บทที่ 36 ร่มเงาแห่งโชคชะตา

น้องขอแก้นิดนึงนะครับ จำ <วิชาพฤกษาอมตะ> ได้ไหมครับ

มันเป็น 1 ใน 5 วิชา ใน <วิชาเทพมารห้าธาตุใหญ่>

ชื่อของวิชานี้คือ (青帝长生功 - Qīng Dì Chángshēng Gōng  ชิงตี้ฉางเซิงกง)

ซึ่งสอดคล้องกับ หลักปรัชญาจีนโบราณและทฤษฎีห้าธาตุ (五行 - Wǔxíng) โดยทั่วไปแล้ว ธาตุทั้งห้าประกอบด้วย

ไม้ (木 - Mù): เกี่ยวข้องกับทิศตะวันออก, ฤดูใบไม้ผลิ, สีเขียว, เทพผู้พิทักษ์คือ จักรพรรดิเขียว (青帝 - Qīng Dì)

ไฟ (火 - Huǒ): เกี่ยวข้องกับทิศใต้, ฤดูร้อน, สีแดง, เทพผู้พิทักษ์คือ จักรพรรดิแดง (赤帝 - Chì Dì หรือ 炎帝 - Yán Dì)

ดิน (土 - Tǔ): เกี่ยวข้องกับศูนย์กลาง, ปลายฤดูร้อน/ทุกฤดู, สีเหลือง, เทพผู้พิทักษ์คือ จักรพรรดิเหลือง (黄帝 - Huáng Dì)

ทอง (金 - Jīn) (หรือโลหะ): เกี่ยวข้องกับทิศตะวันตก, ฤดูใบไม้ร่วง, สีขาว, เทพผู้พิทักษ์คือ จักรพรรดิขาว (白帝 - Bái Dì)

น้ำ (水 - Shuǐ): เกี่ยวข้องกับทิศเหนือ, ฤดูหนาว, สีดำ, เทพผู้พิทักษ์คือ จักรพรรดิดำ (黑帝 - Hēi Dì หรือ 玄帝 - Xuán Dì)

ดังนั้น <วิชาพฤกษาอมตะ> ขอเปลี่ยนเป็น <วิชาจักรพรรดิเขียวอายุยืน> เพื่อให้สอดคล้องกับตอนถัดๆไปมากขึ้นนะครับ

ถ้าตรงไหนมีแก้อีกเดี๋ยวผมมาแจ้งน้าา ขออภัยด้วยค้าบบบ

............

【คืนวันแต่งงาน ในใจท่านเต็มไปด้วยความสุข ไม่เพียงเพราะท่านได้แต่งงานแล้ว แต่ยังเป็นเพราะในที่สุดท่านก็สามารถเริ่มกิจการบุตรมากวาสนาดีได้แล้ว】

“จำลอง ข้าต้องการออกจากโหมดสมจริง”

หลังจากพิธีแต่งงานจบลง หวังลี่ก็ออกจากโหมดสมจริง

“โหมดสมจริงแบบเครื่องจักร ประสบการณ์แบบนี้มันแย่จริงๆ ต่อไปจะใช้เฉพาะตอนเข้าหอเท่านั้น หรือไม่ก็รอจนกว่าจะสามารถเคลื่อนไหวในโลกจำลองได้อย่างอิสระค่อยใช้”

ส่ายหน้า หวังลี่พึมพำในใจแล้ว ก็มองไปยังหน้าต่างจำลองต่อไป

【หลังจากแต่งงานกับเนี่ยหงอวี้แล้ว ท่านก็กลายเป็นสมาชิกของตระกูลเซียนเนี่ยอย่างเป็นทางการ】

【ชายชราผมขาวเรียกพบท่านอีกครั้ง ถ่ายทอดคัมภีร์เซียนครึ่งเล่ม <คัมภีร์เซียนไท่ซวี> ให้ท่าน】(<คัมภีร์เซียนไท่ซวี> ไท่ซวี (太虚) หมายถึง ความว่างเปล่าดั้งเดิมอันเป็นบ่อเกิดแห่งสรรพสิ่ง)

“คัมภีร์เซียน!? อ๊ะ?”

หวังลี่ตะลึงไป จากนั้นใบหน้าก็ฉายแววดีใจจนเนื้อเต้น

คัมภีร์เซียน วิชาบำเพ็ญขั้นสูงสุดชนิดหนึ่งที่บันทึกไว้ใน <บันทึกร้อยเรื่องราวแห่งการบำเพ็ญเซียน>

ตามชื่อเลย ก็คือวิชาบำเพ็ญเซียนที่มุ่งตรงสู่หนทางแห่งความเป็นอมตะ โดยทั่วไปแล้วจะเป็นวิชาบำเพ็ญเซียนที่เซียนโบราณทิ้งไว้ให้ลูกหลานรุ่นหลังเพื่อบรรลุความเป็นอมตะ

สามารถพูดได้ว่า หากฝึกฝนคัมภีร์เซียน ตราบใดที่ไม่ตาย ก็จะสามารถมุ่งหน้าสู่จุดสูงสุดของหนทางเซียนได้ ก้าวไปทีละก้าวสู่หนทางแห่งการขึ้นสวรรค์

มีโอกาสที่จะทะลวงผ่านการขึ้นสวรรค์ กลายเป็นเซียนผู้เป็นอมตะได้ในระดับหนึ่ง

“เฒ่าผู้นี้ช่างดีจริงๆ พูดกันว่าคัมภีร์เซียนไม่ถ่ายทอดให้ใครง่ายๆ นี่ก็ถ่ายทอดให้ข้าแล้ว ดูเหมือนว่าจะไม่ได้มองข้าเป็นคนนอก”

【ท่านได้รับ <คัมภีร์เซียนไท่ซวี> ครึ่งเล่ม】

【ท่านซาบซึ้งใจในตัวชายชราผมขาวอย่างยิ่ง ท่านมองเขาเป็นผู้ใหญ่】

【ชายชราผมขาวบอกท่านว่า คัมภีร์เซียนเล่มนี้ ทั้งตระกูลเซียนเนี่ยเขามอบให้ท่านเพียงคนเดียวเท่านั้น】

【ชายชราผมขาวบอกท่านว่า อย่าได้ใส่ใจคำดูถูกของเนี่ยชิงหลิงที่มีต่อท่าน นางก็เป็นเพียงเด็กที่ไม่รู้ความเท่านั้น】

【ท่านแสดงออกว่าท่านไม่ใส่ใจ ท่านสงสัยว่าเหตุใดชายชราผมขาวจึงมอบคัมภีร์เซียนให้ท่านเพียงคนเดียว】

【ชายชราผมขาวบอกท่านว่า คัมภีร์เซียน ผู้ที่ไม่มีโชคชะตายิ่งใหญ่ไม่สามารถฝึกฝนได้ มิฉะนั้นจะมีเพียงหนทางเดียวคือความตาย】

【ท่านไม่เข้าใจ】

【ชายชราผมขาวบอกท่านว่า คนจำนวนมากที่เคยฝึกฝนคัมภีร์เซียน ในที่สุดก็หายตัวไปอย่างลึกลับ รวมถึงสหายร่วมรุ่นบางคนที่เขารู้จักด้วย】

【ท่านหน้าซีดเผือด รู้สึกราวกับตกลงไปในกับดักขนาดใหญ่】

【ชายชราผมขาวบอกให้ท่านอย่าตื่นตระหนก ที่เขาให้ท่านฝึกฝนคัมภีร์เซียน ก็เพราะมีวิธีหลีกเลี่ยงเคราะห์ร้ายจากการหายตัวไปอย่างลึกลับได้】

【ชายชราผมขาวถ่ายทอดตำรา <วิชามหาโชคชะตา> ฉบับที่เหลืออยู่ให้ท่าน】

“บ้าเอ๊ย! หนึ่งในสิบสุดยอดวิชาอภินิหารโบราณ แถมยังเป็น <วิชามหาโชคชะตา> อันดับห้าอีกด้วย”

จำลองมาถึงขั้นนี้ หวังลี่ก็ตกใจอย่างยิ่ง

เขาไม่นึกเลยว่าชายชราผมขาวผู้นี้จะเล่นไพ่ตายสองใบซ้อน

【ท่านมองดูตำรา <วิชามหาโชคชะตา> ฉบับที่เหลืออยู่ในมือ พูดอะไรไม่ออกด้วยความตกใจ】

【ชายชราผมขาวบอกท่านว่า หากต้องการฝึกฝนคัมภีร์เซียน จะต้องฝึกฝนร่มเงาแห่งโชคชะตาใน <วิชามหาโชคชะตา> ให้สำเร็จเสียก่อน ร่มเงาแห่งโชคชะตาที่ว่านี้ สามารถหลีกเลี่ยงลิขิตสวรรค์ ปกปิดโชคชะตา กำหนดฟ้าดิน ขจัดเคราะห์ภัย…… มีอานุภาพไร้ขีดจำกัด】

【แต่วิชานี้แม้จะยอดเยี่ยม แต่ก็ให้ความสำคัญกับโชคชะตาของผู้ฝึกฝนอย่างยิ่ง เฉพาะผู้ที่มีโชคชะตายิ่งใหญ่เท่านั้นจึงจะสามารถฝึกฝนได้】

【ท่านขอบคุณชายชราผมขาว】

【ท่านได้รับการแต่งตั้งจากชายชราผมขาว ให้เริ่มฝึกฝน <วิชามหาโชคชะตา>】

【ปีที่สาม ภรรยาของท่านตั้งครรภ์】

【ปีที่สี่ บุตรคนแรกของท่านถือกำเนิด เป็นเด็กชาย พรสวรรค์รากวิญญาณสามธาตุ ท่านตั้งชื่อให้เขาว่า หวังหลิน】

【พรสวรรค์บุตรมากวาสนาดีทำงาน คุณสมบัติทุกด้านของท่านได้รับการพัฒนา】

【ความเข้าใจของท่านเพิ่มขึ้น】

【ระดับพลังของท่านเพิ่มขึ้น】

【ความเร็วในการฝึกฝนของท่านเพิ่มขึ้น】

【พรสวรรค์ด้านการหลอมอาวุธของท่านเพิ่มขึ้น】

【พรสวรรค์ด้านค่ายกลของท่านเพิ่มขึ้น】

【พรสวรรค์ด้านการปรุงยาของท่านเพิ่มขึ้น】

【ความแข็งแกร่งของร่างกายท่านเพิ่มขึ้น】

【ความเข้มข้นของพลังวิญญาณท่านเพิ่มขึ้น】

【ความเร็วของท่านเพิ่มขึ้น】

【โชคชะตาของท่านเพิ่มขึ้น】

【……】

มองดูข้อความแจ้งเตือนที่ปรากฏขึ้นมาเป็นชุด หวังลี่ก็ตะลึงไปแล้ว

“นี่คือคุณค่าของพรสวรรค์สีแดงงั้นรึ?”

“ช่างน่ายินดียิ่งนัก!”

หวังลี่ถือว่าบุตรมากวาสนาดีเป็นพรสวรรค์ที่ต้องคว้ามาให้ได้

【ปีที่ห้า ท่านยังคงไม่สามารถฝึกฝน <วิชามหาโชคชะตา> ได้สำเร็จ กลับกัน ชีวิตส่วนตัวกลับยิ่งเสเพลมากขึ้น】

【ปรมาจารย์ตระกูลเนี่ย เนี่ยฉู่ชาง ตักเตือนท่านว่าอย่าได้หลงใหลในเรื่องทางเพศจนเกินไป พึงระลึกไว้เสมอว่าหนทางเซียนคือสิ่งสำคัญอันดับแรก】

【ท่านเห็นด้วยอย่างยิ่ง ท่านกล่าวว่าหนทางเซียนคือสิ่งสำคัญอันดับแรกของผู้ฝึกตนเช่นพวกเราจริงๆ】

【หลังจากจบการฝึกฝนแล้ว ท่านก็ไปหาประมุขตระกูลเนี่ย หวังว่าเขาจะหาหญิงสาวมาให้ท่านเพิ่มเติม】

【เรื่องนี้ไม่นานก็แพร่ไปถึงหูของเนี่ยฉู่ชาง เขารู้สึกผิดหวังในตัวท่านอย่างมาก ทิ้งคำพูดไว้ว่าให้ดูแลตัวเองให้ดี แล้วก็ออกจากตระกูลเซียนเนี่ย เดินทางท่องเที่ยวไปทั่วสี่ทิศต่อไป】

【ปลายปีที่ห้า เรื่องที่ท่านแต่งงานกับอนุภรรยาสิบคนในสามเดือน แพร่กระจายไปทั่วทั้งเมืองตงหลิงอย่างรวดเร็ว】

【ท่านกลายเป็นไอดอลของผู้ฝึกตนหนุ่มสาว】

【เนี่ยชิงหลิงซึ่งอยู่ไกลถึงดินแดนศักดิ์สิทธิ์ไท่ชาง เมื่อได้ทราบเรื่องนี้ ก็ยิ่งดูแคลนและเหยียดหยามท่านมากยิ่งขึ้น นางรู้สึกดีใจที่ในตอนนั้นได้ขัดขวางการพระราชทานสมรสของปรมาจารย์ไว้ได้】

【ปีที่หก ท่านทำให้คู่ครองทุกคนตั้งครรภ์】

【ท่านมองดูเนี่ยหงอวี้ที่ท้องป่อง แต่ยังต้องจัดการงานบ้าน ในใจก็รู้สึกผิดเล็กน้อย】

【ท่านแสดงความขอโทษต่อเนี่ยหงอวี้】

【เนี่ยหงอวี้กล่าวว่า นางไม่ใส่ใจ ตราบใดที่ท่านมีความสุขก็พอแล้ว】

【ท่านซาบซึ้งใจอย่างยิ่ง】

【ปลายปีที่หก บุตรของท่านถือกำเนิด】

【พรสวรรค์บุตรมากวาสนาดีทำงาน】

【คุณสมบัติทุกด้านของท่านได้รับการพัฒนาในระดับหนึ่ง】

【ท่านเริ่มฝึกฝน <วิชามหาโชคชะตา> ตามคำแนะนำของเนี่ยฉู่ชางเมื่อครั้งอดีต】

【ปีที่เจ็ด <วิชามหาโชคชะตา> ของท่านเริ่มเห็นผลลัพธ์เบื้องต้น】

【ปีที่แปด ท่านคาดการณ์ว่าอีกไม่นานก็จะสามารถฝึกฝน <วิชามหาโชคชะตา> ได้สำเร็จ】

【ท่านยังคงไปๆ มาๆ ที่ถ้ำพำนักของคู่ครองต่างๆ】

【ปีที่เก้า พร้อมกับทารกกลุ่มหนึ่งที่ร้องไห้จ้า พรสวรรค์บุตรมากวาสนาดีก็ทำงานอีกครั้ง】

【ท่านฝึกฝน <วิชามหาโชคชะตา> สำเร็จ】

【ท่านสร้างร่มเงาแห่งโชคชะตาใน <วิชามหาโชคชะตา> ได้สำเร็จ】

【ท่านเห็นแสงสีทองเส้นหนึ่งเกาะอยู่เหนือศีรษะของท่าน แผ่แสงอ่อนโยนคุ้มครองร่างกายของท่าน ป้องกันการกัดกร่อนจากสิ่งชั่วร้ายและเคราะห์ภัย】

【ท่านเริ่มเปลี่ยนไปฝึกฝน <คัมภีร์เซียนไท่ซวี>】

【ปีที่สิบ ท่านเปลี่ยนไปฝึกฝน <คัมภีร์เซียนไท่ซวี> สำเร็จ】

【ปีที่สิบเอ็ด ท่านทำตามที่บันทึกไว้ใน <คัมภีร์เซียนไท่ซวี> ใช้กระดูกของตนเองประกอบกับวัตถุดิบสำหรับหลอมอาวุธต่างๆ สร้างอาวุธวิเศษประจำตัวของตนเองขึ้นมา: กระถางหลอมสวรรค์】

“ครั้งนี้อาวุธวิเศษประจำตัวที่สร้างขึ้นก็ยังคงเป็นกระถางรึ? ตัวข้าในโลกจำลองชอบกระถางเป็นอาวุธวิเศษประจำตัวขนาดนั้นเลยรึ? ถ้าเป็นข้าสร้างเอง ข้าจะต้องเลือกกระบี่เป็นอันดับแรกอย่างแน่นอน”

หวังลี่เห็นข้อความแจ้งเตือน ใบหน้าที่งดงามก็ฉายแววสงสัยเล็กน้อย

【ปีที่สิบสอง ท่านได้รับการแนะนำจากประมุขตระกูลเนี่ย ก็แต่งงานกับอนุภรรยาอีกหลายคน】

【ในตอนนี้ท่าน เรียกได้ว่าได้หลอมรวมเข้ากับตระกูลเซียนเนี่ยอย่างแท้จริงแล้ว เพราะทายาทของผู้อาวุโสระดับสูงของตระกูลเซียนเนี่ยเกือบทั้งหมด ล้วนแต่งงานกับท่าน】

หวังลี่ยิ้มอย่างมีเลศนัย

จากนั้นก็เปิดโหมดจำลองแบบสมจริง……

【ปีที่สิบสาม ท่านและเนี่ยหงอวี้มีบุตรด้วยกันอีกคน】

【นี่คือบุตรคนที่สี่สิบของท่าน ท่านตั้งชื่อให้นางว่า หวังเล่อ หวังว่านางจะมีความสุขตลอดชีวิต】

【พรสวรรค์บุตรมากวาสนาดีทำงาน】

【คุณสมบัติทุกด้านของท่านได้รับการพัฒนา】

【ปีที่สิบสี่ ท่านสัมผัสได้ว่าร่างอวตารภายนอกกายที่อยู่ไกลถึงดินแดนวิญญาณใต้กำลังประสบอันตราย……】

(จบตอน)

...........

("คัมภีร์เซียนไท่ซวี* <*ไท่ซวี (太虚) หมายถึง ความว่างเปล่าดั้งเดิมอันเป็นบ่อเกิดแห่งสรรพสิ่ง>")