บทที่ 15 แล้วเจอกันปีหน้า

วันที่ 25 มิถุนายน

เมืองหังเฉิง ตึกตงเซี่ย

สถานที่จัดงานแสดงสินค้าแบรนด์ของตกแต่งบ้าน

นักท่องเที่ยวหรือผู้ซื้อที่เตรียมจะตกแต่งบ้านนับไม่ถ้วนต่างยิ้มพลางสแกนตั๋วเข้างาน ในแถวยาวเหยียดมีสตรีมเมอร์สองสามคนถืออุปกรณ์ถ่ายทำด้ามยาวกำลังหัวเราะคิกคัก

“พี่น้องทุกคน! ที่อยู่ข้างหลังฉันนี่ก็คืองานแสดงสินค้าของตกแต่งบ้านที่ใหญ่ที่สุดในประเทศจีน! การโปรโมตอย่างเป็นทางการครั้งนี้ ไม่ได้มีแค่ 37 แบรนด์ดังจากต่างประเทศ แต่ประเทศเราเองก็มีถึง 128 แบรนด์ ไม่แน่ว่าอีกเดี๋ยวทุกคนอาจจะได้เห็นแบรนด์ที่คุ้นเคยกันดี ที่เราเห็นบ่อยๆ ในชีวิตประจำวันก็ได้”

“กรุณาแสดงตั๋วด้วยครับ” พนักงานในชุดสูทผูกเนคไทกล่าวเสียงเบา สตรีมเมอร์ยิ้มก่อนจะยื่นตั๋วของตัวเองออกไป พลางไม่ลืมที่จะหันมาพูดกับกล้อง

“ฉันไม่พูดพร่ำทำเพลงแล้ว! ทุกคนตามฉันเข้าไปดูงานแสดงสินค้าของตกแต่งบ้านนี้กันเลย!”

เมื่อกล้องเคลื่อนเข้าไป ประตูหมุนก็ไม่บดบังภาพภายในอีกต่อไป พื้นที่กว้างขวางปรากฏสู่สายตาทุกคนในทันที

“ว้าว!”

ฝูงปลาที่แหวกว่ายราวกับริบบิ้น ประกายดาวที่ร่วงหล่นจากเพดานส่องสว่างไปทั่วทั้งงาน โคมไฟรูปปลานับพันตัวที่ใสราวกับคริสตัลเปล่งแสงเรืองรองจางๆ ราวกับอยู่ในโลกใต้ทะเล

โคมไฟรูปแมงกะพรุนที่เข้าชุดกันก็เปล่งประกายหลากสีสัน

และบนพื้นซึ่งถูกครอบงำด้วยแสงไฟ กลับมีโซฟาที่เบ่งบานราวกับดอกไม้ โครงสร้างคล้ายปะการัง

นี่คือแบรนด์โคมไฟชื่อดัง!

เจียไฉ่

“สวยจังเลย!”

“ปลาตัวนี้เท่มาก ฉันก็อยากติดที่บ้านสักตัว!”

“สตรีมเมอร์เข้าไปดูใกล้ๆ หน่อย ให้ฉันดูรายละเอียดหน่อยสิ!”

ห้องไลฟ์สดที่มีผู้ชมออนไลน์สูงถึง 5,000 คน ทุกๆ วินาทีคอมเมนต์จะถูกแทนที่ด้วยคอมเมนต์ใหม่ สตรีมเมอร์มองดูจำนวนยอดไลก์ที่เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็วจนยิ้มไม่หุบ รีบเข้าไปใกล้โคมไฟเพื่อถ่ายวิดีโออย่างตั้งใจ

ขณะเดียวกัน

ทางเข้าพนักงาน ซ่งเจียงเดินตามพนักงานคนหนึ่ง พลางฟังคำตำหนิของอีกฝ่าย

“บริษัทของคุณเป็นอะไรไป! บริษัทเฟอร์นิเจอร์อื่นเขามาถึงกันตั้งนานแล้ว จัดของเสร็จหมดแล้ว มีแต่บริษัทเล็กๆ ของคุณนี่แหละ มาสายสุดแล้วยังไม่เอาอะไรมาเลย!”

ซ่งเจียงพยักหน้าอย่างนอบน้อม

แต่ในใจกลับบ่นพึมพำ

ถ้าบอกฉันล่วงหน้าสักคำว่านี่เป็นตั๋วสำหรับจัดแสดงบูธ ฉันก็คงไม่มามือเปล่าหรอก!

คนที่ฉันด่าอยู่น่ะคือแกเลย! หวงโป๋ฮั่น!!

ซ่งเจียงที่รู้สึกว่าตัวเองถูกเพื่อนร่วมทีมทรยศ ยังฝืนรักษารอยยิ้มเอาไว้อ่อนน้อมไว้ จนกระทั่งถูกพนักงานนำทางไปยังมุมที่ห่างไกลที่สุดบนชั้น 3

“นี่คือพื้นที่ของคุณ รีบจัดการซะ ก่อนที่นักท่องเที่ยวจะขึ้นมาถึงชั้นสาม!”

“ครับๆๆ ขอบคุณครับคนสวย”

เมื่อพนักงานสาวบิดเอวเดินจากไป พื้นที่ว่างแห่งนี้ก็เหลือเพียงซ่งเจียงคนเดียว แต่ละบูธถูกแบ่งอย่างชัดเจน มีเทปกาวสีน้ำเงินขีดแบ่งไว้บนพื้นอย่างเด่นชัด

ซ่งเจียงประเมินขนาดคร่าวๆ น่าจะประมาณครึ่งห้องเรียน จะว่าใหญ่ก็ไม่ใหญ่ จะว่าเล็กก็ไม่เชิง อย่างน้อยสำหรับเขาในตอนนี้ มันใหญ่มากพอที่จะนอนเหยียดยาวได้เลย

“แล้วจะให้ฉันทำยังไงล่ะเนี่ย?” ซ่งเจียงมองพื้นที่สิบกว่าตารางเมตรอย่างปวดหัว เขายืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แล้วตัดสินใจออกไปเดินเล่น

ตอนนี้จะโทรให้ที่โรงงานส่งของมาก็ดูจะไม่ใช่เรื่องจริงจังเท่าไหร่

เมืองหังเฉิงอยู่ห่างจากเยียนจิง 380 กิโลเมตร ขับรถก็ต้องใช้เวลา 4 ชั่วโมงครึ่ง ไม่ต้องพูดถึงสินค้าอย่างที่นอนที่ต้องใช้รถบรรทุกขนส่ง คงจะยิ่งเสียเวลาเข้าไปใหญ่

มีเวลามานั่งรอเสียเปล่า สู้เอาไปเดินชมงานดีกว่า

“ว่าไปแล้ว งานแสดงสินค้านี้ใหญ่จริงๆ นะ!” ซ่งเจียงอดไม่ได้ที่จะเปรียบเทียบพื้นที่จัดแสดงของแต่ละแบรนด์ พบว่าขนาดของแต่ละแบรนด์แตกต่างกันราวฟ้ากับเหว ยิ่งแบรนด์ดัง พื้นที่จัดแสดงก็ยิ่งใหญ่

เขาเดินผ่านบูธของไฮเออร์ มีเครื่องปรับอากาศและตู้เย็นหลากหลายรุ่น ข้างๆ ยังมีพนักงานคอยอธิบายให้ฟังสดๆ นักท่องเที่ยวต่างร้องอุทานเป็นระยะ พยักหน้าอย่างพึงพอใจ หรือไม่ก็ยกโทรศัพท์ขึ้นมาจ่ายเงินทันที!

ที่นี่!

แบรนด์เล็กๆ นับไม่ถ้วนต่างพยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของงานเลี้ยงฉลองนี้ เพียงเพราะที่นี่สามารถดึงดูดลูกค้าและชื่อเสียงได้นับไม่ถ้วน!

พนักงานฝ่ายจัดซื้อและสำรวจตลาดของบริษัทต่างๆ ถือรายการใบเสนอราคามาเปรียบเทียบ ยังมีเจ้าของโรงงานที่เข้ามาสอบถามความร่วมมืออย่างประจบประแจง

“เครื่องกรองน้ำอัจฉริยะแบบครบวงจร! ที่งานนี้ราคาเพียง 699! ที่ร้านค้าทางการ 899 มาก่อนได้สิทธิ์ก่อน!”

“กระเบื้องปูพื้นลายเกล็ดน้ำแข็งใสพิเศษ ฝังชิปเซ็นเซอร์แรงโน้มถ่วงในตัว ให้คุณสัมผัสประสบการณ์สว่างทุกย่างก้าว ไม่ต้องกังวลเรื่องการเข้าห้องน้ำตอนกลางคืนอีกต่อไป”

“ฮวาเอ่อร์จือ ความสุนทรีย์สำหรับชนชั้นสูงเท่านั้น”

เสียงประกาศโฆษณาที่ขยายใหญ่ดังไปทั่วทุกหนแห่ง ซ่งเจียงสังเกตว่าแบรนด์เล็กๆ ที่ไม่เคยเห็นมาก่อนตะโกนเรียกลูกค้าอย่างขยันขันแข็งที่สุด ในขณะที่แบรนด์ที่คุ้นเคยกันดีกลับพูดเพียงประโยคเบาๆ

แม้แต่คำแนะนำส่วนใหญ่ก็ไม่เกี่ยวกับตัวผลิตภัณฑ์ด้วยซ้ำ!

ถึงกระนั้น บูธของพวกเขาก็ยังคงแน่นขนัด!!

นักท่องเที่ยวจำนวนนับไม่ถ้วนหลั่งไหลเข้าไป

พวกเขามีความมั่นใจเต็มเปี่ยม แค่ให้คุณเห็นเครื่องหมายการค้า ก็จะเลือกสินค้าของพวกเขาก่อนเป็นอันดับแรก!

นี่คือสงครามการค้าที่บริสุทธิ์ที่สุด!!

เป็นสถานที่ที่แสดงหมัดเด็ดกันอย่างแท้จริง!

นักท่องเที่ยวจะเป็นคนบอกเองว่าใครได้รับความนิยมมากกว่ากัน!

ซ่งเจียงมองดูกลุ่มคนที่เดินไปมา พลันนึกถึงบูธที่ว่างเปล่าของตัวเอง สักวันหนึ่งเขาจะทำให้ที่นั่นเต็มไปด้วยผู้คน!

เมื่อคิดได้ดังนั้น เขาก็ไม่ลังเลอีกต่อไป เบียดเสียดผู้คนเดินไปข้างหน้า

“เฮ้!! ขอแอร์เครื่องหนึ่ง!!”

“มีเครื่องซักผ้าด้วยเหรอ? เอาเครื่องซักผ้าด้วย!!”

ซ่งเจียงหยิบบัตรธนาคารออกมา รูดกับเครื่องรูดบัตรโดยตรง

“ชำระเงินเรียบร้อยแล้วค่ะ”

“ชำระเงินเรียบร้อยแล้วค่ะ”

เสียงแจ้งเตือนที่ชัดเจน พนักงานขายมีรอยยิ้มที่จริงใจยิ่งขึ้น “คุณต้องการอะไรเพิ่มเติมอีกไหมครับ?”

“คุณอธิบายให้ผมฟังหน่อยสิ ว่าเครื่องนี้ดีกว่าของเจ้าอื่นยังไง!” ดวงตาที่เปล่งประกายเต็มไปด้วยความปรารถนา

พนักงานขายชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มอย่างมั่นใจ แล้วเปิดคู่มือ “เชิญดูนี่ครับ!”

“เครื่องซักผ้า รุ่น 5.1 ใช้เทคโนโลยีเกลียวหมุนสองทิศทาง เครื่องซักผ้าแบบถังหมุนทั่วไปในท้องตลาดจะใช้สายพานลดความเร็วในการหมุนเกลียว…”

เสียงพูดที่ไม่หยุดหย่อน พนักงานขายเปรียบเทียบกับภาพที่พิมพ์ในคู่มือ อธิบายทีละคำอย่างชัดเจน

ซ่งเจียงฟังเพียงไม่กี่ประโยคก็เข้าใจหลักการ

“ผมจะอธิบายเรื่องแอร์รุ่นใหม่ให้คุณฟังต่อนะครับ…”

อีกสิบกว่านาทีผ่านไป พนักงานขายเริ่มคอแห้ง เขาบิดขวดน้ำแร่ดื่มไปอึกหนึ่ง แล้วก็ได้ยินเสียงชื่นชม

“คุณเก่งจริงๆ!”

พนักงานขายที่ไม่ค่อยได้รับคำชมอดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้างขึ้น น้ำเสียงจริงใจยิ่งขึ้น “นี่เป็นพื้นฐานอยู่แล้วครับ คุณอยากทราบอะไรเพิ่มเติมอีกไหมครับ?”

“ผมอยากทราบว่า คุณมีความคิดที่จะย้ายงานบ้างไหม?”

“ห๊ะ?”

ซ่งเจียงหยิบนามบัตรออกมาจากกระเป๋าอย่างจริงจังแล้วยื่นให้เขา “ถ้ามีก็โทรมาหาผมนะ”

“เอ่อ…ครับ?” พนักงานขายที่สวมแว่นตามองนามบัตรบางๆ ในมือ บนนั้นเขียนไว้อย่างเรียบง่าย

ซ่งเจียง ซีอีโอเถิงเซิ่ง

เบอร์โทร 13******

เป็นชื่อที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน พนักงานขายยัดนามบัตรใส่กระเป๋า แล้วมองลูกค้าหนุ่มตรงหน้าทิ้งที่อยู่สำหรับจัดส่งไว้ ก่อนจะโบกมือลาจากไป

ลูกค้าแปลกๆ

เขามองแผ่นหลังของซ่งเจียงที่เดินจากไป ก่อนจะหันไปบริการลูกค้าคนต่อไป

“สวัสดีครับ มีอะไรให้ช่วยไหมครับ?”

เสียงพูดคุยเบาๆ พร้อมกับการสนทนาอย่างจริงจัง ซ่งเจียงกลมกลืนไปกับนักท่องเที่ยวจำนวนมาก เขานอนบนโซฟาสัมผัสความนุ่มของหนัง เขายืนอยู่หน้าตู้ขายของอัตโนมัติอย่างใจจดใจจ่อ เขานั่งยองๆ ชื่นชมความชาญฉลาดของเก้าอี้พับ

“แบรนด์ของเรามุ่งมั่นในนวัตกรรม ผสมผสานองค์ประกอบที่ทันสมัยที่สุด…”

“วิศวกรรมที่ยอดเยี่ยมมุ่งมั่นที่จะเข้ากับสรีระของมนุษย์ เพื่อสร้างเก้าอี้ที่สบายที่สุด! ไม่เพียงแต่ทำให้ร่างกายสบาย แต่ยังช่วยบรรเทาโรคภัยไข้เจ็บ!”

“เหม่ยโป๋เอ่อร์นำอากาศที่สดชื่นที่สุดเข้าสู่ทุกครัวเรือน แม้จะอยู่ในเมืองก็สามารถสัมผัสได้ถึงความหอมราวกับอยู่ทุ่งหญ้า!”

สโลแกนโฆษณานับไม่ถ้วน แบรนด์ของตกแต่งบ้านนับพันนับหมื่น

นี่คือรูปแบบของอุตสาหกรรมที่จับต้องได้

ซ่งเจียงยืนอยู่บนชั้นสาม มองลงไปยังบริษัทจำนวนมากเบื้องล่าง

เทคโนโลยีใหม่ จับจุดอ่อนของลูกค้า กระแส ความใส่ใจสุขภาพ

ทั้งหมดนี้ร่วมกันวาดภาพแผนที่ขึ้นมา!

เขาเหมือนจะรู้แล้วว่า

เส้นทางที่เถิงเซิ่งจะเดินคืออะไร!

มันจะต้องยืนอยู่บนจุดสูงสุดของเทคโนโลยี ก้าวหน้าอย่างไม่หยุดยั้ง มันจะต้องตอบสนองความต้องการของลูกค้า ออกแบบมาเพื่อลูกค้าโดยเฉพาะ มันจะต้องกุมกระแสของยุคสมัยไว้ ไม่เคยหยุดนิ่ง!

โรงงานในฐานะที่เป็นส่วนล่างสุดของห่วงโซ่อุปทาน ถูกขูดรีดชั้นแล้วชั้นเล่า แต่ปฏิเสธไม่ได้เลยว่ามันคือผู้สร้างเศรษฐกิจที่แท้จริง เปรียบดั่งหัวใจที่ทำงานไม่หยุดหย่อน สูบฉีดเลือดไปยังอวัยวะต่างๆ

“สิ่งที่ฉันต้องการสร้างคือหัวใจของโลก”

วันที่ 25 มิถุนายน ณ มุมหนึ่งที่ห่างไกลบนชั้นสามของงานแสดงสินค้าแบรนด์ของตกแต่งบ้าน กระดาษสะอาดแผ่นหนึ่งวางอยู่บนพื้น มีเพียงประโยคเดียวที่เขียนไว้

“แล้วเจอกันปีหน้า!”