ตอนที่ 2 ฉันขอปฏิเสธ

ชิชิโอะก็ตกใจและรู้สึกสับสนมากเมื่อเขามองเห็นแผงหน้าจอตรงหน้าเขา อย่างไรก็๖มเขารู้ดีว่าตัวเองไม่ได้ฝันอยู่ ซึ่งมันกระทันหันมาจนกเขาสับสนไปหมด แต่…

“ชิชิโอะ ทำไมหรอ? ทำไมเธอดูสับสนจังเลยหล่ะ?”จิฮิโระถามในขณะจ้องมองชิชิโอะอย่างกังวลซึ่งเธอนั้นสงสัยว่าเขาเหนื่อยหรือคิดถึงบ้านกัน

ชิชิโอกะก็ส่ายหัวแล้วพูดว่า “ไม่มีอะไรหรอกครับพี่จิฮิโระ พอดีคุณดูสวยมากจนผมเข้าใจแล้วว่าทำไมตอนเด็กๆผมถึงอยากแต่งงานกับคุณ”แม้ว่าเขาจะสงสัยว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับเขาและแผงหน้าจอที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขาคิดอะไรกัน แต่ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาตรวจสอบมันเนื่องจากตอนนี้น้าของเขากำลังยืนอยู่ตรงหน้าเขา

‘และก็…’

ความจริงแล้ว ชิชโอะอยากจะตอบสอบเลยว่าเขาได้รับรางวัลพวกนั้นจริงหรือไม่ แต่อย่างไรก็ตาม ถ้าเขาทำแบบนั้น น้าของเขาคงคิดว่าเขาเป็นบ้าซึ่งนั้นก็จะเป็นเรื่องแย่ต่อเขาด้วยเพราะเขาไม่อยากน้าของเขาคิดว่าเขาเป็นพวกประหลาด

เมื่อได้ยินคำพูดของชิชิโอะ จิฮิโระก็ยิ้มออกมาอย่างสดใสและตีไหล่เขาหลายครั้ง

“ฮ่าๆ เธอยังเด็อยู่เลยนะ เอาไว้ตอนที่เธอเรียนจบและหากฉันยังโสด งั้นก็ค่อยเอาเรื่องนี้มาคุยกันอีกทีแล้วกันนะ”

ไม่มีผู้หญิงคนใหนไม่มีความสุขเมื่อพวกเธอถูกชมว่าสวยและแน่นอนว่าจิฮิโระเองก็ด้วย

“…..”

อย่างๆไรก็ตาม ชิชิโอะกลัอึ้งมากเพราะเขาไม่คิดว่าน้าของเขาจะมีความสุขขนาดนี้เพียงแค่เขาชมเธอเฉยๆ ซึ่งเขาหวังว่าน้าของเขาจะไม่คิดจริงจังกับคำพูดของเขา

“เอาหล่ะ มุขตลกไว้แค่นั้นแหละ ไปที่รถกันเถอะ”จิฮิโระก็พูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

“ครับ พี่จิฮิโระ”

ชิชิโอะก็พยักหน้าและลากกระเป๋าเดินทางของเขาไปด้วยในขณะเดินตามจิฮิโระไปที่รถ

เมื่อจิฮิโระที่เดินอยู่ข้างๆชิชิโอะพบว่าชิชิโอะเอากระเป๋ามาแค่ใบเดียว เธอก็อดไม่ได้ที่จะถามออกมา

“นี่เธอเอากระเป๋ามาแค่ใบเดียวหรอ?”

ชิชิโอะก็พยักหน้าและพูดว่า “ใช่ครับ พอดีผมรู้สึกว่าผมไม่ต้องเอาอะไรมามากหรอก ถ้ามีอะไรต้องใช้ก็ค่อยซื้อจากที่นี่ก็ได้”ก่อนหน้านี้แม่ของเขาได้เตรียมของหลายอย่างไว้ให้เขา แต่ทว่าเขารู้สึกว่ามันมากเกิไปเมื่อพิจารณาจากที่เขาต้องอาศัยอยู่ในหอพักซึ่งเขามั่นใจว่าห้องของเขาคงไม่ใหญ่มากนักหรอก ถ้าหากเขาเอาของมามาก เขาก็มั่นใจว่ามันคงต้องเกิดปัญหาแน่ๆแถมเขาก็ไม่รู้ว่าข้าวของที่เขานำมาจะใส่ไว้ในห้องได้หมดหรือเปล่า

จิฮิโระก็พยักหน้าและพูดว่า “ถ้าเธออยากให้น้าช่วย เธอก็บอกเลยนะ น้าจะพาเธอไปซื้อของที่เธอต้องใช้ในห้างสรรพสินค้าเอง”เธอนั้นก็เข้าใจว่าชิชิโอะนั้นเป็นเด็กผู้ชาย ดังนั้นมันก็เป็นเรื่องปกติที่เขาจะไม่มีสัมภาระมากนัก

“ขอบคุณครับ พี่จิฮิโระ”

ชิชิโอะก็ยิ้มออกมาและรู้สึกดีใจที่น้าของเขาเป็นคนที่ดีมากแต่ในเวลาเดียวกันเขากลับสงสัยว่าทำไมน้าของเขายังคงโสดอยู่แบบนี้ จากนั้นเมื่อมองเห็นใบหน้าอันยิ้มแย้มของเธอ เขาก็หวังว่าจะมีคนมาแต่งงานกับเธอเร็วๆ เพราะมิฉะนั้นแล้ว เขานี่แหละจะเป็นคนเอาเธอเอง

“อืม งั้นมากับน้าเร็วๆ รถของน้าจอดอยู่ที่ลานจอดรถหน่ะ”จิฮิโระพูด

“ครับผม”

ชิชิโอะก็ลากกระเป๋าสัมภาระของเขาและเมื่อเขาเอามันไปเก็บในรถจิฮิโระ เขาก็รีบพูดออกมาว่า “นี่พี่จิฮิโระ ผมขอไปห้องน้ำก่อนได้ใหม?”

“ได้สิ งั้นเดี๋ยวฉันรอนี่นะ”

“ขอบคุณครับ”

จากนั้นชิชิโอะก็มุ่งหน้าไปที่ห้องน้ำและในขณะที่เขากำลังเดินไปนั้น เขาก็จ้องมองแผงหน้าจอที่ปรากฏขึ้นมา

<รับรางวัลเลยหรือไม่?>

<ใช่/ไม่ใช่>

‘ใช่’

ชิชิโอะก็เลือกใช่โดยไม่ลังเลและทันใดนั้นเขาก็สัมผัสได้ว่าข้อมูลต่างที่เกี่ยวข้องกับ‘ความเชี่ยวชาญในการทำอาหารญี่ปุ่น’ได้ไหลเข้ามาในหัวของเขา และในตอนนั้นเองเขาก็หยุดเดินทันทีเนื่องจากข้อมูลที่ไหลเข้ามาในหัวนั้นมีมากเกินไปซึ่งข้อมูลเหล่านี้ก็มีหลายอย่างเช่น วัตถุดิบ วิธีทำอาหาร สูตรทำอาหาร ประสบการณ์ คำแนะนำ และอื่นๆ

ชิชิโอะนั้นยืนเฉยๆอยู่ตรงนั้นเป็นเวลา 5 วินาทีแล้วจึงก้าวเดินต่อไป

แม้ว่าภายนอกเขาจะไม่ได้สีหน้าอะไรออกมามากนัก แต่ทว่า ภายในนั้นเขากลับรู้สึกมีความสุขมากเนื่องจากในที่สุดเขาก็ได้ความสามารถโกงๆที่คนที่ไปเกิดใหม่มักจะได้รับ และนี่ก็เป็นอีกเหตุผลหนึ่งที่เขาสามารถยอมรับเรื่องที่เกิดขึ้นกับเขาได้อย่างรวดเร็ว

ความจริงแล้ว ชิชิโอะอยากตรวจสอบ‘ความเชี่ยวชาญในการทำอาหารญี่ปุ่น’อันนี้มากแต่ในตอนนี้รอบตัวเขานั้นไม่มีครัวอยู่เลย เขาจึงตัดสินใจเก็บไว้ก่อน

จากนั้นในขณะเดินไปเรื่อยๆ ชิชโอะก็เปิดซิปที่กระเป๋าและมองเห็นสมุดบัญชีสองอันและบัตรATMที่ไม่คุ้นเคย เขาจึงจ้องมองดูสักพักแล้วเดินไปที่ตู้ATM ที่อยู่ใกล้ๆเพื่อตรวจสอบจำนวนเงินในสมุดบัญชี

เมื่อชิชิอะอยู่หน้าตู้ ATM เขาก็ใส่บัตรเข้าไปในตู้และใส่รหัสผ่านที่ปรากฏขึ้นมาในหัวเมื่อเขากดรับรางวัล

“….”

เมื่อชิชิโอะเห็นจำนวนเงินในบัตร เขาก็ตกใจมากเพราะบัญชีนี้มีเงินอยู่ถึง 200 ล้านเยน จากนั้นเขาก็หันไปตรวจสอบอีกบัญชีและพบว่าในนี้ก็มีอยู่ 200 ล้านเยนเหมือนกัน

‘แล้วอีก 100 ล้านเยนอยู่ใหนกัน?’

ชิชิโอะก็ครุ่นคิดสักพักและหยิบเอาสมุดบัญชีของโองะ ชิชิโอะคนก่อนออกมาแล้วตรวจสอบจำนวนเงิน

‘115ล้านเยน?’

‘….’

ชิชิโอะก็ดึงบัตร์ออกมาแล้วเดินออกไปจากตู้ATM พร้อมกับคิดว่าโองะ ชิชิโอะคนก่อนนี่มันรวยเสียจริงเลยแต่ทว่าเมื่อเขานึกถึงแหล่วที่มาของเงิน 15 ล้านในบัญชี เขาก็ถึงพูดไม่ออกเลย

‘515ล้านเยน….’

แม้ชิชิโอะตัดสินใจลาออกจากโรงเรียนด้วยเงินจำนวนนั้น เขาก็สามารถตั้งธุรกิจขึ้นมได้อย่างง่ายดายแต่ทว่าหากเขาทำแบบนั้น เขามั่นใจว่าพ่อแม่ของเขาคงฆ่าเขาแน่ๆ และนอกจากนั้นแล้ว เขาก็ไม่อยากจะออกจากโรงเรียนด้วยเพราะเขารู้ดีว่าในประเทศนี้การศึกษานั้นเป็นสิ่งที่สำคัญมาก

จากนั้นชิชิโอะก็นึกถึงระบบโกงๆที่เขาพึ่งได้รับมาและสงสัยว่าทำไมมันพึ่งมาปรากฏขึ้นตอนที่เขาพบน้าของเขากัน

‘ทั้งๆที่ก่อนหน้านี้ฉันได้เจอผู้หญิงสวยๆมากมาย…’

ในขณะที่เดินกลับไปที่รถน้าของเขา ชิชโอะก็มองเห็นผู้หญิงมากมายที่แอบชำเลืองมองเขาอยู่ตลอดๆแต่อย่างไรก็ตาม เขากลับไม่ได้รับการแจ้งเตือนแบบเมื่อครู่

‘นี่น้าของฉันมีอะไรพิเศษๆงั้นหรอ?’

ชิชิโอะนั้นไม่แน่ใจเท่าไหร่แต่อย่างไรก็ตาม เขากลับรู้สึกว่าเหมือนเขาเคยเห็นน้าของเขาเมื่อชาติที่แล้วมาก่อน

ชิชิโอะจำได้ว่ามันมาจากอนิเมะเรื่อหงนึ่งเขาก็ไม่มั่นใจเท่าไหร่นักเนื่องจากมันผ่านมาตั้งหลายปีแล้วตั้งแต่ที่เขาดูอนิเมะเรื่องนั้น

‘แต่ระบบเศษสวะนี่มันก็นะ’

ทันใดนั้นชิชิโอะก็แสดงสีหน้ารังเกียจออกมาทันที เขารู้สึกว่าระบบนี้แม่งโครตงี่เง่าเกินไป แม้ว่าเขาจะยอมรับว่ารางวัลที่เขาได้จากระบบนั้นมันน่าเย้ายวนใจมากแต่….

‘ฉันไม่อยากเป็นเศษสวะเฟ้ย!!’

ชิชิโอะนั้นไม่มีทางยอมรับเรื่องที่ว่าเขาต้องล่อลวงสาวๆจำนวนมากเพื่อแลกกับการได้รับรางวัลจากระบบ

แต่มันก็…

ชิชิโอะนั้นสงสัยว่าในระบบนี้มันจะมีช่องโหว่ที่ทำให้เขาได้รับประโยชน์หรือเปล่านะ จากนั้นเขาก็ครุ่นคิดอยู่สักครู่และตัดสินใจทดสอบ เขาได้เดินไปหาหญิงสาวที่อยู่ใกล้ๆและถามว่า “ขอโทษนะครับ”

“ค-คะ!!”

หญิงสาวคนนั้นก็ตกใจเมื่อชิชิโอะคุยกับเธอ เธอนั้นรู้สึกลัววและสงสัยว่าเขาโกรธหรือเปล่าเนื่องจากเธอจ้องมองเขามานานแล้วแต่ก็ไม่มีใครโทษเขาได้เพราะชิชิโอะนั้นเป็นผู้ชายแบบที่เธอชอบและหล่อเหลามากด้วย

“ขอโทษที่รบกวนนะครับ คุณพอจะรู้ใหมว่าห้องน้ำอยู่ทางใหน? พอดีผมมาที่นี่ครั้งแรกเลยไม่รู้ว่ามันอยู่ตรงใหน”ชิชิโอะก็พูดออกมาด้วยใบหน้าลำบากใจ

เมื่อหญิงสาวคนนี้ได้ยินคำพูดของชิชิโอะ ดวงตาของเธอก็เปล่งประกายขึ้นมาทันทีและจากนั้นเธอก็พูดว่า “ห้องน้ำหรอ? งั้นเดี๋ยวฉันพาไปให้ใหม?”

“ได้หรอครับ? ขอบคุณมากครับ!!”ชิชิโอะก็พูดออกมาด้วยรอยยิ้ม

จากนั้นในขณะที่พวกเขากำลังเดินอยู่ด้วยกัน พวกเขาก็ได้พูดคุยกันไปด้วย

“คุณมาจากใหนหรอค่ะ?”

“ผมมาจากเกียวโตครับ แล้วคุณหล่พะ?”

“….”

--

เมื่อชิชิโอะกลับมา เขาก็จ้องมองกระดาษที่เขียนเบอร์และอีเมลล์ของหญิงสาว เขาก็จ้องมองมันสักครู่และโยนมันทิ้งลงถังขยะเนื่องจากเขารู้ดีว่าการทดลองของเขาล้มเหลว จากนั้นเขาก็สงสัยว่ามันจะวิธีพิเศษที่ช่วยในการกระตุ้นระบบหรือเปล่าระบบนั้นไม่ค่อยมีคำอธิบายมากเท่าไหร่นอกจากบอกให้เขาล่อลวงหญิงสาวให้มากที่สุด

ชิชิโอะจึงทำได้พียงส่ายหัวแล้วเดินขึ้นรถของน้า

“ขอโทษที่ให้รอครับ พี่จิฮิโระ พอดีผมหลงทาง”ชิชิโอะก็พูโออกมาด้วยสีหน้ารู้สึกผิด

“ไม่เป็นไรหรอก”จิฮิโระก็ส่ายหัวแล้วพูดว่า “ถ้าเธอพร้อมแล้ว งั้นไปกันบ้านใหม่ของเธอกันเถอะ”

“ครับ”

ชิชิโอะก็พยักหน้าด้วยรอยยิ้ม

“โอ่ใช่แล้ว ฉันลืมบอกเธอไป”

“อะไรหรอครับ พี่จิฮิโระ”

“ชิชิโอะ ยินดีต้อนรับสู่โตเกียว!”