ตอนที่ 41 กินคนสามร้อย! กิโยตินหัวสุนัขแสดงเดช!

ตอนที่ 41 กินคนสามร้อย! กิโยตินหัวสุนัขแสดงเดช!

หน้าที่ของทุกคนคือปกป้องบ้านเมือง คุ้มครองประชาชน

ในสายตาของเขา แม้แต่ซูอวี่ที่เป็นผู้พิทักษ์ราตรีเช่นกัน แถมยังเป็นนักรบระดับสอง ก็ยังเป็นเป้าหมายที่เขาต้องปกป้อง

เพราะซูอวี่เล็กเกินไป หรือจะพูดให้ถูกก็คือยังเด็กเกินไป

ถ้ามีโอกาสรอด ต้องทิ้งไว้ให้คนหนุ่มสาว

ส่วนเขา จริงๆ แล้วเขาก็ไม่อยากตาย แต่ถ้าต้องมีใครตายคนหนึ่ง เขาเลือกที่จะตายเอง

ปัง!

ซอมบี้หลายตัวล้อมโจมตีเข้ามา ตีร่างของเขาจนกระเด็นออกไปโดยตรง

วินาทีต่อมา ซอมบี้เหล่านี้ก็พุ่งเข้าไป หมายจะกัด แล้วกลืนกินเขาให้กลายเป็นซอมบี้ตัวใหม่

แต่ตอนนั้นเอง ซูอวี่ก็ปรากฏตัวขึ้น ยืนอยู่ตรงหน้าผู้พิทักษ์ราตรีที่ถูกตีจนกระเด็นออกไป

“นายเพิ่งจะเข้าร่วมองค์กรผู้พิทักษ์ราตรี พลังยังอ่อนแออยู่ รีบหนีไปสิ!”

ผู้พิทักษ์ราตรีพูดอย่างร้อนรน แต่ในไม่ช้าเขาก็เบิกตากว้าง สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

“แยกดิน!”

ซูอวี่กระทืบเท้า พื้นก็แตกออกอย่างรวดเร็ว รอยแยกที่น่ากลัวแผ่ขยายออกไป ในชั่วพริบตาก็ปรากฏขึ้นใต้เท้าของพวกซอมบี้

ร่างของพวกมันก็พลันไม่มั่นคง ล้มลงไปคนละทิศคนละทาง

“เปิดขุนเขา!”

ร่างของซูอวี่พุ่งออกไป ปรากฏขึ้นตรงหน้าซอมบี้ทีละตัว มือเป็นดาบฟันลงไป

ไม่มีดาบ ก็ใช้ฝ่ามือแทนดาบแล้วกัน

ปัง! ปัง! ปัง!

ทุกครั้ง ซอมบี้หนึ่งตัวก็ล้มลงบนพื้น หัวแตก เห็นได้ชัดว่าตายสนิทแล้ว

อาจจะไม่ถึงห้าวินาทีด้วยซ้ำ ซอมบี้ทั้งหมดก็ล้มลงบนพื้น ถูกกำจัดจนหมดสิ้น

“นี่นายเป็นนักรบระดับสอง?” ผู้พิทักษ์ราตรีที่บาดเจ็บลุกขึ้นมา ดวงตาเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ รู้สึกว่าภาพนี้มันน่าเหลือเชื่อมาก

เขายังจำได้ว่าซูอวี่เพิ่งจะเข้าร่วมองค์กรผู้พิทักษ์ราตรีได้ไม่กี่วัน พลังบ่มเพาะก็แค่นักรบระดับสอง แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่านี่มันที่ไหนจะเป็นนักรบระดับสอง?

อย่างน้อยก็ต้องเป็นนักรบระดับเจ็ดแปดแล้ว

“นักรบระดับสอง? ผมไม่ใช่มานานแล้ว” ซูอวี่ยิ้มเบาๆ

“เก่งมาก” ในวินาทีนั้น ผู้พิทักษ์ราตรีคนนี้มองซูอวี่ รู้สึกว่าซูอวี่เก่งกาจอย่างยิ่ง แถมทั้งตัวยังแผ่รัศมีเหมือนกับผู้สูงส่ง

“เอาล่ะ ผมต้องไปช่วยคนอื่นที่ขอความช่วยเหลือแล้ว ที่นี่รบกวนคุณจัดการหน่อยนะครับ” ซูอวี่รีบพูดอย่างรวดเร็ว

ยังมีคนบางคนที่ถูกกัด พวกเขาตายไปแล้ว แต่ในไม่ช้าก็จะกลายเป็นซอมบี้ตัวใหม่

แต่พลังมีจำกัด แม้แต่ผู้พิทักษ์ราตรีธรรมดาคนหนึ่งก็จัดการได้อย่างง่ายดาย

ตูม!

ซูอวี่ออกแรงที่พื้นอย่างแรง ร่างก็พุ่งออกไปราวกับเสือดาว

…

“หืม?”

นอกที่ทำการของผู้พิทักษ์ราตรี หลินจื่อกำลังต่อสู้กับสัตว์ประหลาดตัวหนึ่ง

ทันใดนั้น นาฬิกาข้อมือของผู้พิทักษ์ราตรีของเธอก็สั่นขึ้นมา เธอฉวยโอกาสตอนที่กำลังป้องกันตัวอยู่ ก้มลงมอง

“ซูอวี่จัดการได้เร็วขนาดนี้เลยเหรอ?”

หลินจื่ออึ้งไปเล็กน้อย แล้วก็นึกขึ้นได้ “ซูอวี่เป็นราชันย์สงครามแล้ว จัดการกับอันตรายธรรมดาๆ ปัญหาไม่ใหญ่”

“ในเมื่อเป็นอย่างนี้ งั้นก็มอบหมายภารกิจให้ซูอวี่เพิ่มอีกหน่อยแล้วกัน”

พอคิดแบบนี้ หลินจื่อก็รีบกดที่นาฬิกาข้อมือ

แล้วก็ต่อสู้กับสัตว์ประหลาดต่อไป

ขณะเดียวกัน นาฬิกาข้อมือของผู้พิทักษ์ราตรีของซูอวี่ก็สั่น เวลาหายไป แทนที่ด้วยแผนที่

ลูกศรบนนั้นหมายถึงตัวเอง รอบๆ มีเครื่องหมายตกใจสีแดงมากมาย หมายถึงมีคนกำลังขอความช่วยเหลือ กำลังขอการสนับสนุน

“เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?”

ซูอวี่ก้มลงดู ในระยะสามกิโลเมตรก็มีเครื่องหมายตกใจสีแดงสิบกว่าอัน

ในระยะสามกิโลเมตรยังมีเยอะขนาดนี้ แล้วทั้งเมืองเทียนเหอจะมีกี่อัน!

นี่ถ้าบอกว่าไม่มีใครก่อเรื่อง ซูอวี่ก็ไม่เชื่อ

มันบังเอิญเกินไป

ทันใดนั้น ซูอวี่ก็หยุดฝีเท้า มองไปยังข้างหน้า

มิติแห่งหนึ่งปรากฏขึ้นทันที ร่างหนึ่งที่ใหญ่โตราวกับภูเขาก็เดินออกมา

เวลานี้แล้ว ยังมีคนขุดแผนที่สมบัติอยู่อีก

แถมยังขุดเจอสัตว์ประหลาดที่น่ากลัวขนาดนี้อีก

สัตว์ประหลาดเดินตัวตรง ดวงตาทั้งสองข้างใหญ่โตราวกับลูกโลก มือข้างหนึ่งก็ใหญ่เท่ากับรถยนต์

บนตัวของมันแผ่กลิ่นเหม็นที่น่ากลัวออกมา เหมือนกับว่าไม่ได้อาบน้ำมาหลายปีแล้ว

“ฮ่าๆ หลายปีแล้ว ในที่สุดฉันก็ออกมาได้แล้ว! วันนี้ต้องกินคนสามร้อย!”

สัตว์ประหลาดที่ใหญ่โตราวกับภูเขาเพิ่งจะเดินออกมาจากมิติ ก็รีบคว้าคนที่เพิ่งจะปล่อยเขาออกมาใส่ปาก เคี้ยวไม่หยุด

น้ำเลือดไหลลงมาจากมุมปาก

“อร่อย อร่อยจริงๆ ยังคงเป็นรสชาติที่คุ้นเคย” สัตว์ประหลาดพูดภาษามนุษย์ออกมา ดีใจอย่างยิ่ง

ซูอวี่เห็นภาพนี้แล้วก็รู้สึกว่าทั้งตัวสั่น

โกรธจนตัวสั่น!

บนโลกนี้ ยังมีสัตว์ประหลาดกินคน!

“คนอยู่ไหน! เตรียมกิโยตินหัวสุนัข!” ซูอวี่รู้ว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งมาก ไม่ใช่สิ่งที่ตัวเองจะสู้ได้ เขาจึงตะโกนเสียงดังกึกก้อง

เสียงดังกังวานออกไป ราวกับเสียงระฆัง ดังก้องไปทั่ว

ในชั่วพริบตา กิโยตินหัวสุนัขก็บินออกมา กลายเป็นเครื่องประหารขนาดใหญ่ พาดผ่านท้องฟ้า

ร่างสี่ร่างปรากฏขึ้น สองร่างในนั้นพุ่งไปยังสัตว์ประหลาด

“ไปให้พ้น!”

สัตว์ประหลาดโกรธจัด พลังอันน่ากลัวก็พุ่งออกมาเหมือนกับภูเขาถล่มทะเลทลาย

ตึกหลังหนึ่งก็ถล่มลงมาโดยตรง

แต่ในไม่ช้า มันก็ถูกร่างที่เป็นภาพลวงตาสองร่างกดไว้แล้วลากไปยังหน้ากิโยตินหัวสุนัข

“เปิด... เครื่องประหาร!” ซูอวี่ตะโกนเสียงกึกก้อง

ฉัวะ!

ใบมีดลงมา!

เลือดสาดกระจาย!

สัตว์ประหลาดที่ใหญ่โตราวกับภูเขา ถึงจะแข็งแกร่งไร้เทียมทาน แต่พอขึ้นกิโยตินหัวสุนัขแล้วก็มีแต่ต้องโดนตัดหัวเท่านั้น

ปัง!

ซากศพขนาดใหญ่ก็ตกลงบนพื้น กระตุกสองสามครั้งแล้วก็นิ่งไม่ไหวติง

ซูอวี่หายใจหอบเล็กน้อย ดูเหมือนจะเหนื่อยมาก

หลังจากพักอยู่ไม่กี่วินาที ซูอวี่ก็เดินทางไปยังจุดหมายที่ขอความช่วยเหลือต่อไป

คนยังไม่ทันจะไปถึง ซูอวี่ก็เห็นผู้คนวิ่งมาหาตัวเองอย่างหวาดกลัว

แม้กระทั่งข้างหน้าพวกเขาก็ยังมีผู้พิทักษ์ราตรีคนหนึ่งกำลังเปิดทางให้

ระหว่างทางมีรถยนต์ขวางทางอยู่ ผู้พิทักษ์ราตรีคนนั้นก็รีบเข้าไปผลักรถยนต์ไปข้างๆ

เห็นซูอวี่แล้ว ผู้พิทักษ์ราตรีคนนั้นก็อึ้งไปเล็กน้อย รีบตะโกนบอก “รีบหนีเร็ว มีคนขุดเจอทะเลสาบ น้ำกำลังมาแล้ว”

ซูอวี่เงยหน้าขึ้นมอง ข้างหน้ามีน้ำกำลังท่วมเข้ามาจริงๆ

ทั้งพื้นดินถูกท่วมไปหมด ไม่ต้องพูดถึงเลย แม้แต่ชั้นสามก็ยังถูกท่วม

ทะเลสาบนี้ไม่ใช่ทะเลสาบธรรมดา ถึงขนาดที่น้ำก็ไม่ใช่ธรรมดา

ถ้าไม่มีใครจัดการล่ะก็ ไม่ต้องพูดถึงว่าทั้งเมืองเทียนเหอจะถูกท่วมไปหมด อย่างน้อยก็ต้องทำให้มีคนตายและบาดเจ็บนับไม่ถ้วน

แต่จะแก้ไขยังไง?

เมื่อเผชิญกับภัยพิบัติแบบนี้ ซูอวี่ชั่วขณะหนึ่งก็ถึงกับจนปัญญา

“เสี่ยงดูแล้วกัน!” ซูอวี่ใจสั่น เพลิงเสวียนหวงที่อยู่ในสวรรค์ภายในก็สั่นเล็กน้อย กำลังจะบินออกไป ทันใดนั้นก็เห็นน้ำทั้งหมดก็ลอยขึ้นไปบนฟ้า หายเข้าไปในเมฆดำที่เต็มท้องฟ้า

“หืม? แกนี่มันเป็นเมฆดำที่มีความคิดจริงๆ” ซูอวี่เห็นภาพนี้แล้ว สีหน้าก็ดีใจขึ้นมาทันที

ใช้เพลิงเสวียนหวง เขาไม่แน่ใจว่าจะแก้ปัญหาได้ไหม ตอนนี้มีเมฆดำดูดน้ำทั้งหมดไปแล้ว ก็ดีไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว

เพียงสามห้านาที น้ำในทะเลสาบที่ถูกคนขุดออกมาก็ถูกดูดเข้าไปในเมฆดำทั้งหมด

“เชี่ย!”

“แกจะทำอะไร?”

ทันใดนั้น ซูอวี่ก็ตกใจจนหน้าซีดเผือด ร่างกายก็ถอยหลังไปอย่างรวดเร็ว

แต่ความเร็วของซูอวี่ก็ยังช้าไปนิดหน่อย เมฆดำที่เต็มท้องฟ้าก็หดตัวลงอย่างรวดเร็ว แล้วก็พุ่งเข้าไปในร่างกายของเขา

---