บทที่ 103 การผูกมัดด้วยผลประโยชน์

ฮังการี

เมื่อข่าวความพ่ายแพ้ของราชอาณาจักรซาร์ดิเนียแพร่ออกไป ชาวฮังการีจำนวนมากขึ้นเรื่อยๆ ก็สูญสิ้นศรัทธาในการปฏิวัติ เมืองต่างๆ เช่น มิชโคลก์ เดเบรเซน เปช และเซเกด ก็แตกพ่ายไปทีละเมือง

พอถึงกลางเดือนมิถุนายน สาธารณรัฐฮังการีก็เหลือเพียงเมืองสุดท้ายคือบูดาเปสต์

พรรคปฏิวัติที่ไม่ยอมแพ้ หลังจากสูญเสียเมืองสำคัญไป ก็ได้หลบหนีไปยังชนบท พยายามที่จะอาศัยสงครามกองโจรเพื่อต่อต้านต่อไป

น่าเสียดายที่ประชาชนชาวฮังการีไม่ยอมรับ ในสายตาของประชาชนทั่วไป ราชวงศ์ฮับส์บูร์กคือผู้พิทักษ์ของพวกเขา ในขณะที่รัฐบาลสาธารณรัฐฮังการีคือรัฐบาลที่ประกอบด้วยขุนนางและนายทุนที่คอยปล้นสะดม

สงครามประชาชนยังไม่ทันจะเริ่ม ก็ถูกประชาชนปราบปรามเสียแล้ว

อาจกล่าวได้ว่า การปฏิรูปที่ดินที่ฟรานซ์ดำเนินการในฮังการีนั้นประสบความสำเร็จอย่างมาก สามารถโยนความผิดทั้งหมดในอดีตของออสเตรียไปให้รัฐบาลปกครองตนเองของฮังการีได้อย่างหมดจด

โลกนี้ไม่เคยขาดคนฉลาด ชนชั้นสูงของฮังการีที่ได้รับความเสียหายอย่างหนักจากการกบฏภายใน ไม่นานก็ปรับเปลี่ยนท่าทีของตนเอง ดำเนินการต่างๆ เพื่อพิสูจน์คุณค่าของตนเองต่อรัฐบาลเวียนนา เตรียมที่จะยึดครองตำแหน่งที่ได้เปรียบในระบบสังคมใหม่

นี่คือหนทางแห่งการอยู่รอดของชนชั้นสูงเก่าแก่ ที่รู้จักประนีประนอมกับความเป็นจริง ส่วนพวกเศรษฐีใหม่ที่ไม่ได้เรียนรู้สิ่งนี้ ก็ได้ตายไปแล้วในการปราบปรามการกบฏในฮังการีของออสเตรีย

นอกเมืองอาราบ ในปราสาทโบราณแห่งหนึ่ง ชายหนุ่มคนหนึ่งกำลังพูดด้วยความโกรธว่า “ท่านพ่อ เราต้องทำเช่นนี้จริงๆ หรือ? หากราชอาณาจักรฮังการีไม่มีอยู่อีกต่อไป เราก็ทำได้เพียง...”

ชายชราโบกมือ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า “ออกุสต์ อย่าให้ผลประโยชน์มาบดบังสายตา!”

“ราชอาณาจักรฮังการีไม่มีอยู่อีกต่อไปแล้ว ตั้งแต่วินาทีที่การปฏิวัติฮังการีเริ่มต้นขึ้น ก็ได้กำหนดแล้วว่าความตั้งใจของรัฐบาลเวียนนาที่จะแบ่งแยกฮังการีนั้นจะไม่สั่นคลอน”

“ความกล้าหาญที่จะสู้ทั้งๆ ที่รู้ว่าแพ้นั้นน่าชื่นชม แต่เราจะเลียนแบบไม่ได้เด็ดขาด นี่คือคำสอนของบรรพบุรุษเรา”

“ในเมื่อไม่สามารถหลีกเลี่ยงการถูกแบ่งแยกฮังการีได้แล้ว ทำไมไม่ใช้โอกาสนี้เพื่อให้ได้ประโยชน์สูงสุดล่ะ?”

“รัฐบาลออสเตรียสามารถใช้การปฏิวัติครั้งนี้เพื่อแบ่งแยกราชอาณาจักรฮังการีได้ แต่ในทางกฎหมายก็ยังขาดหลักฐาน นี่คือโอกาสของเรา”

ออกุสต์ขมวดคิ้วแล้วพูดว่า “แต่ท่านพ่อ รัฐบาลเวียนนาได้แบ่งที่ดินของเราไป ที่ดินนับล้านเฮกตาร์ที่บรรพบุรุษสืบทอดมาได้กลายเป็นประวัติศาสตร์ไปแล้ว เราจะไม่มีวันได้มันกลับคืนมา!”

ชายชราส่ายหน้าแล้วพูดว่า “เจ้าจะทำอย่างไร? ที่ดินเหล่านี้ถูกแบ่งไปให้คนหลายแสนคน ไม่ว่าใครก็ไม่สามารถเอากลับคืนมาได้ หรือเจ้าต้องการจะสร้างศัตรูกับราษฎรในที่ดินของเราเพื่อที่ดินเหล่านี้?”

“ออกุสต์ เจ้าหัวรุนแรงเกินไปแล้ว เรื่องมันเกิดขึ้นแล้ว สิ่งที่สำคัญที่สุดไม่ใช่การโทษฟ้าโทษดิน ยิ่งไม่ใช่การแก้แค้นโดยไม่ประมาณตน แต่คือการหยุดความเสียหายให้ทันท่วงที!”

“อย่าลืมว่า ที่ดินเหล่านี้ถูกเอาไปในนามของการไถ่ถอน แต่เรายังไม่ได้รับเงินค่าไถ่ถอนที่ดิน ในตอนนี้รัฐบาลเวียนนาก็อยากให้เจ้าก่อเรื่อง จะได้ไม่ต้องจ่ายเงินแม้แต่แดงเดียว”

ตระกูลขุนนางใหญ่เช่นตระกูลโคฮารีให้ความสำคัญกับการบริหารจัดการที่ดินของตนเอง การกระทำที่สร้างความเดือดร้อนให้ประชาชนและเสื่อมเสียชื่อเสียงนั้น เป็นพฤติกรรมของพวกเศรษฐีใหม่และลูกหลานที่ผลาญสมบัติ ชนชั้นสูงเก่าแก่ที่แท้จริงล้วนให้ความสำคัญกับชื่อเสียง

ในยุโรปมักเกิดสงครามระหว่างขุนนาง ขุนนางต้องพึ่งพาให้ราษฎรในที่ดินของตนเองออกไปสู้รบ หากไม่ได้รับการสนับสนุนจากพวกเขา ขุนนางใหญ่จะมีสถานะพิเศษได้อย่างไร?

เงินทองย่อมดึงดูดใจคน ตอนนี้ที่ดินได้ถูกแบ่งไปแล้ว กลายเป็นสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไม่ได้แล้ว ทาสติดที่ดินที่ได้ที่ดินไปย่อมไม่ยอมสละ หากต้องการจะเอาที่ดินกลับคืนมา ก็ต้องยืนอยู่คนละฝั่งกับคนเหล่านี้

ไม่มีทางเลือก ตอนนี้ทำได้เพียงหยุดความเสียหายเท่านั้น ส่วนเรื่องการแก้แค้นรัฐบาลออสเตรีย ความคิดนี้มีได้ หรือแม้แต่จะแอบสร้างความวุ่นวายให้พวกเขาก็ยังได้ แต่จะแสดงออกอย่างเปิดเผยไม่ได้เด็ดขาด

อาจเป็นเพราะความสัมพันธ์จากการแต่งงานระหว่างขุนนางใหญ่ ราชวงศ์ฮับส์บูร์กจึงไม่สามารถลงมือสังหารพวกเขาได้อย่างโหดเหี้ยม แต่การยึดเงินค่าชดเชยการรื้อถอนของพวกเขาก็ยังทำได้ ไม่สิ คือเงินค่าไถ่ถอนที่ดิน

เงินค่าไถ่ถอนที่ดินนับล้านเฮกตาร์ ต่อให้ต้องลดราคาลงไปบ้าง ก็ยังเป็นจำนวนเงินที่ไม่น้อย ไม่มีใครสามารถปฏิเสธความมั่งคั่งก้อนนี้ได้

การที่จะได้รับเงินก้อนนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย เงินค่าไถ่ถอนที่ดินเป็นเงินที่รัฐบาลออสเตรียเก็บแทน พวกเขาย่อมไม่ยอมจ่ายออกมาง่ายๆ แน่นอน

ต่อให้เพื่อชื่อเสียงของรัฐบาล ไม่สามารถเบี้ยวหนี้ได้โดยตรง แต่ตราบใดที่พวกข้าราชการใช้ความสามารถของตนเองอย่างเต็มที่ ก็สามารถทำให้หนี้ก้อนนี้กลายเป็นหนี้ชั่วชีวิตได้

เมื่อคิดถึงตรงนี้ ออกุสต์ก็ท้อใจในทันที เห็นได้ชัดว่าเป็นรัฐบาลออสเตรียที่ทำลายผลประโยชน์ของพวกเขา แต่เพื่อที่จะหยุดความเสียหาย พวกเขาก็ยังต้องช่วยรัฐบาลออสเตรียรักษาเสถียรภาพในพื้นที่

อย่างน้อยที่สุด ก่อนที่จะได้รับเงินค่าไถ่ถอนที่ดินก้อนใหญ่นี้ พวกเขาจะต้องยืนอยู่ข้างรัฐบาลออสเตรีย และยังต้องหวังให้ออสเตรียพัฒนาไปได้ดียิ่งขึ้น มิฉะนั้นแล้วก็จะไม่มีใครจ่ายเงินให้พวกเขา

หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ออกุสต์ก็พูดอย่างจนใจว่า “ก็ได้ ผมจะไปผลักดันการเคลื่อนไหวเรียกร้องให้ชาวออสเตรียแบ่งแยกฮังการีอย่างชอบธรรม!”

เพื่อเงินค่าไถ่ถอนที่ดินก้อนใหญ่ของตระกูลโคฮารี ไม่ว่าในใจจะไม่อยากทำเพียงใด ออกุสต์ก็ทำได้เพียงจำใจยอมรับ

การปลุกระดมให้ประชาชนเรียกร้อง ยื่นคำร้องขอเป็นดินแดนในอาณัติของราชวงศ์ฮับส์บูร์ก เพื่อให้รัฐบาลออสเตรียมีข้ออ้างในการแบ่งแยกฮังการี นี่คือก้าวแรกของการเอาใจเวียนนาของพวกเขา

ฟรานซ์ก็ต้องรักษาภาพลักษณ์ การแบ่งแยกฮังการีนั้นง่าย แต่การทำให้คนในท้องถิ่นยอมรับนั้นยาก ในประวัติศาสตร์หลังจากที่ราชอาณาจักรฮังการีถูกแบ่งแยกไปไม่นาน ก็ได้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาอีกครั้ง นั่นเป็นเพราะคนในท้องถิ่นไม่ยอมรับ

หากเป็นคนในท้องถิ่นที่ยื่นคำร้องขอเป็นดินแดนในอาณัติของราชวงศ์ฮับส์บูร์กเอง ก็จะไม่มีปัญหา นี่คือมติมหาชน ไม่มีใครสามารถหาเรื่องได้

มติมหาชนนั้นมักจะตามกระแส ในตอนนี้ก็ถึงตาของชนชั้นสูงที่จะแสดงฝีมือแล้ว ด้วยการนำของพวกเขาบวกกับชื่อเสียงของราชวงศ์ฮับส์บูร์กในหมู่ประชาชน การวางแผนกิจกรรมเรียกร้องเช่นนี้จึงเป็นเรื่องง่าย

...

บูดาเปสต์ ตอนนี้ที่นี่ได้กลายเป็นเมืองโดดเดี่ยว กองทัพออสเตรียดูเหมือนจะหมดความสนใจในการบุกเมือง ไม่ได้เปิดฉากบุกมาเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์แล้ว

ด้วยแม่น้ำดานูบ เมืองนี้จึงไม่ขาดแคลนน้ำ แต่สิ่งของอื่นๆ ไม่สามารถหามาเพิ่มเติมได้ เนื่องจากขาดแคลนวัตถุดิบทางอุตสาหกรรม โรงงานจึงหยุดดำเนินการไปนานแล้ว

ผู้ว่างงานจำนวนมากต้องเผชิญกับราคาสินค้าที่สูงลิ่ว เศรษฐกิจของเมืองได้พังทลายลงแล้ว คนหนุ่มสาวที่แข็งแรงยังสามารถเข้าร่วมกองกำลังป้องกันชาติเพื่อหาเลี้ยงชีพได้ แต่คนแก่ คนอ่อนแอ คนป่วย และคนพิการก็สูญเสียแหล่งรายได้ไปโดยสิ้นเชิง

วินัยทหารของกองกำลังป้องกันชาติพังทลายลง ส่วนใหญ่เป็นเพราะทหารยังมีครอบครัวต้องเลี้ยงดู เงินเดือนที่รัฐบาลสาธารณรัฐฮังการีที่ยากจนจ่ายให้พวกเขานั้น ไม่เพียงพอที่จะเลี้ยงดูทั้งครอบครัวได้

เพื่อไม่ให้ครอบครัวอดอยาก พวกเขาจึงต้องไปปราบปราม ‘ผู้ต่อต้านการปฏิวัติ’ มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่จะสามารถยึดทรัพย์สินจากศัตรูได้เพียงพอที่จะเลี้ยงดูครอบครัวได้