บทที่ 7 - บุตรแห่งรุ่นที่สาม

บทที่ 7 - บุตรแห่งรุ่นที่สาม

◉◉◉◉◉

"ใครน่ะ! กล้าพูดจาโอหังเช่นนี้"

เมื่อได้ยินเสียงนั้น มิคามิ ชูจิ ก็รู้สึกปวดหัวขึ้นมาทันที ถ้ามีคนพูดแบบนี้ก่อนที่ยาซากะจะสู้กับไมโตะ ไก เขาก็ยังคิดว่าเป็นเรื่องปกติ

แต่ตอนนี้ ในสถานการณ์ที่ยาซากะฟันไมโตะ ไก ทีเดียวจนร่วง ยังจะมีคนกล้าท้าทายซึ่งๆ หน้าอีก ไม่กลัวตายกันหรือไง

ณ วินาทีนี้ มิคามิ ชูจิ ก็ไม่รู้จะพูดว่าคนคนนั้นกล้าหาญชาญชัย ไม่รู้ว่าความตายคืออะไรดี หรือว่าสมองมีปัญหากันแน่

เพราะถึงแม้ว่าดาบเมื่อครู่ของยาซากะจะไม่ได้ฟันออกไปจริงๆ แต่จากความรู้สึกของมิคามิ ชูจิ แล้ว ถ้าดาบเล่มนั้นฟันออกไปจริงๆ ต่อให้เป็นเขาก็ต้องตายสถานเดียว

ดังนั้นตอนนี้มิคามิ ชูจิ จึงอยากจะรู้ว่าใครกันที่เบื่อชีวิตขนาดนี้ มีชีวิตอยู่ดีๆ ไม่ชอบ...

ในขณะเดียวกัน หลังจากที่เสียงนั้นตะโกนออกมา ในหมู่นักเรียนก็เกิดความโกลาหลขึ้นทันที ผู้คนนับไม่ถ้วนหันไปมองต้นตอของเสียง

"ว้าว! เขาเป็นอะไรไป ทำไมถึงคิดสั้นแบบนี้"

"กล้าหาญแต่ไร้สมอง รู้ทั้งรู้ว่าเป็นไปไม่ได้แต่ก็ยังจะทำ คนแบบนี้ในสายตาของฉันไม่คู่ควรที่จะเป็นนินจา เพราะนินจาต้องรู้จักอดทน แต่เขาไม่รู้จักอดทนเลยสักนิด"

"อ๊ะ! เป็นเขานี่เอง! เขากล้าท้าทายยาซากะได้ยังไง สมองโดนลาเตะไปแล้วหรือไง"

ชั่วขณะหนึ่ง เมื่อเห็นว่าคนคนนั้นจะท้าทายยาซากะ นักเรียนที่อยู่รอบๆ ก็พากันวิพากษ์วิจารณ์กันเซ็งแซ่ และไม่มีใครคิดว่าคนคนนั้นจะชนะเลย

แม้แต่คาคาชิที่ถูกพ่อสอนมาตลอดว่าอย่าดูถูกคนอื่น ตอนนี้ก็ยังขมวดคิ้วแล้วคิดในใจว่า "ขนาดฉันที่ถูกเรียกว่าอัจฉริยะคาคาชิยังสู้ยาซากะไม่ได้เลย อาสึมะมีดีอะไรถึงกล้าท้าทายยาซากะ"

ส่วนยาซากะที่กำลังจะลงจากเวทีไปกินมันฝรั่งแผ่นก็ไม่ได้สนใจเลยแม้แต่น้อย ใครจะเป็นคนท้าก็ช่าง ยังไงก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาอยู่แล้ว

"ที่แท้ก็นายนี่เอง อาสึมะ"

ยาซากะเหลือบมองอาสึมะแล้วพูดขึ้นลอยๆ

อาสึมะเห็นว่ายาซากะบนเวทีไม่ได้ให้ความสำคัญกับเขาเลย จึงแค่นเสียงเย็นชาหนึ่งครั้ง ใบหน้าแสดงความหยิ่งยโส แล้วเดินออกจากฝูงชนอย่างช้าๆ

เขาก้าวไปข้างหน้าทีละก้าว ความเร็วไม่ช้าไม่เร็ว เขาเดินผ่านเพื่อนร่วมชั้นไปทีละคนๆ หูได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ทีละประโยคๆ ในเสียงวิพากษ์วิจารณ์เหล่านั้น ไม่มีประโยคไหนเลยที่บอกว่าเขาจะชนะได้ ทั้งหมดต่างก็คิดว่าเขาจะต้องแพ้อย่างแน่นอน

แต่อาสึมะก็ยังคงก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคง ไม่สนใจเสียงวิพากษ์วิจารณ์เหล่านั้นเลยแม้แต่น้อย ถึงแม้ว่าในตอนนี้ทุกคนจะไม่เชื่อมั่นในตัวเขา แต่เขาก็ยังคงเชื่อมั่นในตัวเอง ความเชื่อมั่นของเขามั่นคงดั่งหินผา เพราะเขาเข้าใจดีว่า การที่จะเป็นผู้แข็งแกร่งที่แท้จริงได้นั้น อันดับแรกต้องมีจิตใจที่แข็งแกร่งดั่งเหล็กกล้า มีความเชื่อมั่นที่ไม่หวั่นไหวต่อสิ่งภายนอกใดๆ

เพียงเท่านี้ ถึงจะมีคุณสมบัติที่จะเป็นผู้แข็งแกร่งที่แท้จริงได้ และเขา ซารุโทบิ อาสึมะ บุตรแห่งโฮคาเงะรุ่นที่สาม ก็จะต้องเป็นผู้แข็งแกร่งเช่นนั้น!

เขาเดินไปพลางคิดในใจไปพลางว่า "ใครๆ ก็บอกว่ายาซากะเก่งมาก ใช่ ยาซากะเก่งมากจริงๆ แข็งแกร่งมาก แต่ฉันซารุโทบิ อาสึมะ คือบุตรแห่งโฮคาเงะรุ่นที่สาม คือผู้ชายที่สืบทอดเจตจำนงแห่งไฟของรุ่นที่สาม คือผู้ชายที่จะเป็นโฮคาเงะในอนาคต! คนอื่นสู้แกไม่ได้ แต่ฉัน ซารุโทบิ อาสึมะ ไม่กลัวแกหรอก!"

ในขณะนี้ อาสึมะแผ่กลิ่นอายของความมั่นใจอย่างรุนแรงออกมา จนเพื่อนร่วมชั้นที่อยู่รอบๆ ต่างก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่มองไม่เห็นจากตัวเขา!

ยูฮิ คุเรไน เดิมทีก็คิดว่าอาสึมะสู้ยาซากะไม่ได้ แต่เมื่อเธอมองไปที่อาสึมะในตอนนี้ กลับรู้สึกว่าอาสึมะในตอนนี้แตกต่างไปจากปกติ ราวกับยักษ์ใหญ่คนหนึ่ง ช่างแน่วแน่ ทำให้ยูฮิ คุเรไน รู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก

"บางที อาสึมะอาจจะเอาชนะยาซากะได้ก็ได้นะ"

ตอนนั้นเอง ขณะที่อาสึมะเดินมาถึงแถวแรกของนักเรียนแล้ว และเดินต่อไปอีกไม่กี่เมตรก็จะถึงบันไดขึ้นเวทีแล้ว จู่ๆ ก็มีคนมาดึงแขนเสื้อของอาสึมะไว้

"อาสึมะ ฟังฉันเตือนสักคำ อย่าไปเลย นายไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา"

ซารุโทบิ อาสึมะ หยุดฝีเท้าลง ขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วมองไปที่คนที่ดึงเขาไว้

พลันก็แลเห็นชิรานุอิ เก็นมะ คาบไม้จิ้มฟันอยู่หนึ่งอัน เขาที่ปกติจะทำตัวเหลาะแหละ ตอนนี้กลับมีสีหน้าจริงจังอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

"ขนาดนายยังไม่เชื่อมั่นในตัวฉันเลยเหรอ เก็นมะ ขนาดนายยังไม่เชื่อในฝีมือของฉันแล้วเหรอ!"

ซารุโทบิ อาสึมะ พูดอย่างไม่พอใจเล็กน้อย

"ก็เพราะว่าฉันเข้าใจในฝีมือของนาย ฉันถึงได้ห้ามนายไง อย่าไปเลย นายสู้เขาไม่ได้หรอก"

"ฮึ!! พวกนายทุกคนบอกว่าฉันสู้เขาไม่ได้ วันนี้ฉันจะแสดงให้พวกนายเห็นต่อหน้าเลยว่าฝีมือของฉันซารุโทบิ อาสึมะ เป็นยังไง!"

ซารุโทบิ อาสึมะ สะบัดมือของชิรานุอิ เก็นมะ ออกอย่างโมโห แล้วเดินขึ้นเวทีไปไม่กี่ก้าว

"โย่ว อาสึมะ วันนี้มีไฟดีนี่ รู้ทั้งรู้ว่าจะแพ้ ก็ยังกล้าชักดาบใส่ฉัน เพื่อเป็นเกียรติแก่นักรบอย่างนาย วันนี้ยาซากะจะให้เกียรตินาย ไม่ทำร้ายนายแล้วกัน"

ยาซากะเชิดคางขึ้นพูด ตอนนี้เขาอารมณ์ดี เพราะนึกถึงเรื่องที่เดือนหน้าซึนาเดะจะพาเขาไปร่วมเทศกาลอาหารที่แคว้นไร อารมณ์จึงดีเป็นพิเศษ

"เฮอะ ยาซากะ คนอื่นกลัวนาย แต่ฉันซารุโทบิ อาสึมะ ไม่กลัวนายหรอกนะ ฉันคือผู้ชายที่จะเป็นโฮคาเงะในอนาคต! วันเวลาที่นายจะผยองได้จบลงแล้ว วันนี้ ฉัน ซารุโทบิ อาสึมะ จะมาจบสถิติไร้พ่ายของนายที่นี่!"

พูดจบ ซารุโทบิ อาสึมะ ก็ใช้นิ้วโป้งขวาชี้ไปที่หน้าอกของตัวเอง ใบหน้าแสดงความแน่วแน่

"พูดได้ดี!"

ตอนนั้นเอง ที่ข้างล่างเวทีจู่ๆ ก็มีคนตะโกนให้กำลังใจ ซารุโทบิ อาสึมะ เหลือบมองไป ก็พบว่าเป็นนามิอาชิ ไรโด ในใจก็ดีใจอย่างลับๆ สมแล้วที่เป็นพี่น้องที่ดี

ยาซากะแคะหู พยักหน้า แล้วก็คิดถึงเรื่องที่จะไปกินราเม็งที่ร้านอิจิราคุคืนนี้ไปพลาง ไม่เงยหน้าขึ้นมาพูดกับซารุโทบิ อาสึมะ เลยว่า "นายพูดจบหรือยัง ถ้าพูดจบแล้ว เราก็มาเริ่มสู้กันเถอะ สู้เร็วจบเร็ว ฉันยังต้องรีบไปฉลองครบรอบร้านอิจิราคุราเม็งอีกนะ"

"แก! แกกำลังดูถูกฉันอยู่ใช่ไหม ยาซากะ วันนี้ฉันซารุโทบิ อาสึมะ จะต้องทำให้แกรู้ให้ได้ว่าเหนือฟ้ายังมีฟ้า!"

พูดจบ ซารุโทบิ อาสึมะ ก็ตะโกนเสียงดัง แล้วปาดาวกระจายสามดอกใส่ยาซากะทันที!

และในเวลาเดียวกัน จิไรยะก็ใช้วิชานินจาพิเศษส่งเสียงของตัวเองเข้าไปในหูของยาซากะ ทำให้ในที่นั้นมีเพียงยาซากะคนเดียวที่ได้ยิน

"ยาซากะ พอได้แล้ว ถ้าแกสามารถทำได้โดยไม่ทำร้ายซารุโทบิ อาสึมะ วันนี้ฉันจะพาแกไปกินราเม็งสูตรเด็ดล่าสุดของร้านอิจิราคุ ฉันมีคูปองเมนูใหม่ล่าสุดอยู่ในมือ"

"ว้าว! เมนูใหม่ล่าสุดเหรอ! ได้ๆๆ ท่านพูดอะไรก็ถูกหมด ผมฟังท่านหมดเลย!"

พอได้ยินจิไรยะบอกว่าจะพาตัวเองไปกินเมนูใหม่ล่าสุด ยาซากะก็รีบพยักหน้าตอบตกลงทันที ใช่ๆๆ ท่านพูดอะไรก็ใช่หมด! ฮ่าๆๆ!

ยาซากะตื่นเต้นมาก เพราะทุกครั้งที่ร้านอิจิราคุราเม็งออกเมนูใหม่ ก็จะแจกคูปองทดลองชิมเมนูใหม่ล่าสุดจำนวนจำกัด ต้องใช้คูปองนี้เท่านั้นถึงจะได้กินเมนูใหม่ล่าสุดก่อนใคร ไม่อย่างนั้นถ้าอยากกิน ก็ต้องรออีกสองเดือนถึงจะเห็นในเมนู

และคูปองเมนูใหม่ล่าสุดนั้น มีเพียงนินจาระดับโจนินพิเศษเท่านั้นที่จะได้รับ

[จบแล้ว]