บทที่ 36 มุ่งหน้าสู่เมืองสวินเซียน

หมู่บ้านหยวนซี

หลี่หานขับมอไซค์ไปที่ทางเข้าหมู่บ้าน

เมื่อกลุ่มเด็กหมีเห็นหลี่หาน ก็ส่งเสียงร้องดังแล้ววิ่งไปหาหลี่หาน

เด็กหมีกลุ่มนี้กําลังรอหลี่หานกลับมาที่ทางเข้าหมู่บ้าน

หลี่หานเห็นดังนั้นก็หยุดมอเตอร์ไซค์

เขาหยิบขนมออกจากตะกร้าไม้ไผ่และยื่นให้เด็กๆ หมีที่ล้อมรอบตน

"เอาไปแบ่งกันกินนะ อย่าแย่งกันล่ะ!"

" ขอบคุณมาก! พี่หาน ”

เด็กๆต่างโห่ร้องด้วยความยินดี ไม่ลืมที่จะกล่าวขอบคุณหลี่หาน

"พี่หาน พี่กินไหม?" เด็กหมีถาม

"เอาล่าเถียวมาให้ฉันหนึ่งห่อสิ" หลี่หานกล่าว

*ล่าเถียว=นมแผ่นเผ็ดเสฉวน ขนมทานเล่นที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัวของจีน ผลิตจาก แผ่นแป้งหนึบๆ คลุกเคล้าด้วยซอสพริกเสฉวนสไตล์จีน เผ็ดอร่อย

ล่าเถียวอร่อยมาก

แต่ถ้ากินมันเยอะเกินไปจะไม่ดีต่อร่างกายนัก

"ได้สิ พี่หาน พี่กินนี่สิ ล่าเถียวรสนี้อร่อยที่สุด" เด็กหมีอีกคนส่งล่าเถียวให้หลี่หาน

หลี่หานรับมันมา ฉีกห่อและกัดมัน

ไม่เลวเลย!

"พี่หาน บ่ายนี้พวกเราจะเล่นอะไรดี?" เด็กหมีอีกคนถาม

หลายวันมานี้ หลี่หานเล่นกับเหล่าเด็กๆ ทุกบ่าย กลายเป็นหัวหน้าเด็กโข่งไปแล้ว

เด็กหมีเหล่านี้ชอบให้หลี่หานมาเล่นกับพวกเขา

หลี่หานคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะกล่าวว่า "เมื่อคืนฝนตกหนักมาก ไปหาเห็ดภูเขากันเถอะ ”

เห็ดภูเขาเป็นชื่อที่หลี่หานเรียกมัน

ชื่อจริงๆของมันคืออะไรน่ะเหรอ? หลี่หานก็ไม่รู้เช่นกัน

ดูคล้ายกับเห็ดแบนในตลาด รสชาติอร่อยมาก หลังจากฝนตกหนัก จะสามารถพบเห็นเห็ดภูเขาได้ง่ายมาก

"ดี! ไปหาเห็ดภูเขากัน "เด็กหมีต่างย่างกันพูด

......

เหิงเตี้ยน

"เหล่าหลัว ฉันถามคุณซูแล้ว คุณซูบอกว่าไม่สะดวกที่จะให้รายละเอียดการติดต่อกับหลี่หานเนื่องจากว่าเขาไม่อนุญาตน่ะ ถึงแม้ว่าเขาจะให้ที่อยู่มามันก็ไม่มีประโยชน์ หลี่หานดูเหมือนจะไม่มีความตั้งใจที่จะแต่งเพลงในเร็วๆนี้”

"เข้าใจแล้ว  แล้วที่อยู่ล่ะ? ฉันอยากไปเยี่ยมหลี่หานด้วยตัวเอง ”

"คุณซูไม่ได้ให้ที่อยู่ บอกว่าเธอเองไม่รู้ที่อยู่ของหลี่หานเช่นกัน"

"นี่..."

"เหล่าหลัว นักแต่งเพลงที่ยอดเยี่ยมในประเทศของเรามีมากมาย ไม่จําเป็นต้องไปหาหลี่หานหรอก นอกจากนี้หลี่หานเป็นเพียงนักเรียนที่เพิ่งจบการศึกษามาใหม่ๆ เพลงต่อไปอาจไม่อยู่ในระดับเดียวกันกับ 'จิ้งจอกขาวกับบัณฑิต' ก็ได้”

"เหล่าตู้ เห้อ ช่างเถอะ เรื่องเพลงประกอบละครฉันจะคิดหาวิธีใหม่ ”

หลัวเหิง ผู้กํากับละครโทรทัศน์ชื่อดัง

หลัวเหิงไม่ได้เบอร์ติดต่อและที่อยู่ของหลี่หาน ทําให้ลั่วเหิงรู้สึกหดหู่มาก

เขากําลังถ่ายทําละครโทรทัศน์และพอใจกับสคริปต์และนักแสดงมาก แต่กลับมาปวดหัวกับเพลงประกอบละคร

เพลงประกอบละครโทรทัศน์? มันมักจะสําคัญกว่าเพลงประกอบภาพยนตร์

มีนักแต่งเพลงที่ยอดเยี่ยมมากมายในประเทศจีนและทีมงานก็เชิญพวกเขามา

บางคนปฏิเสธอย่างสุภาพว่าเขาไม่เก่งในการแต่งเพลงประเภทละครโทรทัศน์

บางคนยอมรับคําเชิญ แต่ผลงานที่ได้มากลับทำให้ลั่วเหิงไม่พอใจอย่างมาก

เขาฝากความหวังไว้กับหลี่หาน

การที่หลี่หานสามารถแต่งเพลงประกอบที่สมบูรณ์แบบสําหรับ 'หูเซียนเจี๋ย' ได้ นั่นหมายความว่าเขามีพรสวรรค์มากในการแต่งเพลงประกอบสําหรับภาพยนตร์และโทรทัศน์

แม้ว่าจะเป็นเพียงนักเรียนที่เพิ่งจบการศึกษา แต่อัจฉริยะไม่เคยวัดจากอายุ

แน่นอนว่าลั่วเหิงรู้ว่าสิ่งที่ตู้เมิ่งฮุยพูดก็มีเหตุผล หากหลี่หานแต่งเพลงอีกครั้ง ก็ใช่ว่าจะมีมาตรฐานเทียบเท่ากับ 'จิ้งจอกขาวกับบัณฑิต'

แต่ก็มีโอกาสมากที่จะมีมาตรฐานเดียวกัน

หากไม่ลองก็มักจะเสียใจภายหลัง

อย่างไรก็ตามเขาไม่มีรายละเอียดการติดต่อและที่อยู่ของหลี่หานเลย

"ผู้กํากับหลัว จู่ๆ ฉันก็นึกขึ้นได้ หลี่หานกับหลี่หานผู้เขียนเรื่อง 'การแข่งขันระหว่างกระต่ายกับเต่า' เป็นคนเดียวกันรึเปล่า? "รองผู้กํากับเหลียงเฉิงกล่าว

"เสี่ยวเหลียง ทำไมจู่ๆนายถึงถามเรื่องนี้ล่ะ? ไม่น่าใช่คนเดียวกันหรอก "ลั่วเหิงกล่าว

เหลียงเฉิงกล่าวว่า "ถ้าพวกเขาเป็นคนเดียวกัน เราอาจเจอเขาได้"

หลัวเหิงกล่าวว่า "คุณหมายถึง คุณรู้จักที่อยู่ของหลี่หาน ผู้เขียนเรื่อง'การแข่งขันระหว่างกระต่ายกับเต่า' งั้นเหรอ?”

เหลียงเฉิงกล่าวว่า "ผมก็ไม่ทราบที่อยู่ที่แน่นอนเหมือนกัน แต่ในอินเตอร์เน็ตมีข่าวว่าเมืองที่หลี่หานขายผักชื่อเมืองสวินเซียน เนื่องจากเป็นเมือง มันไม่น่าจะใหญ่นัก ผักของหลี่หานมีชื่อเสียงมากในเมือง ฉันคิดว่าถ้าเราไปที่เมืองสวินเซียน พวกเราน่าจะสามารถสืบหาตําแหน่งของหลี่หานได้ ”

ดวงตาของลั่วเหิงเป็นประกาย

แต่คําถามที่สําคัญคือพวกเขาจะเป็นคนเดียวกันหรือเปล่า?

เหลียงเฉิงกล่าวว่า "ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน ความเป็นไปได้ที่จะเป็นคนเดียวกันนั้นน้อยมาก แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีเลย เราสามารถลองไปหาได้ อย่างมากก็ใช่เวลาเพียงไม่กี่วันเท่านั้น ”

ลั่วเหิงพยักหน้าช้าๆ ดูเหมือนเขาจะอยากลองจริงๆ

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ไม่มีทางอื่นที่จะติดต่อหลี่หานได้

แม้ว่าท้ะงสองคนจะไม่ใช่คนเดียวกัน แต่อย่างน้อยพวกเขาก็สามารถซื้อผักบางอย่างจากหลี่หานผู้เขียนเรื่อง 'การแข่งขันระหว่างกระต่ายกับเต่า' ได้

ไม่ใช่ว่าผักที่เขาขายมีรสชาติดีมากงั้นเหรอ? งั้นก็ลองซื้อมาชิมดู

เหลือเวลาไม่กี่วันแล้ว ไม่สามารถล่าช้าได้

ลั่วเหิงกล่าว "ได้ เสี่ยวเหลียง งั้นพวกเราไปเมืองสวินเซียนกัน จริงสิ เมืองนี้อยู่ไหน? ”

เหลียงเฉิงกล่าวว่า "ฉันลองตรวจสอบดูแล้วมันค่อนข้างไกล อยู่ในฝูหนานนู่นเลย”

หลัวเหิงกล่าว "มันไกลไปหน่อยแฮะ แต่ไม่เป็นไร" ”

......

หมู่บ้านหยวนซี

หลังจากรับประทานอาหารกลางวัน หลี่หานและเด็กๆก็ได้รวมตัวกัน

ดวงอาทิตย์ที่อยู่เหนือหัวทำให้อากาศค่อนข้างร้อน

แต่หลี่หานและเด็กหมีต่างไม่กลัวแดด

ทางทิศตะวันออกของหมู่บ้านเป็นหุบเขาที่ทอดยาวและลึกลงไปมีสัตว์ป่ามากมาย

หลี่หานและเด็กหมีไม่ได้เข้าไปในส่วนลึก พวกเขาแค่หาในเขตรอบนอกเท่านั้น

พอมาถึงทางตะวันออกของหมู่บ้าน มีที่ดินขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยถั่วลิสงข้าวโพดและพืชอื่น ๆ

ข้าวโพดบางส่วนสุกแล้ว สามารถงัดกลับไปต้มข้าวโพดอ่อนกินได้

แต่ถั่วลิสงยังไม่สามารถกินได้

ถัดจากที่ดินคือรอบนอกของหุบเขา

เป็นพื้นที่รกร้างที่เต็มไปด้วยวัชพืชและพุ่มไม้

ในป่ารกร้างแถวนี้ มีความเป็นไปได้ที่จะพบเจอกับเห็ดภูเขา

หลี่หานโบกมือให้เหล่าเด็กหมีแยกย้ายกันไปเลือกสถานที่เก็บเห็ด

หลี่หานเองก็พยายามหาเห็ดอย่างตั้งใจ บางทีการค้นหาอะไรบางอย่างจนเจอก็มอบความประหลาดใจมาให้

ความรู้สึกของความประหลาดใจนั้นเป็นสิ่งที่ดีเสมอ

ไม่นาน เขาก็พบกับเห็ดพุ่มใหญ่

มันน่าประหลาดใจจริงๆ

หลังจากดึงมันออกมา ดินตรงหน้าก็กลายเป็นหลุมเล็ก ๆ บนพื้น

หลี่หานถ่มน้ำลายใส่หลุมสามครั้ง

นี่เป็นคํากล่าวของคนในหมู่บ้านว่าหลังจากทําเช่นนี้ เห็ดภูเขาชุดใหม่จะงอกขึ้นมา

คราวหน้าที่มาเก็บก็สามารถมาเก็บที่เดิมได้

แน่นอนว่านี่เป็นเพียงคําพูดปากต่อปากเท่านั้น แต่การทำตามก็ไม่ได้เสียหายอะไร

เด็กหมียังคงเก็บเห็ดอย่างขะมักเขม้น

นี่คืออาหารสดจากธรรมชาติ

หนึ่งชั่วโมงต่อมา หลี่หานนําเหล่าเด็กหมี่เด็กโข่งออกจากป่า

ในเวลานี้ รอบๆตัวหลี่หานเต็มไปด้วยเห็ดภูเขาที่เก็บมา