ตอนที่ 458 เกือบทำผมอึดอัดตาย

หลินเจียง เอนตัวลงนอนบนโซฟาทันที “ถ้าคุณพูดแบบนี้ งั้นผมไม่กลับแล้วนะ”

“อย่าเพิ่งนอนสิค่ะ ลุกขึ้นมาดื่มชาหน่อย ให้สร่างเมาก่อน” เสิ่น ชิงชิว เอ่ย

“ดื่มชาไม่น่าสนุก มีบริการนวดแบบครั้งก่อนหรือเปล่า”

“วันนี้คุณก็ไม่ได้เหนื่อยอะไรนี่ค่ะ ฉันไม่เสียเวลานวดให้หรอก” เสิ่น ชิงชิว ตอบด้วยท่าทีหยิ่งๆ หน่อย

“จะไม่เหนื่อยได้ไง งานผมก็ยุ่งออก”

“งั้นฉันไปอาบน้ำก่อน เดี๋ยวมานวดให้ก็ได้คะ”

“ยังมีชุดครั้งก่อนอยู่ไหม”

เสิ่น ชิงชิว ยิ้มออกมา “ฉันก็รู้ว่าคุณต้องพูดแบบนี้ ยังเก็บไว้อยู่ค่ะ ไม่ได้ทิ้งหรอก”

“ทิ้งไปก็ไม่เป็นไร เดี๋ยวผมให้คนหามาให้ใหม่ได้”

“พวกพ่อค้าทุนนิยมนี่ช่างร้ายกาจจริงๆ ไม่มีอะไรทำไม่ได้เลยสินะ”

“นี่เรียกว่าพยายามไม่เลิกเพื่อให้บรรลุเป้าหมายต่างหาก” หลินเจียง พูดพลางยิ้ม: “ว่าแต่ถ้าคราวนี้มีถุงน่องสีดำบางๆ ด้วยก็คงจะสมบูรณ์แบบเลย”

“สีดำแบบบางๆ ไม่มีแล้วค่ะ เหลือแค่สีเนื้อ คุณอย่ามาเรื่องเยอะเลยน่ะ”

“โอเค งั้นก็ได้ครับ”

เสิ่น ชิงชิว เดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ ส่วน หลินเจียง ก็นั่งเล่นโทรศัพท์มือถือตามความเคยชิน เตรียมจะเลื่อนดูโต่วอินสักพัก

ระหว่างเลื่อนๆ ดู เขาก็เจอคลิปงานรวมตัวของกลุ่มคนเล่นจักรยาน ถึงจะมีบางจุดถูกปิดบัง แต่ก็ยังพอมองออกว่าเป็นโลโก้ของ ‘ชาวซุปเปอร์เพลย์’ ไม่คิดเลยว่าจะเริ่มต้นได้รวดเร็วขนาดนี้

หลินเจียง เปิดแอป ‘ชาวซุปเปอร์เพลย์’ ขึ้นมา ก็เห็นโฆษณากิจกรรมออฟไลน์ที่กำลังจัดอยู่ ดูแล้วกำลังโปรโมตอย่างคึกคัก พอโฆษณาจบ สิ่งที่ขึ้นมาในหน้าแอปก็คือคอนเทนต์ของ ถังหว่าน เหอ เหวินอี๋ และคนที่ชื่อ ม่อ เสี่ยวหยาง

ตอนนี้พวกเธอเริ่มได้รับการดันกระแสแล้ว แต่จุดสำคัญยังคงอยู่ที่ ม่อ เสี่ยวหยาง ที่ถูกวางให้เป็นตัวหลัก ต้องรีบปั้นเธอให้กลายเป็นตัวเด่นให้ได้

หลินเจียง กดเข้าไปดูคอนเทนต์ของเธอ ก็ไม่ได้มีอะไรแปลกใหม่ ส่วนใหญ่เป็นการเต้นกึ่งเซ็กซี่กับวิดีโอตัดต่อเปลี่ยนฉาก จุดเด่นคือรูปร่างใช้ได้ แถมยังมีความใสซื่อคล้ายรักแรกอยู่หน่อยๆ ด้วย

ทันใดนั้น เขาก็นึกถึง ฮิเดตะ ริเอะ ขึ้นมา คิดว่าถ้าได้ร่วมงานด้วย อาจจะเปิดคอนเทนต์แนวนี้โดยเฉพาะ ทำให้ยอดคนติดตามพุ่งขึ้นอย่างรวดเร็ว

แต่ถึงอย่างไร การจะไล่ตามสี่แพลตฟอร์มใหญ่อย่างรวดเร็วก็ยังไม่ใช่เรื่องจริง ต้องใช้เวลาอีกมาก

จากนั้น หลินเจียง ก็หันไปคิดถึง เสิ่น ชิงชิว ดูเหมือนเธอก็อาจจะกลายเป็นตัวเลือกที่เหมาะสำหรับการร่วมงานเช่นกัน คงต้องลองคุยกับเธอทีหลัง

เอี๊ยด—

เสียงประตูเปิดดังขึ้น หลินเจียง หันไปมอง เห็น เสิ่น ชิงชิว พันตัวด้วยผ้าเช็ดตัวเดินออกมา แต่ไม่ได้มองเขา กลับตรงเข้าไปในห้องนอนแทน

หลินเจียง หัวเราะเบาๆ ถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น ป่านนี้คงตรงมาหาเขาแล้วแกะผ้าเช็ดตัวออกแน่ๆ หรือไม่ก็ลากเขาเข้าไปในห้องน้ำด้วยเลย

ไม่นานนัก เสิ่น ชิงชิว ก็เดินออกมาจากห้อง แต่คราวนี้ไม่ได้ใส่ชุดเดิม ทว่าเปลี่ยนเป็นชุดนอนกระโปรงลูกไม้สีชมพูอ่อน มีขอบลูกไม้เล็กๆ ประดับอยู่

ที่สำคัญ ชุดนอนนั้นสั้นมาก พอแค่ปิดบั้นท้าย คล้ายกระโปรงนักเรียน JK ที่เคยใส่ก่อนหน้านี้ ดูรวมๆ แล้วเป็นสไตล์ไว้ใส่แบบอยู่บ้าน แต่กลับให้บรรยากาศเร้าใจกว่าเดิม

ยิ่งไปกว่านั้น เสิ่น ชิงชิว ยังใส่ถุงน่องสีเนื้ออีกด้วย เห็นได้ชัดว่าเตรียมตัวไว้แล้ว

“อันนี้เข้าท่ากว่ากระโปรงสั้นตัวนั้นอีกนะ”

“เปลี่ยนเป็นชุดนั้นมันยุ่งยาก ฉันก็เลยใส่ชุดนอนแทน แบบนี้ก็ดูดีใช่ไหมล่ะ” เสิ่น ชิงชิว หมุนตัวเล็กน้อยเหมือนจะอวด

“ก็ดูดี แต่…” หลินเจียง ทำท่าคิด

“แต่ อะไรคะ?”

“แน่ใจเหรอว่าเพราะขี้เกียจถึงใส่ชุดนอนกระโปรงตัวนี้”

“ถ้าไม่ใช่เพราะอะไรอีกล่ะคะ”

“หรือจริงๆ แล้วคุณใส่กระโปรงนั้นไม่ได้ เพราะอ้วนขึ้น?”

“เป็นไปไม่ได้!” เสิ่น ชิงชิว รีบโต้เถียงจริงจัง แต่บนใบหน้าก็แอบมีแววลนลานเล็กน้อย “เพราะมันยุ่งยากต่างหากน่ะ ใส่ชุดนอนกระโปรงง่ายกว่า”

“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง…” หลินเจียง มองสำรวจ เสิ่น ชิงชิว “ถึงแม้ชุดนอนกระโปรงตัวนี้จะสวยดี แต่ผมก็ยังว่ากระโปรง JK ตัวนั้นดูดีกว่า เปลี่ยนได้ไหม”

“ไม่มีทาง ชุดนอนนี่แหละเซ็กซี่กว่ากระโปรงนั้นอีก ฉันถึงเลือกใส่ชุดนี้ไง”

“ก็จริง แต่ผมชอบกระโปรง JK มากกว่า”

“แต่ถ้าฉันเปลี่ยน ต้องถอดถุงน่องออกด้วย มันเสียเวลาเกินไป”

“คืนนี้ยังอีกยาวนาน ผมรอได้”

“ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าทำไมคุณถึงยึดติดกับกระโปรง JK ตัวนั้นขนาดนั้น”

“ก็เพราะอยากรู้ว่าคุณยังใส่ได้หรือเปล่าไง”

เสิ่น ชิงชิว เชิดใบหน้าสวยขึ้นมาทันที เธอโดน หลินเจียง พูดจนใบหน้าแดงก่ำไปหมด “ฉันอุตส่าห์จะนวดให้ แต่คุณพูดแบบนี้มันไม่ถูกแล้วนะ”

“คุณเป็นถึงอาจารย์ ทำไมยังชอบหาเหตุผลเข้าข้างตัวเองอีก…”

“ฉันไม่เปลี่ยน! จะนวดให้แบบนี้แหละคะ” พูดจบ เสิ่น ชิงชิว ก็นั่งลงบนโซฟา แล้วตบต้นขาตัวเองเบาๆ “มาสิค่ะ”

ขณะที่ หลินเจียง กำลังจะเอนตัวลง เสิ่น ชิงชิว ก็ดึงชายกระโปรงชุดนอนของตัวเอง แล้วหนีบชายกระโปรงไว้ระหว่างขาทั้งสองข้างทันที

“นี่มันหมายความว่าไง ผมบอกหลายครั้งแล้วนะ ว่าผมเป็นสุภาพบุรุษที่มีคุณธรรมและศีลธรรม”

เสิ่น ชิงชิว ขยับจมูกที่โด่งสวยของเธอเล็กน้อย “ก็เพราะคุณเป็นสุภาพบุรุษ เป็น ‘คนมีคุณธรรมและศีลธรรม’ แบบนี้ไงคะ ฉันถึงต้องป้องกันไว้ เพราะฉันไม่เคยเห็นสุภาพบุรุษคนไหนเอาแต่จ้องตรงนี้เลยสักคน”

“ก็ไม่ใช่อย่างนั้นหรอก จริงๆ แล้วที่ผมหมายถึงก็คือ…แบบที่คุณใส่อยู่ มันดูยังไงดีล่ะ…”

เสิ่น ชิงชิว เหล่ตาใส่ หลินเจียง เล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยเสน่ห์ “คุณกำลังจะบอกว่ามันเป็นสไตล์แม่บ้านวัยกลางคนใช่ไหม?”

“ผมไม่ได้พูดนะ”

“เฮอะ ฉันรู้จักคุณดีเกินไป แต่บอกเลยว่าวันนี้ที่ฉันใส่ ไม่ใช่สไตล์แบบนั้นแน่นอน”

“ไม่เชื่อหรอก”

“ไม่เชื่อก็แล้วไป ฉันไม่โชว์ให้คุณดูหรอกค่ะ” เสิ่น ชิงชิว จับไต๋แผนการของเขาได้ “เอาเถอะ มานี่สิ เดี๋ยวฉันนวดให้ค่ะ วันนี้คุณดื่มไปไม่น้อย ต้องผ่อนคลายบ้าง”

หลินเจียง ไม่แกล้งเธอต่อ ยอมเอนตัวลงตามที่เธอบอก “อื้อ…สบายจริงๆ”

“ห้ามขยับนะคะ”

หลินเจียง นอนอย่างสบายๆ พลางจ้องมอง เสิ่น ชิงชิว ตรงหน้า สายตาของเขาทำให้เธอเริ่มรู้สึกเขิน เพราะจากมุมนี้ เขามองเห็นหน้าอกเธอเต็มๆ

“หลับตาสิคะ จะได้สบายกว่านี้อีก”

“แต่ทำไมผมรู้สึกว่าคราวนี้เหมือนจะเล็กลงหน่อยนะ”

บางเรื่องถ้าไม่พูดก็ไม่มีอะไร แต่พอพูดขึ้นมาก็กลับกลายเป็นอีกความหมายหนึ่งทันที

เสิ่น ชิงชิว ปัดผมเพื่อกลบเกลื่อนหัวใจที่เต้นแรง แล้วตอบอย่างเสแสร้งว่า: “ครั้งที่แล้วฉันใส่ชุดชั้นใน มันก็เลยดูต่างออกไปน่ะสิ”

“แล้วถ้าไม่ได้ใส่ชุดชั้นใน ทำไม… ถึงไม่เด่นออกมาเลยล่ะ”

“คุณนี่ เดี๋ยวตีซะเลยนี่!” เสิ่น ชิงชิว อายจัดจนเผลอตีเขาเบาๆ “ฉันใส่เสื้อกล้ามข้างในอยู่ คุณก็เลยไม่เห็นอะไรไงคะ”

“อ๋อ อย่างนี้นี่เอง”

“พอได้แล้ว หลับตาเถอะ” เสิ่น ชิงชิว เร่งด้วยน้ำเสียงเก้อเขิน

“ครับผม” หลินเจียง ยอมทำตาม หลับตาลง ปล่อยตัวให้เพลิดเพลินกับการนวดของ เสิ่น ชิงชิว

“ตอนนี้สอบข้อเขียนผ่านแล้วใช่ไหม แล้วอาจารย์ที่จะสัมภาษณ์มีใครบ้าง รู้หรือยัง?”

“ที่แน่ๆ มีแค่คนเดียวค่ะ ส่วนคนอื่นยังไม่ชัดเจนเท่าไหร่”

“งั้นต้องเตรียมของขวัญไว้ไหม?”

“ไม่ต้องค่ะ”

“แน่ใจเหรอ? ของขวัญนิดหน่อยไม่เสียหายหรอก ดีกว่าไม่ได้ให้เลย”

“ถ้าอยากให้จริงๆ คุณก็มาส่งที่บ้านฉันสิคะ”

“หา?” หลินเจียง ลืมตามองหน้า เสิ่น ชิงชิว ทันที “คุณเป็นหนึ่งในอาจารย์สัมภาษณ์ด้วยเหรอ?”

“แน่นอนสิคะ” เสิ่น ชิงชิว ตอบอย่างภาคภูมิ “แต่ไม่ต้องคิดมากหรอกค่ะ เรื่องพวกนี้จริงๆ ก็คือการให้เกียรติกันมากกว่า ที่จริงฉันก็ตัดสินใจไว้แล้วว่าจะรับพวกเธอ ส่วนอาจารย์คนอื่นก็ไม่มีสิทธิ์ขัด”

“อ๋อ เข้าใจแล้ว”

“แต่ยังมีเรื่องหนึ่งที่คุณต้องไปคุยกับพวกเธอก่อนนะ” เสิ่น ชิงชิว พูดต่อ: “ให้พวกเธอดูว่าแนวทางวิจัยของฉันตรงกับที่อยากทำหรือเปล่า ถ้าไม่ชอบก็ควรเลือกอาจารย์ท่านอื่นดีกว่า”

“คุณคิดเยอะไปแล้วล่ะ ได้เรียนกับคุณนี่ก็เหมือนโชคดีสุดๆ ใครจะไปเรื่องมากอีก” หลินเจียง หัวเราะ “จริงๆ พวกเธอยังพูดอยู่เลยว่า อยากได้คุณเป็นอาจารย์กันทั้งนั้น เมื่อก่อนพวกเธอก็เหมือนจะเคยพูดเรื่องนี้เหมือนกัน”

“งั้นก็ดีแล้วค่ะ”

หลินเจียง ขยับตัวหามุมสบาย กลิ่นหอมสดชื่นจากสบู่เหลวอาบน้ำของเธอลอยอบอวลจนรู้สึกผ่อนคลาย

“ว่าแต่ คุณคิดยังไงกับเรื่องการขายความรู้แบบเสียเงินบ้าง”

“การขายความรู้…” เสิ่น ชิงชิว พึมพำ “ฉันมีนักเรียนอยู่สองคน หลังเรียนจบก็ไปทำคอนเทนต์แนวนี้ เห็นว่าน่าจะไปได้ดี คุณสนใจจะเข้ามาทำตลาดนี้เหรอคะ”

หลินเจียง พยักหน้า “อยากคุยกับคุณเรื่องนี้พอดี”

“เมื่อปี 21 ตลาดความรู้แบบเสียเงินมีมูลค่าราวๆ 1.1 แสนล้าน แต่พอเศรษฐกิจโตขึ้น ตลาดก็ค่อยๆ ขยาย ตามการคาดการณ์ ปี 25 จะโตได้ถึง 2.5 แสนล้าน ถือว่ายังเป็นตลาดที่กำลังเติบโต ใครเข้ามาตอนนี้ยังพอทำเงินได้ แต่…”

เสิ่น ชิงชิว พูดต่อระหว่างนวด: “แต่เพดานของตลาดนี้ไม่สูงนัก หลังๆ อาจจะเติบโตยาก แต่ก็ถือเป็นหนึ่งในช่องทางสร้างรายได้ใหม่ๆ ได้เหมือนกัน”

“ไม่ผิดจากที่คิดเลย คุณกับผมช่างคิดตรงกันจริงๆ” หลินเจียง หัวเราะเบาๆ: “ผมเองก็ตั้งใจจะทำเป็นธุรกิจเสริมอยู่แล้วว่าแต่ แอป ‘ชาวซุปเปอร์เพลย์’ ที่ให้คุณโหลดไว้ คุณยังมีอยู่ใช่ไหม”

“มีอยู่ค่ะ แต่ยังไม่ได้ทำอะไรเลย สมัครเสร็จก็ทิ้งไว้ ไม่ได้โพสต์อะไรเลย” เสิ่น ชิงชิว ตอบแบบเขินๆ

“ไม่เป็นไรหรอก ผมกะจะเปิดคอร์สขายความรู้ที่นั่นแหละ โดยจะหาอาจารย์ที่สอนสนุก เข้าใจง่าย อย่างพวกวิชาเศรษฐศาสตร์ กฎหมาย หรือประวัติศาสตร์ แล้วนำมาเล่าแบบขำๆ เข้าใจง่าย น่าจะมีคนสนใจเยอะ”

“จริงด้วยสิ…” เสิ่น ชิงชิว พูดขึ้น: “ในมหาวิทยาลัยเรามีอาจารย์ที่สอนสนุกๆ หลายท่าน ฉันลองถามให้ก็ได้ แต่จะยอมไปร่วมหรือเปล่าอีกเรื่องนะ”

“ขอให้ถามแค่นั้นก็พอ ถ้ามีคนสนใจ เดี๋ยวผมให้ทีมงานไปเจรจาต่อ”

“อืม แต่เรื่องนี้ควรหาคนจากทั่วประเทศ จะได้มีครูอาจารย์เก่งๆ หลากหลายยิ่งขึ้นค่ะ”

“เห็นตรงกันเลย งั้นก็เริ่มจากตรงนี้แหละ”

“อืม”

หลังจากคุยเรื่องธุรกิจจบ หลินเจียง ก็เอนกายนอนหลับตาอย่างสบาย ปล่อยให้ เสิ่น ชิงชิว นวดต่อไป

ผ่านไปสักพัก หลินเจียง หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเล่นอยู่สองสามนาที แล้วโทรศัพท์มือถือของ เสิ่น ชิงชิว ก็ดังขึ้นทันที

เธอหยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะเตี้ยขึ้นมาอย่างลืมตัว ก้มตัวลง…ร่างกายโน้มลงไปทับใบหน้าของ หลินเจียง โดยตรง…