บทที่ 12  ปล่อยเธอไป !

แปล Tarhai

 

 

"ไอ้ลูกชาย สาวคนนี้เป็นที่ต้องการของลูกพี่เปียว ฉันแนะนำให้แกไปไกลๆซะ ไม่งั้นแกจะไม่มีเวลาได้ใช้ชีวิตที่ดีแน่"

พวกอันธพาลยิ้มเยาะเย้ยและข่มขู่ฉิงเฟิง

 

เขาคิดว่า ชายที่อยู่ข้างหลังเขาคนนี้อยากตาย เขากล้ามาหยุดเขา แต่เหมือนกับว่าเขากินหัวใจหมีหรือดีหมีมา เขากล้าหาญมากจนไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร

 

ถ้าไม่ติดว่าพวกเขาต้องรีบวิ่งไปส่งสาวสวยคนนี้ไปให้ลูกพี่เปียว อันธพาลจะต้องรุมกระทืบฉิงเฟิงแน่นอน

 

"พวกแกนี่โชคดีนะ เพราะที่นี่ไม่ใช่ทวีปหมาป่า ไม่งั้นพวกแกเป็นศพไปแล้ว"

ฉิงเฟิงขมวดคิ้ว เขาพูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นยะเยือก

 

เขาเกลียดการข่มขู่มากที่สุดโดยเฉพาะอย่างยิ่งการข่มขู่จากอันธพาล

 

ในทวีปหมาป่า เขาเคยเข้าไปฆ่าคนในหมู่บ้านมากกว่า 100 คนและออกมาได้โดยไม่ได้รับบาดเจ็บใดๆ หมู่บ้านเหล่านี้เต็มไปด้วยชนพื้นเมืองติดอาวุธและพวกเขาแข็งแกร่งมาก

 

ในบรรดาภารกิจรับจ้างทั้งหมดในโลก เขาเป็นเพียงคนเดียวที่สามารถปฏิบัติภารกิจในระดับ SSS ได้สำเร็จ

 

ในบรรดาราชันทั้ง 7 ของโลก เขาได้รับการจัดอันดับเป็นอันดับ 1

 

เมื่อเขายกมือขึ้น ลมจะพัด เมฆจะขยับ เมื่อเขาเงยหน้าขึ้นเขาจะมองเห็นโลกทั้งใบ ทั้งหมดที่กล่าวนี้หมายถึงราชันหมาป่าลี่ฉิงเฟิง

 

เขาเคยผ่านร้อนผ่านหนาวมามากมาย ปกครองทั่วทั้งทวีปหมาป่าและสร้างความตกใจให้กับทั้งโลกทั้งใบ

แต่เขามีสิ่งหนึ่งที่เขาเกลียดที่สุดก็คือการถูกคนอื่นข่มขู่

ในทวีปหมาป่าคนที่กล้าที่จะข่มขู่เขา  ตอนนี้ลงนรกไปหมดแล้ว !

 

ในสายตาของเขา อันธพาลเหล่านี้เหมือนไก่ป่วย พวกเขาอ่อนแอเกินไป

แต่น่าเสียดายที่นี่คือ หัวเซี่ย และเขาไม่สามารถฆ่าคนได้ตามใจและมันจะยิ่งทำให้เขาวุ่นวายและน่าเบื่อมากถ้าเขาการเคลื่อนไหวของเขาดึงดูดความสนใจของกองกำลังพิเศษของประเทศ

"ไอ้ลูกชาย แกกล้าที่จะขู่ฉัน แกไม่ต้องการจะมีชีวิตอยู่แล้วไง?"

 

หลังจากได้ยินคำขู่ของ ลี่ฉิงเฟิง อันธพาลใบหน้าดำคล้ำและแววตาเยือกเย็นปกคลุมไปทั่วดวงตาของเขา

 

เขาเป็นคนติดตามลูกพี่เปียว ในบาร์ Zero-Degree มีใครบ้างที่นี่ที่ไม่รู้จักชื่อเสียงของเขาในนามพี่ใหญ่ด็อจ ?

 

"วันนี้แกกินเต้าหู้เน่ามารึเปล่าเนี่ย  มีกลิ่นน่าขยะแขยงอยู่   ไปไกลๆจากฉัน ปล่อยเธอไปทันทีแล้วลุกออกไปจากที่นี่ซะ"

ลี่ฉิงเฟิง เอามือปิดปกคลุมจมูกของเขาและบอกเตือนอันธพาลอย่างมีมารยาท

 

แกรู้ได้ยังไงว่าฉันกินเต้าหู้เน่ามา?

 

(เต้าหู้เหม็น เป็นเต้าหู้หมักชนิดหนึ่งซึ่งมีกลิ่นที่มีเอกลักษณ์ เต้าหู้เหม็นเป็นอาหารที่ได้รับความนิยมทั้งในจีนแผ่นดินใหญ่และไต้หวัน รวมถึงประเทศอื่นๆในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ด้วย)

 

ใบหน้าของอันธพาลเปลี่ยนไป เขากินเต้าหู้เมื่อคืนนี้จริง นี่เป็นอาหารที่เขาโปรดปรานมากและแม้ว่ามันจะมีกลิ่นเหม็น แต่มันก็อร่อย เมื่อมันเข้าปาก  เขาก็รู้สึกว่ามันโคตรสุดยอด

 

"พี่ใหญ่ด็อจมันล้อเลียนพี่ ! มันบอกว่าพี่เหม็นและบอกให้พี่ไปจากที่นี่"

ใบหน้าของอันธพาลผอมเปลี่ยนไปและกล่าวเตือนสติลูกพี่ของเขา

 

"แกกล้าที่จะท้าทายฉัน วันนี้ฉันจะทุบตีแก !!"

อันธพาลในที่สุดก็ตระหนักว่าลี่ฉิงเฟิงล้อเลียนเขา มันทำให้เขาโกรธ

 

ฮ่า !

นักเลงโกรธและเหวี่ยงหมัด โค้งและไปทางหัวของฉิงเฟิง

 

หมัดนี้แรงมากและมันทำให้เกิดเสียง วิ้ว ในอากาศ อันธพาลเชื่อว่าเขาสามารถเอาชนะฝ่ายตรงข้ามได้อย่างแน่นอน

 

คนในบาร์เห็นว่าพวกอันธพาลกำลังจะเล่นงานฉิงเฟิง พวกเขาทั้งหมดเริ่มเดินเข้ามาและพร้อมที่จะดูการแสดงเด็ดๆ

 

พวกเขามักจะดื่มกันที่บาร์และเห็นการต่อสู้เป็นประจำ  มันเป็นความบันเทิงอย่างหนึ่ง !

 

"โคตรอ่อนแอ........"

ฉิงเฟิงมองไปที่อันธพาลเหมือนดั่งจักรพรรดิมองไปที่มด

 

เขายืนอยู่บนพื้นโดยไม่ขยับ และยืดมือขวาออกไปคว้าจับหมัดของอันธพาลอย่างง่ายดาย ไม่ว่าอันธพาลจะพยายามออกแรงเท่าไร ก็ไม่สามารถขยับไปไหนได้

 

ชายหนุ่มคนนี้ต้องมีเบื้องหลังบางอย่าง..... !

คนที่อยู่รอบๆข้างมองฉิงเฟิงอย่างตกใจ ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและประหลาดใจ

 

ทุกคนในบาร์ Zero-Degree นี้ ไม่มีใครกล้าที่จะสู้กับพวกอันธพาล

 

ใบหน้าของอันธพาลแดงขึ้น เขารู้สึกว่าหมัดของเขาที่ถูกฉิงเฟิงกุมไว้ เต็มไปด้วยความเจ็บปวด มันเหมือนกับว่าเขาถูกบีบด้วยก้อนหินขนาดใหญ่ กระดูกของเขารู้สึกราวกับกำลังจะแตก

 

"ไอ้เยสแม่เอ้ย  ปล่อยฉัน!"

อันธพาลพยายามระงับความเจ็บปวดจากหมัดของเขาและตะโกนใส่ ฉิงเฟิง

 

เพราะความเจ็บปวดใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปเป็นสีแดงเหมือนตับหมู

 

แกกล้าล้อเลียนแม่ฉัน?

ใบหน้าของ ลี่ฉิงเฟิง เย็นชาและมีแววอันเยือกเย็นประกายอยู่ในดวงตาของเขา เขาไม่เคยได้พบหน้าแม่มาตั้งแต่ยังเด็ก ดังนั้นเขาจึงเกลียดมากเมื่อมีคนมาล้อเลียนแม่ของเขา

อันธพาลคนนี้หาที่ตายเสียแล้ว

 

 

ปัง!

ลี่ฉิงเฟิงปล่อยหมัดของอันธพาลและตบหน้าเขา ทำให้ใบหน้าของเขาบวมขึ้น ฟันกรามของอันธพาลหลุดออกมาพร้อมน้ำลาย

 

การตบนี้ดังมากจนทุกคนที่อยู่ในบาร์ได้ยินและมองไปที่ฉิงเฟิงด้วยความตกใจ

 

สมองของผู้ชายคนนี้มีปัญหาหรือเปล่า ? เขากล้าที่จะตบลูกน้องของลูกพี่เปียว? 

เขาไม่ต้องการที่จะมีชีวิตอยู่อีกหรือ?

 

 

"แกกล้าตีฉัน?"

"แน่นอนฉันตีแกเอง แล้วทำไม ?"

"ด็อจจูเนียร์ ! ไป! ฆ่าไอ้ลูกหมานี่ซะ"

ตอนนี้อันธพาลรู้แล้วว่าฉิงเฟิงแข็งแรงมากแค่ไหน  เขาคำรามด้วยความโกรธและวิ่งไปพร้อม ๆ กับพวกอันธพาลอีกคน

 

2 ต่อ 1  นี่มันรุมกันรึเปล่า?

แม้ว่าทุกคนที่อยู่รอบๆต่างมองไปที่อันธพาลด้วยสายตาดูถูก แต่พวกเขาก็คิดถึงข้อเท็จจริงที่ว่าทั้งสองคนนี้เป็นลูกน้องของลูกพี่เปียว พวกเขาไม่กล้าที่จะช่วยเหลือ

 

แม้ว่าพวกเขาจะรู้สึกเห็นใจ แต่พวกเขาก็อยากจะดูฉากนี้มากขึ้น ไม่มีใครเต็มใจที่จะข้ามหัวลูกพี่เปียวเพื่อปกป้องคนแปลกหน้า

 

"แกประเมินตัวเองสูงไปแล้ว"

รังสีเย็นเยือกประกายขึ้นบนดวงตาของลี่ฉิงเฟิง เท้าขวาของเขาเตะออกไปด้วยความรวดเร็วเหมือนฟ้าผ่า

 

ตูม ตูม !!

อันธพาลสองคนคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวดและร่างกายของพวกเขาลอยกระเด็นไปไปกว่า 10 เมตรและล้มลงบนพื้นดินอย่างหนักหน่วง พวกเขาเปิดปากของพวกเขาและ ถ่มเลือดออกมามากมายและไม่สามารถยืนขึ้นเป็นเวลานาน

 

เตะทีเดียวกระเด็นไปไกลกว่า 10 เมตร แม้แต่เจ้าหน้าที่พิเศษ ก็ไม่อาจจะสามารถที่จะทำเช่นนี้ได้

 

แข็งแกร่งมาก ! ชายหนุ่มคนนี้เป็นเหมือนสัตว์ประหลาด ทุกคนที่อยู่รอบตัวพวกเขาตกใจมาก ดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความประหลาดใจเมื่อพวกเขามองลี่ฉิงเฟิง

 

ช่วงก่อนหน้านี้พวกเขากังวลว่าลี่ฉิงเฟิงจะต้องไปนอนหยอดน้ำข้าวต้ม แต่ต่อมาพวกเขารู้สึกเศร้าแทนพวกอันธพาลสองคนนี้แทน

 

เพียงแค่มองสภาพของอันธพาลทั้งสองคนในตอนนี้ก็เห็นได้ชัดว่าพวกเขาได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรง หากไม่ได้พักรักษาตัว 3 ถึง 5 วันก็ไม่มีทางใดที่จะดีขึ้น

 

"ฉันจะพาผู้หญิงไป  คราวหน้าถ้าพวกแกกล้าข่มเหงรังแกผู้หญิงอีก ฉันจะตัดขาที่ 3 ของพวกแกทั้งหมด"

ลี่ฉิงเฟิงจ้องไปที่อันธพาลทั้งสองอย่างหนาวเย็นและช่วยหญิงสาวที่กำลังเมา

 

กลิ่นหอมดีแหะ

หลังจากที่ลี่ฉิงเฟิงเดินมาใกล้ผู้หญิงที่กำลังเมาแล้วเขาก็ได้กลิ่นหอมอ่อน ๆ

 

แต่กลิ่นประเภทนี้ไม่ได้มาจากน้ำหอม  มันมาจากยา

หญิงที่กำลังเมาคนนี้ถูกวางยา โชคดีที่ ลี่ฉิงเฟิง ช่วยเธอไว้ทันมิฉะนั้นเธออาจถูกข่มขืน

 

ผู้หญิงคนนี้......ทำไมฉันถึงรู้สึกคุ้นๆหน้าเธอ ?

ฉิงเฟิงรู้สึกแปลกๆ ความรู้สึกเช่นนี้เหมือนกับว่าเขาคุ้นเคยกับเธอ แต่ผมยาวสลวยของเธอปกคลุมใบหน้าเอาไว้ ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถเห็นได้

 

เขายื่นนิ้วไปและเสยผมยาวไปบนใบหน้าของหญิงสาวที่กำลังเมา  เผยให้เห็นใบหน้าของเธอ

โอ้! , นี่มัน ซูเมิ่งเหยา

 

เธอคือ ซูเมิ่งเหยา ?!

หลังจากที่ลี่ฉิงเฟิง เห็นหน้าผู้หญิงอย่างชัดเจนเขาก็ตกใจและเกือบจะกระโดดปราดขึ้น

 

ซูเมิ่งเหยา เป็นหัวหน้าของกองบังคับการตำรวจในเมืองทะเลตะวันออก เป็นคนที่จับตัวลี่ฉิงเฟิงไว้ที่สปา

 

"ฉันรู้สึกร้อนจัง…."

หลังจากที่ ซูเมิ่งเหยา ถูกวางยา เธอก็รู้สึกงงงวย ใบหน้าที่สวยงามของเธอก็เริ่มแดงและเธอพูดด้วยอาการคนเมา

 

เอาเถอะไหนๆก็ช่วยแล้ว  พี่ชายคนนี้เป็นคนมีคุณธรรมเสมอ

กล่าวตามตรงลี่ฉิงเฟิง ยังคงมีความรู้สึกขุ่นเคืองตั้งแต่ที่เขาถูกจับ เขารู้สึกอยากจะทิ้งเธอไว้ตรงนี้แต่เขาก็เข้าใจดีว่าถ้าหากเขาทิ้งเธอไว้ ซูเมิ่งเหยาจะต้องถูกข่มขืนแน่นอนและดูจากอารมณ์ที่ร้อนระอุจากนิสัยของเธอ  เมื่อเธอตื่นขึ้นมาและรู้สึกตัว เธอจะฆ่าตัวตายแน่นอน

ไม่ว่าลี่ฉิงเฟิงจะไม่ชอบผู้หญิงคนนี้มากแค่ไหนก็ตาม  แต่เขาก็ยังไม่อยากเห็นเธอถูกทำลาย