ตอนที่ 5 ชีวิตใหม่ของฉันกำลังจะเริ่มขึ้น

จิฮิโระก็ได้พาชิชิโอะเดินผ่านทางเข้าไปสู่ทางเดินด้านขวาและชี้ไปที่ประตูเลื่อนที่อยู่ข้างๆเธอ

“ตรงนี้เป็นพื้นที่ทำกิจกรรมต่างๆเช่น ห้องครัว ห้องกินข้าว

ห้องสันทนาการและอื่นๆ  เธอสามารถใช้สถานที่นี้ได้ตามต้องการ ส่วนตู้เย็นนั้นใช้ร่วมกันซึ่งข้างในนั้นแบ่งๆเป็นห้อง ส่วนของเธอก็คือช่องหมายเลข 6 และสิ่งของทุกอย่างที่เธอซื้อมาจะต้องเก็บไว้ในช่องของเธอเท่านั้น อย่าไปวางช่องของคนอื่นหล่ะไม่งั้นของเธอจะไม่ใช่ของเธออีกต่อไป นอกจากนี้ที่นี่ก็เป็นที่สำหรับใช้ทำอาหารของตัวเอง ถ้าหากเธอทำไม่เป็น งั้นเธอก็คงต้องไปซื้ออาหารจากร้านสะดวกซื้แล้วหล่ะ”

จิฮิโระก็ยิ้มออกมาและคิดว่าบางทีชิชิโอะอาจจะทำอาหารได้ แม้เธอจะคิดอย่างนั้นเธอก็ไม่แน่ใจว่ารสชาติอาหารของเขาจะดีหรือห่วยกัน

“ใช่แล้ว ก่อนเธอจะมา พี่ฉันเล่าเรื่องของเธอให้ฉันฟังแล้ว เธอบอกว่านายดูแลตัวเองได้แต่แม้ว่าเธอจะทำอาหารเป็น แต่ก็ห้ามจุดไฟเผาหอพักหล่ะ”

แม้ว่าพี่สาวของเธอจะบอกว่าชิชิโอะนั้นเป็นคนที่มีความรับผิดชอบแต่จิฮิโระก็ยังคงรู้สึกกังวลอยู่ดี

“….”

ชิชิโอะก็เข้าใจความกังวลของจิฮิโระเป็นอย่างดีเนื่องจากเขาเป็นผู้ชาย ในชาติก่อน เขานั้นไม่ได้สนใจเรื่องงานบ้านเลยเพราะคนที่ดูแลเรื่องบ้านของเขานั้นคือสาวใช้หรือไม่ก็แฟนของเขา แต่อย่างไรก็ตาม มันก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่รู้เรื่องงานบ้านเลย หากว่าเขาอยากจะทำ เขาก็ทำได้แต่เขานั้นมัวยุ่งอยู่กับงานจนไม่ได้ทำงานบ้านเลยสักอย่าง แม้จะเป็นแบบนั้น บางครั้งก็จะทำอาหารกินเองแถมตอนนี้เขาพึ่งได้รับได้รับ ‘ความเชี่ยวชาญในการทำอาหารญี่ปุ่น’มาแล้วด้วย ดังนั้นเรื่องทำอาหาคงไม่เป็นอะไรหรอกมั้ง

“หากว่าเธอไปซื้อข้าวกล่องหรือทำอาหารเอง ก็ให้มานั่งกินที่ห้องกินข้าวให้หมดเสียก่อน ห้ามเอาอาหารเข้าไปในห้องเด็ดขาด นั่นคือกฏ อย่าลืมหล่ะ!!”

“ครับผม ไม่ต้องห่วงไป พี่จิฮิโระ”ชิชิโอะก็พยักหน้า

“ส่วนในห้องสันทนาการ มีหนังสืออยู่เยอะแยะซึ่งหนังสือทั้งหมดเป็นของที่ผู้เข้าพักคนก่อนทิ้งไว้ หากเธออยากอ่าน เธอก็สามารถเอามันไปอ่านที่ห้องได้ แต่เธอจะต้องเขียนข้อความทิ้งไว้ด้วยเพราะทุกคนจะได้รู้ว่าหนังสือนั้นอยู่กับเธอ  นอกจากนี้ก็มีบอร์ดเกมส์ เช่น หมากรุก เกมส์เศรษฐีและอื่นๆ ไว้ว่างๆก็แวะมาเล่นกับทุกคนแล้วกัน ส่วนห้องสุดท้ายนั้นเป็นห้องเก็บของซึ่งเป็นที่ที่เก็บสวิตช์ไฟฟ้าและอุปกรณ์ต่างๆ ฉันคิดว่าเธอคงจะไม่เข้าไปที่นั่นมากนักหรอก”

“ครับผม พี่จิฮิโระ”ชิชิโอะก็พยักหน้า

“ตรงสุดทางเดินนั้นเป็นห้องของผู้จัดการหอพักซึ่งก็คือห้องของน้าเอง หากว่าฉันเลิกงานแล้ว ฉันก็มักจะอยู่ในนั้นตลอด”จิฮิโระก็จ้องมองชิชิโอะแล้วพูดว่า “ดังนั้นแล้ว ห้องพวกนี้ก็คือห้องที่ทุกคนใช้ร่วมกัน เอาหล่ะเดี๋ยวฉันจะพาเธอไปที่ห้องของเธอ ส่วนห้องของเธออคือห้องที่สามบนชั้นที่สอง และก็ไม่ต้องห่วงเรื่องความสะอาดด้วยเพราะมันสะอาดเรียบร้อย”

จากนั้นทั้งสองก็เดินขึ้นบันใดในโถงทางเดินเพื่อขึ้นไปชั้นสอง

ชิชิโอะนั้นก็ได้เดินตามจิฮิโระเพราะบันใดนั้นแคบ จากนั้นไม่นานพวกเขาก็เดินทางมาถึงชั้นที่สอง

ต่อมาจิฮิโระก็เปิดประตูห้องของชิชิโอะแล้วพูดว่า “เข้ามาสิ! แม้ว่าห้องนี้จะดูเล็กๆ แต่ข้าวของทุกอย่างก็ครบครัน และหากว่าเธออยากจะได้อะไร ก็บอกฉันเลย”จากนั้นเธอก็เดินเข้าไปในห้องก่อนและในขณะเดียวกันเธอก็พาหลานของเธอชมห้องใหม่ของเขา

“ห้องนี่ใช้ได้เลยนะครับ พี่จิฮิโระ”

แม้ชิชิโอจะไม่ได้ตรวจสอบห้องนี้แต่เขาก็รู้สึกพอใจ(มั้ง)

“เธไม่ต้องเข้มครึมขนาดนั้นก็ได้ เธอเดินทางมาถึงที่นี่ก็คงใช้เวลานานมากเลยสินะ งั้นตอนนี้ก็พักผ่อนไปก่อนแล้วกัน ส่วนที่นอนผ้าห่มสำหรับเธอนั้นก็เตรียมไว้แล้ว มันอยู่ในตู้เก็บของหน่ะ ถ้าหากเธออยากจะกินอะไร ก็ไปกินมาม่ากระป๋องที่ห้องครัวหรือไม่ก็ไปซื้อข้าวกล่องที่ร้านสะดวกซื้อใกล้ๆ ส่วนที่ตั้งร้านสะดวกซื้อฉันก็บอกเธอไปแล้วนะจำได้ใหม? แล้วก็อย่าลืมการสอบในวันพรึ่งนี้ด้วย เอาหล่ะพอดีฉันมีเรื่องต้องทำอยู่ งั้นฉันไปก่อนนะ  เดี๋ยวฉันจะมารับเธอในวันพรุ่งนี้เช้า วันนี้ก็นอนหลับให้สบายและอย่านอนดึกหล่ะ”

จิฮิโระก็พูดออกมาแล้วจึงเดินออกไปจากห้องของชิชิโอะ

“ขอบคุณครับ พี่จิฮิโระ!!”

จิฮิโระก็ยิ้มออกมาแล้วโบกมือให้เขาก่อนที่จะเดินออกไปโดยปล่อยเขาทิ้งไว้

จากนั้นชิชิโอะก็ลากกระเป๋าของเขาเข้ามาในห้องแล้วมองสำรวจห้องอีกครั้ง ความจริงแล้วหลังจากเขาเข้ามาในห้อง เขาก็คิดว่าห้องนี้มันไม่ได้เล็กอย่างที่น้าของเขาได้กล่าวไว้เพราะมันมีขนาดเกือบจะ 15 ตารางเมตรเลย

ภายในห้องมีโต๊ะที่มีโคมไฟสีฟ้าตั้งอยู่ตรงหน้าหน้าต่าง และล็อคเกอร์ตั้งอยู่ข้างโต๊ะนั้นด้วย

นอกจากนี้ ก็มีเตียงเดี่ยวและตู้เสื้อผ้าอยู่ข้างเตียง ห้องนี้ดูสะอาดมากจนไม่มีฝุ่นอยู่เลย

กรู้ว!!!

ชิชิโอะก็แตะท้องตัวเองในทันทีซึ่งเขานั้นรู้สึกหิวขึ้นมาเพราะเขายังไม่ได้กินอะไรเลย เขาจึงครุ่นคิดสักครู่และตัดสินใจไปร้านสะดวกซื้อ อย่างไรก็ตาม เขาก็นอนลงบนเตียงพร้อมกับจ้องมองเพดานห้องอยู่สักครู่โดยที่ยังไม่ได้ออกไปในทันที

ชิชิโอะนั้นไม่คาดคิดว่าเขาจะได้ระบบโกงๆแบบนี้และเขาก็ไม่คาดคิดว่ารางวัลที่เขาได้รับนั้นจะไม่สมเหตุสมผลขนาดนี้

‘500 ล้านเยน…..’

ชิชิโอะนั้นก็รู้สึกประหลาดใจมากแต่แล้วเขาก็พบสิ่งอื่นในหน้าจอของระบบ

--

ชื่อ : โองะ ชิชิโอะ

ร่างกาย : 8 (ผู้ใหญ่ปกติ มีค่า 10 คะแนน)

ความสามารถ : ‘ความเชี่ยวชาญในการทำอาหารญี่ปุ่น’

ทรัพย์สิน : 515 ล้านเยน

--

ชิชิโอะก็มองเห็นแผงสเตตัสของเขาที่ปรากฏขึ้นตรงหน้า จากนั้นเขาก็ลูบหน้าตัวเองไปมาและรู้สึกว่านี่มันเหมือนกับเกมส์เลย ต่อมาเขาก็ตรวจสอบมันหลายครั้งและตบหน้าตัวเองเพื่อยืนยันว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่นั้นคือเรื่องจริง

‘หืม…’

ในสถานการณ์อย่างนี้ ชิชิโอะก็คิดวิธีหาช่องโหว่ของระบบและทำความเข้าใจระบบอันนี้ให้มากขึ้นกว่าเดิมเนื่องจากระบบนี้ไม่ได้มีอธิบายอะไรมากซึ่งที่เขาทำได้นั้นคือการตรวจสอบเองว่าระบบนี้มันทำงานอย่างไร

กรู้ว!!!

ทันใดนั้นชิชิโอะก็จำได้ว่าเขาหิวอยู่ เขาจึงรีบลุกขึ้นจากเตียง จากนั้นเขาก็สวมเสื้อสเวตเตอร์ทรงหลวมๆที่มีสีอ่อนเพราะเขาไม่ชอบให้ร่างของเขาดูผอมบางและเจ้าสเวตเตอร์อันนี้สามารถช่วยทำให้เขาดูตัวใหญ่ด้วย เขาคิดว่าเมื่อเขาจัดการทุกอย่างเสร็จ เขาจะเล่นกล้ามสักหน่อย

เมื่อเตรียมตัวเรียบร้อย ชิชิโอะก็เดินออกมาจากห้องพร้อมกับปิดประตูห้องแล้วเดินไปที่ห้องโถงอีกครั้ง เมื่อมาถึงเขากลับไม่พบใครเลย เขาจึงสงสัยว่าเมื่อไหร่เขาจะได้เจอคนเช่าหอคนอื่นบ้างเนื่องจากเขารู้สึกว่าผู้เช่าหอคนอื่นอาจจะทำให้ระบบของเขาตอบสนองก็ได้

ในขณะที่ชิชิโอจะบอกจิฮิโระว่าเขาจะออกไปข้างนอก แต่มันก็ดูเหมือนว่าน้าของเขาจะออกไปจากหอแล้ว เขานั้นไม่รู้ว่าเธอไปที่ใหนแต่เขารู้สึกว่าเธออาจจะไปเที่ยวหาสามีของเธอก็ได้

--

ฮัดชิ้ว!!!

จิฮิโระก็จามออกมาเพราะจู่ๆเธอก็รู้สึกคันจมูกขึ้นมา จากนั้นเธอก็สงสัยว่ามีใครกำลังคิดถึงเธอหรือเปล่านะ

--

ทางชิชิโอะก็ถอนหายใจออกมาแล้วเดินไปเปลี่ยนใส่รองเท้าผ้าไปแล้วค่อยออกไปจากหอ ตอนนี้ชีวิตใหม่ของเขาก็ได้เริ่มต้นขึ้นแล้วอย่างไรก็ตาม ในการเดินทางไปร้านสะดวกซื้อนี้ เขาหวังว่าเขาจะได้มีโอกาสเจอคนที่ทำให้ระบบของเขาตอบสนอง