บทที่ 87 การวางแผนสำหรับบริษัทประกันภัย! [ฟรี]

“เราได้สิทธิ์ควบคุมบริษัทประกันภัยอิ๋งเคอมาแล้ว แค่ประกาศคำเสนอซื้อหุ้นเพื่อเพิกถอนหลักทรัพย์ออกจากตลาดก็พอ คุณถังครับ คุณเป็นผู้เชี่ยวชาญในอุตสาหกรรมประกันภัย ต่อไปมีแนวทางการดำเนินงานอย่างไรบ้างครับ”

อันซินนั่งอยู่บนโซฟาในห้องทำงานประธานของหยวนฟางไฟแนนเชียลกรุ๊ป พลางมองไปที่ถังตงแล้วถามด้วยรอยยิ้ม

ขณะนี้เป็นเวลาห้าชั่วโมงกว่าแล้วหลังจากที่เขาจับมือตกลงกับหลี่เจ๋อข่าย ในช่วงห้าชั่วโมงที่ผ่านมา ทั้งสองฝ่ายได้ร่างและลงนามในสัญญาที่เกี่ยวข้องโดยได้รับความช่วยเหลือจากทนายความ หลังจากนั้น หยวนฟางไฟแนนเชียลก็ได้ชำระเงิน 1,757 ล้านดอลลาร์ฮ่องกง และกลายเป็นผู้ถือหุ้นที่มีอำนาจควบคุมของบริษัทประกันภัยอิ๋งเคออย่างเป็นทางการ

ถังตงคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วพูดอย่างลังเลเล็กน้อยว่า “ประธานอันครับ พูดตามตรง ความเห็นของผมเกี่ยวกับอุตสาหกรรมประกันภัยอาจจะแตกต่างจากแนวทางหลักในปัจจุบันอยู่บ้างครับ!”

หวังหมิงที่นั่งอยู่ข้างๆ ถังตงหัวเราะลั่น “อันซิน ความเห็นของถังตงอาจจะดูหัวรุนแรงไปหน่อย แต่ก็น่าจะถูกใจนายนะ”

“โอ้”

อันซินรู้สึกสงสัยขึ้นมาเล็กน้อย แล้วหันไปมองถังตง “คุณถังครับ ลองเล่าให้ฟังหน่อย การรับฟังความเห็นที่หลากหลายย่อมทำให้เรามองเห็นภาพได้ชัดเจนขึ้นนี่ครับ!”

ถังตงได้ยินดังนั้นก็พยักหน้า หลังจากเรียบเรียงความคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เริ่มพูดว่า “ประธานอันครับ ผมคิดว่าอุตสาหกรรมประกันภัยในปัจจุบันยังอนุรักษ์นิยมเกินไปหน่อย ตอนนี้บริษัทประกันภัยส่วนใหญ่จะอาศัยนักคณิตศาสตร์ประกันภัยในการสร้างแบบจำลองโดยอิงจากข้อมูลในอดีต แล้วทำกำไรจากส่วนต่างของค่าใช้จ่ายในการดำเนินงาน (กำไรจากการบริหารค่าใช้จ่าย) และส่วนต่างของอัตรามรณะ (กำไรจากอัตรามรณะ)

แน่นอนว่า จริงๆ แล้วก็มีบริษัทประกันภัยบางแห่งที่ตระหนักว่านอกจากสองอย่างนี้แล้ว ยังสามารถนำเบี้ยประกันไปลงทุนเพื่อทำเงิน ทำกำไรจากส่วนต่างของอัตราดอกเบี้ย (ส่วนต่างอัตราดอกเบี้ย) ได้อีกด้วย

แต่เราจะก้าวไปอีกขั้นได้ไหมครับ

ทำไมบริษัทประกันภัยถึงจะดำเนินงานในรูปแบบของธนาคาร บริษัทจัดการกองทุน หรือบริษัทลงทุนในหุ้นนอกตลาดไม่ได้ล่ะครับ

จริงๆ แล้วเราไม่จำเป็นต้องจำกัดตัวเองอยู่ในอุตสาหกรรมประกันภัยเลย”

เจอคนเก่งแล้ว!

อันซินตาเป็นประกายขึ้นมาทันที!

ความคิดของถังตงก็คือรูปแบบการพัฒนาของอุตสาหกรรมประกันภัยในอนาคตนั่นเอง!

ขอแค่มีใบอนุญาตประกอบธุรกิจประกันภัย ก็สามารถทำธุรกิจของธนาคาร กองทุนส่วนบุคคล และกองทุนรวมได้ทั้งหมด!

“แปะ แปะ แปะ!”

หลังจากที่ถังตงพูดจบ อันซินก็ปรบมือแสดงความเห็นด้วยทันที แล้วพูดด้วยรอยยิ้มว่า “คุณถังครับ ความคิดของคุณตรงกับผมเลย ดูเหมือนว่าผมจะไม่ต้องกังวลเรื่องอนาคตของบริษัทประกันภัยแล้ว!”

ถังตงยิ้มเล็กน้อย แล้วส่ายหน้ากล่าวว่า “ประธานอันครับ ความคิดก็เป็นเพียงความคิด หากจะนำไปปฏิบัติจริง ไม่เพียงแต่ต้องใช้เวลา กำลังคน การดึงดูดบุคลากร และการลงทุน แต่ยังต้องการการสนับสนุนอย่างเต็มที่จากท่านด้วยครับ!”

“ไม่มีปัญหา!”

เมื่อเจอรูปแบบการพัฒนาที่เหมาะสมแล้ว อันซินก็ไม่ลังเลที่จะสนับสนุน “คุณถังครับ เล่าแผนการต่อไปของคุณให้ฟังหน่อย”

ถังตงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วค่อยๆ พูดว่า “ประธานอันครับ สำหรับบริษัทประกันภัยอิ๋งเคอ ไม่สิ ควรจะเรียกว่าบริษัทประกันภัยหยวนฟาง สำหรับบริษัทประกันภัยหยวนฟางในอนาคต ผมมีแผนอยู่สามข้อครับ

ข้อแรก เพิกถอนหลักทรัพย์ออกจากตลาด

ภารกิจนี้จะมอบหมายให้ประธานหวังเป็นผู้รับผิดชอบหลัก ผมจะคอยช่วยเหลือประธานหวัง แต่หวังว่าจะทำให้เสร็จเร็วที่สุด เพื่อไม่ให้กระทบต่อแผนการในอนาคต

ข้อสอง ประเมินและปรับเปลี่ยนคณะผู้บริหารของบริษัทประกันภัยอิ๋งเคอ

การที่บริษัทประกันภัยอิ๋งเคอดำเนินงานมาถึงจุดนี้ได้ จะต้องมีคนรับผิดชอบ คณะผู้บริหารจะต้องได้รับการประเมินใหม่ คนที่ไม่ตรงตามข้อกำหนดของเราหรือไม่ผ่านเกณฑ์ควรถูกปลดออกทันที

ข้อสาม เปลี่ยนผลิตภัณฑ์ประกันภัยหลัก

ผลิตภัณฑ์ประกันภัยหลักของบริษัทประกันภัยอิ๋งเคอในอดีตคือประกันโรคร้ายแรงและประกันสุขภาพ แต่แผนต่อไปของผมคือเน้นที่ประกันออมทรัพย์แบบมีเงินปันผลและประกันชีวิต ส่วนประกันโรคร้ายแรง ประกันสุขภาพ และประกันวินาศภัยอื่นๆ จะเป็นผลิตภัณฑ์เสริม”

หลังจากฟังแผนสามข้อสำหรับบริษัทประกันภัยหยวนฟางของถังตงอย่างเงียบๆ อันซินก็คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วค่อยๆ พูดว่า “คุณถังครับ ข้อแรกกับข้อสองทำตามที่คุณว่าได้เลย

แต่ข้อสาม เราควรมองให้กว้างขึ้นอีกหน่อย หยวนฟางไฟแนนเชียลไม่ขาดแคลนเงินทุน เราสามารถผลักดันผลิตภัณฑ์ประกันทุกประเภทไปพร้อมกันได้เลย ให้มันเบ่งบานไปทั่วทุกด้าน!

แน่นอนว่า ผมก็เห็นด้วยกับการใช้ประกันออมทรัพย์แบบมีเงินปันผลและประกันชีวิตเป็นผลิตภัณฑ์หลัก โดยให้ความสำคัญกับการส่งเสริมการขายมากกว่าเล็กน้อย”

ถังตงได้ยินดังนั้นก็ตอบอย่างฉะฉานทันที “ประธานอันครับ ไม่มีปัญหา ผมจะปฏิบัติตามคำสั่งของท่านอย่างเคร่งครัด!”

“ดีมาก!”

อันซินพยักหน้าอย่างพอใจ แล้วลุกขึ้นยืนจับมือกับหวังหมิงและถังตง พลางกล่าวด้วยรอยยิ้มว่า “งั้นบริษัทประกันภัยหยวนฟางก็ฝากไว้กับคุณถังนะครับ หวังว่าคุณถังจะทำให้ผมประหลาดใจได้!”

ถังตงจับมือขวาของอันซินไว้อย่างแน่นหนา แล้วกล่าวคำมั่นสัญญาว่า “ประธานอันครับ วางใจได้เลย ตราบใดที่กลุ่มบริษัทให้การสนับสนุนอย่างเพียงพอ ในปีหน้า ผมจะผลักดันให้บริษัทประกันภัยหยวนฟางขึ้นเป็นหนึ่งในสิบบริษัทประกันภัยชั้นนำของฮ่องกงให้ได้ครับ!”

อันซินหัวเราะลั่น “ถ้าอย่างนั้น ผมจะรอดูนะครับ! เอาล่ะ ผมไม่รบกวนพวกคุณสองคนแล้ว ไปทำงานกันเถอะ!”

หวังหมิงและถังตงได้ยินก็พยักหน้า แล้วกล่าวลาอย่างสุภาพ ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานประธานไป

อันซินมองนาฬิกา: 16:32 น.! เขาคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาโทรหาหลี่หง

“ฮัลโหล อันซิน มีอะไรเหรอ”

เมื่อได้ยินเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัยของหลี่หง อันซินก็ยิ้มแล้วตอบว่า “หงหง ผมทำงานเสร็จแล้ว เราไปเดทกันสองต่อสองดีไหม”

“หา แต่ตอนนี้เพิ่งจะสี่โมงครึ่ง ยังไม่ถึงเวลาเลิกงานเลยนะ!”

“ในฐานะเจ้านาย ผมอนุญาตให้คุณเลิกงานก่อนได้ เป็นไง ประทับใจไหม”

“ใช้อำนาจในทางมิชอบ! ใครๆ ก็รู้ว่าคุณคิดอะไรอยู่!”

“ฮ่าๆๆ แล้วคุณจะไปไหมล่ะ ถ้าไม่ไปผมจะได้ไปชวนคนอื่น”

“ไม่ได้! ฉันไป! คุณอยู่ที่ไหน”

เด็กน้อยเอ๋ย ยังจะจัดการเธอไม่ได้อีกเหรอ

อันซินยิ้มอย่างรู้ทัน แล้วตอบว่า “ผมรออยู่ข้างล่างนะ อย่าลืมเปลี่ยนจากชุดทำงานเป็นชุดลำลองล่ะ รีบๆ หน่อยนะ!”

“หา เปลี่ยนเสื้อผ้าทำไม”

“หาอะไรล่ะ จะออกไปเที่ยวยังจะใส่สูทอีกเหรอ เด็กดี!”

“ก็ได้ รู้แล้ว แค่นี้นะ!”

ตู๊ด ตู๊ด ตู๊ด

อันซินถือโทรศัพท์พลางส่ายหน้ายิ้มๆ แล้วเดินออกจากห้องทำงานประธาน ไปที่ห้องทำงานเลขาฯ ที่อยู่ติดกัน เรียกหยางฟานกับหานซิงที่นั่งอยู่อย่างสงบนิ่ง แล้วก็เดินตรงลงไปข้างล่าง

…

“ไม่คิดเลยว่าคุณจะพาฉันมาดิสนีย์แลนด์!”

หลี่หงที่สวมชุดเดรสลายดอกไม้สีขาว ที่คาดผมหูกระต่าย และมีรอยยิ้มเบิกบาน กล่าวอย่างมีความสุขหลังจากมองดูเครื่องเล่นต่างๆ ในดิสนีย์แลนด์ฮ่องกง

อันซินยื่นมือไปหยิกแก้มเนียนใสของหลี่หงเบาๆ แล้วถามว่า “เป็นไง ชอบไหม”

หลี่หงได้ยินก็พยักหน้าอย่างตื่นเต้น แล้วกระพริบตาโตคู่สวยมองอันซินพลางยิ้มกล่าวว่า “ชอบ! ว่าแต่ทำไมคุณถึงเลือกพาฉันมาเที่ยวที่ดิสนีย์แลนด์ล่ะ”

เพราะในชาติที่แล้วเธอชอบมาดิสนีย์แลนด์มาก เที่ยวมาแล้วทั่วโลกก็ยังไม่พอ!

อันซินยิ้มอย่างรู้ทัน แล้วพูดว่า “ชอบก็ดีแล้ว ไปกันเถอะ คืนนี้เราจะอยู่ที่ดิสนีย์แลนด์กัน!”

“เยี่ยมไปเลย!”

จากนั้น อันซินก็จูงมือเล็กๆ ของหลี่หง พาเธอไปเล่นเครื่องเล่นต่างๆ ในดิสนีย์แลนด์ฮ่องกงจนครบ