บทนำ

มหาวิทยาลัยเป็นสิ่งที่ฉันคิดมาเสมอว่าเป็นสิ่งสำคัญ เป็นส่วนหนึ่งที่ใช้วัดคุณค่าและกำหนดอนาคตของคนเรา เราอยู่ในยุคที่คนมักจะถามว่าคุณจบจากมหาวิทยาลัยไหนก่อนจะถามนามสกุลด้วยซ้ำ ตั้งแต่เด็กฉันถูกปลูกฝังว่าต้องเตรียมตัวให้พร้อมสำหรับการเรียน มันกลายเป็นความหลงใหลที่ต้องอาศัยการเตรียมตัวอย่างมหาศาล ทุกวิชาที่ฉันเลือก ทุกงานที่ฉันทำตั้งแต่วันแรกในโรงเรียนมัธยมปลาย ล้วนมุ่งไปสู่การเข้ามหาวิทยาลัย

และไม่ใช่แค่ที่ไหนก็ได้ แม่ของฉันตั้งใจจะให้ฉันเข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยวอชิงตันเซ็นทรัล ซึ่งเป็นที่เดียวกับที่เธอเคยเรียน แม้เธอจะเรียนไม่จบก็ตาม

ในตอนนั้น ฉันไม่เคยรู้เลยว่าการไปมหาวิทยาลัยจะมีอะไรมากกว่าการแค่ไปเรียนเพื่อให้ได้ปริญญามา ไม่เคยคิดเลยว่าการเลือกวิชาเรียนสำหรับเทอมแรกจะดูเป็นเรื่องเล็กน้อยหลังจากนั้นแค่ไม่กี่เดือน ตอนนั้นฉันไร้เดียงสามาก และก็ยังเป็นอยู่บ้างในบางแง่ แต่ฉันก็ไม่สามารถจินตนาการได้เลยว่าอะไรจะเกิดขึ้นบ้าง

การได้เจอเพื่อนร่วมห้องในหอพักเป็นเรื่องที่น่าอึดอัดและตึงเครียดตั้งแต่ต้น และการได้เจอเพื่อนกลุ่มบ้าๆบอๆ ของเขายิ่งแล้วใหญ่ พวกเขาแตกต่างจากคนที่ฉันเคยรู้จักทั้งหมด ทำให้ฉันรู้สึกเกรงกลัวกับรูปลักษณ์ของพวกเขาและสับสนกับการที่พวกเขาดูไม่สนใจการวางแผนชีวิตอย่างสิ้นเชิงในไม่ช้าฉันก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของความวุ่นวายนั้น ฉันปล่อยให้ตัวเองตกหลุมพราง... นั่นแหละ คือตอนที่เขาได้เข้ามาอยู่ในหัวใจของฉัน

ตั้งแต่วันแรกที่พบกัน นารูโตะเปลี่ยนได้ชีวิตของฉันในแบบที่คอร์สติวเข้ามหาวิทยาลัยหรือชมรมอ่านหนังสือสำหรับวัยรุ่นไม่เคยทำได้ หนังที่ฉันเคยดูตอนวัยรุ่นกลายมาเป็นหนังชีวิตของฉัน และเรื่องราวที่ไร้สาระในหนังก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของความจริงในชีวิตฉัน

ถ้าฉันรู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ฉันจะทำในสิ่งที่แตกต่างออกไปไหม? ฉันไม่แน่ใจนัก ฉันอยากจะตอบได้ทันทีว่า "ใช่" แต่ก็ทำไม่ได้ บางครั้งฉันก็รู้สึกขอบคุณ หลงใหลในห้วงแห่งอารมณ์จนความคิดไม่แจ่มชัดและเห็นแค่เขาเท่านั้น แต่บางครั้งเมื่อนึกถึงความเจ็บปวดที่เขาสร้างขึ้น ความเจ็บปวดจากการสูญเสียตัวตนเก่าของฉัน ความวุ่นวายในช่วงเวลาที่รู้สึกเหมือนโลกกำลังจะถล่มลงมา คำตอบก็ไม่ได้ง่ายเหมือนที่เคยเป็น

สิ่งหนึ่งที่ฉันมั่นใจคือชีวิตและหัวใจของฉันจะไม่มีวันเหมือนเดิมอีกต่อไป หลังจากที่นารูโตะ อุซึมากิ ได้พังประตูเข้ามาในชีวิตฉันแล้ว