ตอนที่ 20 นักเขียนและสำนักพิมพ์

#ขออภัยวันนี้มาช้าหน่อยครับผมอิอิ

เมื่อชิชิโอะกลับมาที่ห้อง เขาก็จัดการนำเสื้อผ้าออกมาใส่ตู้เสื้อผ้าเพราะเสื้อผ้าของเขาเกือบทั้งหมดนั้นยังอยู่ในกระเป๋าอยู่เลย แถมนี่ก็ผ่านมาวันนึงแล้วที่เขาอยู่ในหอนี้ ดังนั้นเขาจึงต้องทำการจัดระเบียบห้องของเขาแล้ว

หลังจากที่เขาทำทุกอย่างเสร็จ เขาก็ไปอาบน้ำที่ห้องน่ำ

ชิชิโอะนั้นรู้ว่าในห้องน้ำนั้นมีอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่อยู่ ซึ่งไม่เหมือนกับเมื่อตอนเช้าที่เขาต้องเร่งรีบ เขาจึงคิดว่าจะไปแช่อ่างเพื่อผ่อนคลายสักหน่อย นอกจากนี้เขาก็คิดจะรับรางวัลในตอนนั้นด้วยเนื่องจากวัรนนี้เขาได้รางวัลมากมายเลย

ชิชิโอะนั้นรู้ทางไปห้องน้ำเป็นอย่างดีแถมที่หน้าประตูห้องน้ำก็มีตัวคันจิขนาดใหญ่ที่มีความหมายว่า ‘ผู้ชาย’แปะอยู่ ดังนั้นเมื่อเขามาถึง เขาจึงเปิดเข้าและจากนั้นเขาก็พบว่ามีคนอยู่ข้างใน

“หืม โองะคุงงั้นหรอ? เธอมาอาบน้ำงั้นหรอ? มาอาบน้ำด้วยกันใหมหล่ะ?”ชิโรซากิก็พูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

“….”

ชิชิโอะนั้นรู้ว่าการอาบน้ำด้วยกันนั้นเป็นเรื่องปกติสำหรับคนในประเทศนี้เพราะตอนนี้เขาอยู่เกียวโต เขาก็ได้ลองไปใช้บริการโรงอาบน้ำสาธารณะแถมเขายังเคยอาบ้ำพร้อมกับคนอื่นๆและพ่อของเขาด้วย ซึ่งตอนแรกนั้นเขาก็รู้สึกแปลกๆ แต่เขาก็ไม่ได้มีอะไรต้องปิดสักหน่อยในเมื่อเขามีอาวุธอันยิ่งใหญ่อยู่ ดังนั้นเขาจึงไม่รู้สึกกลัวอะไร

“ได้สิครับ ชิโระซัง แต่อย่ามาเข้ามาใกล้ผมแล้วกันนะ”ชิชิโอะก็พูดออกมาอย่างสุภาพแต่ในเวลาเดียวกันคำพูดของเขาก็เป็นสิ่งที่เสียมารยาทเหมือนกัน

“โว้ววว!! นี่เธอถึงขนาดพูดประชดอย่างสุภาพเลยนะเนี่ย!! เธอนี่สุดยอดไปเลยนะ โองะคุง!!”ชิโรซากิก็ดูจะตื่นเต้นขึ้นมาทันที

ทางชิชิโอะนั้นกลับทำเป็นว่าชายคนนี้ไม่ได้มีตัวตนอยู่ จากนั้นเขาก็ถอดเสื้อผ้าแล้วเอาผ้าขนหนูมาสวมปิดท่อนร่างของเขาก่อนที่จะเดินไปล้างตัว เพราะยังไงซะ เขาก็ไม่ควรจะไปแช่น้ำร้อนด้วยร่างกายอันสกปรกหรอกสักหน่อย

“….”

ส่วนอีกด้าน ชิโรซากินั้นก็รู้สึกประหลาดใจมากเมื่อเขาได้เห็นร่างกายและอาวุธมหึมาของชิชิโอะ เขานั้นยอมรับว่าร่างกายของชิชิโอะช่างน่าประทับใจมากซึ่งมันเทียบได้กับนักกีฬาทีมชาติเลย จากนั้นก็ถึงคราวอาวุธของชิชิโอะ….ชิโรซากิเชื่อว่าหากพวกแม่เสือสาวเห็นของเขาหล่ะก็ พวกเธอก็คงจะเข้ามารุมล้อมเขาอย่างไม่ลังเลเลย

“นี่โองะคุง เธอได้เล่นกีฬาหรือฝึกศิลปะการต่อสู้ใหม?”

“เคยครับ ผมเคยฝึกมวยปาจี๋(มวยแปดสุดยอด)อยู่บ้างครับ”ชิชิโอะก็ตอบออกมาโดยไม่คิดในขณะสระผมอยู่ เมื่อก่อนหน้านี้เขาได้รับ ‘ความเชี่ยวชาญ ปาจี๋(มวยแปดสุยอด)’ เขาจึงได้โกหกออกมา แม้จะเป็นแบบนั้น เขาก็อยากจะกดรับรางวัลนี้มากๆเพราะด้วยความสามารถนี้ มันก็จะทำให้เขาสามารถปกป้องตัวเองและรวมไปถึงผู้คนข้างกายของเขาดั้วย

“หืม มวยปาจี๋(มวยแปด)งั้นหรอ? จริงหรอ? สุดยอดไปเลยนะนั่น!!”

ในฐานะที่เป็นนักเขียน ชิโรซากินั้นมักจะทำการค้นคว้าเรื่องต่างๆและแน่นอนว่าเขานั้นเคยทำการค้นคว้าเรื่องศิลปะการต่อสู้ซึ่งมันก็รวมไปถึงมวยปาจี๋(มวยแปด)นั่น้อง

เขานั้นเข้าใจดีว่าพวกบอดี้การ์ดของเหล่าผู้คนที่ทรงอิทธิพลของประเทศจีนั้นเป็นผู้ฝึกฝนมวยปาจี๋(มวยแปด)ซึ่งมันแสดงให้เห็นว่าศิลปะการต่อสู้นี้มันทั้งอันตรายและแข็งแกร่งมาก อย่างไรก็ตาม…

“แต่ทำไมเธอถึงฝึกมวยปาจี๋(มวยแปด)ด้วยหล่ะ? ศิลปะการต่อสู้อันนั้นมันไม่ใช่ศิลปะการต่อสู้ปกติที่คนมักจะฝึกกันไม่ใช่หรอ?”

แม้ว่ามวยปาจี๋(มวยแปด)จะทรงพลังแต่คนปกตินั้นไม่ค่อยฝึกกันเพราะคนส่วนใหญ่ในประเทศนี้มักจะฝึก เคนโด้ คาราเต้ ยูโดหรือไม่ก็มวยสากล

“ก็ในเกียวโตมีโรงฝึกมันอยู่หล่ะครับ  ผมรู้สึกว่ามันดูมีเอกลักษณ์ดี ผมเลยลองฝึกดูแต่ที่น่าแปลกคือหลังจากฝึกไปแล้ว ผมกลับติดใจมันขึ้นมา” ชิชิโอะก็พูดออกมาแล้วเดินลงไปในอ่างอาบน้ำ อย่างไรก็ตาม แม้ว่าจะอยู่ในอ่างแต่เขาก็ยังคงเว้นระยะห่างกับชิโรซากิอยู่ดีเนื่องจากท่าทางของชิโรซากินั้นมันหนักหน่วงเกินไปจนเขารับไม่ได้

“งั้นหรอ”

ชิโรซากิก็พยักหน้าซึ่งเขานั้นไม่ได้รู้สึกประหลาดใจเท่าเพราะมันเป็นเรื่องปกติที่พวกหนุ่มๆสาวๆมักจะร่ำเรียนอะไรที่มันเป็นเอกลักษณ์เนื่องจากพวกเขาอยากจะโดดเด่นเหนือคนอื่นแต่ถ้าหากชิชิโอะฝึกฝนศิลปะการต่อสู้นั้นจนทำให้ร่างกายของเขามาอยู่ในสภาพนี้ได้หล่ะก็ เขาก็มั่นใจว่าชิชิโอะต้องแข็งแกร่งมากแน่ๆ

“ชิโระซัง พอดีผมได้ยินว่าคุณเป็นนักเขียนชื่อดัง มันเป็นเรื่องจริงหรอครับ?”ชิชิโอะก็จ้องมองชิโรซากิด้วยความสงสัย

“ฮิฮิ….”ชิโรซากิก็รู้สึกอายขึ้นมาเมื่อชิชิโอะพูดถึงเรื่องนั้น จากนั้นเขาก็พูดว่า “ฉันก็ไม่ได้ดังขนาดนั้นหรอกนะแต่ฉันก็ตีพิมพ์ไปหลายเล่มอยู่เหมือนกัน เอาเป็นว่าฉันก็พอจะมีชื่อเสียงในวงการนี้อยู่บ้างแหละ”

“งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้ผมจะลองไปซื้อหนังสือคุณมาอ่านดูแล้วกันครับ”ชิชิโอะนั้นรู้สึกสงสัยว่าไอ้คนโรคจิตคนนี้จะแต่งหนังสือแบบใหนออกมากัน

“งั้นหรอ? ถ้าเธอจะอ่าน เดี๋ยวฉันให้ยืมก็ได้”

ชิโรซากินั้นคิดว่าจริงๆแล้วชิชิโอะไม่ต้องไปซื้อหนังสือของเขาก็ได้เพราะเขาสามารถให้ยืมได้ และยิ่งไปกว่านั้นคือพวกเขาทั้งสองคนก็อาศัยอยู่หอพักเดียวกันด้วย นอกจากนี้เขาก็รู้สึกประทับใจในตัวชิชิโอะด้วย นั่นเป็นเพราะชิชิโอะนั้นเป็นพวกซาดิสม์ยังไงหล่ะ

“แต่ผมก็อยากจะสนับสนุนคุณในฐานะที่เราอยู่หอเดียวกันนะครับ คุณชิโระ และก็ถ้าหากหนังสือคุณมันดีจริงๆ คุณจะช่วยเซ็นต์ให้ผมสักหน่อยได้ใหม?”ชิชิโอะก็พูดออกมาอย่างจริงใจ

“ชิชิโอะคุง…”

เมื่อได้ยินคำพูดของชิชิโอะ ชิโรซากิก็รู้สึกอบอุ่นใจขึ้นมาทันที

“ก็ถ้าผมซื้อหนังสือของคุณทั้งหมดแล้วเอาให้คุณเซ็นต์ทั้งหมดหล่ะก็ ผมก็คิดว่าผมน่าจะสามารถเอาหนังสือพวกนั้นไปขายต่อให้แฟนๆของคุณในราคาที่แพงกว่าเดิมสองเท่าได้ไงหล่ะ”ชิชิโอะก็พูดออกมาในขณะลูบคางซึ่งเขานั้นกำลังครุ่นคิดถึงวิธีทำเงินอยู่นั่นเอง

“ชิชิโอะคุง…”

ชิโรซากิรู้สึกว่าชิชิโอะนี่มันเจ้าพ่อซาดิสม์ช่างๆแถมยังเจ้าเล่ห์มากด้วย  เขาไม่เข้าใจว่าทำไมจู่ๆเขาถึงรู้สึกว่าหมอนี่จะกลายเป็นคนใหญ่คนโตในอนาคตกันแต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกตื่นเต้นเอามากๆ

“ผมแค่ล้อเล่นหน่ะ ชิโระซัง แต่เดี๋ยวพรุ่งนี้ผมออกไปซื้อหนังสือของคุณแล้วกัน”ชิชิโอะก็พูดออกมาด้วยรอยยิ้มอันอ่อนโยน

“ขอบคุณมากเลยนะ ชิชิโอะคุง!!”ชิโรซากิก็พูดออกมาโดยไม่ลังเลและยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

“แต่ถ้าหนังสือของคุณมันไม่ดีจริงๆ ผมก็จะมาพูดให้คุณฟังอย่างตรงๆและไม่ปราณีเลย”ชิชิโอะก็พูดออกมา

“ได้เลย ชิชิโอะคุง!!”ชิโรซากิก็พูดออกมาด้วยใบหน้าแดงก่ำอย่างตื่นเต้นและคิดว่าชิชิโอะช่างเป็นคนที่ดีมากเลย!!

“…”

แต่ทางชิชิโอะกลัยบรู้สึกพูดไม่ออกซึ่งเขารู้สึกเอือมกับท่าทางของชิโระซากิมาก “นี่ชิโระซัง แล้วคุณตีพิมพ์กับสำนักพิมพ์ใหนหรอครับ?”

“อ่อ ฉันตีพิมพ์กับโคดันฉะ(Kodansha)หน่ะ”ชิโรซากิก็พูดออกมาเนื่องจากเขาคิดว่ามันไม่ใช่เรื่องสำคัญที่ต้องปิดบัง “ทำไมหรอ? เธออยากเป็นนักเขียนด้วยหรอ? หรือเธออยากจะทำงานเป็นบรรณาธิการในบริษัทนั้นหล่ะ?”เขานั้นคิดว่าชิชิโอะนั้นอาจจะสนใจทำงานในสำนักพิมพ์หรือบางทีเขาอาจจะอยากเป็นนักเขียน เพราะยังไงเสีย โคดันฉะ(Kodansha)นั้นก็เป็นสำนักพิมพ์ที่ใหญที่สุดในประเทศแห่งนี้ ซึ่งเขาคิดว่าการที่ชิชิโอะสนใจทำงานในที่แบบนั้นมันก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

“โคดันฉะ?”ชิชิโอะก็ลูบคางแล้วถามออกมาว่า “ผมเคยอ่านข่าวเจอว่าเมื่อปีก่อนโคดันฉะขาดทุนไปเยอะเลยหนิครับ”ชิโรซากิก็พูดออกมาเนื่องจากเขานั้นไม่คิดว่าจะมีบริษัทมายึดครองตำแหน่งสำนักพิมพ์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศนี้หรอก

ความจริงแล้ว ชิชิโอะนั้นรู้สึกสนใจในสำนักพิมพ์ของประเทศนี้เนื่องจากวัฒนธรรมทางด้านหนังสือของประเทศนี้นั้นค่อนข้างจะพิเศษกว่าประเทศอื่นและแม้ว่าเขาจะกลายเป็นเศรษฐีแล่ว แต่เขากับเหล่าคนๆที่ควบคุมชีวิตคนนับล้านนั้นก็ยังมีความห่างชั้นกันอยู่

จากนั้นพวกเขาก็พูดคุยกันเรื่องหนังสือ การตกต่ำของสำนักพิมพ์และเรื่องอื่นๆมากมาย เพราะยุคสมัคของสำนักพิมพ์นั้นได้ผ่านไปนานแล้วแล้วแต่ถึงแม้จะเป็นแบบนั้น อุตสาหกรรมนี้ก็ยังคงมีอิทธิพลอยู่ในปัจจุบัน

เมื่อชิโรซากิพูดคุยกับชิชิโอะ เขาก็พบว่าชายหนุ่มตรงหน้าเขานั้นจะต้องกลายเป็นคนใหญ่คนโตในอนาคตแต่ ซึ่งมันทำให้เขาอยากจะเขียนขึ้นมาทันที

หลังจากพวกเขาแช่น้ำกันจนพอใจแล้ว พวกเขาก็เดินออกไปจากห้องอาบน้ำแล้วแยกย้ายกลับไปห้องของตัวเองเนื่องจากพวกเขามีเรื่องของตัวเองต้องทำ

ชิโรซากินั้นกำลังครุ่นคิดถึงไอเดียใหม่ๆในการเขียนหนังสือ ส่วนอีกด้าน ชิชิโอะนั้นกำลังจะเปิดรับรางวัลที่เขาได้มา

หลังจากมองรางวัลมากมายที่เขาได้มา เขาก็รู้สึกอึ้งขึ้นมาทันทีเพราะมันมากเกินไปหน่อยใหม?