ตอนที่ 524 ตรวจสอบ
ตอนที่ 524 ตรวจสอบ
ครั้งนี้ เสิ่น ชิงชิว ไม่ได้ใส่บรา มีเพียงชั้นผ้าบางๆ กั้นอยู่ ทำให้สัมผัสของ หลินเจียง ยิ่งตรงไปตรงมายิ่งขึ้นกว่าเดิม
ด้าน เสิ่น ชิงชิว เองก็รู้สึกได้ถึงแรงกดทับนั้น แต่เรื่องแบบนี้เคยเกิดขึ้นมาหลายครั้งแล้ว เธอเลยเริ่มจะชินกับการสัมผัสลักษณะนี้เสียแล้ว
“ห้ามโทรหาคุณป้านะคะ”
“กลัวว่าคุณป้าเล็กจะดุคุณใช่ไหมล่ะ?”
“ก็ต้องดุฉันแน่สิค่ะ จะหาว่าฉันทำตัวไม่ดี…”
“งั้นคุณก็ย้อนถามคุณป้าเล็กไปสิว่า คุณไม่มีสิทธิ์แสวงหาความสุขของตัวเองหรือยังไง?”
“แต่ฉันก็ไม่ได้ทำอะไรนี่ และฉันก็ไม่ได้ทำตัวไม่ดีสักหน่อย”
หลินเจียง ยกยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์ “ในเมื่อไม่ใช่ ทำตัวไม่ดี งั้นก็แปลว่า รู้จักทำตัวดี งั้นคุณก็เท่ากับยอมรับกลายๆ แล้วน่ะสิ”
เมื่อได้ยินสิ่งที่ หลินเจียง พูด เสิ่น ชิงชิว รู้ตัวทันทีว่าถูก หลินเจียง พูดวนจนติดกับอีกแล้ว
“เอาแต่แกล้งฉันอยู่เรื่อยเลย… ฉันเถียงคุณไม่เคยชนะเลย ไม่พูดด้วยแล้ว!”
เสิ่น ชิงชิว เชิดหน้าขึ้น ส่วน หลินเจียง ก็กำลังก้มหน้าเล่นโทรศัพท์มือถือของเธอ
“ถ้าไม่พูด ผมจะบอกป้าเล็กของคุณจริงๆ นะ”
“อ๊ายยย!”
เสิ่น ชิงชิว ทั้งอายทั้งลน จนกระทืบเท้าอยู่กับพื้นอย่างไม่เป็นสุข
“ก็ฉันไปบ้านคุณแล้วไม่ใช่เหรอไงคะ”
“ไปบ้านผมแล้วทำไมล่ะ”
“ก็แปลว่าความสัมพันธ์มันพิเศษแล้วสิ ไม่งั้นใครเขาจะไปบ้านคนอื่นง่ายๆ กันเล่า”
ตอนพูด ใบหน้าของ เสิ่น ชิงชิว ก็แดงก่ำจนแทบไม่เป็นตัวเอง
“พูดแบบนี้ตั้งแต่แรกก็ดีแล้ว… หืม?”
หลินเจียง ที่กำลังเล่นโทรศัพท์มือถือของ เสิ่น ชิงชิว ในขณะที่เลื่อนดูบางอย่างในมือถือ อยู่ๆ ก็เอ่ยขึ้น: “ทำไมเบอร์ของผมยังบันทึกเป็นชื่อจริงอยู่เลย”
“งั้นฉันควรบันทึกว่าอะไรล่ะคะ?”
“ก็ ‘สามี’ ไง”
ว่าแล้ว หลินเจียง ก็ตั้งใจจะเปลี่ยนเองและแก้ไขชื่อที่บันทึกไว้ทันที
“อ๊าา เดี๋ยวก่อนสิ…”
เสิ่น ชิงชิว รีบจะชิงเอาโทรศัพท์มือถือกลับคืน แต่ หลินเจียง ไวกว่า ชักมือกลับไปทันที การเคลื่อนไหวแบบนั้นทำให้กระต่ายขาวตัวโตอวบอิ่มของเธอกดทับลงบนใบหน้าของเขาเต็มๆ
“คุณจะทำให้ผมหายใจไม่ออกตายหรือไง”
เสิ่น ชิงชิว รีบลุกขึ้นด้วยความเขิน แล้วหยิก หลินเจียง แรงๆ ไปหนึ่งที “เมื่อก่อนคุณไม่ใช่ว่าชอบแบบนี้เหรอ ยังกล้าพูดอีก คืนมือถือมาเร็ว”
“ไม่ได้ ต้องแก้ให้เสร็จก่อน”
หลินเจียง ถือโทรศัพท์ไว้ในมือ พิมพ์เปลี่ยนชื่อของตัวเองเป็นคำว่า ‘สามี (老公)’ เรียบร้อย
ใบหน้าของ เสิ่น ชิงชิว แดงเหมือนลูกพีชสุก ไม่กล้ามองหน้าเขาตรงๆ เลย
“เรียบร้อยแล้ว ห้ามแก้กลับเด็ดขาด”
ตอนที่ส่งโทรศัพท์คืนให้ เสิ่น ชิงชิว ใบหน้าของเธอก็ยังคงแดงอยู่ หลินเจียง จึงพูดเสริมอีกว่า: “ถือว่าตกลงกันแล้วนะ ถ้าคุณเปลี่ยนเมื่อไหร่ ผมจะโทรหาคุณป้าเล็กของคุณทันที”
“ฉันไม่ฟังหรอก…”
“พอแล้ว นอนนิ่งๆ เดี๋ยวฉันนวดให้”
“ก็ได้ๆ ค่ะหยุดจ้องฉันแบบนั้นได้แล้ว”
เสิ่น ชิงชิว จึงวางโทรศัพท์มือถือไว้ข้างๆ ตัว ไม่ได้เปลี่ยนชื่อ และตั้งใจนวดให้ หลินเจียง ต่อ
ระหว่างนั้น หลินเจียง ก็หยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองขึ้นมาค้นหาชุดชั้นในตัวจิ๋ว
พอ เสิ่น ชิงชิว เห็นหน้าจอโทรศัพท์ของเขาที่เต็มไปด้วยชุดวาบหวิว ก็อดไม่ได้ที่จะว่าเขาเบาๆ อย่างอายๆ “ทำไมยังจะดูของพวกนี้อีก”
“ซื้อไว้ให้คุณใส่ตอนนวดครั้งหน้าไง”
“แต่ชุดที่คุณดู มันเกินไปแล้วนะ แทบไม่มีผ้าเหลืออยู่เลย”
“แบบนี้แหละถึงจะเรียกว่าการเพลิดเพลิน”
“นี่มันไม่ใช่แล้ว นี่มันลามกชัดๆ”
“อืม”
พอเห็น หลินเจียง ยอมรับอย่างหน้าตาเฉย ทำเอา เสิ่น ชิงชิว ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ
“ยังจะกล้ายอมรับอีกนะ เดี๋ยวฉันหยิกให้เนื้อเขียวเลยนี่”
“แล้วดูชุดนี้สิ คุณว่าเป็นยังไง ผมว่าถ้าคุณใส่ ต้องออกมาสวยมากแน่ๆ”
เมื่อมองไปก็เห็นว่าบนหน้าจอคือชุดชั้นในสีแดงเข้ม บราครึ่งคัพยังพอรับได้ แต่กางเกงในตัวจิ๋วนั้นกลับเป็นแบบ จีสตริง เต็มรูปแบบ เส้นเล็กจนแทบไม่มีอะไรปกปิด
“ยิ่งหาก็ยิ่งเหลวไหลใหญ่แล้วนะ!”
“ทุกครั้งต้องมีการพัฒนาสิ ตกลงแล้วนะ เอาชุดนี้แหละ”
“ไม่เอา ไม่ได้เด็ดขาด มันโป๊เกินไปคะ”
“ไม่ได้ คุณต้องฟังคำของสามีสิ”
“ตั้งแต่เมื่อไหร่กันเล่า คุณถึงได้กลายเป็นสามีฉัน”
“ก็เปลี่ยนชื่อบันทึกในมือถือแล้วไง จะไม่ใช่ได้ยังไง”
“แต่คุณเป็นคนเปลี่ยนเองต่างหากล่ะ ไม่ใช่ฉันสักหน่อย”
“ถ้าไม่ยอมรับ ก็คงเปลี่ยนกลับแล้วสิ ทำไมเมื่อกี้ถึงไม่เปลี่ยนล่ะ?”
คำพูดเพียงประโยคเดียวก็ทำเอา เสิ่น ชิงชิว ไปต่อไม่ถูกอีกครั้ง
และในจังหวะที่เธอกำลังเหม่ออยู่ หลินเจียง ก็กดสั่งซื้อและชำระเงินทันที
“เรียบร้อย”
“คุณมัน คนชั่วร้ายที่สุด!”
………………………
รุ่งเช้าวันต่อมา แสงแดดสว่างเต็มที่แล้ว หลินเจียง ตื่นขึ้นมาพร้อมความรู้สึกสดชื่น เมื่อคืนนี้เขาหลับสบายเป็นพิเศษ
หลินเจียง ยังจำได้ว่าเมื่อคืน ขณะที่ เสิ่น ชิงชิว นวดให้ เขาเผลอหลับไป…
และเหมือนหลายครั้งที่ผ่านมา เธอไม่ได้ลุกหนี แต่กลับเผลองีบหลับอยู่บนโซฟาแทน ตอนดึกๆ เขาจึงอุ้มเธอกลับไปที่ห้องนอน
‘ยัยบื้อเอ๊ย เหนื่อยก็ไม่ยอมบอก เอาแต่หลับบนโซฟา ไม่รู้คิดอะไรอยู่กันแน่’
เมื่อ หลินเจียง ออกจากห้องนอน ก็เห็น เสิ่น ชิงชิว กำลังทำอาหารเช้าอยู่ในครัวเหมือนเช่นเคย
แต่สิ่งที่ หลินเจียง ไม่คาดคิดคือ เธอยังใส่ชุดเดรสเล็กๆ ตัวเดิมที่เขาซื้อให้เมื่อคืนอยู่!
เรียวขาที่ขาวเรียวงาม สะโพกกลมกลึง และอกอวบอิ่มที่ตั้งตระหง่าน ก่อเกิดเป็นส่วนโค้งรูปตัว S ที่งดงามลงตัว …มันช่างดึงดูดสายตาจริงๆ
ตอนนี้ เสิ่น ชิงชิว กำลังตั้งใจทำอาหาร ไม่ทันสังเกตว่าเขากำลังมองอยู่ หลินเจียง จึงไม่รบกวน รีบเดินไปล้างหน้าล้างตาที่ห้องน้ำแทน
เหมือนเคย เธอเตรียมแปรงสีฟันและบีบยาสีฟันไว้ให้เขาแล้ว แต่เขากลับสังเกตเห็นว่า กางเกงชั้นในตัวจิ๋วที่เธอใส่เมื่อคืน ไม่อยู่ในตะกร้าซักผ้าที่วางบนเครื่องซักผ้าเหมือนทุกที
หลินเจียง จำได้ว่าเพราะปกติเธออยู่คนเดียว จึงเคยชินกับการทิ้งกางเกงในที่ใส่แล้วไว้ในตะกร้าบนเครื่องซักผ้าเพื่อรอซักในวันรุ่งขึ้น
แต่วันนี้กลับไม่เห็น…
ทันใดนั้น เขาก็นึกถึงท่าทางตอนทำอาหารของเธอเมื่อครู่ กระต่ายขาวตัวโตด้านหน้าดูตั้งชันขนาดนั้น คาดว่าเธอน่าจะยังใส่มันอยู่ ไม่ได้เปลี่ยน…
‘อืมม เมื่อคืนเธอใส่…งั้นตอนนี้ก็คงยังใส่อยู่สินะ ต้องตรวจสอบดูหน่อยแล้ว’
หลังจากล้างหน้าล้างตาแปรงฟันเสร็จ หลินเจียง ออกมาพอดีกับที่อาหารเช้าเสร็จ เสิ่น ชิงชิว กำลังจัดใส่จานอย่างตั้งใจ
เมื่อเห็น หลินเจียง ออกมา เสิ่น ชิงชิว ก็กล่าวด้วยน้ำเสียงอย่างอ่อนโยน “รอสักครู่นะคะ กำลังจะเสร็จแล้ว”
“ไม่ต้องรีบ แต่คุณห้ามขยับก่อน!”
จู่ๆ หลินเจียง ก็พูดขึ้นมา เสิ่น ชิงชิว ชะงัก มองเขาอย่างสงสัย “อะไรเหรอคะ?”
“ต้องตรวจสอบก่อน”
“ตรวจสอบอะไร?”
“ก็อยากดูว่า ข้างใน คุณใส่อะไรอยู่”
พูดจบ หลินเจียง ก็ก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้า เสิ่น ชิงชิว ด้านบนไม่ต้องสืบ แค่ก้มลงมาก็เห็นสายบราสีที่เขาซื้อให้เมื่อวานโผล่ตรงขอบชุดเดรส
จากสายตาของ หลินเจียง เสิ่น ชิงชิว ก็รู้ทันทีว่า ‘การตรวจสอบ’ ที่เขาพูดถึงคืออะไร
“น่ารำคาญจริงเลย เรื่องแค่นี้ก็ต้องตรวจสอบด้วยเหรอ ตอนนี้ตรวจเสร็จแล้ว พอใจหรือยังล่ะ”
“ใครบอกว่าตรวจเสร็จแล้ว กางเกงในข้างล่างยังไม่ได้ตรวจเลยนะ ว่าใช่ตัวที่ผมซื้อรึเปล่า”
“อ๊ะ…!”
เสิ่น ชิงชิว อายจนทำเสียงขึ้นจมูกอย่างแง่งอน “กลางวันแสกๆ แบบนี้ยังจะตรวจอะไรกันเล่า”
“เรื่องแค่นี้จะไปยากอะไร”
พูดจบ หลินเจียง ก็ช้อนร่างของ เสิ่น ชิงชิว ขึ้นแนบอกในท่าเจ้าสาว พาเดินตรงกลับไปที่ห้องนอน ก่อนจะใช้เท้าปิดประตูดังปัง แล้วมาหยุดที่หน้าต่าง
“จะทำอะไรอีกล่ะคะ”
“ช่วยหน่อยสิ ดึงผ้าม่านให้หน่อย”
“คุณกะจะแกล้งฉันอีกแล้วใช่ไหม ฉันไม่ดึงให้หรอกค่ะ”
แม้จะพูดเช่นนั้น แต่ เสิ่น ชิงชิว ก็ไม่ได้ดิ้นขัดขืน แถมยังซุกตัวในอ้อมกอดของเขาอย่างเคลิ้มๆ เธอรู้สึกได้ชัดว่า การถูกเขาอุ้มไว้แบบนี้เป็นความรู้สึกที่เธอ…ชอบมาก
และในตอนนี้ เธอเองก็เริ่มเดาได้ลางๆ แล้วว่า หลินเจียง คิดจะทำอะไรต่อไป…
“ถ้าให้ผมลงมือเองล่ะก็… ผลลัพธ์ต่อไปจะน่าอายมากนะ”
“คนบ้า… น่ารำคาญที่สุด”
หลังจากบ่นอุบอิบ เธอก็ยอมเอื้อมมือไปดึงม่านจนปิดสนิทด้วยแก้มแดงๆ