บทที่ 10 เคล็ดวิชาคชสารสยบขุมนรก

บทที่ 10 เคล็ดวิชาคชสารสยบขุมนรก

“พรึ่บ!”

กลิ่นอายระดับปรมาจารย์อันบ้าคลั่งสายหนึ่งร่วงหล่นลงมาจากฟ้า ปลุกทุกคนให้ตื่นจากความเกลียดชัง

“รีบหนีเร็ว! กองหนุนของคุกหลวงมาแล้ว!”

“จบสิ้นแล้ว จุดบนร่างยังไม่ถูกคลายเลย!”

“ไอ้สารเลว ล้วนเป็นเพราะไอ้เด็กนั่น มิเช่นนั้นคงไม่ทำผิดพลาดเช่นนี้!”

เสียงตื่นตระหนกดังขึ้น พวกมันคิดจะหนีแต่ก็สายไปแล้ว

ผู้บัญชาการกองพันจางเจิ้นเดินเข้ามาด้วยใบหน้ามืดครึ้ม เมื่อเห็นความโกลาหลในคุกหลวง และเหล่าองครักษ์เสื้อแพรจำนวนมากที่เห็นได้ชัดว่าสิ้นลมไปแล้ว ความโกรธก็พลุ่งพล่านขึ้น

“กลับเข้าไปให้หมด!”

ภายใต้การเสริมพลังจากลมปราณมหาศาล เสียงดังกึกก้องสะท้อนไปมาในคุกหลวงอันคับแคบ

“อ๊า!”

เหล่านักโทษที่ถูกสกัดจุดต่างล้มลงกับพื้นและกรีดร้องอย่างน่าเวทนา

เมื่อไม่มีพลังลมปราณป้องกันกาย ย่อมมิอาจทนทานต่อคลื่นเสียงโจมตีเช่นนี้ได้

อีกด้านหนึ่ง เซียวเจี้ยนหามุมที่ปลอดภัยได้มุมหนึ่ง แล้วตะโกนในใจ:

“ระบบ เปิดหน้าต่างสถานะ!”

ชื่อ: เซียวเจี้ยน

อายุ: สิบหกปี

เคล็ดวิชา: เคล็ดวิชาหุนหยวนขั้นชำนาญ, เคล็ดวิชาชิงหมิงขั้นชำนาญ

วิชายุทธ์: เพลงดาบสามสุริยันขั้นชำนาญ, เพลงกระบี่สดับพิรุณขั้นชำนาญ, วิชาตัวเบาเมฆาเหินขั้นชำนาญ, ฝ่ามือวชิระมหากาฬขั้นสมบูรณ์, ฝ่ามือมายาหลัวขั้นชำนาญ, วิชาตัวเบาวายุอสนีขั้นเชี่ยวชาญ (66/10000), วิชาเสื้อเกราะเหล็กขั้นชำนาญ, วิชามือทลายศิลาขั้นชำนาญ, เพลงหมัดอรหันต์ขั้นชำนาญ, เพลงเตะวายุเทพขั้นชำนาญ

ค่าประสบการณ์วิชายุทธ์: 12534

ค่าพลังลมปราณ: 350

ขอบเขต: เซียนเทียนขั้นที่หนึ่ง

ขณะเดียวกัน เสียงของระบบก็ดังขึ้นในหัว “โฮสต์ได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางแห่งยุทธ์ ร้านค้าของระบบเปิดใช้งาน! ฟังก์ชันย่อยสลายเริ่มต้น!”

“ร้านค้าของระบบ? ฟังก์ชันย่อยสลาย?”

เซียวเจี้ยนดีใจอย่างยิ่ง!

รีบเปิดเข้าไปดูทันที

“คัมภีร์แท้จริงผานกู่ ราคาค่าประสบการณ์ 99999…”

“เคล็ดวิชาแปดเก้าเร้นลับ ราคาค่าประสบการณ์ 99999…”

“วิชาจินตภาพเทพอสูรแห่งความโกลาหล ราคาค่าประสบการณ์ 99999…”

……

เซียวเจี้ยนอ้าปากค้าง มองภาพนี้อย่างไม่อยากจะเชื่อ

แม้แต่วิชาบำเพ็ญเพียรของมหาเทพผานกู่ยังมี แล้วจะมีอะไรที่ไม่มีอีก!

แต่พอเห็นเลข 9 ที่เรียงเป็นตับอยู่ด้านหลัง ก็ตื่นจากฝันในทันที

ไม่มีค่าประสบการณ์ ดูก็เปล่าประโยชน์!

ไล่เลื่อนลงมาเพื่อค้นหาเคล็ดวิชาที่เหมาะกับตนเอง ในที่สุดหลังจากใช้ความพยายามอย่างมหาศาล ก็เจอเคล็ดวิชาบทหนึ่งที่พอจะมีความหวังอยู่บ้าง

เคล็ดวิชาคชสารสยบขุมนรก ภาคที่หนึ่ง!

แม้จะเป็นเพียงภาคที่หนึ่ง ก็ต้องใช้ค่าประสบการณ์ถึงหนึ่งหมื่นแต้ม

ภาคที่สองเพิ่มขึ้นเป็นสิบเท่าโดยตรง!

ภาคที่สามก็เป็นร้อยเท่า!

ภาคที่สี่คือหนึ่งพันเท่า!

นั่นก็หมายความว่าเพียงแค่เคล็ดวิชาคชสารสยบขุมนรกวิชาเดียว ก็ต้องใช้ค่าประสบการณ์นับสิบล้านแต้มแล้ว!

การที่สามารถซื้อภาคที่หนึ่งได้ในราคาหนึ่งหมื่นแต้ม นับว่าถูกราวกับได้เปล่า

“ระบบ แลกเปลี่ยนเคล็ดวิชาคชสารสยบขุมนรก ภาคที่หนึ่ง!”

ข้อมูลสายหนึ่งหลั่งไหลเข้าสู่สมอง เซียวเจี้ยนเชี่ยวชาญเคล็ดวิชาคชสารสยบขุมนรก ภาคที่หนึ่งโดยสมบูรณ์

แต่เนื่องจากเขาแลกมาเพียงภาคที่หนึ่ง ดังนั้นจึงสามารถฝึกฝนได้เพียงอนุภาคคชสารยักษ์เท่านั้น

ส่วนอนุภาคคชสารมังกร คชสารบรรพกาล และคชสารศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่ถัดไปนั้นไม่ต้องคิดถึงเลย

แต่ในฐานะสุดยอดเคล็ดวิชาศักดิ์สิทธิ์จากโลกแห่งเซียน แม้จะฝึกฝนเพียงอนุภาคคชสารยักษ์ ก็มิใช่สิ่งที่ผู้อื่นจะเทียบได้

พลังลมปราณทั่วร่างถูกดูดซับโดยเซลล์อนุภาคขนาดเล็กในร่างกาย

ด้วยพลังบำเพ็ญเพียรขอบเขตเซียนเทียนขั้นที่หนึ่งของเซียวเจี้ยน ยังรู้สึกได้ถึงความเร็วในการสูญเสียพลังลมปราณอันน่าสะพรึง

“พรึ่บ!”

การดูดซับของอนุภาคคชสารยักษ์หนึ่งเม็ดเสร็จสมบูรณ์

เม็ดที่สองก็เริ่มดูดซับต่อ

พลังลมปราณทั่วร่างของเซียวเจี้ยนถูกดูดซับจนหมดสิ้นเช่นนี้

อนุภาคคชสารยักษ์กำลังตื่นขึ้นทีละเม็ดแล้วทีละเม็ดเล่า

จนกระทั่งอนุภาคสามสิบสองเม็ดดูดซับจนเสร็จสิ้น พลังลมปราณทั้งหมดของเซียวเจี้ยนก็ถูกกักเก็บไว้ภายในอนุภาคคชสารยักษ์

ขอบเขตเซียนเทียนขั้นที่หนึ่งปลุกได้เพียงสามสิบสองอนุภาค จากทั้งหมดแปดร้อยสี่สิบล้านอนุภาค ไม่รู้ว่าต้องใช้ค่าพลังลมปราณมากเท่าใดถึงจะเติมเต็มได้!

“ยังต้องกลับไปหาค่าพลังลมปราณเพิ่มอีกสินะ!”

เซียวเจี้ยนสงบสติอารมณ์ลง แล้วมองไปยังฟังก์ชันย่อยสลาย

การย่อยสลายวิทยายุทธ์ที่ไม่ใช้แล้วสามารถเปลี่ยนเป็นค่าประสบการณ์วิชายุทธ์ได้

คิ้วของเซียวเจี้ยนเลิกขึ้น

ฟังก์ชันนี้มีประโยชน์อย่างยิ่ง

เศษเสี้ยววิทยายุทธ์ส่วนใหญ่ที่เขาเก็บได้ล้วนเป็นวิชาพื้นฐานที่ไม่มีประโยชน์อะไร

กินก็ไม่อร่อย ทิ้งก็เสียดาย

เมื่อมองดูเวลา ก็ไม่เช้าแล้ว

ของในระบบก็ไม่หนีไปไหน ว่างๆ ค่อยมาจัดระเบียบอีกครั้งก็ยังได้ อย่างไรเสียก็ไม่รีบร้อน

แต่ทางฝั่งคุกหลวง หากไม่รีบกลับไปเกรงว่าจะเกิดเรื่องไม่คาดฝัน

เมื่อคิดได้ดังนี้ เซียวเจี้ยนก็รีบกลับไปทันที

หวังว่าเหล่าแหล่งฟาร์มค่าประสบการณ์ในคุกหลวงคงไม่เสียหายไปมากนัก

ในตอนนี้คุกหลวงกลับสู่สภาพเดิมแล้ว เพียงแต่มีองครักษ์เสื้อแพรน้อยลงไปบ้าง

เซียวเจี้ยนเพิ่งมาถึงหน้าประตูคุกหลวง ก็ได้ยินเสียงของจางเจิ้นดังมาจากข้างใน

“ตรวจสอบชัดเจนแล้วหรือไม่? ตรวจเสร็จแล้วก็รายงานว่าพวกเขาเสียชีวิตในหน้าที่!”

องครักษ์เสื้อแพรคราวนี้ตายไปไม่น้อย คนที่เฝ้าคุกหลวง นอกจากเซียวเจี้ยนแล้วล้วนตายทั้งหมด

ทั้งกองร้อยหนึ่งหน่วย บวกกับหัวหน้ากองร้อยหลี่เฟิง

แม้จะเป็นเพียงองครักษ์เสื้อแพรระดับล่าง แต่การจะหาคนมาเสริมก็ต้องใช้เวลาอยู่บ้าง

เมื่อเซียวเจี้ยนได้ยินว่าจางเจิ้นจะรายงานว่าเขาเสียชีวิตในหน้าที่ ก็รีบเดินเข้าไปทันที

งานดีๆ เช่นนี้จะทิ้งไปได้อย่างไร!

หากถูกรายงานว่าเสียชีวิตในหน้าที่มิใช่จะขาดทุนย่อยยับหรอกรึ!

“ท่าน!”

เซียวเจี้ยนเข้าไปก็คารวะจางเจิ้นทันที

“เอ๊ะ? เจ้าหนูนี่ไม่เลวนี่นา หนีรอดมาได้”

จางเจิ้นยังคงจำเซียวเจี้ยนได้ค่อนข้างดี

วิธีการลงทัณฑ์เฉือนเนื้อในครานั้นทำให้เขาประทับใจอย่างลึกซึ้ง

เซียวเจี้ยนกล่าว “ผู้ใต้บังคับบัญชาโชคดีขอรับ ในช่วงเวลาสำคัญได้ทะลวงสู่ขอบเขตเซียนเทียน สู้กับคนร้ายได้สองสามกระบวนท่าก็พ่ายแพ้”

“แต่ดูเหมือนคนร้ายจะรีบร้อนจากไป จึงรอดมาได้”

จางเจิ้นตกตะลึงอ้าปากค้าง มองเซียวเจี้ยนไม่รู้จะพูดอะไร

เป็นเวลานานถึงได้กล่าว “เจ้ายังอายุไม่ถึงสิบเจ็ดใช่หรือไม่?”

เซียวเจี้ยนพยักหน้า

จางเจิ้นหัวเราะลั่น

เดิมทีคุกหลวงถูกแหก มีองครักษ์เสื้อแพรตายไปมากถึงเพียงนี้ เขาย่อมต้องถูกตำหนิ

แต่การที่เซียวเจี้ยนทะลวงสู่ขอบเขตเซียนเทียน เรื่องนี้ก็เพียงพอที่จะลบล้างผลกระทบด้านลบทั้งหมดที่มีต่อเขาได้แล้ว!

องครักษ์เสื้อแพรที่ตามจางเจิ้นมาต่างมองเด็กหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาอิจฉา

ขอบเขตเซียนเทียนอายุสิบเจ็ดปี หากมองไปทั่วทั้งยุทธภพล้วนนับเป็นยอดอัจฉริยะ!

หลังจากโบกมือให้องครักษ์เสื้อแพรที่เหลือจัดการที่เกิดเหตุแล้ว จางเจิ้นก็สั่งให้เซียวเจี้ยนไปพบที่โถงกลางของผู้บัญชาการกองพันในวันรุ่งขึ้นแล้วจึงจากไป

พอจางเจิ้นไป องครักษ์เสื้อแพรที่เหลือก็กรูกันเข้ามา

“ท่านเซียวอนาคตไกลอย่างยิ่ง! ต่อไปคงต้องรบกวนท่านพี่ช่วยดูแลน้องๆ ด้วยแล้ว!”

“ใช่ๆๆ แม้แต่ท่านผู้บัญชาการกองพันยังชื่นชมท่านเซียวไม่ขาดปาก ไม่แน่ว่าการเลื่อนขั้นเป็นผู้บัญชาการกองพันก็คงอยู่ไม่ไกล!”

“ยอดฝีมือขอบเขตเซียนเทียนอายุสิบเจ็ดปี ท่านเซียวช่างเป็นยอดบุรุษโดยแท้!”

ยอดฝีมือหนุ่มเช่นนี้ สร้างสัมพันธ์ไว้ไม่เสียหาย

ทุกคนต่างรับราชการในหน่วยองครักษ์เสื้อแพรด้วยกัน ไม่แน่ว่าวันหนึ่งเซียวเจี้ยนอาจช่วยชีวิตพวกเขาไว้ก็ได้

เหมือนเหตุการณ์แหกคุกในวันนี้ หากมียอดฝีมือคอยคุ้มกัน โอกาสรอดชีวิตย่อมสูงขึ้นมาก

เซียวเจี้ยนประสานมือพูดคุยกับทุกคนอย่างเกรงใจพักหนึ่ง แล้วจึงกลับไปยังเรือนเล็กที่เช่าไว้

หลังจากวุ่นวายมาทั้งวัน ก็เป็นเวลาดึกสงัดแล้ว

หลิงเอ๋อรอพี่ชายกลับมาไม่ไหว ทนไม่ไหวจนเผลอหลับไปก่อน

เมื่อเห็นท่าทางหลับสนิทของหลิงเอ๋อ เซียวเจี้ยนก็ยิ้มบางๆ

เป้าหมายของเขาในตอนนี้ นอกจากการสร้างชื่อในโลกยุทธ์แล้ว ก็คือการดูแลน้องสาวคนนี้ให้ดี

เมื่อครั้งที่หลิงเอ๋อคิดว่าพี่ชายตายแล้ว ภาพที่นางร้องไห้สะอึกสะอื้นนั้นยังคงตราตรึงอยู่ในใจของเขา

แค่คิดก็ทำให้รู้สึกปวดใจแล้ว

...