ระบบประมูลบอสวายร้าย ตอนที่ 009 หนึ่งพันล้าน!

ระบบประมูลบอสวายร้าย ตอนที่ 009 หนึ่งพันล้าน!

ชั่วขณะหนึ่ง

คนอื่น ๆ พลันรู้สึกเกรงกลัวขึ้นมาบ้างแล้ว

เจ้าเมืองตลาดมืดทุ่มสุดตัวแล้ว

ยากที่จะต้านทานได้

อย่างน้อยที่สุด

ภายในลานประมูล

เสียงจอแจก็เงียบลงไปมากในทันที

ผู้เฒ่าทะเลสาบดวงใจก็ตกตะลึง ยังมีวิธีการเช่นนี้อีกหรือ ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ต้องประมูล ‘วรยุทธขั้นสูงสุด’ เล่มนี้ให้ได้ เพียงแต่ต่อให้ประมูลวรยุทธเล่มนี้มาได้ ยังจะมีความเป็นไปได้ที่จะบำเพ็ญมันอีกหรือ

เขามองไปด้วยความสับสน เมื่อเห็นความเด็ดเดี่ยวของเจ้าเมืองตลาดมืด จิตใจก็สัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของวรยุทธนี้อีกครั้ง เขาจึงกัดฟันกรอด กล่าวว่า “เจ้ากล้าสละ ข้าก็กล้าสละเช่นกัน!”

“430 ล้าน!”

“440 ล้าน!”

“450 ล้าน!”

ภายในลานประมูล สายตามากมายจับจ้องไปยังคนทั้งสองที่แข่งขันกันไม่หยุด ต่างก็ตกตะลึงจนพูดไม่ออก ขณะเดียวกันก็ใช้จิตใจสำรวจวรยุทธที่ลอยอยู่นั้น นี่คือ ‘วรยุทธขั้นสูงสุด’ ของแท้ ที่ต้องเหนือกว่าวรยุทธระดับอริยะอย่างแน่นอน

“พวกเจ้าสองคนโหดเหี้ยมกันนัก นับข้าไปด้วยคนเถิด!” เสียงของหญิงชราดังขึ้นอีกครั้ง นางเข้าร่วมสงครามแย่งชิงนี้ด้วย

470 ล้าน

480 ล้าน

490 ล้าน

500 ล้าน!

เพียงชั่วครู่

ราคาก็พุ่งสูงขึ้นอย่างน่าสะพรึงกลัว

ทำให้ผู้คนเกิดภาพลวงตาอย่างรุนแรง

หินวิญญาณระดับสูงสุดช่างไร้ค่าเสียจริง!

ทว่า ผู้คนที่นั่งอยู่ในโถงใหญ่ธรรมดากลับคลำแหวนเก็บของของตนเองอย่างสงสัย เมื่อมองดูสิ่งของที่ว่างเปล่าข้างใน มุมปากก็กระตุก พลางพึมพำว่า “เป็นเพราะข้ายากจนเกินไปหรือไร”

550 ล้าน

560 ล้าน

570 ล้าน

580 ล้าน

590 ล้าน

600 ล้าน!

เมื่อมาถึงตัวเลขที่น่าสะพรึงกลัวนี้ บรรยากาศในลานประมูลก็พลันแข็งทื่อไปชั่วขณะ เหล่าผู้เข้าแข่งขันรู้สึกว่าเกินกำลัง แม้อยากจะประมูลต่อ แต่เงินในกระเป๋าก็ไม่พอเสียแล้ว

ส่วนผู้ชมก็ได้แต่มองภาพนี้อย่างตกตะลึง

บ้าคลั่งเกินไปแล้ว

600 ล้าน

วันวานไม่กล้าแม้แต่จะคิด

บัดนี้กลับเหมือนผักกาดขาว

หากนำมากองรวมกัน

เกรงว่าจะเติมเต็มลานประมูลได้กระมัง

เสียงวิพากษ์วิจารณ์และชื่นชมดังขึ้นไม่ขาดสาย

ดวงตางดงามของฉู่หรงอวี๋กลับจับจ้องไปยังห้องส่วนตัวหมายเลขสี่อย่างไม่วางตา นางไม่สนใจการแข่งขันของคนอื่น ๆ ในสายตาของนาง ไม่ว่าคนผู้หนึ่งจะสะสมความมั่งคั่งไว้มากเพียงใด ท้ายที่สุดก็เป็นเพียงคนผู้เดียว

ส่วนนาง

เบื้องหลังมีตระกูลหนึ่ง

ตระกูลที่ยิ่งใหญ่และเก่าแก่

ตระกูลฉู่แห่งดินแดนบรรพกาล

สิ่งที่สั่งสมมาหลายชั่วอายุคน จะเทียบกับสิ่งที่คนผู้เดียวดิ้นรนมาทั้งชีวิตได้อย่างไร

คู่แข่งของนางมีเพียงคนเดียวมาโดยตลอด นั่นก็คือหวังฉง บุตรกิเลนแห่งตระกูลหวัง หากหวังฉงออกมา นางยังพอจะมองว่าเป็นคู่ต่อสู้ได้ ส่วนคนที่อยู่เบื้องล่างนั้น ไม่มีผู้ใดมีคุณสมบัติพอ

บนเวทีประมูล

มุมปากของฉู่สวินก็ประดับด้วยรอยยิ้มเล็ก ๆ เมื่อราคา 600 ล้านหลุดออกจากปาก เขาก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจแล้ว ต้นกำเนิดแห่งชีวิตหยดก่อนหน้าประมูลไปได้ถึง 400 ล้าน เมื่อรวมกับครั้งนี้อีก 600 ล้านก็เหลือเฟือแล้ว

เป้าหมายหนึ่งพันล้านสำเร็จแล้ว

ต่อไปก็ไม่ต้องเสี่ยงหรือกังวลอีกแล้ว

เพราะสิ่งของชิ้นที่สาม เขามองไม่ออกจริง ๆ ว่ามีอะไรโดดเด่น สิ่งของชิ้นแรกอย่างต้นกำเนิดแห่งชีวิตไม่ต้องพูดถึง เกรงว่าต่อให้เป็นระดับอริยะมาก็ยังต้องลงมือต่อสู้ แย่งชิงกันอย่างบ้าคลั่ง

สิ่งของชิ้นที่สอง อำนาจคชสารเทพกำราบคุกก็ไม่ต้องพูดถึงเช่นกัน วรยุทธขั้นสูงสุดหนึ่งเล่มก็เพียงพอที่จะเปลี่ยนทิศทางของตระกูลหนึ่งได้ ไม่ว่าจะนำไปสู่การทำลายล้าง หรือการก้าวไปสู่จุดสูงสุด ยิ่งกระตุ้นให้เกิดการแย่งชิง

ส่วนสิ่งของชิ้นที่สามที่เป็นกระถาง แม้จะเรียกว่ากระถางหมื่นสรรพสิ่ง แต่ฉู่สวินมองไม่ออกจริง ๆ ว่ามีอะไรแตกต่าง หากใช้เพื่อต่อสู้กับศัตรู กระถางใบนั้นก็ยังไม่คมเท่าคมกระบี่

หากใช้หลอมโอสถ จะมีคนโง่ที่ไหนยอมจ่ายเงินหลายร้อยล้านหินวิญญาณระดับสูงสุดเพื่อซื้อกระถางใบหนึ่ง ดังนั้นในสายตาของเขา สิ่งของชิ้นที่สามคงประมูลไม่ได้ราคาเท่าใดนัก การที่สิ่งของชิ้นที่สองนี้ทำภารกิจสำเร็จโดยตรงย่อมดีที่สุด

เมื่อมองไป

ผู้เฒ่าทะเลสาบดวงใจ

หญิงชรา

หรือแม้แต่บุคคลลึกลับในห้องส่วนตัวหมายเลขสามก็ได้ยื่นมือเข้ามาแล้ว

เปิดปากก็ 500 ล้าน

น่าเสียดาย

ที่เมื่อการประมูลมาถึง 600 ล้าน ก็เลือกที่จะเงียบไป

จำนวนนี้สูงเกินไปแล้ว ส่วนเจ้าเมืองตลาดมืดนั้นเลิกราไปนานแล้ว เมื่อราคาเข้าใกล้ 600 ล้านเขาก็รู้ว่าไม่มีหวังแล้ว ต่อให้ขายสมบัติทั้งหมดก็ยังไม่มีคุณสมบัติพอที่จะเข้าร่วมแย่งชิง ในใจจึงรู้สึกเศร้าและขุ่นเคืองอยู่บ้าง

เจ้าเมืองตลาดมืดผู้ยิ่งใหญ่

ผู้ครอบครองดินแดนฝ่ายหนึ่ง

เคยมีครั้งใดที่เห็นหินวิญญาณอยู่ในสายตาบ้าง

ไหนเลยจะคาดคิดว่าจะมีวันที่ถูกหินวิญญาณบีบคั้นจนต้องมองดูสมบัติหลุดลอยไปต่อหน้าต่อตา ดวงตาสีแดงก่ำจับจ้องไปยังสิ่งของเทพไร้เทียมทานชิ้นที่สามที่ถูกห่อหุ้มด้วยม่านหมอกลึกลับ กล่าวอย่างบ้าคลั่งว่า “ชิ้นที่สาม ข้าต้องได้มันมา!”

“ข้าขอสาบาน!”

“ต้องได้มันมาให้จงได้!”

…

“700 ล้าน!”

ทันใดนั้น

หวังฉงในห้องส่วนตัวหมายเลขสี่ก็ลืมตาขึ้น เสียงของเขาสงบนิ่ง แต่สีหน้ากลับไม่สงบนิ่งเลย การเพิ่มราคาของเขามาถึงจุดที่บ้าคลั่ง ขึ้นมาทีเดียวหนึ่งร้อยล้าน

ต้องรู้ไว้ว่านี่ไม่ใช่หนึ่งร้อยหรือสองร้อยล้านในช่วงแรก นี่คือการประมูลที่มาถึง 600 ล้านแล้ว เมื่อมาถึงระดับที่น่าสะพรึงกลัวนี้ ทุก ๆ สิบล้านก็เปรียบเสมือนฟางเส้นสุดท้ายที่ทับอูฐให้หลังหัก นับประสาอะไรกับหนึ่งร้อยล้าน

พร้อมกับที่เขาเอ่ยปาก

ก็ทำให้ผู้เข้าแข่งขันจำนวนมากแทบหายใจไม่ออก

จากนั้นก็เงียบไป

มากเกินไปแล้ว

สู้ราคาไม่ไหว

“750 ล้าน!” ฉู่หรงอวี๋ก็เอ่ยปาก เสียงที่ใสดังกังวานแฝงไว้ด้วยความแน่วแน่ ราวกับเตรียมที่จะล้างอายในครั้งเดียว นำความพ่ายแพ้ครั้งก่อนกลับคืนมาในการแข่งขันครั้งนี้

“800 ล้าน!”

“850 ล้าน!”

“900 ล้าน!”

“930 ล้าน!”

“950 ล้าน!”

“960 ล้าน!”

“970 ล้าน!”

“980 ล้าน!”

“990 ล้าน!”

“1,000 ล้าน!”

เมื่อตัวเลขนี้ดังขึ้น ภายในลานประมูลก็เงียบสงัดราวป่าช้า ทุกคนต่างรู้ว่าสิบตระกูลใหญ่โบราณแห่งดินแดนบรรพกาลนั้นร่ำรวยมหาศาล แต่ไม่มีผู้ใดคาดคิดว่าจะมหาศาลถึงเพียงนี้

หนึ่งพันล้าน

ราวกับเป็นเพียงตัวเลขที่หลุดออกจากปาก

ทำลายความคิดของคู่แข่งทั้งหมดลงโดยสิ้นเชิง

แววตาของหวังฉงในห้องส่วนตัวหมายเลขสี่ฉายแววสับสนและดิ้นรน หากเป็นก่อนหน้านี้ หนึ่งพันล้านยังอยู่ในขอบเขตที่เขารับไหว หรืออาจจะเอ่ยปากออกไปโดยไม่ลังเลด้วยซ้ำ หนึ่งพันหนึ่งร้อยล้าน หนึ่งพันสองร้อยล้าน หนึ่งพันสามร้อยล้าน หรือแม้แต่หนึ่งพันสี่ร้อยล้าน

เขาก็จะไม่ลังเล หรือแม้แต่จะไม่รีรอเลยด้วยซ้ำ

แต่บัดนี้

เพิ่งจะประมูลของชิ้นหนึ่งไปด้วยราคาที่น่าสะพรึงกลัวถึง 400 ล้าน เมื่อมาถึงจุดนี้ แม้แต่เขาก็ยังรู้สึกว่าเกินกำลัง สายตาที่บ้าคลั่งจับจ้องไปยังอำนาจคชสารเทพกำราบคุก สัมผัสถึงประกายแสงสีทองที่ไหลเวียนอยู่ ราวกับมีคชสารเทพปรากฏขึ้นทีละตน ทำให้เขาหลงใหลและคลั่งไคล้

‘วรยุทธขั้นสูงสุด’ เล่มนี้อย่าว่าแต่หนึ่งพันล้านเลย สองพันล้าน หรือหนึ่งหมื่นล้านก็ยังคู่ควร

ริมฝีปากของเขาขยับ

บ่าวชราในชุดสีเทาข้างกายกระซิบเตือนเบา ๆ “นายน้อย พอแล้วขอรับ เงินทุนที่สามารถเบิกใช้ได้ชั่วคราวมีเพียงเท่านี้ หากให้สัญญาปากเปล่า เกรงว่าจะล่วงเกินเจ้าของลานประมูลได้!”

หวังฉงมองอย่างไม่ยอมแพ้

จะให้มองดูสิ่งของเทพไร้เทียมทานชิ้นหนึ่งหลุดมือไปต่อหน้าต่อตาเช่นนี้หรือ

ฉู่หรงอวี๋ในห้องส่วนตัวหมายเลขแปด มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มที่อ่อนหวาน ดวงตาคู่โตที่สดใสดั่งน้ำกระพริบปริบ ๆ เต็มไปด้วยความยินดีและตื่นเต้น สิ่งของเทพไร้เทียมทานชิ้นนี้ ในที่สุดก็จะตกเป็นของนางแล้วใช่หรือไม่

“คิกคิกคิก!”