ระบบประมูลบอสวายร้าย ตอนที่ 110 เส้นทางจักรพรรดิปรากฏ!
ระบบประมูลบอสวายร้าย ตอนที่ 110 เส้นทางจักรพรรดิปรากฏ!
ระบบประมูลบอสวายร้าย ตอนที่ 110 เส้นทางจักรพรรดิปรากฏ!
“......!”
กลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวอย่างที่สุดปะทุขึ้นจากร่างของผู้สูงสุดผู้ดูอึมครึม เขาเข้าใจถึงเจตนาของฉู่สวินแล้ว สัมผัสได้ถึงความโกรธเกรี้ยวและความอัปยศอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ในฐานะยอดฝีมือ ไฉนเลยจะยอมรับความอัปยศเช่นนี้ได้
ถูกแขวนประจานเป็นธง
เพื่อเตือนผู้มาทีหลัง
หากเป็นเพียงร่างไร้วิญญาณก็แล้วไป
แต่กลับยังเหลือดวงจิตไว้หนึ่งสาย
นี่มิใช่การเซ่นไหว้เป็นธงแล้ว
แต่เป็นการหยามเหยียดถึงขีดสุด
“ตูม!” กลิ่นอายบนร่างของผู้สูงสุดผู้ดูอึมครึมผู้นี้น่าสะพรึงกลัว ในฐานะผู้สูงสุด เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว เมื่อไม่มีทางถอยอีกต่อไป สัญชาตญาณดิบและความเหี้ยมโหดในกระดูกก็ถูกปลดปล่อยออกมาเช่นกัน “ข้าเพียงแค่จะแจ้งให้พวกเจ้ารู้”
ฉู่สวินน้ำเสียงสงบนิ่ง “และพวกเจ้าไม่มีที่ว่างให้ต่อต้าน!”
เขากล่าวอย่างเย็นชา นอกลานประมูลเขาอาจจะทำอะไรคนเหล่านี้ไม่ได้ แต่ภายในอาณาเขตที่ครอบคลุมเขาก็คือเทพเจ้า!
“กักขัง!”
“ทำลาย!”
วาจาสิทธิ์
เพียงเอ่ยออกมาสองคำ
ตบะทั้งร่างของผู้สูงสุดผู้เยาว์วัยและดูอึมครึมผู้นี้ก็ถูกทำลายไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงร่างกายเนื้อระดับผู้สูงสุดที่ว่างเปล่า
ซู่!
บ่าวชราชุดเทาถือหอกยาวเล่มหนึ่งแทงทะลุหว่างคิ้วของเขา มีโลหิตสีแดงสดหยดหนึ่งร่วงหล่นลงมา ส่วนร่างกายก็ถูกซัดปลิวไปโดยตรง ตรึงไว้บนท้องฟ้าสูง กลายเป็นธงที่โบกสะบัด
ผู้สูงสุดสตรี
ยังมีผู้สูงสุดอีกท่านหนึ่งที่ไม่ปรากฏชื่อ ทั้งสองคนต่างก็ใจสลาย ความแตกต่าง มันมากเกินไปแล้ว ไม่มีแม้แต่ช่องว่างให้ต่อต้าน ผู้สูงสุดที่ไม่ปรากฏชื่อผู้นั้นกล่าวอย่างสิ้นหวัง “ข้าไม่ยินยอมที่จะตายเช่นนี้ ความตายของผู้สูงสุด สมควรที่จะมีคนนับร้อยล้านต้องมาฝังร่วม”
“ปัง!”
หอกยาวเล่มหนึ่งแทงทะลุหัวใจของเขา
ตรึงไว้บนท้องฟ้าของตลาดมืดเช่นเดียวกัน
ปล่อยให้ลมพัดแดดส่อง
แต่ตนเองกลับไม่ดับสูญ
ผู้สูงสุดสตรีที่เหลืออยู่เพียงคนเดียวร่างกายสั่นสะท้านดุจแกลบ สหายทั้งสามของนางคนหนึ่งตาย อีกสองคนถูกประจานเป็นธง ทำให้เปลวเพลิงแห่งความโกรธที่ลุกโชนอยู่ในอกถูกดับจนหมดสิ้น อ้อนวอนขอชีวิตว่า “ไว้ชีวิตข้าด้วยเถิด......!”
“ได้!”
“เซ่นไหว้เป็นธง!”
“อีกหลายปีให้หลังหากข้าคิดจะจากไปจากที่แห่งนี้ ย่อมต้องปล่อยพวกเจ้าไปอย่างแน่นอน!” ฉู่สวินกล่าวอย่างสงบนิ่ง
นี่ทำให้ผู้สูงสุดสตรีใจเย็นเยียบลงไปถึงขั้วหัวใจ
อีกหลายปีให้หลังหรือ
ใครจะรู้ว่าจะเป็นเมื่อใดกัน
“เป๊าะ!”
นางทำลายระดับบนร่างของตนเอง ยอมรับโดยปริยาย
เพราะไม่มีที่ว่างให้ต่อต้าน
อย่างน้อยที่สุด
นี่ก็ยังมีความหวังอยู่บ้าง
แม้จะถูกแขวนประจานให้ลมพัดแดดส่อง เป็นความอัปยศ แต่ท้ายที่สุดก็ยังมีหนทางรอดอยู่หนึ่งสาย
ณ แดนไกล
ราชันหกมงกุฎ
ผู้พิทักษ์สุสาน
ยอดฝีมือแห่งทะเลวิญญาณมรณะต่างก็ขนหัวลุก
พวกเขาไม่สงสัยในความเป็นผู้สูงสุดของลานประมูลแห่งนี้อีกต่อไปแล้ว เกรงว่าจะเป็นลานมรรคผู้สูงสุดที่ร่วงหล่นมาจากโลกเซียน ไม่รู้ว่าเหตุใดจึงมาตกอยู่ที่นี่
ณ แดนไกล
กลุ่มคนของลานมรรคผู้สูงสุดยอดพิศวงที่กำลังเหินข้ามมาอย่างรวดเร็วต่างก็โง่งมไปโดยสิ้นเชิง มองดูภาพอันน่าสะพรึงกลัวบนท้องฟ้า พากันขนหัวลุก กล่าวว่า “มีผู้สูงสุดสิ้นชีพ!”
“ไม่น่าจะเป็นไปได้กระมัง หรือว่าสงครามใหญ่จะจบลงแล้ว เป็นไปไม่ได้ ผู้สูงสุดสี่คนคิดจะสังหารผู้สูงสุดสองคนมิใช่เรื่องง่ายดายถึงเพียงนั้น อีกอย่างลานประมูลแห่งนั้นเกรงว่าจะมิใช่เพียงเท่านี้!”
ประมุขสถาบันกลับนิ่งเงียบไม่เอ่ยวาจามองดูนิมิตบนท้องฟ้า เดิมทีที่แห่งนี้ไร้เมฆหมื่นลี้ ฟ้าครามดุจถูกชำระล้าง แต่บัดนี้กลับมีฝนโลหิตโปรยปรายลงมา หยาดฝนเม็ดใหญ่ทีละเม็ด ๆ ร่วงหล่นลงมา ส่งเสียงซู่ซ่า
ฝนโลหิตตกลงบนดวงดาว ตกลงบนอุกกาบาต ทั้งยังตกลงบนเส้นทางเบื้องหน้าที่เงียบสงัด ฝนโลหิตที่สะเทือนใจทำให้พวกเขาตระหนักได้ว่านี่คือสวรรค์ร่ำไห้ เศร้าโศกให้แก่ความตายของผู้สูงสุด
ต่อมาความว่างเปล่าก็เริ่มปริแตก ปรากฏรอยแยกขนาดมหึมาขึ้นมามากมาย มีน้ำพุสีแดงพวยพุ่งออกมา นี่คือปฐพีร่ำไห้
ภาพเหตุการณ์เหล่านี้สั่นสะเทือนทุกคน ทำให้พวกเขาอดไม่ได้ที่จะบังเกิดความเศร้าโศกจากในใจ มีความเศร้าที่มิอาจควบคุมได้ อยากจะร่ำไห้โหยหวน ร้องไห้ให้แก่ผู้สูงสุดที่สิ้นชีพผู้นี้
ตูม!
ต่อมา ฉากที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าก็ปรากฏขึ้น ท่ามกลางฝนโลหิตนั้นปรากฏมังกรสายฟ้าสีดำทีละสาย ๆ ขึ้นมา วายุคลั่งโหมกระหน่ำ หลังจากนั้น ผู้คนยิ่งได้เห็นว่าท้องฟ้า ณ แดนไกลกำลังปริแตก มีซากศพตกลงมาจากเบื้องบน
ซ่า ซ่า!
มีซากศพที่ใหญ่โตดุจดวงดาว ทั้งยังมีซากศพของทารก ตกลงในสายธารดาราแปรเปลี่ยนเป็นกระดูกขาว ปลิวไปตามสายลม ไม่รู้ว่ากำลังล่องลอยไปยังที่ใด
การปรากฏของนิมิตนานาชนิดเหล่านี้
ล้วนกำลังกล่าวว่า
ผู้สูงสุดสิ้นชีพ!
มีผู้สูงสุดสิ้นชีพจริง ๆ
“ข้าสัมผัสอย่างละเอียดแล้ว ผู้ที่ตายนี้......อาจจะเป็นผู้สูงสุดของเผ่าเทพ ‘เสิน’!” ประมุขสถาบันสูดหายใจเข้าลึก ๆ เอ่ยคำพูดออกมาอย่างยากลำบาก ทำให้คนรอบข้างต่างก็สั่นสะท้านขึ้นมา
“เป็นไปไม่ได้ นั่นคือผู้สูงสุดสี่คนร่วมกันสังหารเข้าไป แม้จะไม่ใช่คู่มือก็ย่อมสามารถจากไปได้อย่างสบาย ๆ อีกอย่าง ข้าแม้แต่คลื่นพลังส่วนเกินจากการต่อสู้ก็ยังไม่สัมผัสได้ แล้วจะเป็นเขาได้อย่างไร?” เจ้าตำหนักเทพเปลวเพลิงไม่เชื่อ
“สิ่งที่ข้าสัมผัสได้ก็เหมือนกับประมุขสถาบัน!” เจ้านิกายเต๋าก็มีสีหน้าซับซ้อน ไม่รู้ว่าควรจะมีอารมณ์เช่นไร พวกเขามาชมการต่อสู้ ยังไม่ทันจะไปถึงที่ คนก็ตายเสียแล้ว นี่จะไม่น่าขันเกินไปหน่อยหรือ?
ไป
ไปดูกันเถิดก็จะรู้เอง
พวกเขาเร่งความเร็วขึ้น
ในไม่ช้า
ก็มาถึงสถานที่ที่คุ้นเคย
เขตดาวนอกตลาดมืดแห่งนั้น ตอนแรกประมุขสถาบันยังคงขมวดคิ้วอยู่ ที่นี่ไม่มีร่องรอยการต่อสู้แม้แต่น้อย ลานประมูลที่อยู่ไกลออกไปก็ตั้งตระหง่านอยู่อย่างสงบนิ่ง ราวกับโถงเซียน ปราณเซียนอบอวล
แต่ในทันใดนั้น ดวงตาของเขาก็หดเล็กลง จับจ้องเขม็งไปยังโลหิตหยดหนึ่ง โลหิตหยดนั้นลอยอยู่ในแดนไกล ตลอดเส้นทางปะทะเข้ากับดาวมรณะที่เคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว บดขยี้ดวงดาวจนแหลกละเอียดโดยตรง
“โลหิตผู้สูงสุด!” เขาหวาดผวา
ผู้ที่ค้นพบมิใช่เพียงเขา คนอื่น ๆ ก็ทยอยกันเห็นแล้ว มีโลหิตผู้สูงสุดทีละหยด ๆ กำลังกระจายตัวออกไป ไหลไปยังเขตดาวโดยรอบ เจ้านิกายเต๋ากล่าวอย่างตกตะลึงว่า “มิใช่โลหิตของชายชราน้อยแห่งเผ่าเทพ!”
จะเป็นผู้ใดกัน?
จิตใจของพวกเขาสั่นสะท้าน
กระทั่งฝีเท้าที่ก้าวไปข้างหน้าก็ยังเชื่องช้าลง
หนึ่งก้าว
หนึ่งก้าว
ค่อย ๆ เข้าใกล้
พวกเขามองเห็นลานประมูลแห่งนั้นได้อย่างชัดเจนโดยสมบูรณ์ ขณะเดียวกัน ก็ได้เห็นร่างไร้วิญญาณสามร่างที่แขวนอยู่นอกตลาดมืด ชายสองหญิงหนึ่ง บางคนถูกแทงทะลุหว่างคิ้วตรึงไว้บนกำแพงเมืองทางเข้าตลาดมืด
ยังมีบางคนที่ถูกแทงทะลุหัวใจ คอเอียงไปข้างหนึ่ง ถูกตรึงสังหารอย่างสิ้นเรี่ยวแรง
แต่รูปลักษณ์ของพวกเขากลับคุ้นเคยถึงเพียงนี้
“ตูม!”
ศีรษะของยอดฝีมือจากสถาบันกลุ่มหนึ่งแทบจะระเบิดออก ร่างกายถอยกลับไปหลายหมื่นลี้โดยไม่รู้ตัว ณ แดนไกลจับจ้องเขม็งไปยังร่างไร้วิญญาณสามร่างนั้น พวกเขาจำได้แล้ว กล่าวอย่างน่าขนลุกว่า “คือผู้สูงสุดสี่คนที่ผ่านนอกสถาบันไป!”
ก่อนหน้านี้ยอดฝีมือเผ่าเทพผู้นั้นร่วมมือกับผู้สูงสุดทั้งสี่คนนี้เหินข้ามลานมรรคผู้สูงสุดยอดพิศวง ก่อให้เกิดคลื่นลมใหญ่หลวง ยากที่จะไม่ให้ผู้คนสนใจได้ ใครจะรู้ว่า ชั่วพริบตาก็กลายเป็นร่างไร้วิญญาณที่ถูกตรึงไว้ ณ ที่แห่งนี้แล้ว
“คือสามคนนั้นจริง ๆ!”
“ผู้ใดลงมือกันแน่ คือเจ้าของลานประมูลหรือ?”
พวกเขาสั่นสะเทือน การที่สามารถสังหารสามผู้สูงสุดได้อย่างเงียบเชียบ ทั้งยังเซ่นไหว้เป็นธงแขวนไว้นอกประตูเมือง หากมิใช่เจ้าของลานประมูลพวกเขาก็นึกไม่ออกว่ายังมีผู้ใดทำได้อีก ท้ายที่สุดแล้ว ไม่ว่าจะเป็นบ่าวชราชุดเทาหรือจักรพรรดินีเหยาฉือก็เป็นเพียงระดับผู้สูงสุดเท่านั้น
ทันใดนั้น
รูม่านตาของเจ้านิกายเต๋าหดเล็กลง จับจ้องเขม็งไปยังสามคนที่ถูกสังหาร ใจสั่นสะท้านอย่างไม่มีที่สิ้นสุด กล่าวว่า “สามคนนี้ ยังไม่ตาย!”
“อะไรนะ?”
“เจ้ากำลังล้อกันเล่นหรือ?”
“ร่างไร้วิญญาณก็แขวนอยู่ที่นั่นแล้ว เจ้ากลับบอกว่ายังไม่ตายหรือ?”
เจ้าภูเขาไท่หางมุมปากกระตุก เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยจะเชื่อ แต่เมื่อใช้จิตใจสัมผัสไป สีหน้าบนใบหน้าก็หายไป แข็งค้างอยู่ ณ ที่แห่งนั้น กล่าวอย่างติดอ่างว่า “ยังไม่ตายจริง ๆ!”
ซวบ! ซวบ! ซวบ!
กลุ่มคนไม่นัดหมายก็ถอยกลับไปหลายสิบลี้
จะน่าหวาดหวั่นเพียงใดก็หวาดหวั่นเพียงนั้น
ผู้สูงสุดที่ยังมีชีวิตอยู่หรือ?
ไม่!
อยู่ในสภาพกึ่งเป็นกึ่งตายแล้ว
พวกเขาเมื่อค่อย ๆ สัมผัส ก็เข้าใจสาเหตุของเรื่องราวอย่างเลือนราง ประมุขสถาบันฉายแววซับซ้อน ดวงตาที่ขุ่นมัวเล็กน้อยทอดถอนใจกล่าวว่า “เมื่อครู่ข้าก็สังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติแต่ไม่ได้คิดให้ละเอียด ร่างไร้วิญญาณของผู้สูงสุด แม้จะสิ้นชีพไปแล้ว ลอยอยู่ในความว่างเปล่าดวงดาวใหญ่เข้าใกล้ก็จะแหลกสลาย เมืองหนึ่งเมืองจะสามารถทนรับอำนาจหลังความตายของผู้สูงสุดสามคนได้อย่างไร?”
“ตอนนี้ข้าเข้าใจแล้ว!”
“นี่คือมียอดฝีมือเหลือดวงจิตของพวกเขาไว้หนึ่งสาย ให้พวกเขาควบคุมกลิ่นอายระดับผู้สูงสุดด้วยตนเอง สามารถทำให้ยอดฝีมือสัมผัสได้ แต่ก็จะไม่ทำร้ายคนธรรมดา ช่างเป็นฝีมือที่ยิ่งใหญ่โดยแท้!”
เจ้านิกายเต๋า
เจ้าตำหนักหลิวหลี
เจ้าแคว้นโหลวหลาน
หลังจากได้ยิน
ต่างก็สูดลมหายใจเย็นเยียบ
ครู่ต่อมา
พวกเขาเดินเข้าไปในเมือง ทั้งยังมีความรู้สึกเลื่อนลอยอยู่
เมื่อใดกัน ที่ผู้สูงสุดกลับไม่มีหน้ามีตาถึงเพียงนี้ ถูกคนทุบตีจนเหลือเพียงดวงจิตหนึ่งสาย ถูกคนประจานเป็นธง เพื่อเตือนผู้มาทีหลัง พวกเขามั่นใจว่าหลังจากสงครามครั้งนี้ จะไม่มีผู้ใดกล้าสร้างความวุ่นวายในลานประมูลอีกต่อไป
บนภัตตาคารแปดสมบัติ
ห้องส่วนตัวชั้นสามแห่งหนึ่ง
ประมุขสถาบันพวกเขานั่งอยู่ด้วยกัน สายตาที่ซับซ้อนมองไปยังลานประมูลเบื้องหน้า ทอดถอนใจเบา ๆ กล่าวว่า “สืบหาได้แล้ว ก่อนหน้านี้เป็นการลงมือของท่านเจ้าของ!”
เรื่องนี้ไม่มีอะไรต้องปิดบัง กระทั่งในถนนและตรอกซอกซอยของโรงเตี๊ยมก็ยังมีคนมากมายกำลังพูดคุยกันอย่างตื่นเต้น คนธรรมดาเหล่านี้ไม่รู้ว่าผู้ที่ถูกแขวนอยู่บนประตูเมืองนั้นคือตัวตนเช่นไร
รู้เพียงว่าเป็นของที่ไม่รู้จักที่ตาย กล้ามาล่วงเกินวังเซียนแห่งนั้น
ในปากต่อปาก
พวกเขาไม่ได้ใช้คำว่าลานประมูลมาเรียกอีกต่อไปแล้ว
มีคนมองว่านั่นคือโถงเซียน
มีคนมองว่านั่นคือวังเซียน
แต่ล้วนแฝงไว้ด้วยความเคารพยำเกรง
“......”
ติ๊ง!
ภายในลานประมูล
เสียงของระบบที่ไม่ได้ยินมานานก็ดังขึ้น
เมื่อหนึ่งเค่อให้หลัง
ฉู่สวินก็จมดิ่งอยู่ในการครุ่นคิด
ฮั่วเยาเหราที่อยู่ข้างกายก็ค่อย ๆ ถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ
หนึ่งชั่วยาม
สองชั่วยาม
สามชั่วยาม
พริบตาเดียวก็ผ่านไปหนึ่งวันเต็ม
กระทั่งจักรพรรดินีเหยาฉือก็ยังเหลือบมองมา นี่เป็นครั้งแรกที่นางได้เห็นเจ้านายครุ่นคิดนานถึงเพียงนี้
“ระบบ เพื่ออะไรกัน?” ฉู่สวินพึมพำเสียงต่ำ เสียงเบามาก กระทั่งจักรพรรดินีเหยาฉือและบ่าวชราชุดเทาก็ยังไม่ได้ยิน เมื่อหนึ่งวันก่อนระบบได้มอบคำสั่งและข้อเรียกร้องใหม่ให้แก่เขา
แปลกประหลาดมาก
เส้นทางจักรพรรดิ!
หรือจะเป็นเส้นทางโบราณสายหนึ่ง
ปรากฏขึ้นนอกลานประมูล
ขอเพียงเป็นเรื่องที่เกี่ยวข้องกับลานประมูลเล็กน้อยก็จะถูกแพร่ออกไปอย่างรวดเร็ว บัดนี้การปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันของเส้นทางโบราณสายหนึ่งก็ทำให้ผู้คนนับไม่ถ้วนตกใจ มีคนเดินผ่าน มีคนธรรมดา ทั้งยังมีผู้บำเพ็ญ ต่างก็มองดูอย่างอยากรู้อยากเห็น
เส้นทางโบราณที่เลือนรางสายหนึ่งแผ่ขยายออกมาจากลานประมูล ราวกับเหยียบย่างเข้าสู่เส้นทางโบราณสายนี้ก็จะสามารถเหยียบย่างเข้าสู่ลานประมูลได้ นี่ทำให้ผู้คนทั้งประหลาดใจทั้งสงสัย ไม่รู้ว่าเหตุใด
ซวบ!
ซวบ!
ซวบ!
ประมุขสถาบัน
เจ้านิกายเต๋า
เจ้าตำหนักเทพเปลวเพลิง
คนเหล่านี้ก็มาถึงอย่างรวดเร็ว
ยืนอยู่หน้าประตูของลานประมูล มองดูเส้นทางโบราณที่เลือนรางนี้ พลางเผยสีหน้าสงสัยกล่าวว่า “ลานประมูล นี่คือเหตุใดกัน?”
ซวบ!
ข้างหนึ่งมีอักขระมรรคสีทองที่ส่องประกายแวววาวขึ้นมา ราวกับเป็นอักษรขอมโบราณ แต่ในงานไม่มีผู้ใดไม่รู้จักอักษรโบราณ จำได้แล้วก็กล่าวว่า “เส้นทางโบราณมรรคจักรพรรดิ เหยียบย่างเข้ามาได้รับคุณสมบัติเข้าประมูล!”
ผู้คนมากมายโดยรอบต่างก็จิตใจสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เงยหน้าขึ้นมองไปยังลานประมูลที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายเซียนแห่งนั้น สูดลมหายใจเย็นเยียบกล่าวว่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป จะไม่สามารถเข้าได้อย่างสบาย ๆ อีกต่อไปแล้วหรือ ต้องได้รับคุณสมบัติด้วยตนเองหรือ?”
หึ่ง!
บันไดโบราณทีละชั้น ๆ ปรากฏขึ้นมา
หากเข้าไป
ก็จะเหยียบย่ำขึ้นไป
ทั้งหมด เก้าพันเก้าร้อยเก้าสิบเก้าชั้น
ทั้งยังมีรางวัลที่แตกต่างกันไป
ผู้ที่เหยียบย่ำขึ้นไปสูงเท่าใด
ก็จะได้รับมากเท่านั้น
สิ่งของเทพที่ไม่ธรรมดาชิ้นแล้วชิ้นเล่าถูกวางไว้บนบันได ในจำนวนนั้นไม่ขาดแคลนสิ่งที่ระดับศักดิ์สิทธิ์ต้องการ แต่เมื่อมองไปยังชั้นที่เจ็ดพัน ประมุขสถาบันก็ยังจิตใจสั่นสะท้าน กล่าวว่า
“สิ่งของเทพระดับผู้สูงสุด!”
ก่อนหน้านี้ผู้สูงสุดสี่คนเหินข้ามมา
หลังจากพวกเขาตายไป
ของบนร่างย่อมต้องเป็นของฉู่สวินโดยธรรมชาติ
บัดนี้กลับกระจัดกระจายอยู่บนเส้นทางโบราณ แปรเปลี่ยนเป็นรางวัล
เจ้านิกายเต๋าก็ยากที่จะสงบจิตใจลงได้ สบตากับประมุขสถาบัน กล่าวว่า “หากเป็นเช่นนั้น บนเส้นทางโบราณจะมีอาวุธจักรพรรดิหรือไม่? ชายชราน้อยแห่งเผ่าเทพพกพาอาวุธจักรพรรดิมาเล่มหนึ่ง หอกจักรพรรดิ!”
แม้จะเป็นระดับจักรพรรดิเทียม
ก็ยังแปดเปื้อนไปด้วยอักษรจักรพรรดิตัวหนึ่ง
เป็นจริงดังคาด
ครู่ต่อมา พวกเขาก็ได้เห็นหอกจักรพรรดิที่เปื้อนเลือดและกร้านโลกเล่มหนึ่งลอยอยู่อย่างสงบนิ่งบนบันไดชั้นที่แปดพัน เจ้าราชาแห่งราชวงศ์อวี่ฮว่าเสียงสั่นเทา “ชั้นที่แปดพันก็ปรากฏรางวัลระดับจักรพรรดิเทียมแล้ว เช่นนั้นชั้นที่เก้าพัน กระทั่ง......การขึ้นสู่ยอดเล่า?”