บทที่ 50 รัฐสภาแฟรงก์เฟิร์ต

วันที่ 1 มีนาคม ปี 1848 ด้วยการริเริ่มของกลุ่มเสรีนิยมชนชั้นนายทุนแห่งบาเดินและเวือร์ทเทิมแบร์ค ได้มีการประชุมกลุ่มเสรีนิยมของรัฐต่างๆ ขึ้นที่ไฮเดลแบร์ก

มีผู้เข้าร่วมประชุมทั้งหมด 51 คน ส่วนใหญ่เป็นตัวแทนจากรัฐในเยอรมนีตอนใต้ ในจำนวนนี้มีชาวปรัสเซีย 4 คน และชาวออสเตรียเพียง 1 คนเท่านั้น

ที่ประชุมได้ผ่าน ‘ประกาศถึงประชาชนชาวเยอรมัน’ และตัดสินใจจัดตั้งคณะกรรมการ 7 คน เพื่อรับผิดชอบในการเตรียมการรัฐสภาเยอรมันเบื้องต้น (บรรพบุรุษของรัฐสภาแฟรงก์เฟิร์ต)

ไม่ต้องสงสัยเลยว่า การประชุมครั้งนี้สำหรับออสเตรียแล้ว ถือเป็นการถูกคนอื่นตัดสินใจแทน

ไม่ว่าคนอื่นจะมองอย่างไร ยังไงซะฟรานซ์ก็จะไม่ยอมรับความชอบธรรมของการประชุมครั้งนี้ ก่อนหน้านี้มัวแต่ยุ่งอยู่กับปัญหานานาชาติ ไม่ได้สนใจปัญหาเหล่านี้ ตอนนี้เมื่อวิกฤตภายในถูกควบคุมไว้ได้แล้ว ก็ถึงเวลาที่จะต้องเข้าไปแทรกแซงกิจการในภูมิภาคเยอรมันแล้ว

แตกต่างจากในประวัติศาสตร์ ชนชั้นนายทุนของออสเตรียได้รับความเสียหายอย่างหนัก คนที่เหลือก็กำลังตัวสั่นงันงกอยู่ข้างๆ กลัวว่าจะถูกรัฐบาลกำจัดทิ้งไปด้วย ในตอนนี้ใครจะกล้าออกมาสร้างความวุ่นวาย?

รัฐสภาแฟรงก์เฟิร์ตใกล้จะมาถึงแล้ว แต่ตัวแทนของออสเตรียกลับยังไม่ถูกเลือก ในทางกลับกัน กลุ่มผู้ต้องหาที่ถูกหมายจับกลับเตรียมที่จะเข้าร่วมการประชุมครั้งนี้

ฟรานซ์ไม่รู้เลยว่าพวกนายทุนคิดอะไรกันอยู่ ตั้งแต่แรกเรื่องนี้ก็ถูกกำหนดให้ล้มเหลวแล้ว หากไม่ได้รับการยอมรับจากรัฐบาลของประเทศต่างๆ จะมีความชอบธรรมได้อย่างไร?

“ท่านนายกรัฐมนตรี ท่านคิดอย่างไรกับการกระทำของพวกนายทุนในครั้งนี้?” ฟรานซ์ถาม

“ฝ่าบาท ผมคิดว่าไม่ต้องไปสนใจ การประชุมครั้งนี้แต่เดิมก็ไม่ชอบด้วยกฎหมาย เราเพียงแค่ไม่ยอมรับก็พอแล้ว!” นายกรัฐมนตรีเฟลิกซ์กล่าวอย่างใจเย็น

ในยุคนี้ ออสเตรียยังมีทุนที่แข็งแกร่ง ในบรรดารัฐต่างๆ ของเยอรมนี ตอนนี้กำลังของออสเตรียแข็งแกร่งที่สุด

ฟรานซ์ขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าเขาไม่พอใจกับคำตอบนี้ ในประวัติศาสตร์รัฐบาลออสเตรียก็ทำเช่นนี้เช่นกัน ผลที่ตามมานั้นร้ายแรงมาก รัฐสภาได้ผ่านข้อเสนอเรื่องเยอรมันน้อย และกีดกันออสเตรียออกไป

ในสายตาของฟรานซ์ การประชุมครั้งนี้ยังมีราชอาณาจักรปรัสเซียอยู่เบื้องหลัง มิฉะนั้นก็คงจะไม่กีดกันออสเตรียออกไปตั้งแต่แรก

“ท่านนายกรัฐมนตรี ท่านคิดเช่นนั้นจริงๆ หรือ? หากเราไม่เข้าไปแทรกแซง ฉันเดาว่าผลของการประชุมก็คือการสถาปนาจักรวรรดิเยอรมันน้อยที่กีดกันออสเตรียออกไป

ไม่ว่าการประชุมครั้งนี้จะชอบด้วยกฎหมายหรือไม่ก็ตาม แต่ผลกระทบที่เกิดขึ้นในหมู่ประชาชนนั้นไม่อาจปฏิเสธได้ บางทีในออสเตรียอาจจะยังไม่รู้สึกชัดเจนนัก

แต่ในพื้นที่อื่น ผลกระทบได้เริ่มแพร่กระจายออกไปแล้ว หากประชาชนยอมรับทฤษฎีชุดนี้ ก็จะเป็นการวางรากฐานให้ปรัสเซียสามารถรวมภูมิภาคดังกล่าวได้ในอนาคต” รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศ เมทเทอร์นิช กล่าวด้วยคิ้วขมวด

‘คนขับรถม้าแห่งยุโรป’ ไม่ได้ถูกเรียกมาโดยเปล่าประโยชน์ แม้ว่าเขาจะไม่คิดว่าภูมิภาคเยอรมันจะสามารถรวมเป็นหนึ่งได้ แต่เมทเทอร์นิชที่แสวงหาความสมดุลในยุโรปก็คัดค้านไม่ให้ใครก็ตามมารวมเยอรมนี

ตอนนี้กำลังของราชอาณาจักรปรัสเซียแข็งแกร่งมากแล้ว หากยังคงสร้างโอกาสให้พวกเขาต่อไป การผนวกภูมิภาคเยอรมนีตอนเหนือก็ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป

นี่เป็นภัยคุกคามที่ใหญ่หลวงสำหรับออสเตรีย ในประวัติศาสตร์ ช่วงเวลานี้เมทเทอร์นิชได้ออกจากวงการเมืองไปแล้ว สูญเสียสิทธิ์มีเสียง ไม่สามารถหยุดยั้งเรื่องทั้งหมดนี้ได้

ตอนนี้เขายังคงดำรงตำแหน่งรัฐมนตรีว่าการกระทรวงการต่างประเทศของออสเตรีย ในตอนนี้ย่อมต้องทำอะไรสักอย่าง การขัดขวางรัฐสภาแฟรงก์เฟิร์ตคือขั้นตอนแรก

นี่ก็เป็นวัตถุประสงค์ที่ฟรานซ์นำเขาเข้ามาในคณะรัฐมนตรี ในด้านการทูต ทั่วโลกมีเพียงไม่กี่คนที่สามารถเทียบกับเขาได้ แม้ว่า ระบบเวียนนา ที่เขาสร้างขึ้นจะล่มสลายไปแล้วก็ตาม

“ท่านเมทเทอร์นิช โปรดอย่ามาพูดจาให้ตื่นตระหนกที่นี่เลย ไอ้พวกนายทุนพวกนี้เป็นอะไรกัน ถึงจะสามารถเป็นตัวแทนของมติมหาชนได้?

รัฐบาลของประเทศต่างๆ จะไม่ยอมรับความชอบธรรมของพวกเขา รัฐสภาเยอรมันที่เรียกกันนี้ อำนาจก็คงไม่พ้นแฟรงก์เฟิร์ตหรอก!” เฟลิกซ์กล่าวโต้แย้งอย่างตรงไปตรงมา

“อย่าลืมอิทธิพลของนายทุนในหมู่ประชาชน พวกเขาสามารถควบคุมความคิดเห็นของสาธารณชนในภูมิภาคได้ผ่านหนังสือพิมพ์ในมือของพวกเขา เท่าที่ฉันรู้ รัฐบาลปรัสเซียก็ได้มีการติดต่อกับพวกเขาอย่างลับๆ

หากเงื่อนไขของทั้งสองฝ่ายบรรลุข้อตกลงกัน นายทุนก็จะสนับสนุนให้ราชอาณาจักรปรัสเซียรวมภูมิภาคเยอรมันน้อย เช่นนั้นแล้วเรากับราชอาณาจักรปรัสเซียก็จะต้องมีสงครามกันอย่างแน่นอน!” เมทเทอร์นิชกล่าวด้วยน้ำเสียงเกือบจะตะคอก

เมื่อเห็นทั้งสองคนทะเลาะกันจนหน้าดำหน้าแดง เกือบจะลงไม้ลงมือกันแล้ว ฟรานซ์จึงรีบตวาดว่า “เงียบกันให้หมด วันนี้ให้พวกท่านมาหารือกัน ไม่ใช่มาฟังพวกท่านทะเลาะกัน!”

ภายนอกฟรานซ์ดูโกรธมาก แต่ในใจกลับดีใจจนแทบจะบานเป็นดอกไม้ ไม่มีกษัตริย์องค์ใดอยากให้ข้าราชบริพารของตนเป็นปึกแผ่นเดียวกัน ยิ่งไปกว่านั้นตอนนี้ฟรานซ์ยังไม่ได้เป็นจักรพรรดิ

ในฐานะรัชทายาทผู้สำเร็จราชการ หากปล่อยให้คณะรัฐมนตรีรวมตัวกันเป็นปึกแผ่น ฟรานซ์ก็คงจะถูกลอยแพในไม่ช้า เพื่อความสมดุลทางอำนาจ เขาก็ไม่สามารถปล่อยให้สมาชิกคณะรัฐมนตรีรวมตัวกันได้

คนหนึ่งคืออดีตนายกรัฐมนตรีที่บริหารออสเตรียมานานกว่ายี่สิบปี อีกคนหนึ่งคือนายกรัฐมนตรีคนปัจจุบันที่แข็งกร้าว คนแข็งกร้าวสองคนเมื่อมีความเห็นทางการเมืองไม่ตรงกัน ย่อมต้องเกิดความขัดแย้งอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

“เอาล่ะ เพื่อความปลอดภัย ไม่ว่าจะเป็นแผนการร้ายของปรัสเซียหรือไม่ เราก็จะต้องทำลายการประชุมครั้งนี้ อย่างน้อยก็ต้องกดอิทธิพลของการประชุมให้อยู่ในระดับต่ำสุด

ทุกคนมีวิธีอะไรก็เสนอมาได้เลย เวลาของพวกเรามีค่ามาก การเสียเวลาทุกนาทีคือการก่ออาชญากรรม!”

ฟรานซ์ยังคงเอนเอียงไปทางเมทเทอร์นิช การสถาปนาจักรวรรดิเยอรมันน้อยในยุคหลัง สถานะของรัฐสภาแฟรงก์เฟิร์ตถูกขยายความสำคัญเกินจริง

มีผลกระทบมากน้อยเพียงใด คาดว่ามีเพียงผู้ที่เคยประสบด้วยตนเองเท่านั้นจึงจะรู้ ฟรานซ์ไม่ต้องการที่จะลองเสี่ยง สู้ทำลายมันทิ้งไปเสียดีกว่า

ยังไงซะเพราะความสัมพันธ์ของสหภาพศุลกากร อิทธิพลของออสเตรียในหมู่นายทุนในภูมิภาคเยอรมันก็มีจำกัด น้อยกว่าราชอาณาจักรปรัสเซียมาก การที่จะใช้การประชุมครั้งนี้เพื่อให้ได้มาซึ่งข้อตกลงที่เป็นประโยชน์ต่อฝ่ายตนเองนั้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นไปไม่ได้

“หรือว่าเราจะส่งคนไปเสนอให้จัดตั้งจักรวรรดิเยอรมันเหนือ-ใต้ หากเราให้คำมั่นสัญญากับรัฐต่างๆ ในเยอรมนีตอนใต้ว่าจะไม่แทรกแซงกิจการภายในของพวกเขา ความสำเร็จก็ยังสูงอยู่!” รัฐมนตรีว่าการกระทรวงการคลัง คาร์ล กล่าวอย่างลองเชิง

“ไม่มีประโยชน์ เราอาจจะมีโอกาสเกลี้ยกล่อมรัฐต่างๆ ในเยอรมนีตอนใต้ได้ แต่ในการประชุมของตัวแทนชนชั้นนายทุน ย่อมไม่มีทางผ่านได้อย่างแน่นอน!

ยิ่งไปกว่านั้น การที่จะเกลี้ยกล่อมพวกเขา เราต้องเสียสละมากเกินไป สุดท้ายก็ยังคงเป็นการรวมกันในนามเท่านั้น” เมทเทอร์นิชส่ายหน้ากล่าว

ฟรานซ์เริ่มสนใจ หากจัดตั้งจักรวรรดิสหพันธรัฐเยอรมนีตอนใต้ได้ ก็จะไม่มีเรื่องของปรัสเซียเข้ามาเกี่ยวข้องอีก เพราะความเชื่อทางศาสนา เยอรมนีเหนือและใต้จึงมีความแตกต่างกันอย่างชัดเจน

แม้จะเป็นเพียงการรวมกันในนาม ในความเป็นจริงทุกคนก็ยังคงดำเนินกิจการของตนเอง ก็ยังสามารถใช้เครื่องมือทางเศรษฐกิจแทรกซึมเข้าไป และค่อยๆ มีอิทธิพลต่อการเมืองของพวกเขาได้

น่าเสียดายที่ตอนนี้ยังไม่ถึงเวลา อย่างน้อยก็ต้องรอให้ออสเตรียจัดการกับความขัดแย้งภายในให้เรียบร้อยก่อน มิฉะนั้นพูดไปก็ไม่มีน้ำหนัก