บทที่ 50 ราชันย์ที่หัวใจแหลกสลาย

บทที่ 50 ราชันย์ที่หัวใจแหลกสลาย

แปล Tarhai

กลุ่ม https://www.facebook.com/groups/1743836472377756/

ลงตอนที่ 1-200 ราคา 200 ลงทุกวัน วันละ 6-7 ตอน

ติดต่อที่ https://www.facebook.com/profile.php?id=100002039138559

อ่านบนเว็บอีกแห่ง

https://amnovel.com/cat.php?id=58

"เธอทำให้หัวใจฉันแหลกสลาย เธอทำให้ฉันทั้งหัวเราะและร้องไห้...."

ฉิงเฟิงฮัมเพลง "Heart Break" และเดินบนถนนอย่างไม่มีจุดหมาย เขารู้สึกเศร้า.... เศร้ามาก

แม้ว่าเขาจะเป็นราชันย์หมาป่าที่เขย่าโลกใต้ดิน แต่ก็มีช่วงเวลาที่เขาเศร้า

เขาไม่เข้าใจว่าทำไมหลินซู่ถึงได้โกรธมากเกี่ยวกับเรื่องงานเลี้ยงอาหารการกุศล

เขาสิควรจะต้องเป็นคนโกรธ นายน้อยเฉินกำลังใช้คำเชิญเพื่อตามจีบหลินซู่   หลินซู่เป็นภรรยาของเขา เป็นผู้ชายคนไหนก็ย่อมจะฉีกบัตรเชิญนั่นอยู่แล้ว

เนื่องจากขาดการสื่อสารที่ดีระหว่างเขากับหลินซู่ ซึ่งก่อให้เกิดความเข้าใจที่คลาดเคลื่อนเสมอ

การสมรสเป็นเหมือนป้อมปราการ - คนในอยากออกและคนนอกก็อยากจะเข้า บรรทัดที่คลาสสิกในเพลง "Fortess" อธิบายความรู้สึกของฉิงเฟิงได้อย่างสมบูรณ์ในขณะนี้

"โอ้จริงสิ ฉันจะต้องหาที่นอน"

หลังจากความขัดแย้งระหว่างฉิงเฟิงกับหลินซู่ เป็นธรรมดาที่เขาจะไม่ยอมไปทำงานที่บริษัท Ice Snow ทั้งคู่จะไม่มีความสุขหากได้พบกันอีก ดังนั้นตอนนี้เขาแค่อยากจะหาสถานที่ซุกหัวนอน

เขาจองห้องพักที่โรงแรมขนาดเล็กและหลับอย่างรวดเร็ว การนอนหลับเป็นวิธีการรับมือกับความเศร้าด้วย

กริ๊งๆๆ ...

หลังจากนอนหลับไปไม่รู้ว่านานเท่าไร ฉิงเฟิงตื่นขึ้นมาด้วยเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์ของเขา เขากดปุ่มรับสาย

"ลูกพี่ใหญ่ ผมเองครับคิงคอง ผมอยากจะเลี้ยงมื้อค่ำพี่คืนนี้  ได้ไหมครับ?"

คิงคองถามอย่างพิถีพิถันในอีกฝั่งของโทรศัพท์ เขากลัวว่าฉิงเฟิงจะบอกปฏิเสธ

ฉิงเฟิงมองออกไปนอกหน้าต่างและตระหนักว่ามันเป็นเวลากลางคืนแล้ว เขานอนหลับไปตลอดทั้งวัน

ทันใดนั้นเขาก็นึกขึ้นได้ว่าเขาเคยตกลงที่จะทานอาหารเย็นกับคิงคองในวันนี้ เขาลืมเรื่องนี้เพราะเกิดเรื่องเข้าใจผิดระหว่างเขากับหลินซู่

"มีเหล้าไหม ?"

ฉิงเฟิงถามเบาๆ แม้ว่าเขาจะนอนหลับไปบ้างแล้วแต่เขาก็รู้สึกเศร้ามากและอยากจะมอมเมาตัวเอง

"มีแน่นอนครับ ลูกพี่ใหญ่"

"นายอยู่ที่ไหน เดี๋ยวฉันจะไป"

"ลูกพี่ใหญ่ผมอยู่ใน River Scene Hotel" (ผู้แปล: ในประเทศจีนร้านอาหารที่ใหญ่ๆส่วนมากจะเปิดควบคู่กับให้บริการในโรงแรม ดังนั้นพวกเขาจึงเรียกรวมทั้งหมด)

"ได้สิ ฉันจะไปถึงที่นั่นใน 10 นาที"

ฉิงเฟิงลุกขึ้นและเดินไปที่โรงแรม River Scene

โรงแรมริเวอร์ซีนตั้งอยู่ติดกับบริษัท Ice Snow เขามาถึงที่นั่นในอีกไม่นาน

"ทักทายลูกพี่ใหญ่ครับผม !"

อันธพาลสองคนคำนับและพูดด้วยความเคารพเมื่อฉิงเฟิงมาถึงทางเข้าโรงแรม

พวกอันธพาลสองคนนำฉิงเฟิงไปที่บูธ

บูธกว้างขวางและมีขนาดประมาณ 50 ตารางเมตร ได้รับการตกแต่งอย่างหรูหรา มี 36 จานวางอยู่ด้านบนของโต๊ะกลมขนาดใหญ่ นอกจากนี้ยังมีเหมาไถอีกสองขวดอยู่ติดกับจาน

(เหมาไถเป็นเหล้าที่มีชื่อเสียงของจีนครับ จากประวัติเหล้านี้ติด 1 ใน 3 เหล้าที่ดีที่สุดในโลกเลยนะขวดนึงประมาณเกือบๆ 8000 บาท จากค่าเงินปัจจุบัน  ข้อมูลจากเว็บ  https://www.spokedark.tv/posts/maotai/

คิงคองได้ทุ่มเงินเพื่อเลี้ยงฉิงเฟิง อาหารทั้ง 36 จานและ Maotai สองขวดมีค่าใช้จ่ายประมาณ 50,000 หยวน (1 หยวนประมาณ 5 บาท)

"ลูกพี่ใหญ่โปรดนั่งลงครับ ผมจะเทเครื่องดื่มให้พี่"

คิงคองพูดอย่างสุภาพและได้พาฉิงเฟิงไปที่ที่นั่งของเขา จากนั้นเขาก็เทเหมาไถให้ฉิงเฟิง

"เหล้านี้อร่อยดีทีเดียว"

ฉิงเฟิงหยิบเหล้ามาจิบ เหล้ามีรสชาติกลมกล่อมและได้รับการบ่มมาอย่างดี มันมีรสเผ็ดอ่อน

"ลูกพี่ใหญ่เชิญดื่มเยอะๆเลยครับถ้ามันอร่อย ในอนาคต น้องชายคนนี้จะทำตามคำสั่งของพี่"

คิงคองเทเหล้าอีกหนึ่งถ้วยและกล่าวด้วยความเคารพ

ถ้าใครมาเห็นว่าคิงคองเรียกตัวเองว่าเป็นผู้ใต้บังคับบัญชาพวกเขาคงจะตกตะลึง

คิงคองเป็นผู้นำแก๊งที่เลือดร้อนและมีอิทธิพลมาก แต่เขากลับให้ความเคารพอย่างนอบน้อมต่อชายหนุ่มคนนี้

"นายไม่จำเป็นต้องเรียกฉันว่าลูกพี่ใหญ่ เรียกฉันพี่ลี่ก็พอต่อไปนี้"

ฉิงเฟิงดื่มเหล้าอีกถ้วยหนึ่งแล้วก็พูดเบา ๆ

"ได้ครับ ขอบคุณพี่ลี่ โปรดดื่มเยอะๆเลยครับพี่ลี่"

คิงคองรู้สึกตื่นเต้นดีใจเมื่อได้ยินฉิงเฟิงบอกให้เรียกเขาว่าพี่ลี่ เขารู้ทันทีว่านั่นหมายความว่าฉิงเฟิงได้ยกโทษให้เขาแล้วเพราะคำว่าพี่ลี่เป็นการแสดงความรักมากกว่าคำว่าลูกพี่ใหญ่

นับตั้งแต่ที่เขาได้เห็นความแข็งแกร่งของฉิงเฟิง คิงคองก็ได้ตัดสินใจที่จะติดตามพี่ลี่เพราะเขามีสัญชาตญาณว่าพี่ลี่นั้นไม่ใช่คนธรรมดา

"คิงคอง ฉันมีเรื่องที่อยากจะถามนาย"

"โปรดถามมาเลยครับพี่เฟิง ผมจะบอกพี่ทุกอย่างที่ผมรู้"

"นายรู้เกี่ยวกับงานเลี้ยงอาหารการกุศลของบริษัทหลิวไหม?"

ฉิงเฟิงถามเบาๆ ความเศร้าของเขาเริ่มรุนแรงขึ้นหลังจากที่เขาดื่มเหล้า ยิ่งดื่มมากเท่าไรเขาก็ยิ่งรู้สึกเจ็บปวดมากขึ้นเท่านั้น

"พี่ลี่, บริษัทหลิวเป็นบริษัทอันดับหนึ่งในเมืองทะเลตะวันออก เจ้าหน้าที่ชั้นสูง เศรษฐีและนักสังคมจำนวนมากจะเข้าร่วมการเลี้ยงการกุศลของพวกเขา นี่เป็นโอกาสที่ดีสำหรับบรรดา CEO ต่างๆของบริษัท ในการสร้างเครือข่ายและหาเงินทุน"

คิงคองกล่าวในขณะที่เทเหล้าให้ฉิงเฟิง

"คิงคอง นายบอกว่างานเลี้ยงอาหารการกุศลเป็นโอกาสที่ดีสำหรับบรรดาซีอีโอ?"

"แน่นอนครับพี่ลี่ ซีอีโอของบริษัทสามารถพบกับมหาเศรษฐีและแม้กระทั่งเจ้าหน้าที่ของรัฐดังนั้นพวกเขาสามารถได้รับเงินทุนและเงินทุนเพื่อขยายบริษัทของพวกเขา"

(นักเลงเชี่ยไรวะเนี่ยมีคุณภาพชิบหาย รู้ทุกเรื่อง -  -)

"โอ้ งั้นนายรู้ไหมว่าใครเป็นประธานของบริษัทหลิว?"

"พี่ลี่ ประธานคือหลิวรูหยัน สาวงามอันดับ 1 ของเมืองทะเลตะวันออกครับ"

"คิงคอง ไม่ใช่ว่าหลินซู่หรอกหรือที่เป็นสาวงามอันดับ 1 ของเมืองทะเลตะวันออก?"

"โอ้ พี่ลี่ผมลืมไปหลินซู่และหลิวรูหยัน พวกเธอทั้งสองคือสาวงามที่สุดของเมืองทะเลตะวันออก หนึ่งคือเทพธิดาหิมะน้ำแข็ง อีกคนคือเทพธิดาจ้าวเสน่ห์"

สายตาของคิงคองเต็มไปด้วยความชื่นชมเทิดทูน เมื่อเขาพูดถึงหลิวรูหยัน มันเป็นความชื่นชมของเขาที่มีต่อเทพธิดาคนหนึ่ง

"หลิวรูหยัน ?  โอ้ เป็นหลิวรูหยัน!"

ฉิงเฟิงตบหน้าผากของเขาและนึกขึ้นได้

ไม่น่าแปลกใจเลยผู้หญิงที่เย้ายวนใจและน่าตกตะลึงคนนั้นนั่นเอง  มิน่าละตอนที่เขาบอกว่าเขาไม่เคยได้ยินชื่อของเธอที่คฤหาสน์หมายเลข 14เธอถึงมีท่าทางแปลกใจ ที่แท้เธอเป็นคนดังขนาดนี้นี่เอง

"พี่ลี่, นี่ครับ, ดื่มอีกหน่อย"

คิงคองเทเหล้าให้ฉิงเฟิงอีกถ้วยหนึ่งอย่างกระตือรือร้นและเหมาไถทั้งสองขวดถูกฉิงเฟิงเขมือบเกือบหมด

ฉิงเฟิงเป็นนักดื่มตัวงง แม้กระทั่งหลังจากดื่มเหมาไถไปสองขวดสมองของเขาก็ยังคงชัดเจนและเขาก็ยังไม่เมา

"อย่างที่ฉันคิดเลยพี่ลี่ไม่ใช่คนธรรมดา"

คิงคองแอบสรรเสริญในใจ เหมาไถ1ขวดคือ 1 ลิตร แต่พี่ลี่ดื่มเหล้าที่มีแอลกอฮอล์สูงถึง 2 ลิตรโดยไม่เมา ความอดทนของเขาสูงมาก

หลังจากดื่มแล้วกินเสร็จแล้วฉิงเฟิงก็ลุกขึ้นยืนและอำลาคิงคอง

"ดูแลตัวเองด้วยครับพี่ลี่ ถ้าพี่มีความต้องการอะไร โปรดติดต่อน้องชายคนนี้ของพี่"

คิงคองก้มคำนับและกล่าวอย่างเคารพ

"ดูแลตัวเองครับพี่ลี่ !"

อันธพาลอีกหลายสิบคนในบูธก็ก้มคำนับด้วยความเคารพ

"ok"

ฉิงเฟิงโบกมืออย่างทันทีและเดินออกจากบูธอย่างสง่างาม

ด้านนอกของโรงแรมมืดมน ไฟนีออนที่ด้านข้างของถนนกระพริบวูบวาบ

ฝูงชนยังคงคึกคัก แต่หัวใจของฉิงเฟิงก็ยังคงหนาวจัด

เขาไม่อยากการกลับบ้าน บ้านนั้นเป็นของหลินซู่เขารู้สึกเหงามาก

"หือ ? ไฟบริษัทยังคงติดอยู่ดวงหนึ่ง?"

ฉิงเฟิงจดจ่ออยู่กับการจ้องมองและก็เห็นว่าไฟของบริษัท Ice Snow ยังคงเปิดอยู่

โรงแรม River Scene อยู่ห่างจากบริษัท Ice Snow เพียง 50 เมตร ดังนั้นเขาจึงสามารถเห็นได้อย่างชัดเจนทุกอย่างในบริษัท

"มีขโมยเข้ามาในบริษัทหรือเปล่านะ?"

หน้าตาของฉิงเฟิงก็เปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย เพราะเขารู้ว่าไฟทุกดวงจะดับลงเมื่อพนักงานเลิกงานตอน 6 โมงเย็น

ตอนนี้ก็สามทุ่มแล้ว แต่ทำไมไฟบนชั้นสามยังคงเปิดอยู่ เขาสงสัยว่ามีขโมยเข้ามา