขาแอบคิดในใจ… แม้แต่เจ้าสัวในเกาหลีใต้ ก็คงไม่มีความสุขเท่านี้แน่!

“มาเถอะ กินข้าวกัน เติมเหล้าให้เต็มแก้วก่อน”

พูดจบ เขากับหญิงสาวหลายคนก็เริ่มรินเหล้าให้กัน ท้ายที่สุดแล้วไม่มีใครแสดงท่าทีเก้อเขิน ต่างปรับตัวเข้ากับสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว เพราะทุกคนล้วนเป็นผู้หญิงทำงานที่ผ่านโลกมามาก

“งั้น…เพื่อค่ำคืนที่แสนสุขนี้—ชนแก้ว!”

หญิงสาวทุกคนต่างก็ยกแก้วขึ้นมา และต่างก็ชนแก้วกับ หลินเจียง อย่างแข็งขัน เสียงแก้วกระทบกันดังขึ้น ทุกคนยกดื่มพร้อมกัน

ในวินาทีนั้น พวกเธอต่างก็ยอมรับอย่างเป็นเอกฉันท์ว่า หลินเจียง คือ ‘เจ้าบ้านที่แท้จริง’ ของค่ำคืนนี้

หลังจากดื่มเหล้าเสร็จ ทุกคนก็เริ่มลงมือกินไปคุยไป แต่บทสนทนากลับไม่ได้วนเวียนอยู่แค่เรื่องชายหญิง ทว่ากลายเป็นเรื่องงานและการใช้ชีวิตเสียมากกว่า

แต่ละคนก็ร่วมวงพูดคุยอย่างเต็มที่ บรรยากาศดูผ่อนคลายและสนิทสนมอย่างน่าประหลาด…

เมื่อวงสนทนาดำเนินไปได้ครึ่งหนึ่ง หลินเจียง ก็รู้สึกว่าตัวเองชักจะกลายเป็นส่วนเกินเสียแล้ว เพราะบรรดาผู้หญิงต่างพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน โดยแทบไม่ต้องมีเขาร่วมวงด้วยเลย

เวลาผ่านไปกว่าสองชั่วโมง หลังจากเหล้าไหลครบสามรอบ อาหารก็ถูกเสิร์ฟจนเต็มโต๊ะ บนใบหน้าของผู้หญิงแต่ละคน ต่างก็เริ่มมีสีเลือดฝาดระเรื่อจากฤทธิ์แอลกอฮอล์แตกต่างกันไป

ได้เวลาเริ่มโชว์แล้ว!

ตอนนี้ หญิงสาวทุกคนอยู่ในอาการกรึ่มๆ บทสนทนาก็ค่อยๆ จบลง กระทั่งในที่สุด ไม่มีใครพูดอะไรอีกต่อไป เพียงแต่หันมามอง หลินเจียง เป็นระยะๆ อย่างไม่ตั้งใจ

ในฐานะ ‘เจ้าบ้านและหัวหน้าครอบครัว’ หลินเจียง ย่อมไม่เลือกที่จะเงียบ เขาลุกขึ้นยืนแล้วพูดว่า:

“ไปกันเถอะ เวลาก็ไม่เช้าแล้ว พักผ่อนแต่เนิ่นๆ จะดีกว่า”

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์หรือความขวยเขิน รอยแดงระเรื่อบนแก้มของผู้หญิงแต่ละคนช่างเย้ายวนเกินห้ามใจ

ในหมู่พวกเธอ เหอจิ้ง เป็นคนที่กล้าได้กล้าเสียที่สุด เธอเหลือบมองพี่สาวน้องสาวคนอื่นๆ รอบโต๊ะ แล้วเห็นว่าทุกคนยังเก้ๆ กังๆ ไม่กล้าลุกขึ้น เธอจึงเป็นคนแรกที่ยืนขึ้น และตาม หลินเจียง เดินไปยังห้องนอน

เมื่อเห็น เหอจิ้ง ลุกขึ้นแล้ว เหอ ซือเหยา ก็รีบลุกตามไปติดๆ

พอเห็นทั้งสองคนไปแล้ว ต่อมาคือ ชิว อวี่หนง ก็ลุกขึ้นยืน และตามมาด้วย เหลียง ซูเหอ

ไม่นาน บนโต๊ะอาหารก็เหลือเพียง เฉิน จิ้งเสียน กับหลี่ จืออี้ นั่งอยู่

“จืออี้ พวกเราไปกันเถอะ” เฉิน จิ้งเสียน พูดเอ่ยชวนเสียงเบา

“อืม…ค่ะ”

หลี่ จืออี้ พยักหน้าอย่างเขินอาย แล้วลุกขึ้นเดินตามไปพร้อมกับเธอ ทั้งสองเดินเข้าห้องนอนใหญ่ของ หลินเจียง

ภายในห้องนอน ผู้หญิงทั้งหมดนั่งเรียงกันอยู่ตรงขอบเตียง ใบหน้าของแต่ละคนยังคงแดงระเรื่อไม่จางหาย

“เอาล่ะ ตอนนี้ครบแล้ว ทุกคน…เตรียมตัวกันได้เลย”

คำว่า ‘เตรียมตัว’ ของ หลินเจียง ทำให้ผู้หญิงบางคนยังไม่เข้าใจนัก แต่ เฉิน จิ้งเสียน กับเหอ ซือเหยา กลับรู้ดีว่าเขาหมายถึงอะไร

เพราะในบรรดาผู้หญิงทั้งหมด มีเพียงสองคนนี้ที่เคย ‘เล่นสนุก’ กับ หลินเจียง มาก่อน

“เธอออกไปก่อนสิ รอให้พวกเราพร้อมแล้วค่อยเข้ามา” เฉิน จิ้งเสียน เอ่ยเสียงแผ่ว ใบหน้าก็แดงจัด

“ก็ได้ งั้นผมไปอาบน้ำก่อน เสร็จแล้วพวกคุณค่อยเรียกผมแล้วกันนะ”

เฉิน จิ้งเสียน ไม่ได้ตอบอะไร หลินเจียง จึงเดินออกจากห้องไป

หลินเจียง เข้าไปห้องน้ำ อาบน้ำลวกๆ พอสดชื่น จากนั้นก็หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดู พบว่ามีข้อความจาก เฉิน จิ้งเสียน ส่งมา

เฉิน จิ้งเสียน: พวกเราพร้อมแล้ว เข้ามาได้ แต่เคาะประตูก่อนนะ

หัวใจของ หลินเจียง เต้นแรงทันที เดินตรงไปยังห้องนอนใหญ่ แล้วเคาะประตูเบาๆ

“รอสักครู่…”

เสียงของ เฉิน จิ้งเสียน ดังออกมา แต่ไม่นานก็กลับได้ยินเสียงของเธออีกครั้ง

“เข้ามาได้แล้ว”

หลังจากได้ยินเสียงอนุญาตแล้ว หลินเจียง ก็ผลักเปิดประตูเข้าไป

สิ่งที่เห็นตรงหน้าคือ ผู้หญิงทั้งหกนอนคว่ำเรียงกันอยู่ขอบเตียง พร้อมกับยกสะโพกงอนงามของตัวเองขึ้นสูง

ชายกระโปรงชุดนอนคลออยู่เหนือบั้นท้าย ราวกับผ้าคลุมเจ้าสาวที่รอให้เจ้าบ่าวไปเปิดออก

ภาพตรงหน้านี้ ทำเอา หลินเจียง ถึงกับเลือดลมสูบฉีด เส้นเลือดแทบจะแตกกระจาย

เพราะเขาเตรียมไว้ให้พวกเธอแค่ชุดนอนกับถุงน่อง ไม่ได้มีชุดชั้นในใดๆ อยู่ข้างใน ดังนั้นภายใต้กระโปรงนั้นคือความลับที่ยังไม่อาจมองเห็น

และคงมีเพียงเขาเท่านั้น…ที่จะเป็นคนเปิดเผยมัน! …ถึงจะสามารถมองเห็นโฉมหน้าที่แท้จริงได้

เรื่องนี้ยิ่งทำให้ หลินเจียง อดใจรอไม่ไหวอีกต่อไป…