ตอนที่ 173 รักษาพวกเด็กๆ
ตอนที่ 173 รักษาพวกเด็กๆ
ตอนที่ 173 รักษาพวกเด็กๆ
แปล Tarhai
กลุ่ม 1 https://www.facebook.com/groups/1743836472377756/
ลงตอนที่ 1-200 ราคา 200 ลงทุกวัน วันละ 6-7 ตอน
กลุ่ม 2 https://www.facebook.com/groups/400760230327669/
ตอนที่ 201-300 ราคา 100 ลงทุกวัน วันละ 6-7 ตอน
ติดต่อที่ https://www.facebook.com/profile.php?id=100002039138559
อ่านบนเว็บ
https://amnovel.com/cat.php?id=58
https://www.thai-novel.com/?page_id=220202&preview=true
"ยกมือขึ้น คุณเป็นหนึ่งในคนร้ายเหล่านี้และเด็กพวกนี้ได้รับบาดเจ็บเพราะคุณ"
จางเฟิงกล่าวกับฉิงเฟิงในขณะที่สบถออกมา
เขาเห็นว่าเด็กๆทุกคนที่อยู่ในกรงต่างได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรง ไม่เพียงแต่พวกเขาถูกขังอยู่ แต่พวกเขามีทั้งแขนหักขาหักอีกด้วย
จางเฟิงชี้ปืนไปที่ฉิงเฟิง เนื่องจากเขาคิดว่าฉิงเฟิงเป็นคนทำ
"คุณไม่เพียงแค่ตาบอด แต่ยังเป็นคนปัญญาอ่อน คุณไม่รู้หรือไงว่าคุณเกือบจะฆ่าพวกเด็กๆเหล่านี้ตอนที่คุณพรวดพราดเข้ามาแบบนั้น ? " ฉิงเฟิงโกรธมากเมื่อนึกถึงตอนที่ผู้ชายคนนี้เตะเปิดประตูเข้ามา
ขอบคุณพระเจ้าที่ฉิงเฟิงแข็งแกร่งมากพอและใช้ทักษะอาวุธลับของเขา มิฉะนั้นเด็กเหล่านี้คงจะต้องตกเป็นตัวประกันและได้รับบาดเจ็บมากขึ้นอีก
และตอนนี้ ผู้ชายที่อยู่ข้างหน้าเขา ก็ยังจะมาตำหนิเขาเรื่องนี้นี้ ช่างเป็นคนที่โง่เง่า
"คุณ คุณกำลังด่าฉันหรือ ? ฉันมีสิทธิ์ที่จะจับกุมคุณ" ใบหน้าของจางเฟิงเปลี่ยนไป เขาเดินไปทางฉิงเฟิงขณะที่มือหนึ่งชี้ปืนไปทางเขา ส่วนอีกมือหนึ่งถือกุญแจมือเตรียมจับกุมฉิงเฟิง
ไสหัวไป !
ฉิงเฟิงก็ตะโกนออกมาและเตะที่ท้องจางเฟิง จางเฟิงถูกเตะกระเด็นออกไปและชนเข้ากับกำแพงอย่างหนัก เขาล้มลงกับพื้นด้วยกระอักเลือดออกมาจากปาก เห็นได้ชัดว่าเขาได้รับบาดเจ็บ
"พวกคุณกำลังเฝ้าดูอะไรกันอยู่? ยิงเขาสิ" จางเฟิงสั่งไปยังลูกน้องที่อยู่ข้างหลังเขาขณะที่คายเลือดออกมา
ตำรวจเหล่านั้นชี้ปืนไปที่ฉิงเฟิงเมื่อได้รับคำสั่ง สถานการณ์ตอนนี้ร้ายแรงและเป็นอันตรายอย่างมาก
"หยุด วางปืนของพวกคุณลง" ซูเมิ่งเหยากล่าวกับเจ้าหน้าที่ตำรวจเหล่านั้นขณะกระโดดออกมาจากหน้าต่าง
ฉิงเฟิงเคลื่อนไหวเร็วเกินไปสำหรับเมิ่งเหยา หลังจากหายอึ้งจากสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา เธอก็รีบวิ่งมาเพื่อหยุดบรรดาลูกน้องไม่ให้ทำร้ายฉิงเฟิง
"หัวหน้าทำไมคุณถึงอยู่ที่นี่" ตำรวจเหล่านั้นถามขณะที่ใบหน้าเปลี่ยนไปเมื่อพวกเขาเห็นซูเมิ่งเหยา
พวกเขายอมรับซูเมิ่งเหยา เพราะเธอเป็นหัวหน้าทีมตำรวจอาชญากรรม รวมทั้งเป็นเจ้านายของพวกเขาด้วย อย่างไรก็ตาม พวกเขาทั้งหมดสับสน เมื่อเธอบอกให้พวกเขาวางปืนลง หัวหน้าไม่เห็นหรือไงว่ารองหัวหน้าโดนทำร้าย ?
"ฉิงเฟิงเป็นผู้ช่วยชีวิตเด็กๆเหล่านี้ และพวกคนที่อยู่บนพื้นเขาก็เป็นคนจัดการด้วย" เมิ่งเหยากล่าวอย่างสงบ ขณะที่ชี้ไปที่คนร้ายที่ยังไม่ได้สตินอนอยู่บนพื้น
ซูเมิ่งเหยารู้ดีว่าฉิงเฟิงแข็งแกร่งแค่ไหน ถ้าเขาโกรธ คนนับสิบของเธอก็ไม่เป็นภัยคุกคามต่อเขาสักนิด
ปืนอาจจะข่มขู่คนธรรมดาได้ แต่มันก็ไม่แตกต่างจากของเล่นสำหรับฉิงเฟิง
เจ้าหน้าที่ตำรวจทุกคนมองไปที่พื้นเมื่อได้ยินที่เมิ่งเหยาพูด พวกเขาเพิ่งตระหนักได้ว่ามีคนตัวใหญ่หลายสิบคนนอนกองอยู่บนพื้น ส่วนใหญ่ย้อมผมสีบลอนด์และมีรอยสักซึ่งดูยังไงพวกเขาก็เหมือนคนร้าย
พวกเขารีบเก็บปืนกลับไปด้วยความอับอาย เมื่อพวกเขาตระหนักถึงสถานการณ์ พวกเขารู้สึกอับอายว่าพวกเขากำลังจะทำร้ายฮีโร่ในฐานะคนร้าย
"จางเฟิงเนื่องจากคุณเกือบจะทำร้ายเด็กๆ ความเป็นผู้นำของคุณยังไม่เพียงพอ ฉันจึงตัดสินใจที่จะถอดตำแหน่งของคุณในฐานะรองผู้นำชั่วคราว คุณสำนึกถึงผลกระทบของการกระทำของคุณด้วย หลังจากที่ได้กลับไปแล้ว" เมิ่งเหยากล่าวอย่างเย็นชาในขณะที่มองไปที่จางเฟิง
เธอรู้สึกแย่กับความบุ่มบ่ามของจางเฟิงเช่นกัน ดังนั้นเธอจึงตัดสินใจที่จะลงโทษเขาโดยการถอนตำแหน่งของเขา และขอให้เขาเขียนรายงานความประพฤติของตนเอง
จางเฟิงเปิดปากเหมือนกับว่าอยากจะพูดอะไรบางอย่าง หลังจากได้ยินคำสั่งของเมิ่งเหยา แต่เขาก็เงียบลง เพราะเขารู้ว่าเขาทำผิดพลาด เขาก้มศีรษะลงและมองท้อแท้
"โอ้พระเจ้า พวกเราต้องรีบช่วยเด็กที่น่าสงสารเหล่านี้" เมิ่งเหยารีบเปิดกรงและพยายามที่จะพาพวกเด็กๆออกมาขณะที่มองไปที่เด็กเหล่านี้ด้วยหัวใจที่แหลกสลาย
ผู้หญิงมีสัญชาตญาณของความเป็นแม่มาตั้งแต่เกิด เธอรู้สึกไม่พอใจเมื่อเห็นเด็กๆกำลังเจ็บปวด
เด็กเหล่านี้ส่วนใหญ่ถูกทุบตีอย่างหนักที่โดยพวกคนร้าย ใบหน้าและไหล่ของพวกเขาฟกช้ำและบวม
นี่เป็นขบวนการค้าเด็กที่รุนแรง คนร้ายเหล่านี้เป็นกลุ่มอาชญากรที่ลักพาตัวเด็ก พวกเขาหักของพวกเขาและบังคับให้พวกเขาขอทาน เด็กที่อายุน้อยกว่าถูกขายไปยังสถานที่ในชนบท
เนื่องจากเมิ่งเหยาเป็นเจ้าหน้าที่ตำรวจที่รักความยุติธรรม เมื่อคิดว่าคนร้ายเหล่านี้ทำร้ายเด็กเหล่านี้อย่างรุนแรงมากแค่ไหน เธอก็โกรธเกรี้ยวและเตะพวกเขาอย่างรุนแรงพื่อปลดปล่อยความโกรธของเธอ
เนื่องจากเด็กบางคนได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรง พวกเขาไม่สามารถเดินออกจากกรงได้และเริ่มร้องไห้ ซึ่งดูแล้วทำให้ใจสลายนัก
ตอนนี้เกือบจะเที่ยงคืนแล้ว ไม่มีหมอในโรงพยาบาล และอาจจะต้องใช้เวลามากกว่าหนึ่งชั่วโมงแม้ว่าพวกเขาจะโทรเรียกรถบริการฉุกเฉิน ซึ่งมันจะใช้เวลานานเกินไปสำหรับเด็กที่บาดเจ็บเหล่านี้
มันจะยิ่งทำให้เกิดอันตรายมากขึ้นและอาจจะนำไปสู่การบาดเจ็บถาวรสำหรับพวกเด็กๆเหล่านี้ถ้ายิ่งปล่อยเวลาผ่านไป
เมิ่งเหยาโทรไปโรงพยาบาลและเรียกรถพยาบาล แต่เธอก็ต้องรอเพราะมันต้องใช้เวลาอีกสักพักหนึ่งกว่าพวกเขาจะมาถึง
"เหยาเหยาน้อย ให้ฉันรักษาเด็กเหล่านี้เร็วๆ เราไม่สามารถรอได้อีกต่อไป" ฉิงเฟิงกล่าวในขณะที่เดินไปข้างๆซูเมิ่งเหยา
อะไรวะ ? เหยาเหยาน้อย ? ชายคนนี้เพิ่งเรียกหัวหน้าของพวกเราว่าเหยาเหยา?
เจ้าหน้าที่ตำรวจทุกคนตกใจ และคิดว่าพวกเขาหูฝาด
ซูเมิ่งเหยาคือใคร ? เธอเป็นหัวหน้าสถานีตำรวจอาชญากรรมในเมืองทะเลตะวันออก ซึ่งเป็นหัวหน้าตำรวจหญิงที่สวยที่สุด แต่เธอชอบใช้ความรุนแรง เธอเคยทำลายน้องชาย(ส่วนล่าง)ของบางคนมาแล้วเพราะเขาล้อเลียนเธอ
อย่างไรก็ตาม เธอกลับไม่ได้โกรธอะไรเลยเมื่อเธอถูกเรียกว่า "เหยาเหยาน้อย" โดยชายหนุ่มที่อยู่ด้านหน้าเธอ นี่มันเกิดอะไรขึ้น ?
ทุกคนจ้องที่ซูเมิ่งเหยาแปลกๆและเริ่มที่จะคิดในใจของพวกเขา หัวหน้าอ่อนข้อให้กับชายหนุ่มคนนี้ ? ถ้าเป็นเช่นนั้น นี่ก็จะเป็นข่าวใหญ่!
"พวกคุณจ้องมองอะไรกัน ?ไปทำงาน ! จับคนเหล่านั้นไป" เมิ่งเหยาตะโกนใส่ลูกน้องของเธอขณะที่ใบหน้าของเธอเปลี่ยนไปในทันที
พวกบ้าพวกนี้ สายตาพวกนั้นคืออะไร ?! หัวหน้าของพวกนายยังคงเป็นสาวบริสุทธิ์ ! เข้าใจไหม ? ฉันจะไปมีความสัมพันธ์กับชายคนนี้ได้อย่างไร
ตำรวจทุกคนสั่นสะท้านเมื่อเมิ่งเหยาเริ่มตะโกนใส่พวกเขา พวกเขาคุ้นเคยกับความโกรธของเธอ เมื่อใดที่หัวหน้าของพวกเขาโกรธ พวกเขาจะไม่ได้กินข้าวและยังจะต้องลุกนั่งหลายร้อยครั้ง
ตำรวจสิบคนเริ่มใส่กุญแจมือเหล่าคนร้ายและพาพวกเขาเข้าไปในรถ
"อย่าเรียกฉันว่าเหยาเหยาน้อย มันไม่ดีสำหรับชื่อเสียงของฉัน" ซูเมิ่งเหยากล่าวกับฉิงเฟิงในขณะที่หน้าแดง
ซูเมิ่งเหยาเย็นชาอยู่เสมอ และไม่แยแสกับลูกน้องของเธอ แต่เธอกลับรู้สึกเขินอายเมื่ออยู่ต่อหน้าฉิงเฟิง
"อืมมมม ถ้าไม่ให้เรียกเหยาเหยา งั้นฉันจะเรียกเธอว่าที่รัก แบบนี้เป็นไง หืม ?"
"ไม่เป็นไร งั้นก็เรียกฉันว่าเหยาเหยา คุณพูดว่าคุณสามารถรักษาเด็กเหล่านี้ได้ใช่ไหม?"
"ใช่ ฉันสามารถรักษาพวกเขาได้"
ฉิงเฟิงกล่าวอย่างสงบขณะที่พยักหน้า ไม่เป็นเรื่องยากที่จะรักษาเด็กเหล่านี้ เพราะเขาเป็นราชาแพทย์