ตอนที่ 248 ความน่ารักของเธอ ไม่ได้มีไว้โชว์ต่อหน้าคนทั้งโลก...
ตอนที่ 248 ความน่ารักของเธอ ไม่ได้มีไว้โชว์ต่อหน้าคนทั้งโลก...
ภายใต้สายตาของทุกคน หลินเจียง ก็พา สวี่ อิ๋งจวิ้น ออกไปจากสนามบาส
สาวๆ ที่อยู่รอบสนามต่างก็ส่งสายตาหวานเยิ้มมองดูแผ่นหลังของ หลินเจียง ที่เดินจากไปกันหมด หลงใหลจนแทบทนไม่ไหวแล้ว อยากจะวิ่งเข้าไปตะครุบ…
“พี่เจียง ถ้าไม่มีอะไรแล้ว หนูจะไปอ่านหนังสือสอบต่อล่ะนะ” สวี่ อิ๋งจวิ้น กล่าวขึ้นมา
“อืม ไปเถอะครับ”
จากนั้นผู้หญิงคนอื่นๆ ก็ค่อยๆ แยกย้ายกลับไป สวี่ อิ๋งจวิ้น ก็เช่นกัน แต่ก่อนที่ หวัง จื่อเซวียน กับคนอื่นจะไป หลินเจียง ก็แอบถามข้อมูลเกี่ยวกับอาจารย์แซ่หม่าในคณะกรรมการนักศึกษา และรู้ว่าชื่อของเขาคือ หม่า ผิงชวน
หลังจากเก็บข้อมูลเสร็จ หลินเจียง ก็ไปที่ภัตตาคารจ้วงหยวนโหลว แล้วจองห้องส่วนตัวไว้หนึ่งห้อง ขณะที่รอ เขาก็ได้รับสายจาก ฉิน ยางยาง
เมื่อบอกเธอว่าตอนเย็นมีนัดทานข้าว เธอก็ตอบทันทีว่าจะไปรับเขา
เดิมที หลินเจียง คิดว่ารางวัลคราวนี้จะส่งมาแบบพัสดุเหมือนที่ผ่านมา ไม่คิดเลยว่า… ครั้งนี้มันจะถูกส่งเข้ามาในสมองโดยตรง ตอนนี้มันกลายเป็น ‘ของจริง’ ที่เป็นของเขาโดยสมบูรณ์แล้ว
พอเปิดดูเนื้อหาคร่าวๆ ในนั้น หลินเจียง ก็อดชื่นชมในใจไม่ได้ ไม่แปลกใจเลยว่าทำไมเขาถึงทำเงินได้มากมาย—คนแบบนั้นเขาทำได้จริงๆ
ประมาณห้าโมงเย็น หลิว เถี่ยเฉียง กับหม่า ผิงชวน ก็มาถึง หลังจากเข้ามาแล้ว หลิว เถี่ยเฉียง ก็แนะนำให้ทั้งสองฝ่ายรู้จักกันเล็กน้อย ทั้งคู่จับมือกัน แล้ว หลินเจียง ก็ยื่นนามบัตรให้ ซึ่ง หม่า ผิงชวน ก็รับไว้อย่างสุภาพ
สถานะของ หลินเจียง ตอนที่มา หลิว เถี่ยเฉียง ก็ได้พูดไปแล้ว ทั้งสามคนนั่งทานข้าวด้วยกัน และสถานะก็ถือว่าเท่าเทียมกัน
เริ่มต้นมื้ออาหารก็คุยเรื่องทั่วๆ ไปก่อน แล้วค่อยเข้าสู่หัวข้อหลัก แต่ตลอดการพูดคุยก็ไม่ได้พูดถึงเรื่องติวหนังสือของ เสิ่น ชิงชิว แต่อย่างใด
“คุณหลิน อยากสนับสนุนทีมเชียร์ลีดเดอร์ใช่ไหมล่ะ? อาจารย์หม่าอยู่ตรงนี้แล้ว คุยกันตรงๆ เลยก็ได้” หลิว เถี่ยเฉียง เปิดประเด็นหลังจากดื่มเหล้าเหมาไถไปขวดหนึ่ง
หลินเจียง วางตะเกียบลง แล้วเล่าความคิดของตัวเองออกมา หม่า ผิงชวน ฟังจบก็แสดงความสนใจอย่างมาก ทั้งสองพูดคุยกันเรื่องนี้ประมาณหนึ่งชั่วโมง รวมถึงเรื่องขั้นตอนการดำเนินงานด้วย ซึ่ง หม่า ผิงชวน ก็ต้องกลับไปหารือเพิ่มเติม แต่โดยรวมแล้ว ทุกอย่างราบรื่นดี
“อาจารย์หลิว ที่คุณบอกในโทรศัพท์ว่ามีเรื่องจะคุยกับผม คือเรื่องอะไรเหรอครับ?”
“อ๋อ คือแบบนี้ ก่อนหน้านี้มีบริษัทลงทุนแห่งหนึ่งชื่อว่า บริษัท อิกนอร์ริสก์ อินเวสต์เมนต์ ไปซื้อกิจการของห้างสรรพสินค้าเบิร์กลีย์จากกลุ่มไท่เฟิง ผมรู้สึกว่าน่าสนใจเลยไปสืบข้อมูลดู สุดท้ายก็พบว่า คุณคือเจ้าของของบริษัทนี้ ผมเลยอยากให้นักศึกษาของผมได้ศึกษากรณีการลงทุนนี้อย่างละเอียด คุณพอจะสะดวกให้ข้อมูลบางอย่างกับพวกเขาได้ไหม?”
“ไม่มีปัญหา เดี๋ยวผมสั่งให้คนในบริษัทจัดการให้ นักศึกษาของคุณจะไปดูอะไรก็ได้เลยครับ”
“แค่นี้ก็พอแล้ว ดื่มกันเถอะ!” หลิว เถี่ยเฉียง ได้ยกแก้วเหล้าขึ้นมาอีกครั้ง และทั้งสามคนก็ได้ชนกัน และได้ดื่มเหล้าในแก้วหมดในคราวเดียว
ตอนที่งานเลี้ยงจบ ก็เกือบสี่ทุ่มกว่าแล้ว หลังออกจากร้าน หลินเจียง ก็หยิบบุหรี่กับเหล้าใส่มือให้ หลิว เถี่ยเฉียง กับหม่า ผิงชวน จากนั้นทั้งคู่ก็เรียกรถพร้อมคนขับกลับบ้านไป
เมื่อส่งทั้งสองคนเรียบร้อยแล้ว หลินเจียง ก็โทรหา ฉิน ยางยาง
ไม่นานหลังจากโทรไป เธอก็เดินออกมาจากร้านสตาร์บัคส์ที่อยู่ไม่ไกล ถือกระเป๋าเดินมาหาเขาเร็วๆ แบบกึ่งวิ่งกึ่งเดิน และก็ได้มาอยู่ข้างกายของ หลินเจียง
“ดื่มเยอะไหม? รู้สึกแย่รึเปล่า?”
“ก็โอเค ยังไหวอยู่ครับ”
“ไปกันเถอะ ขึ้นรถก่อน”
หลินเจียง นั่งที่เบาะข้างคนขับ หลับตาพักสายตา ส่วน ฉิน ยางยาง ก็ไม่ได้รบกวนอะไรเขา ขับรถพากลับไปยังโครงการเซ็นจูรี่ ไทรอัมพ์
เมื่อกลับถึงบ้าน หลินเจียง ก็เข้าไปอาบน้ำก่อน ฉิน ยางยาง ชงชาให้เขาดื่มสองแก้ว อาการก็เริ่มดีขึ้นไม่น้อยเลย จากนั้นเธอก็เปลี่ยนเป็นชุดนอนที่ฝากไว้ที่นี่ นั่งขดขาอยู่ข้างๆ หลินเจียง แล้วกด ‘จุดหู่โข่ว’(1) ที่มือเขา พลางนวดเบาๆ
“ไม่ค่อยเห็นคุณดื่มเยอะขนาดนี้เลย วันนี้คุยอะไรกันบ้าง?”
หลินเจียง ก็ได้เล่าเรื่องที่คุยกันในงานเลี้ยงให้เธอฟังคร่าวๆ “ดูท่ารอบนี้จะวางแผนอะไรใหญ่ๆ ไว้สินะ”
“อืมๆ ถ้าจะก้าวต่อไปได้ ก็ต้องดูที่รอบนี้แหละ”
“แต่แพลตฟอร์มชาวซุปเปอร์เพลย์นั่นน่ะ ยังมีผู้ใช้น้อยเกินไป ถ้าเชื่อมเข้ากับแพลตฟอร์มใหญ่ๆ อย่าง ‘อ้ายโยวเถิง’(2) ได้ล่ะก็ ถ้าทำเป็นรายการวาไรตี้ได้ ฉันว่าผลลัพธ์น่าจะดีนะ”
“ผมให้ทีมไปเจรจาแล้วครับ แต่จะได้ผลหรือเปล่าก็ยังไม่แน่นอน”
“ก็เพราะพวกเธอไม่มีคอนเนกชันในสายนี้ไง ผลลัพธ์เลยยังไม่ดีเท่าที่ควร... แต่ว่า...” หลินเจียง เห็นสีหน้า ฉิน ยางยาง ที่กำลังยิ้มเจ้าเล่ห์ ก็รู้ทันทีว่าเธอกำลังพูดเป็นนัยๆ
“อย่าบอกนะ ว่าคุณรู้จักคนในวงการบันเทิงด้วย?”
“แน่นอนสิ~ แต่ก่อนอื่น... ฉันอยากรู้ว่าเมื่อคืนคุณนอนที่บ้านฉัน เป็นยังไงบ้าง? เตียงของน้องสาวฉันนุ่มมั้ยล่ะ~?”
“เฮ้ๆๆ อย่ากล่าวหาคนดีนะ ผมแค่นอนบ้านพวกคุณ แต่ไม่ได้ไปนอนบนเตียงน้องสาวคุณซักหน่อย!”
“คุณแม่ฉันเป็นคนเจ้าระเบียบมากนะ ถ้าเธอยอมให้คุณนอนค้างที่บ้านได้... ก็น่าจะหมายถึงอะไรบางอย่างแล้วล่ะ~”
ฉิน ยางยาง ก็รู้ดีว่า ด้วยนิสัยของคุณพ่อคุณแม่เธอแล้ว คงไม่มีทางปล่อยให้เธอกับ หลินเจียง นอนด้วยกันแน่ๆ แต่เรื่องจริงจังแบบนี้ เธอจำเป็นต้องพูดกับ หลินเจียง ให้ชัดเจนหน่อย
มือของ หลินเจียง ล้วงเข้าไปในคอเสื้อของ ฉิน ยางยาง และเธอก็ไม่ได้ขัดขืน ปล่อยให้เขาลูบไล้อย่างตามใจ “ถึงจะบอกเป็นนัยๆ ก็ไม่ได้เกี่ยวอะไรกับผมสักหน่อย ผมนอนห้องรับแขกบ้านพวกคุณ ไม่ได้ทำอะไรอื่นเลยนะ”
“ฮึ่ม... ยังรู้จักพูดให้ดีอีกนะ” ฉิน ยางยาง ปัดมือเขาออก แล้วลุกขึ้นจากโซฟา “ดึกแล้ว ไปนอนเถอะ”
“จะนอนแล้วเหรอครับ? ไม่กินของว่างยามดึกหน่อยเหรอ?”
“คุณก็ดื่มเหล้ามาแล้ว จะกินอะไรอีกล่ะ”
“เกี่ยวอะไรกับเหล้าเล่า? อยู่ที่ว่าคุณมีฝีมือแค่ไหนต่างหาก”
“งั้นฉันลองดูก็ได้ ถ้าไม่ได้ผลก็ความผิดคุณ ไม่เกี่ยวกับฉันแล้วนะ”
หลายวันแล้วที่เธอไม่ได้มาบ้าน หลินเจียง ฉิน ยางยาง เองก็คิดถึงไม่น้อย บางครั้งแค่ดูแชตที่คุยกันก็รู้สึกเหนียวหนึบอ่อนระทวยไปหมด
ฉิน ยางยาง ลุกขึ้นไปปิดม่าน แล้วเดินมาหา หลินเจียง ปัดผมไปด้านข้างเบาๆ แล้วโน้มตัวลงไป จากประสบการณ์ที่ผ่านมา ตอนนี้ควรจะ ‘ตั้งตรง’ แล้ว แต่เพราะดื่มเหล้าเข้าไป เลยยังไม่ตอบสนองเต็มที่
ฉิน ยางยาง จ้องมองมันอยู่พักหนึ่ง แล้วเงยหน้าพูดด้วยรอยยิ้มกับ หลินเจียง “เล็กๆ แบบนี้ก็น่ารักดีนะ~”
“คุณพูดแบบนี้ เดี๋ยวมันจะโกรธ แล้วจะเอาคืนคุณแบบหนักๆ เลย เตรียมใจไว้ให้ดีเถอะ”
“ใครกลัวใครกันล่ะ!” ฉิน ยางยาง ตอบอย่างไม่ยอมแพ้
หลังจาก ‘ดำเนินการ’ ไปไม่กี่นาที ฉิน ยางยาง ก็เริ่มรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลง เธอเงยหน้ามอง หลินเจียง อย่างประหลาดใจ “ดื่มเหล้าแล้วยังไหวอีกเหรอ?”
“ก็ไม่ได้ดื่มเยอะเท่าไหร่ แถมกลับมาก็นานแล้ว อาบน้ำก็ดื่มชา ร่างกายฟื้นตัวไปเยอะ”
หลินเจียง รู้สึกว่า การที่ยังสู้ไหวขนาดนี้ น่าจะเป็นเพราะเขามี ร่างกายหยางบริสุทธิ์ ถ้าเป็นเมื่อก่อน คงไม่ไหวแน่ๆ
ในคืนนั้น หลังจาก ‘วุ่นวาย’ กันไปรอบหนึ่ง ทั้งคู่ก็ได้เข้านอน และนานๆ ทีที่เช้าวันรุ่งขึ้น ฉิน ยางยาง ไม่ได้รีบกลับ หลินเจียง ดูวันที่ในโทรศัพท์ วันนี้วันศุกร์ เธอน่าจะไม่ได้หยุดนะ?
ก็ปาเข้าไปแปดโมงกว่าแล้ว จะนอนขี้เซาแบบนี้ได้ยังไง ต้องจัดบริการ ‘ปลุกพิเศษ’ สักรอบหนึ่งหน่อยแล้ว!
อ๊าาา——!
เสียงกรีดร้องหนึ่งดังขึ้น ทำลายความเงียบในห้องนอน ตอนแรก ฉิน ยางยาง ยังงัวเงียอยู่ แต่ไม่นานก็รู้สึกตัวเต็มที่ แล้วก็เริ่ม ‘ตอบสนอง’ หลินเจียง อย่างเร่าร้อน
กิจกรรมยามเช้ายืดเยื้อไปจนถึงเกือบสิบโมงกว่าถึงได้จบลง…
หลินเจียง ไปล้างหน้าล้างตาก่อน ส่วน ฉิน ยางยาง ที่ใช้เวลาพักใหญ่กว่าจะตามเข้าไป แปรงฟันอยู่ข้างๆ เขา แล้วก็เอาก้นดันเขาเบาๆ
ผู้หญิงน่ารักกันทุกคนแหละ แม้แต่คนที่ดูเย็นชาอย่าง ฉิน ยางยาง คนนี้ แต่แค่…ความน่ารักของเธอ ไม่ได้มีไว้โชว์ต่อหน้าคนทั้งโลกได้เห็นก็เท่านั้น...
หลังจากแปรงฟันบ้วนปาก ฉิน ยางยาง มองกระจก แล้วเอาก้นกระแทก หลินเจียง ไปอีกทีหนึ่ง “คุณสังเกตมั้ย? ช่วงนี้ผิวฉันดีขึ้นเยอะเลยนะ”
“ก็เพราะโดนผมเติมความชุ่มชื้นให้ไงล่ะ”
ฉิน ยางยาง ไม่โต้แย้ง เรื่องแบบนี้เธอก็เคยได้ยินสาววัยทำงานคนอื่นๆ ในที่ทำงานพูดกัน มีผู้ชายดูแล กับไม่มี—มันต่างกันจริงๆ คนละเรื่องกันเลย…
“คราวหน้าเอามาทำมาสก์หน้าบ้างสิ ได้ผลดีกว่าอีก”
“อย่ามาหลอกกันนะ คุณแค่คิดหาเรื่องมาแกล้งฉันแน่ๆ”
“ไม่ลองจะรู้ได้ยังไงล่ะครับ หืม?”
“กะ–ดูอารมณ์ก่อนก็แล้วกัน... ฮึ่ม~ ม๊วฟ~”
หลังจากล้างหน้าแปรงฟันกันเสร็จ ทั้งคู่ก็ออกไปกินมื้อเช้าข้างนอก “เรื่องกิจกรรมที่พวกคุณจัด เดี๋ยวฉันช่วยติดต่อให้ก่อน ถ้าไม่สำเร็จขึ้นมา อย่าว่ากันล่ะ”
“ทำไมจะไม่ว่าได้ไง? เมื่อคืนกับเมื่อเช้าผมก็ ‘ทำงานหนัก’ ให้คุณแล้วนะ ถือเป็นของตอบแทนเลย ถ้าจัดงานไม่สำเร็จ คุณก็ต้องชดใช้ให้ผมคืนมา”
“โอ๊ยๆๆ ได้ ถ้าจัดไม่สำเร็จ ฉันจะชดใช้คืนเป็นสองเท่าให้คุณเลย!”
“อืมม… อย่างนี้ค่อยน่าฟังหน่อย”
หลังจากทานอาหารมื้อเช้าเสร็จ ทั้งคู่ก็แยกย้ายกันไปทำงาน ระหว่างทางกลับบริษัท หลินเจียง ก็โทรหา ชิว อวี่หนง ตอนนี้เขาคุยเรื่องต่างๆ ไว้เรียบร้อยแล้ว รายละเอียดให้เธอเป็นคนไปประสานงานต่อ
ดูจากท่าทีของ หม่า ผิงชวน เมื่อคืน ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด โครงการนี้น่าจะเดินหน้าไปได้อย่างราบรื่น…
หลังจากจัดการเรื่องที่ต้องสั่งการเสร็จเรียบร้อยแล้ว หลินเจียง ก็เดินทางมาถึงบริษัท
“ท่านประธานหลินครับ”
เมื่อเห็น หลินเจียง แล้ว หวง โหย่วเหวย ก็รีบเดินเข้ามาต้อนรับทันที จากนั้นก็ตามเขาเข้าไปในออฟฟิศ “ท่านประธานหลินครับ ตอนเช้าผมได้เปิดประชุมที่ห้างเบิร์กลีย์ และได้รับข่าวที่ไม่ค่อยจะดีเท่าไหร่”
“ข่าวอะไร? เกี่ยวกับซูเปอร์มาร์เก็ตฮุ่ยผิ่นหรือเปล่า?”
“ท่านทราบแล้วเหรอครับ?”
“ก่อนหน้านี้ เหอจิ้ง เคยพูดถึงเรื่องนี้กับผมแล้ว หรือว่าสุดท้ายสองฝ่ายตกลงกันไม่ได้?”
“ครับ เรื่องต่อสัญญาคุยกันไม่ลงตัว พวกเขาให้เวลาเราอีกสามวัน ให้เราพิจารณาเรื่องนี้”
“ยังกับตัวเองมีค่ามากนัก!”
“กลุ่มบริษัทฮุ่ยผิ่นอยู่ในวงการซูเปอร์มาร์เก็ตมานาน พวกเขาก็มีพื้นฐานอยู่บ้าง นั่นแหละถึงกล้าขึ้นเสียงกับเราครับ”
“พอย้ายออกจากที่นี่แล้ว พวกเขาจะไปที่ไหน? ถ้ายังไม่มีที่ใหม่เตรียมไว้ ผมว่าพวกเขาไม่น่ากล้าตัดสินใจแบบนี้หรอกนะ”
“ตามข้อมูลที่ผมได้รับ พวกเขาน่าจะไปโครงการเฟสสองของซิงเฉิงวานครับ”
พอได้ยินชื่อโครงการซิงเฉิงวานเฟสสอง หลินเจียง ก็นึกถึงเรื่องที่ เฉิน จิ้งเสียน เคยพูดไว้ก่อนหน้านี้ …ว่าโครงการนั้นเปิดขายแล้ว และกำลังอยู่ในช่วงดึงดูดร้านค้าเข้าร่วม คาดไม่ถึงว่าจะเกี่ยวข้องกันแบบนี้
“ซิงเฉิงวานเฟสสองเป็นโครงการของกลุ่มบริษัทซื่อคัง ถือว่าเป็นบริษัทอสังหาฯ ชื่อดังระดับประเทศ อย่างน้อยก็พอๆ กับกลุ่มฮุ่ยผิ่น และทั้งสองยังเป็นแบรนด์ท้องถิ่นของจงไห่ แถมยังเป็นสมาชิกของสมาคมการค้าไห่ซางด้วยกัน การร่วมมือกันแบบลับๆ ก็ไม่แปลกอะไร เรื่องที่เกิดขึ้นก็ถือว่าไม่พ้นความคาดหมายครับ” หวง โหย่วเหวย กล่าว
“กลุ่มซื่อคังเหรอ…” หลินเจียง พึมพำกับตัวเองเบาๆ “ฟังชื่อแล้วคุ้นๆ แฮะ?”
“ประธานบริษัท ซื่อคัง ชื่อ เจิ้ง ฝานหรง ท่านประธานหลินอาจเคยได้ยินชื่อจากที่อื่นก็ได้ครับ”
เมื่อพอได้ยินชื่อ เจิ้ง ฝานหรง แล้ว หลินเจียง ก็นึกออกทันที ประธานชมรมซูเปอร์คาร์ CTC คือ เจิ้ง เจียงไห่ และฉิน โยวโยว เคยบอกว่ากลุ่ม ซื่อคัง ก็คือธุรกิจของครอบครัวเขา
เมื่อวานตอนเจอ เหอจิ้ง เธอบอกว่ารองผู้จัดการทั่วไปของกลุ่มฮุ่ยผิ่น เป็นลูกชายของประธานบริษัท เพิ่งกลับมาจากต่างประเทศ แล้วยังอยู่สมาคมการค้าเดียวกันอีก โอกาสที่ลูกหลานของสองบ้านนี้จะรู้จักกันมันสูงมาก
พอคิดจากมุมนี้ เรื่องทั้งหมดก็ดู ‘น่าสนใจ’ ขึ้นมาเลยทีเดียว…
“ท่านประธานหลินครับ อีกแค่ครึ่งเดือนสัญญากับซูเปอร์มาร์เก็ตฮุ่ยผิ่นก็จะหมดแล้ว เราน่าจะเริ่มเตรียมหาพันธมิตรใหม่ได้แล้วครับ”
หลินเจียง พยักหน้าอย่างใจเย็น ถ้าเป็นเมื่อวาน เขาอาจต้องคิดหาวิธีรับมือ แต่ตอนนี้ เขามีคู่มือบริหารของห้างตงไหล่อยู่ในมือ ใช้รูปแบบบริหารเองก็ยังได้ อย่าว่าแต่ฮุ่ยผิ่นเลย มองทั้งเมืองจงไห่ก็ไม่มีคู่แข่งที่สู้ได้
“ไปเตรียมตัวให้พร้อม สิบนาทีหลังจากนี้ประชุม ผมจะเอาจริงกับเรื่องนี้แล้ว!”
………………
(1)[จุดหู่โข่ว (虎口) – คือบริเวณง่ามเนื้อระหว่างนิ้วโป้งกับนิ้วชี้]
(2)[อ้ายโยวเถิง (爱优腾) – เป็นชื่อเรียกย่อของแพลตฟอร์มวิดีโอออนไลน์ที่ใหญ่ที่สุด 3 แห่งในจีน ได้แก่ iQIYI (爱奇艺), Youku (优酷), และ Tencent Video (腾讯视频)]