ระบบประมูลบอสวายร้าย ตอนที่ 100 หยกมังกรสะท้านฟ้า การประมูลเดือดทะลุสามร้อยล้าน!

ระบบประมูลบอสวายร้าย ตอนที่ 100 หยกมังกรสะท้านฟ้า การประมูลเดือดทะลุสามร้อยล้าน!

“สองร้อยล้านหินศักดิ์สิทธิ์!”

ทว่า สำหรับของชิ้นนี้ผู้อื่นอาจจะยอมถอย แต่เจ้าตำหนักเสียงฉินแห่งสถาบันกลับไม่มีทีท่าว่าจะถอยแม้แต่น้อย ในใจของเขานั้นฉินหินชิ้นนี้ล้ำค่าและหาได้ยากยิ่งกว่าอาวุธจักรพรรดิเสียอีก เมื่อผู้อื่นถอยแล้ว ไฉนเลยตนเองจะถอยได้เล่า

เจ้าตำหนักธิดาเทพถอนหายใจเบา ๆ นางรู้ดีว่าการจะคว้าของชิ้นนี้มาครองนั้นมิใช่เรื่องง่ายดาย โชคดีที่ตนเองยังเหลือไพ่ตายไว้ในมือ หากมิใช่เพราะได้รับความช่วยเหลือจากนิกายเต๋า เกรงว่าคงจะยากที่จะซื้อมันมาได้จริง ๆ

“สามร้อยล้านแล้วกัน!”

เจ้าตำหนักธิดาเทพเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า

ในชั่วพริบตา พลันบังเกิดความเงียบสงัดขึ้น

สายตานับไม่ถ้วนต่างจับจ้องไปยังห้องส่วนตัวที่เจ้าตำหนักธิดาเทพอยู่ ปฏิกิริยาแรกคือความมึนงง ตำหนักธิดาเทพร่ำรวยถึงเพียงนี้ตั้งแต่เมื่อใดกัน ในความคิดของพวกเขา ตำหนักธิดาเทพอย่างมากก็มีเพียงหินศักดิ์สิทธิ์ 200,000,000 ก้อนเท่านั้น

ตามมาด้วยสายตาที่ไม่ประสงค์ดีบางสายก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้น

“แค่ก ถือโอกาสนี้ประกาศเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่ง ธิดาศักดิ์สิทธิ์แห่งตำหนักธิดาเทพและบุตรมรรคาแห่งนิกายเต๋าของข้าจะสมรสกันในเร็ววันนี้ ถึงเวลานั้นก็หวังว่าทุกท่านจะไม่ตระหนี่ถี่เหนียว!” เจ้านิกายเต๋ากระแอมเบา ๆ กล่าว

ในทันทีก็ทำให้ผู้คนมากมายต้องสูดลมหายใจเย็นเยียบ

นิกายเต๋า ตำหนักธิดาเทพสมรสกันหรือ

นี่คือการที่ผู้แข็งแกร่งร่วมมือกับผู้แข็งแกร่งโดยแท้!

ไม่ต้องกล่าวเลยว่าหลังจากที่เจ้านิกายเต๋าเอ่ยปาก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะถูกข่มขวัญหรือด้วยเหตุผลอื่นใด ความคิดของผู้ที่คิดไม่ซื่อเหล่านั้นก็ค่อย ๆ จางหายไป ราวกับถูกบารมีของนิกายเต๋าสะกดข่ม ก็คล้ายกับรู้สึกว่าตำหนักธิดาเทพไม่ได้ร่ำรวยถึงเพียงนั้นจึงได้เลิกราไป

“หืม?”

ประมุขสถาบันเมื่อได้ยินก็ขมวดคิ้วเล็กน้อย การร่วมมือกันของสองขุมอำนาจนี้สำหรับเขาแล้วมิใช่เรื่องดีอันใด แต่เมื่อคิดอีกที สถาบันมีสอนโดยไม่แบ่งแยก จะสมรสหรือไม่แล้วจะอย่างไรเล่า ผู้ที่ควรจะปวดหัวคือจวนเจ้าเมืองต่างหาก

ในความเป็นจริงก็เป็นเช่นนั้น

เจ้าจวนน้อยเมื่อได้ยินมุมปากก็กระตุกไม่หยุด เจ้าตำหนักธิดาเทพผู้นี้เกรงว่าคงจะมีความตั้งใจที่จะร่วมมือกับนิกายเต๋ามานานแล้ว เพียงแต่ขาดโอกาสที่เหมาะสมเท่านั้นกระมัง

เป็นที่รู้กันดีว่าในบรรดาคนรุ่นเยาว์รุ่นนี้ ย่อมต้องยกให้เสินอี้

แต่เสินอี้ได้เดินทางไปศึกษาที่สถานศึกษาจี้เซี่ยแห่งดินแดนจักรพรรดิแต่เนิ่น ๆ แล้ว

ถัดมาก็คือบุตรมรรคาแห่งนิกายเต๋าที่มีพรสวรรค์พอจะกดข่มเหล่าผู้กล้าได้ และเจ้าตำหนักธิดาเทพก็กำลังขาดคู่สมรสพอดี นี่จึงนับเป็นตัวเลือกที่ยอดเยี่ยมอย่างไม่ต้องสงสัย ส่วนนิกายเต๋านั้นไม่ว่าจะเป็นคุณภาพของสำนักนิกายหรือการคัดเลือกศิษย์ล้วนเป็นระดับสูง เหมาะสมกันอย่างที่สุดแล้ว

“ตึง!”

“ตึง!”

“ตึง!”

ฮั่วเยาเหรากลับไม่ได้คิดมากถึงเพียงนั้น นางเพียงแค่ทำหน้าที่ของตนเองให้สมบูรณ์เท่านั้น

หินศักดิ์สิทธิ์ 300,000,000 ก้อน

นับว่าไม่มาก และก็ไม่น้อยแล้ว

หากสถาบันมีเงินมากกว่านี้อีกสักหน่อย เกรงว่าคงจะยังคงสู้ราคาต่อไป เพียงแต่แม้จะเตรียมตัวมาอย่างดี หินศักดิ์สิทธิ์ที่นำมาก็มีจำกัด นี่คือขีดจำกัดแล้ว

ฮือฮา!

ภายในลานประมูลเกิดเสียงฮือฮาขึ้นชั่วขณะ

ผู้คนยังคงจมดิ่งอยู่กับความตกตะลึง

ของสองชิ้นติดต่อกัน

ล้วนมีราคาสามร้อยล้านหินศักดิ์สิทธิ์

แม้แต่คนของลานมรรคผู้สูงสุดยอดพิศวงก็ยังตกอยู่ในความเงียบงัน

น่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว

แต่ต่อมา ผู้คนก็ยังคงอดไม่ได้ที่จะมองไปยังสิ่งของสามชิ้นบนท้องฟ้า แม้จะรู้ด้วยเหตุผลอย่างชัดเจนว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะมีของระดับเดียวกันปรากฏขึ้นเป็นชิ้นที่สามอีก แต่ก็ยังคงอดไม่ได้ที่จะมองไป

เจ้านิกายเต๋า

ประมุขสถาบัน

ยอดฝีมือแห่งนิกายพุทธ

พวกเขาก็เป็นเช่นกัน

สายตาที่ร้อนแรงจับจ้องไป

ราวกับแฝงไว้ด้วยความคาดหวังเล็กน้อย ทั้งยังคล้ายกับมีความหวังอยู่บ้าง

ฮั่วเยาเหราหัวเราะอย่างอ่อนหวานหนึ่งครั้ง นิ้วหยกของนางแตะเบา ๆ บนท้องฟ้า กลุ่มสิ่งของเทพที่ถูกห่อหุ้มด้วยประกายแสงก็ค่อย ๆ ลอยต่ำลงมา พลางหัวเราะเบา ๆ กล่าวว่า “สิ่งของชิ้นที่เจ็ด อืม~ ทุกท่านคิดว่าควรจะเป็นอะไรหรือเจ้าคะ”

ลูกกระเดือกของประมุขสถาบันขยับหนึ่งครั้ง ในใจมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาแต่ก็รีบปฏิเสธไปในทันที พลางกล่าวเสียงเบาว่า “ลานประมูลแห่งนี้แม้จะสูงสุดเพียงใด การปรากฏของระดับนี้ขึ้นมาหนึ่งหรือสองชิ้นก็นับว่าสุดยอดแล้ว”

“ใช่แล้ว ชิ้นนี้น่าจะธรรมดากระมัง!” สวีจิ่วก็กล่าวอย่างลังเล

“เปิด!”

ฮั่วเยาเหราเอ่ยปาก

กลุ่มแสงวิเศษอันลึกลับนั้นก็เริ่มสลายไป

เผยให้เห็นร่างแท้จริงอย่างช้า ๆ

“อืม มิใช่ยุทธภัณฑ์ ทั้งยังมิใช่ค่ายกล หรือว่าจะเป็นโอสถประเภทนั้นกัน” ประมุขศักดิ์สิทธิ์แห่งดินแดนศักดิ์สิทธิ์บัญชาสวรรค์พึมพำเสียงเบา เพราะของเบื้องหน้านี้มันเล็กเกินไปจริง ๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อประกายแสงสุดท้ายสลายไป พวกเขาก็ตกตะลึงไป

จี้หยกหรือ

จริงหรือนี่!

ล้อกันเล่นหรือไร

ในใจของทุกคนล้วนคิดเช่นนี้ในทันที ลานประมูลสูงสุดนำจี้หยกออกมาประมูลนี่มันไร้สาระเกินไปแล้วมิใช่หรือ แต่เมื่อมองดูจี้หยกที่ลอยอยู่กลางอากาศ แต่ละคนก็ค่อนข้างจะตะลึงงันไป

เดิมทีคิดว่าจะเป็นสิ่งของเทพไร้สูงสุด

ไม่เคยคาดคิด

ว่าจะเป็นเช่นนี้

“อืม ไม่ถูกต้อง จี้หยกนี้มีบางอย่างแปลกประหลาด!” สายตาของประมุขสถาบันเฉียบคมเพียงใด สายตาที่คมกริบจับจ้องไปยังจี้หยก ดวงตาเบ่งบานประกายเทพ โพล่งออกมาว่า “บนจี้หยกนี้มีกลิ่นอายมรรคตามธรรมชาติพันธนาการอยู่ หินหยกนี้เองก็ไม่ธรรมดาอย่างยิ่ง มีความเป็นไปได้ว่าจะเป็นหินเทพในตำนาน!”

“ไม่เพียงเท่านั้น พวกท่านลองสังเกตดูสิว่าภายในหยกโบราณนี้มีแก่นสารหินหยกอยู่สายหนึ่ง คล้ายกับดวงจิตของมังกรแท้ ถูกคนใช้กลเม็ดอันยิ่งใหญ่ผนึกไว้ข้างใน ช่างน่าตกใจโดยแท้!” ยอดฝีมือแห่งนิกายพุทธก็ทอดถอนใจ

เจ้านิกายเต๋าก็ดวงตาสาดประกายเจิดจ้า

“ยอดเยี่ยมโดยแท้!”

“จี้หยกนี้ยอดเยี่ยมโดยแท้!”

“แม้จะมิใช่ระดับจักรพรรดิ ก็ต้องมาจากฝีมือของยอดฝีมือระดับจักรพรรดิอย่างแน่นอน” นี่ทำให้พวกเขาตกตะลึงเล็กน้อย ในใจก็บังเกิดคลื่นลมโหมกระหน่ำอีกครั้ง ติดต่อกันสามชิ้นแล้ว

ชิ้นแรกน่าสะพรึงกลัวที่สุด แต่ไม่รู้ว่าเป็นเคล็ดกระบี่อักขรเสมาฉบับสมบูรณ์หรือไม่

ชิ้นที่สองถูกกำหนดไว้แล้วว่าเป็นฉินหินระดับจักรพรรดิ

ชิ้นที่สามยิ่งมาจากฝีมือของจักรพรรดิ

สิ่งของเทพไร้สูงสุดสามชิ้นติดต่อกัน

จะไม่ทำให้พวกเขาตกตะลึงได้อย่างไร

สายตาของเจ้าตำหนักเทพเปลวเพลิงซับซ้อน ทั้งยังทอดถอนใจกล่าวว่า “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ลานประมูลแห่งนี้ในใจของข้าจะถูกจัดให้อยู่ในระดับสูงสุด ไม่มีผู้ใดสามารถสั่นคลอนตำแหน่งของมันได้อีกต่อไป!”

ยอมรับแล้ว

ทั้งยังชาชินแล้ว

ติดต่อกันสามชิ้น

ล้วนเกี่ยวข้องกับจักรพรรดิ

ตระกูลจู

ตระกูลอี้

สองผู้กุมบังเหียนของขุมอำนาจชั้นนำจากร้อยสำนักปราชญ์ก็เผยสีหน้าทอดถอนใจ เอ่ยปากว่า “ชิ้นนี้แม้จะล้ำค่า แต่ราคาย่อมไม่ถึงราคาสูงลิบลิ่วเหมือนชิ้นก่อนหน้า มีโอกาสให้แข่งขัน เริ่มเถิด!”

“ราคาเริ่มต้น 1,000,000 หินศักดิ์สิทธิ์ ทุกครั้งที่เพิ่มราคาต้องไม่ต่ำกว่า 100,000 ก้อน ตอนนี้เริ่มได้!” ฮั่วเยาเหรากล่าว

“สองล้าน!”

“สามล้าน!”

“ห้าล้าน!”

เพียงชั่วขณะ เสียงประมูลก็ดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง ขุมอำนาจมากมายต่างก็รู้สึกว่าตนเองมีโอกาสคว้ามาได้ ยามที่ลงมือก็ยังคงมีชะลอ แฝงไว้ด้วยเจตนาที่จะลองเชิง ไม่ได้เปิดเผยไพ่ตายของตนเองออกมาโดยตรง

“ประมุข ลงมือหรือไม่ขอรับ” มียอดฝีมือของสถาบันเอ่ยถาม

“ไม่รีบร้อน รออีกสักหน่อย!” ประมุขหรี่ตาลงเล็กน้อย จ้องมองจี้หยกนั้นไม่หยุด สัญชาตญาณของเขาบอกว่ามันไม่เรียบง่ายถึงเพียงนั้น ลานประมูลแห่งนี้ใช้ชื่อว่าสูงสุด มาถึงขั้นนี้แล้ว เป็นไปไม่ได้ที่จะนำจี้หยกออกมาส่งเดช แม้จะมาจากฝีมือของจักรพรรดิ เกรงว่าก็คงจะไม่เรียบง่ายถึงเพียงนี้

“อืม!”

“จี้หยกนี้เหตุใดจึงดูคุ้นตาเป็นพิเศษ!” สวีจิ่วแห่งลานมรรคผู้สูงสุดยอดพิศวงก็กล่าวอย่างสงสัย ไม่รู้เพราะเหตุใดโดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นเงาร่างมังกรในจี้หยกก็รู้สึกคุ้นตาอย่างประหลาด

ทันใดนั้น

บ่าวชราข้างกายเขาก็สั่นสะท้าน “ใช่ ใช่ ใช่ ที่นั่นขอรับ ยังจำได้หรือไม่ว่าเจ้าตระกูลเคยพาพวกเราไปยังซากโบราณสถานของมหาจักรพรรดิแห่งหนึ่ง ที่นั่นขาดเทือกเขารูปมังกรไปสายหนึ่ง นี่มันช่างคล้ายคลึงกันเพียงใด”

ตูม!

ในทันที

จิตใจของสวีจิ่วสั่นสะท้าน ดวงตาร้อนแรงกล่าวว่า “เป็นไปได้อย่างไร เทือกเขารูปมังกรนั้นจะถูกคนใช้พลังอิทธิฤทธิ์อันยิ่งใหญ่ควบแน่นเป็นดวงจิตมังกร กักขังไว้ในจี้หยกเล็ก ๆ นี้ได้อย่างไร”

“กรร!”

“โฮก!”

ยามที่จิตใจแผ่ไปยังจี้หยกเขาก็สัมผัสได้ถึงอำนาจมังกรสายนั้นจริง ๆ ทั้งยังมีความอัดอั้นตันใจของมังกรแท้

“ซี้ด!”

สวีจิ่วสูดลมหายใจเย็นเยียบ สบตากับบ่าวชราของตนเอง กล่าวอย่างตกตะลึงว่า “ของชิ้นที่สามนี้ไม่ด้อยไปกว่าสองชิ้นก่อนหน้า อย่างน้อยที่สุดตอนนี้ก็เหมาะสมกับพวกเราอย่างยิ่ง!”

“หินศักดิ์สิทธิ์ 30,000,000 ก้อน!”

“หินศักดิ์สิทธิ์ 35,000,000 ก้อน!”

“หินศักดิ์สิทธิ์ 37,000,000 ก้อน!”

การประมูลยังคงดำเนินต่อไป และร้อนแรงอย่างยิ่ง ร้อนแรงและดุเดือดยิ่งกว่าสองชิ้นก่อนหน้า เพราะสองชิ้นก่อนหน้าแม้ทุกคนจะรู้ว่าไม่ธรรมดา แต่กลับต้องทนทุกข์เพราะไม่มีกำลังทรัพย์เพียงพอที่จะสนับสนุน

แต่ชิ้นนี้แตกต่างออกไป

จี้หยกหนึ่งชิ้น

แม้จะมาจากระดับจักรพรรดิแล้วจะอย่างไรเล่า

นั่นก็เป็นเพียงของที่ระดับจักรพรรดิมอบให้ผู้เยาว์

เป็นไปไม่ได้ที่จะประมูลได้ในราคาสูงลิบลิ่ว

ทุกคนต่างคิดว่าตนเองมีโอกาส

ทั้งยังกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือด

“หินศักดิ์สิทธิ์ 40,000,000 ก้อน!”

“ข้าว่าสหายเต๋า เพียงจี้หยกชิ้นเดียวคุ้มค่าหรือ มอบให้ข้าเถิด วันหลังจะเลี้ยงสุราเจ้า หินศักดิ์สิทธิ์ 43,000,000 ก้อน!”

“ไม่สู้ข้าเลี้ยงสุราเจ้า ท่านมอบจี้หยกนี้ให้ข้าเถิด…หินศักดิ์สิทธิ์ 45,000,000 ก้อน!”

การแข่งขันดุเดือด

แต่สวีจิ่วที่มองเห็นเบาะแสกลับสั่นสะท้านเล็กน้อย สายตายิ่งจับจ้องไปยังจี้หยกอย่างไม่วางตา ไม่มีผู้ใดรู้ถึงมูลค่าที่แท้จริงของจี้หยกนี้ พูดอย่างไม่เกรงใจ ต่อให้คว้ามาได้ในราคาสามร้อยล้านก็ยังนับว่ากำไรมหาศาล

อืม ห้องส่วนตัวที่เจ้าเมืองน้อยสวีอยู่ปราณโลหิตพลุ่งพล่านอย่างรุนแรง ดูเหมือนว่าจะค้นพบบางสิ่งบางอย่างแล้ว!”

ประมุขสถาบันครุ่นคิดพลางสัมผัสได้ถึงความผันผวนของห้องรับรองแขกพิเศษแห่งหนึ่งก็ครุ่นคิดเล็กน้อย

ผู้ที่สัมผัสได้มิใช่เพียงเขา

บางครั้ง

ปราณโลหิตเพียงแค่ขึ้นลงชั่วขณะก็ถูกล็อกเป้าหมายรับรู้ได้

แม้สวีจิ่วจะกลับมาสงบนิ่งในชั่วขณะ แต่ในชั่วขณะนั้นก็เปิดเผยปัญหามากมาย

“คว้ามา!” ประมุขสถาบันพลันหรี่ตาตัดสินใจ ของระดับสูงสุดปรากฏขึ้นมาแล้วสามชิ้น สองชิ้นก่อนหน้าพลาดไปแล้ว ชิ้นนี้จะพลาดอีกไม่ได้เด็ดขาด รอให้ประมูลได้แล้วค่อย ๆ ศึกษา

“หินศักดิ์สิทธิ์ 100,000,000 ก้อน!” ประมุขสถาบันกล่าวอย่างกะทันหัน

ในชั่วขณะ

ลานประมูลเงียบลงเล็กน้อย

สายตานับไม่ถ้วนจับจ้องไป แฝงไว้ด้วยความไม่อยากจะเชื่อ ทั้งยังมีความงุนงง เพิ่งจะประมูลไปถึงสี่สิบห้าสิบล้าน เพิ่งจะเริ่มต้น เหตุใดจึงได้เข้าสู่สนามรบเร็วถึงเพียงนี้ ทั้งยังเป็นราคาที่สูงถึงเพียงนี้

ในชั่วขณะหนึ่ง

คนที่ยังเตรียมจะแข่งขันต่างก็ใจเย็นลง

หารู้ไม่ว่า ใจของสวีจิ่วเย็นยิ่งกว่า: นี่ก็ยังถูกสังเกตเห็นอีกหรือ

แต่ก็กล่าวว่า “หินศักดิ์สิทธิ์ 130,000,000 ก้อน!”

ยอดฝีมือแห่งนิกายพุทธหรี่ตากล่าวว่า “อมิตาภพุทธ”

เขาแม้จะมองอะไรไม่ออก แต่ด้วยนิสัยของประมุขสถาบันและเจ้าเมืองน้อยสวี เป็นไปไม่ได้ที่จะทุ่มเงินมหาศาลเช่นนี้อย่างกะทันหัน เว้นแต่ตนเองจะมองไม่ทะลุ ก็กล่าวตามไปว่า “หนึ่งร้อยห้าสิบล้าน!”

เจ้าตำหนักเทพเปลวเพลิง

เจ้าตระกูลจู

เจ้าตระกูลอี้

ยังมีผู้กุมบังเหียนของขุมอำนาจชั้นนำกลุ่มใหญ่ที่มาจากลานมรรคผู้สูงสุดยอดพิศวงต่างก็ทั้งกายและใจเย็นเยียบ

ไม่มีหวังแล้ว

ขยับตัวก็เป็นหินศักดิ์สิทธิ์ 150,000,000 ก้อน

จะเอาอะไรไปแข่งขันอีกเล่า

“ไม่ต้องคิดแล้ว จี้หยกนี้ต้องเป็นระดับสูงสุดอีกชิ้นหนึ่งอย่างแน่นอน” คนของตลาดมืดแม้จะมองไม่ชัดเจน แต่เมื่อดูแนวโน้มการประมูลนี้แล้ว เป็นระดับสูงสุดอย่างแน่นอน

ชาชินแล้ว

ไม่เสียชื่อลานประมูลสูงสุด

ยอดเยี่ยมจริง ๆ

พวกเขาทอดถอนใจ

หลังจากทอดถอนใจแล้ว ก็ดูละคร ทั้งยังคิดว่าชิ้นต่อไปจะเป็นอะไร ติดต่อกันสี่ชิ้นแล้วชิ้นสุดท้ายจะเป็นระดับสูงสุดหรือไม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งไม้ตายก้นหีบชิ้นสุดท้ายย่อมต้องเป็นของที่ท้าทายสวรรค์

“หนึ่งร้อยเจ็ดสิบล้าน!”

“หนึ่งร้อยแปดสิบล้าน!”

“หนึ่งร้อยเก้าสิบล้าน!”

แนวโน้มการต่อสู้ดุเดือดมาก

ผู้คนมากมายยังคิดว่าชิ้นนี้จะตัดสินผลได้ในไม่ช้า เพียงแต่ไม่คิดว่าเมื่อแข่งขันกันจริง ๆ จะร้อนแรงถึงเพียงนี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อถึงช่วงท้าย เจ้าตำหนักเทพเปลวเพลิงได้รับกระแสเสียงของเจ้าเมืองน้อยสวีเขาก็นิ่งอึ้งไป

ยืมเงินหรือ

สีหน้าของเขาดูเคร่งขรึมเล็กน้อย

สายตา

ค่อย ๆ จับจ้องไปยังจี้หยกนี้

สามารถทำให้สถาบันต้องลงมืออย่างใหญ่โต ทำให้สำนักพุทธไล่ตามไม่หยุด กระทั่งทำให้เจ้าเมืองน้อยสวีต้องยืมเงิน จี้หยกนี้เกรงว่าจะไม่เรียบง่ายอย่างที่คิดกระมัง เขากำลังสังเกตการณ์

ครู่ต่อมา

ก็ยังคงให้ยืม

แม้จะไม่ธรรมดาเพียงใดตนเองไม่ได้ศึกษาก็ไม่มีประโยชน์มากนัก อีกอย่างกำลังทรัพย์ของตนเองก็ไม่เพียงพอที่จะแข่งขัน สู้ให้เจ้าเมืองน้อยสวียืมเพื่อแลกกับบุญคุณยังจะดีกว่า

“หินศักดิ์สิทธิ์ 300,000,000 ก้อน!”

ยามที่หินศักดิ์สิทธิ์มาถึงมือ เจ้าเมืองน้อยสวีแทบจะคำรามออกมาด้วยดวงตาที่แดงก่ำ

ตูม—

ไม่ต้องพูดถึง

ผลลัพธ์ย่อมต้องยอดเยี่ยม

อย่างน้อยที่สุดในใจของคนที่มาจากลานมรรคผู้สูงสุดยอดพิศวงก็น่ากลัวเพียงใด อีกชิ้นหนึ่งสามร้อยล้านหินศักดิ์สิทธิ์

เพียงแต่คนของดินแดนบรรพกาลกลับไม่ไหวติง

ชาชินแล้ว

ฉากนี้

หากจะพูดถึงจริง ๆ ก็ต้องเริ่มตั้งแต่การประมูลครั้งแรก