ตอนที่ 29: ประสบการณ์ครั้งแรกของดาบไร้ความปรานี

ตอนที่ 29: ดาบ​ที่โหดเหี้ยม

ตอนนี้ซาสึเกะยังคงหมกมุ่นอยู่กับการมีพลัง ความแข็งแกร่งและการแสวงหาความแข็งแกร่งของ ซีเหมินจือซู่ ดึงดูดเขาอย่างลึกซึ้ง

แล้วเขาก็รู้

จะมีทางรอดทุกครั้งและทุกอย่างมอบให้กับดาบในมือของเขา มีเพียงดาบเท่านั้นที่จะไม่ทรยศเขา

เขาจึงนึกไม่ออกว่าทำไมคนแบบนั้นถึงยังแต่งงานกัน?

"ที่จริงมันเป็นเรื่องของทางเลือก" เฉินโม่ลูบฮิมาริที่หลับใหลอยู่ในอ้อมแขนของเขา ราวกับว่าเขาเห็นคำถามของซาสึเกะ "มันเป็นตัวเลือกที่เหมาะสมสำหรับดาบ พลังทั้งหมดสามารถใช้เพื่อการป้องกันได้และดาบก็ไม่มีข้อยกเว้นมันคือ ... ดาบแห่งความรัก”

"ดาบแห่งความรัก?" ซาสึเกะพึมพำคำพูดเหล่านี้อย่างเงียบ ๆ

ตอนนี้เขาแตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน

เปิดขวดโหลมากมายและได้เรียนรู้วิชาดาบมามากมาย

เขาคิดว่าเขาคุ้นเคยกับดาบแล้ว แต่สิ่งที่เฉินโม่พูดทำให้เขารู้สึกงงงวยเล็กน้อยในตอนนี้

“ดาบใช้ฆ่าคนไม่ใช่หรอ?” เขาถาม

"ฮ่าฮ่าฮ่า" เฉินโม่อดไม่ได้ที่จะหัวเราะและส่ายหัว "บนเส้นทางแห่งนักดาบเธอยังอยู่อีกไกลตอนนี้เธอไม่ต้องพูดถึงดาบแห่งความรักแม้แต่ดาบแห่งความโหดเหี้ยม "

เขาสามารถบอกได้ว่าซาสึเกะกำลังมึนอยู่เล็กน้อย

ดูเหมือนว่าซาสึเกะในอนิเมชั่นจะเป็นแบบนี้มั่นใจอย่างอธิบายไม่ถูกแล้วทุบตีอย่างไร้ความปราณี

หลังจากที่ซาสึเกะเรียนรู้ ชิโดริ(พันปักษา)​ แล้วเขาก็กล้าที่จะรีบไปหา อุจิวะ อิทาจิ และก็ถูกทุบตีนับครั้งไม่ถ้วน

อย่างที่คาดไว้

ซาสึเกะรู้สึกไม่มั่นใจเล็กน้อย "ฉันสามารถฆ่าใครก็ได้ที่กล้าขัดขวางการแก้แค้นของฉันไม่ว่าจะเป็นใครก็ตามนี่ไม่ใช่ดาบที่โหดเหี้ยมหรอ"

เขาเอียงคางเล็กน้อยดวงตาของเขาแน่วแน่เขาแตกต่างจากเมื่อก่อนอย่างสิ้นเชิง

มองไปที่เขาเฉินโม่ส่ายหัวอย่างลับๆในใจ

แบบนี้ไม่ดีแน่

องค์ประกอบหลักของการทำธุรกิจโดยเฉพาะอย่างยิ่งธุรกิจประเภทนี้ไม่ใช่วิธีการหาเงิน แต่เป็นการทำให้ลูกค้ารู้สึกยังไม่พอ รู้สึกของขาด

คิดเองทำเองได้อย่างไรคุณต้องคิดว่าคุณต้องซื้อขวดโหลเท่านั้นถึงจะทำได้!

โชคดีที่เฉินโม่คาดว่ามันจะเกิดขึ้น

"ถ้าเธอคิดเกี่ยวกับดาบง่ายๆอย่างนั้น ... เธอไม่สามารถทำอะไรให้สำเร็จได้ในเส้นทางนี้" เฉินโม่พูดด้วยท่าทางนิ่งเฉยและเชื่องช้าจากนั้นก็พูดทันทีก่อนที่ซาสึเกะจะพูด "แต่ไม่เป็นไรตอนนี้ เป็นเรื่องปกติถ้าเธอไม่เข้าใจเปิดขวดโหลต่อไปความสำคัญที่สุดของขวดโหลคือมันช่วยให้เธอทำสิ่งที่เธอไม่สามารถทำได้”

ซาสึเกะเงียบลงมองไปที่ขวดโหลยังมีความโหยหา

เขายังแข็งแกร่งขึ้นได้อีก!

เริ่มเปิดขวดกันเถอะ!

อย่างไรก็ตามสิ่งที่เขาไม่รู้ก็คือในขวดโหลที่เหลือมีของขวัญที่เฉินโม่เตรียมไว้สำหรับเขา

มาหาปะป๊ามา--

ในขวดโหลที่ 94 มีหยกเพียงชิ้นเดียว

"มันกลายเป็นนี่!" เสียงอุทานของเฉินโม่ดังขึ้น "ดูเหมือนว่าโชคของเธอจะดีจริงๆ"

"นี่มันหยกอะไร" ซาสึเกะยังมองไปด้วยความคาดหวัง

แม้ว่าจะไม่ชัดเจนว่านี่คืออะไร แต่ทุกครั้งที่คุณเฉินโม่พูดมันจะเป็นสิ่งที่ดี!

"นี่คือหยกประสบการณ์" เฉินโม่มองไปที่ซาสึเกะอย่างมีความหมาย

"หยกประสบการณ์?" ซาสึเกะพูดซ้ำ

"ใช่สิ่งแบบนี้หายากมากมันสามารถให้ผู้คนได้สัมผัสกับขอบเขตแห่งดาบก่อนหากเป็นอัจฉริยะที่มีพรสวรรค์สูง ถ้าสามารถออกจากส่วนหนึ่งของขอบเขตนี้ได้ จะทำให้มันหลอมรวมกับตัวเองได้อย่างสมบูรณ์และความแข็งแกร่งของมันก็พุ่งสูงขึ้น "เฉินโม่หยุดลงชั่วขณะแล้วเขาก็ยิ้มอย่างร่าเริง" เธอไม่คิดว่าดาบของเธอเป็นดาบที่โหดเหี้ยมหรอ มันจะเกิดขึ้นที่หยกชิ้นนี้สามารถทำให้เธอรู้สึกได้ถึงดาบที่โหดเหี้ยมจริงๆ "

หยกนี้ไถูกเพิ่มโดยเฉินโม่มีการเตรียมการไว้เป็นอย่างดี

ทำไมซีรีส์วิถีแห่งดาบถึงแพงกว่า? เป็นเพราะคนธรรมดาไม่ค่อยมีพรสวรรค์ในด้านนี้เลย

ผู้ที่สามารถบรรลุขอบเขตดาบที่ลึกซึ้งบนดาบได้ไม่ว่าพวกเขาจะอยู่ในส่วนไหนของโลกก็สามารถกล่าวได้ว่าเป็นพรสวรรค์ที่น่าทึ่ง

ข้อกำหนดสำหรับความเชี่ยวชาญลักษณะและความเข้าใจของบุคคลนั้นเข้มงวดเกินไป

แน่นอนว่าพลังก็เช่นกัน

การลดความรู้สึกได้รับของผู้เล่นมากเกินไปจะส่งผลต่อความต้องการของเทพเกลือ เฉินโม่ ในอดีตนักออกแบบเกมรู้เรื่องนี้เป็นอย่างดี สิ่งที่เขาต้องทำคือสร้างสมดุลระหว่างทั้งสอง ทำให้ลูกค้ามีความสุข แต่อย่าทำให้ลูกค้าแข็งแกร่งเกินไปในทันทีและทำให้พวกเขาไม่ต้องการกลายเป็นเทพเกลือ

ตอนนี้ - ซาสึเกะตกลงไปในกับดักของการใช้เงินอย่างบ้าคลั่งเพื่อสุ่มของทีละเล็กทีละน้อย

เขามองไปที่หยกประสบการณ์ในมือของเขา

ความแข็งแกร่งที่พุ่งทะยาน?

เขาชอบมันซาสึเกะไม่รีรอและตามคำพูดของเฉินโม่เขาวางหยกไว้ที่หน้าผากของเขา แต่เขาไม่สนใจวลี "อัจฉริยะที่มีพรสวรรค์มาก"เลย

จากนั้นหยกสีขาวก็ระเบิดออกมาราวกับว่ามีดาบบาง ๆ ขนาดเล็กคล้ายลำแสงจำนวนนับไม่ถ้วนขุดเข้าไปในจิตใจของอุจิวะ ซาสึเกะ

ร่างนั้นตกใจ ซาสึเกะ ... รู้สึกถึงสภาวะนั้นจริงๆในตอนนี้เขามองไปที่หัวใจของเขาราวกับว่าเขากลายเป็นบุคคลที่สามไม่มีอะไรอยู่ตรงนั้นไม่มีอารมณ์ไม่มีความเกลียดชังมีเพียงเศษหิมะสีขาวสิ่งเดียว ----มันคือดาบ!

ไม่มีอะไรอีกแล้วเขาได้ผสานเข้ากับดาบ

แม้ว่าจะไม่มีดาบอยู่ในมือเขาก็รู้ว่าดาบของเขาอยู่ทุกหนทุกแห่งตราบใดที่มันเป็นความต้องการของเขาทุกสิ่งในโลกก็คือดาบ

ทรงพลังขนาดนี้!

ซาสึเกะยังรู้สึกว่าเขาไม่จำเป็นต้องขยับอีกต่อไปเพียงแค่มองและความคิดก็สามารถตัดทุกอย่างทิ้งไปได้

อย่างไรก็ตาม ......

ไม่มีความสุข เขากลายเป็นดาบ ไม่พอใจเมื่อคิดถึง อุจิวะ อิทาจิ คิดถึงคืนที่พ่อแม่ถูกฆ่าคิดถึงพี่ชายคนเก่าหัวใจของเขาก็เช่นกัน หากปราศจากความผันผวนเพียงเล็กน้อยความเกลียดชังแบบนั้นดูเหมือนจะกลายเป็นเหมือนฝุ่นผงต่อหน้าขอบเขตนี้

เขายังสามารถฆ่าได้แต่ไม่ใช่เพื่อความเกลียดชังไม่ใช่เพื่ออารมณ์เพียงเพื่อฝึกฝนดาบเท่านั้น!

นี่คือความโหดเหี้ยมสุด ๆ

ในสายตาของซาสึเกะดูเหมือนว่าเขาจะสูญเสียความมีชีวิตชีวาไปและสิ่งที่เหลืออยู่ก็มีแต่สิ่งที่ตายแล้ว

"ตื่น--!" ทันใดนั้นเสียงที่รุนแรงก็ระเบิดขึ้นในใจของเขา

มันเหมือนฟ้าร้อง

ดาบในหัวใจแตกเป็นเสี่ยง ๆ

"แฮ่ก แฮ่ก!" ซาสึเกะล้มลงกับพื้นในทันทีกุมหัวใจของเขาหอบด้วยความกลัวสุดจะบรรยายในดวงตาของเขา

นั่นคืออะไร?

ความรู้สึกนั้น!

ราวกับว่าเขาตายแล้วถูกสร้างเป็นดาบทุกอย่างเกี่ยวกับการเป็นมนุษย์ถูกกีดกันอย่างไร้ความปราณีเหลือเพียงดาบเท่านั้น!

“นั่นมัน ... ดาบโหดเหี้ยมงั้นหรอ?” เขาเสียงแหบและเงยหน้าขึ้นมองเฉินโม่หากปราศจากเสียงของชายคนนั้นเขารู้สึกว่าเขาไม่สามารถกลับมาได้อีก

จะเป็นไปได้อย่างไร

มีคนฝึกดาบมาถึงจุดนี้ได้ด้วยหรอ!

"ดาบ​โหดเหี้ยมเป็นเส้นทางเช่นนี้ผู้ที่เลียนแบบนักดาบประเภทนี้จะต้องจริงใจต่อดาบเท่านั้นไม่ใช่ต่อผู้อื่น" เฉินโม่มองซาสึเกะและส่ายหัว "แต่เธอไม่เหมาะเป็นนักดาบประเภทนี้ โดยทั่วไปแล้ว ผู้คนแม้ว่าพวกเขาจะไม่สามารถเข้าใจอะไรได้ แต่พวกเขาก็จะไม่ตกเป็นทาสของเจตจำนงแห่งดาบในทางกลับกันถ้าฉันไม่อยู่ที่นี่คงต้องใช้เวลาสักพักกว่าเธอจะหายจากการเป็นทาสดาบ "