ลูกเขยพ่อมารร้ายตอนที่ 93

บทที่ 93: การฝึกในทะเล

หลังจากที่เฉินรุยคิดเรื่องนี้แล้ว เขาก็บอกเก็ดถึงอะไรบางอย่าง เขาบอกว่าเขาจะฝึกทักษะพิษที่อาจารย์อัลดาสสอนเขามา ดังนั้นบริเวณรอบเต็นท์จึงมีความเป็นพิษสูง โดยเขาบอกว่ามันคงจะใช้เวลาประมาณ 1 วันครึ่ง และห้ามมาขัด นอกจากนี้ เขาขอให้เก็ดส่งข้อความถึงอาเธน่าเมื่อนางกลับมา

เมื่อเขาได้ยินว่ามีพิษร้ายแรงอยู่รอบๆเต็นท์ เก็ดก็พยักหน้าทันที เขายังส่งคนไปเฝ้าตีนเขา เพื่อที่อาเธน่าหรือคนอื่นๆจะได้ไม่เข้ามาใกล้

เพื่อความปลอดภัย เฉินรุยยังสั่งให้แม็กดาและโดโด้ปกป้องเต็นท์จนกว่าเขาจะสั่งอีกครั้ง จากนั้น เขาก็เข้าระบบสุดยอด เขาใช้ออร่า 200,000 จุดเพื่อแลกเปลี่ยนโพชั่นสีดำสองอัน ได้แก่ นิรันดร์ความคิด และ นิรันดร์ร่างกาย จากศูนย์แลกเปลี่ยนและดื่มมัน การดื่มมันยังคงเป็นความรู้สึกเหมือนกับได้ "คติ" ที่ยอดเยี่ยมเข้ามาในกาย ในขณะที่จิตวิญญาณและความแข็งแกร่งของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมาก

เฉินรุยไม่ได้เริ่มฝึกทันที แต่เขากินยาฟื้นฟูหนึ่งขวดและพักสักสองสามชั่วโมงเพื่อปรับสภาพร่างกายของเขาให้อยู่ในสภาพที่ดีขึ้นก่อนที่จะเข้าสู่ระบบสุดยอด

ชื่อ: หัวหน้าดวงดาว

ระดับวิวัฒนาการ: 2 ดาว

ค่าประสบการณ์: 10

.

ค่าออร่า: 153552

ค่าความแข็งแกร่ง: D.

ลูกบอลสีเหลืองและลูกบอลแสงสีขาวในแถบสถานะกำลังลุกเป็นไฟ จากใจกลางของลูกบอลแสงสีเหลือง ละอองดาวสีทองจำนวนนับไม่ถ้วนไหลเข้ามาในร่างกายอย่างช้าๆ ราวกับดาราจักรที่แสนสวยงามและลึกลับ

ในสวนกาแล็กซี่ ร่างที่สง่างามของแฟรี่นั้นกำลังเต้นรำอยู่ในอากาศ ต้นออร่าทั้ง 5 ต้นโตแล้ว ผลไม้สามารถเก็บเกี่ยวได้ในเวลาประมาณ 3 วัน การเติบโตของไม้ผลมารก็ค่อนข้างคงที่เช่นกัน ดูเหมือนว่าโหมดการดูแลจะได้ผลจริงๆ

เฉินรุยเคลื่อนไหวสติและก็มาที่สนามฝึก หลังจากพิจารณาอย่างจริงจังแล้ว เขาก็ไม่ได้เลือกแรงโน้มถ่วง 8 เท่า แต่เขาเลือกกฎที่ไม่ค่อยได้ใช้มาก่อน – สิ่งแวดล้อม

บทเรียนของการฝึกของอัลไคน์คือ "ร่างกาย" ในขณะที่บทเรียนของการฝึกของมิซาร์คือ "กำลัง" ระหว่างการทดลองแรงโน้มถ่วง 8 เท่าในป่าฝนสีดำ เฉินรุยรู้สึกว่าร่างกายของเขามีอุณหภูมิถึงขีดจำกัดแล้ว แม้ว่าเขาจะสามารถฝึกพลังของเขาในสนามแรงโน้มถ่วงได้ แต่สิ่งที่เขาฝึกฝนนั้นเป็นเพียง “ความแข็งแกร่ง” ธรรมดาๆ แต่ไม่มีความเข้าใจอันแท้จริงเกี่ยวกับความลึกลับของพลังเลย

เฉินรุยเลือกเฉพาะสภาพแวดล้อมของป่าที่มีแรงโน้มถ่วง 4 เท่าในช่วงสถานะอัลไคน์ กฎของสิ่งแวดล้อมที่เขาเลือกคือมหาสมุทร ในชีวิตก่อนของเขา นวนิยายศิลปะการต่อสู้หลายเล่มกล่าวถึงการฝึกในน้ำ ที่เห็นได้ชัดที่สุดก็คงเรื่อง "ลูกมังกรหยก วีรบุรุษจ้าวอินทรี" ไม่เพียงแต่นวนิยายเท่านั้น แต่การฝึกการต่อสู้และกีฬาจำนวนมากก็มีการใช้วิธีการดังกล่าว

มีฉากมหาสมุทรสองประเภทให้เลือก หนึ่งในนั้นคือทะเลที่มีคลื่นซึ่งอยู่ที่ผิวน้ำ อีกส่วนหนึ่งเป็นทะเลลึกซึ่งอยู่ก้นทะเล ราคาของพวกมันค่อนข้างถูก เพราะต้องการเพียง 1,000 ออร่า

เฉินรุยเลือกทะเลที่มีคลื่น ในแง่ของกฎเวลา นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเลือกขีดจำกัดเวลาสูงสุด 100 ซึ่งก็คือ 100 วัน ราคาอยู่ที่ 100,000 ออร่า

เฉินรุยไม่รู้ว่ากฎของเวลาจะส่งผลต่อช่วงชีวิตจริงของเขาหรือไม่เมื่อเวลาผ่านไป อย่างไรก็ตาม สำหรับผู้ที่เซ็นสัญญาทางชีวิตกับมังกรพิษ อายุขัยของเขายาวนานกว่ามารตนอื่นมาก ดังนั้น แม้ว่าเขาจะฝึกมาหลายร้อยปี มันก็คงไม่ทำร้ายอะไรเขา

หลังจากยืนยันการเริ่มต้นการฝึก มันก็กลายเป็นทะเลที่ไม่มีที่สิ้นสุดต่อหน้าต่อตาของเฉินรุย ทะเลที่เป็นคลื่นนั้นคู่ควรกับคำว่า "คลื่น" ตามชื่อของมันจริงๆ คลื่นนั้นน่ากลัวมาก ราวกับม้าหลายล้านตัวที่กำลังเหยียบย่ำผืนวารี ที่เท้าของเขามีแนวปะการังพอควร ก่อนที่เขาจะสามารถยืนได้อย่างมั่นคง เขาก็ถูกคลื่นอันทรงพลังผลักออกไป

เฉินรุยตั้งตัวไม่ทันและจมไปในน้ำ โชคดีที่เขาว่ายน้ำได้ เขาจึงหายใจเข้าและอยากว่ายกลับไปที่แนวปะการัง ทว่าผลกระทบของกระแสน้ำนั้นเหนือจินตนาการมาก คลื่นกระทบเขาและร่างกายของเขาถูกพัดพาไปโดยไม่สมัครใจ หลังของเขาชนกับแนวปะการังอีกชิ้นหนึ่ง มันปวดมาก โชคดีที่พลังดวงดาวปกป้องร่างกายของเขา ดังนั้นเขาจึงไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส เขาจับแนวปะการังอย่างสิ้นหวังและมันก็ทำให้ร่างของเขาไม่เสถียร อย่างไรก็ตาม ผลกระทบของน้ำทะเลนั้นรุนแรงมาก คลื่นลูกแล้วลูกเล่า พัดมาไม่มีที่สิ้นสุด นอกจากนี้แนวปะการังยังลื่นอีกด้วย ขณะที่เฉินรุยเพิ่งลุกขึ้น ก่อนที่เขาจะยืนนิ่ง เขาก็ถูกคลื่นลูกใหญ่อีกลูกซัดและก็กระเด็นถอยหลังไปไกล ใช้เวลาสักครู่หนึ่งเขาถึงจะขึ้นมาผิวน้ำได้ ตอนนี้เลือดของเขาเริ่มเดือดพล่านแล้ว

ทะเลคลื่นนี้แตกต่างจากจินตนาการของเฉินรุยอย่างสิ้นเชิง ไม่มีพื้นที่น้ำตื้น ฝนเองก็ตกหนักไม่มีที่สิ้นสุด สิ่งเดียวที่เขาสามารถยันได้คือแนวปะการังลื่นเหล่านั้น เว้นแต่เขาจะเลิกฝึก เขาคงต้องปรับตัวเข้ากับสภาพแวดล้อมที่เลวร้ายเช่นนี้เพื่อเอาชีวิตรอด

ไม่มีสิ่งใดในโลกที่อ่อนแอไปกว่าน้ำ และไม่มีผู้ที่แข็งแกร่งและทรงพลังคนใดจะเอาชนะน้ำได้ ณ ที่แห่งนี้ เฉินรุยเข้าใจความหมายของประโยคนี้อย่างถ่องแท้ น้ำทะเลแห่งนี้เห็นได้ชัดว่าเป็นเพียงน้ำ แต่พลังอันทรงพลังของมันก็ล้นหลาม ไม่มีใครสามารถควบคุมมันได้

ในตอนแรก เฉินรุยคิดว่าความแข็งแกร่งของเขามีระดับค่อนข้างสูง อย่างไรก็ตาม ด้วยพลังแห่งธรรมชาติ เขาค้นพบว่าเขาตัวเล็กแค่ไหน มันแตกต่างจากสนามแรงโน้มถ่วงที่ทำให้ร่างกายของเขาอบอุ่นโดยตรง โดยไม่ต้องใช้พลังดวงดาว เขาใช้พลังดวงดาวของเขาจนหมด แต่เขาก็ยังไม่สามารถต้านทานมันได้ ตอนนี้เขาคิดไรไม่ออกแล้ว เขาทำได้เพียงจับแนวปะการังไว้ข้างหน้าเขา พยายามอย่างเต็มที่ที่จะต้านทานผลกระทบของคลื่นยักษ์ที่ซัดเข้าหากัน

ท้องฟ้าค่อยๆมืดลง หน้าสำนักงานเหมืองแร่ชั่วคราวของภูเขาซีหลาง กระแสลมแรงขึ้นได้พัดมาเพราะอาเธน่ามาถึงแล้ว เก็ดก็รีบทักทายนางทันที อาเธน่าหยิบสัตว์จำนวนมากจากอุปกรณ์มิติของนาง ดวงตาของทหารและคนงานเหมืองเป็นประกายเมื่อมองมาที่พวกมัน

“นี่คือเหยื่อที่เจ้าหน้าที่เหมืองแร่ของเจ้ามอบหมายให้ข้าล่าเป็นพิเศษ” แม้ว่านางจะค่อนข้างไม่พอใจกับเฉินรุย แต่นางก็ยังให้เครดิตเขา “เก็ดส่งคนไปจัดการกับสัตว์พวกนี้ที และแจกจ่ายให้ทุกคนเลย ว่าแต่ เฉินรุยอยู่ที่ไหน?”

เก็ดกลัวว่าอาเธน่าจะโดนพิษ เขาจึงรีบบอกนางเกี่ยวกับ “การฝึกทักษะพิษ” ของเฉินรุย อาเธน่าขมวดคิ้วและนึกขึ้นได้ว่าตอนที่พวกเขาอยู่ที่ป่าฝนสีดำ เฉินรุยยังนอนอยู่ในเต็นท์ตลอดทั้งวัน และเขายังบอกให้นางไม่รบกวนเขา อย่างไรก็ตาม ตอนนั้นเขาบอกว่ามันเกี่ยวข้องกับมรดกของปรมาจารย์ ดูเหมือนว่า "ทักษะพิษ" และ "พิษร้ายแรงรอบเต็นท์" เป็นเพียงข้ออ้างในการปกปิด ปัญหาคือเขาทำอะไรงั้นเหรอโดยที่ไม่ดื่มไม่กินทั้งวัน?

อาธน่าจมอยู่ในความคิดของนางเล็กน้อย เมื่อรองหัวหน้าคอนเนอร์เข้ามา เก็ดก็ได้สั่งให้คนของเขาทำความสะอาดสัตว์ เขากระซิบคำสองสามคำกับเก็ดพร้อมกับโค้งคำนับให้อาเธน่าแล้วจากไป

อาเธน่าฟื้นคืนสติและเห็นท่าทางประหลาดใจของคอนเนอร์ นางจึงถามว่า “เกิดอะไรขึ้น?”

เก็ดสงบลงและพูดกับอาเธน่าว่า “พี่ชายดาร์คเอลฟ์ได้สังเกตพื้นที่ของภูเขาซีหลางและกลับมาพร้อมข่าวบางอย่าง เมื่อคืนที่ผ่านมา สัตว์อสูรที่น่ากลัวได้บุกทะลุไปยังชั้นบนของหลุมหลัก มันฆ่ามารระดับสูงสุดกว่า 2 ตัวและสัตว์อสูรระดับสูงของมารแดง 1 ตัว”

“มีเรื่องอย่างนั้นด้วยหรือ?” อาเธน่าตกตะลึง “สัตว์อสูรใต้ดินฆ่ามารระดับสูง 3 ตัว? สัตว์อสูรชนิดใดที่มีพลังมหาศาลขนาดนั้นกัน?”

เก็ดส่ายหัว “ข้าก็ไม่แน่ใจ เรายังคงต้องรอการตรวจสอบเพิ่มเติมอีก”

“แล้วพวกโจรล่ะ?” อาเธน่าถามอีกครั้ง “พวกมันถอนตัวจากภูเขาซีหลางแล้วหรือยัง?”

"ไม่ พวกมันเพิ่งรวมตัวกันที่ตีนเขา แต่พวกมันก็ไม่กล้าเข้าใกล้หลุมหลักอีกต่อไปแล้ว”

อาเธน่าพยักหน้า ในความเป็นจริง แม้ว่าโจรจะถอนตัวออกไป คนงานเหมืองก็ไม่สามารถกลับไปได้เช่นกัน ด้วยสัตว์อสูรใต้ดินที่น่าสยดสยองที่นั่น พวกเขาก็คงไม่สามารถขุดได้เลยอยู่ดี นอกจากนี้ พวกเขามีแนวโน้มที่จะถูกคุกคามโดยสัตว์อสูรใต้ดินและโจรในเวลาเดียวกันด้วย ตอนนี้ เป็นการดีที่พวกโจรและสัตว์อสูรใต้ดินจะกัดกินกันเอง และถ้าเป็นอย่างนั้น พวกเขาก็จะไม่เสียอะไรเลย

ในสนามซ้อม

เฉินรุยตอนนี้นั่งอยู่บนแนวปะการังที่อยู่เหนือผิวน้ำเล็กน้อย เขาปรับการหายใจของเขาและกระจายพลังดวงดาวไปทั่วร่างกายของเขา เขาไม่ใช่มือใหม่เหมือนเมื่อสองสามวันก่อนอีกต่อไปแล้ว ภายในกระแสน้ำที่รุนแรงอย่างบ้าคลั่งเหล่านี้ เขาแทบจะไม่สามารถรักษาเสถียรภาพของตัวเองได้

ตอนนี้ สิ่งที่เขาทำได้มีเพียงแค่ปกป้องกระแสน้ำโดยใช้พลังดวงดาวทั้งหมดของเขา ความรู้สึกนี้แตกต่างไปจากการฝึกในสนามแรงโน้มถ่วงอย่างสิ้นเชิง แม้ว่าการป้องกันทั้งสองจะดีขึ้น แต่สนามแรงโน้มถ่วงก็ทำให้ร่างกายเย็นลง มันทำให้เขาสามารถเพิ่มความแข็งแกร่งและการควบคุมกล้ามเนื้อในทะเลอันดุเดือด ซึ่งด้วยท้องทะเลอันน่าหวาดกลัวนี้ มันก็ยิ่งทำให้เขาต้องฝึกฝนอย่างต่อเนื่อง ทั้งสองอย่างต่างแสดงผลพร้อมๆกัน

หลังจากคลื่นยักษ์ซัดเข้าหาเขาหลายครั้ง ในที่สุดเฉินรุยก็ไม่สามารถรับมือกับมันได้และจมลงไปอีกครั้ง อย่างไรก็ตาม เขามีประสบการณ์มามากแล้ว เขาจับมือของเขาและรวบรวมพลังดวงดาวไว้ที่ปลายนิ้วของเขา และเขาก็จับแนวปะการังทันเวลาและถอนหายใจด้วยความโล่งอก

หลังจากต้านทานคลื่นแล้ว เขาก็ทำให้ร่างกายของเขามั่นคง เขาค่อยๆจับที่แนวปะการัง ปีนขึ้นไปทีละขั้นแล้วนั่งบนแนวปะการังต่อไป ค่อยๆอ่อนไหวไปตามคลื่น

ความแตกต่างของอุณหภูมิระหว่างกลางวันและกลางคืนที่เทือกเขาซีหลางนั้นสูงมาก อาเธน่า เก็ดและคอนเนอร์ ทั้งหมดกำลังนั่งอยู่หน้ากองไฟ แต่พวกเขายังคงรู้สึกถึงความเย็นจากลมที่พัดผ่านร่างของพวกเขาไป คราวนี้อาเธน่าได้ล่าเหยื่อจำนวนมากมา พร้อมกับผลไม้ที่นางเก็บได้และแพนเค้กที่ทำขึ้น หากซุปเนื้อเมื่อวานเป็นอาหารเรียกน้ำย่อย อาหารของวันนี้คงจะเป็นงานฉลองที่คนงานเหมืองรอคอยมานาน

แม้ว่าอาเธน่าจะให้เครดิตกับเฉินรุย แต่หลายคนยังคงเคารพและชื่นชมลูกสาวของแม่ทัพคนแรกของจักรวรรดิ อาเธน่าไรับเนื้อย่างจากเก็ดและก็กัดลงไป ทันใดนั้น นางนึกถึงการทำอาหารของใครบางคน และเหลือบมองไปยังเต็นท์ที่ยังคงเงียบอยู่ใกล้ๆ

“เราได้รับข่าวล่าสุดมาแล้ว หลังจากเมื่อคืนนี้ สัตว์อสูรใต้ดินดูเหมือนจะไม่ออกมาจากหลุมหลักอีก อย่างไรก็ตาม มารแดงยังคงไม่กล้าเข้าไป พวกเขาแค่เฝ้าบริเวณที่อยู่อาศัยที่ตีนเขา” คอนเนอร์ชิมซุปแล้วพูดอีกว่า “ข้าได้ยินมาว่า สัตว์อสูรตัวนั้นเป็นมังกรที่เหมือนสัตว์ประหลาด ไม่มีเนื้อ แต่มีเพียงโครงกระดูก ดวงตาของมันเปล่งแสงสีเขียวออกมาด้วยซ้ำ มันน่ากลัวมาก โจรเรียกมันว่ามังกรวิญญาณ…”

จู่ๆอาเธน่าก็ไออย่างรุนแรง นางดูเหมือนจะสำลักเนื้อย่าง เก็ดที่อยู่ด้านข้างรีบยื่นชามใส่น้ำให้กับนาง อาเธน่าจิบมันและทำหน้าแปลกๆ เก็ดและคอนเนอร์รู้ว่านางทำหน้าแปลกๆอาจเพราะสำลัก พวกเขาจึงไม่สนใจมากนัก

หลังจากฟังคำอธิบายของคอนเนอร์ อาเธน่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถาม “สัตว์อสูรตัวนี้ปรากฏตัวขึ้นในช่วงสองสามร้อยปีที่ผ่านมาหรือเปล่า?”

"ไม่ใช่เลย" เก็ดเองก็ส่ายหัว “ในช่วงสองสามร้อยปีที่ผ่านมา สัตว์อสูรใต้ดินที่ปรากฏในเหมือง ได้แก่ เมดูซ่า ทอรัส พวกธาตุและอะไรอีกมากมาย ที่อุดมสมบูรณ์ที่สุดก็คงจำพวกสิ่งมีชีวิตคล้ายแมลงวันที่ดูดเลือด พวกมันจัดการได้ยากมาก อย่างไรก็ตาม เราไม่เคยเห็นสัตว์ประหลาดแบบนี้มาก่อนเลย บางทีอาจเป็นรูปแบบใหม่ที่เพิ่งปรากฏขึ้นเมื่อเร็วๆนี้ก็เป็นได้”

อาเธน่าถือเนื้อบาร์บีคิวไว้ในมือแน่น และนางไม่ได้พูดอะไรอีก แต่หัวใจของนางเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง เมื่อนางกำลังพักผ่อนอยู่ในป่าฝนสีดำ นางก็ได้เห็นการแสดงของโดโด้ในการปลอมตัวเป็นมังกรผี ซึ่งเหมือนกับที่คอนเนอร์บรรยายไว้ “มังกรวิญญาณ” ไม่เคยปรากฏมาก่อน แต่มันปรากฏขึ้นทันทีเมื่อเฉินรุยและนางมาถึงเหมือง นอกจากนี้ มันยัง "เลือก" โจมตีมารแดงและฆ่ามารระดับสูง 3 ตัว นางมีเหตุผลทุกประการที่จะเชื่อว่ามังกรวิญญาณในป่าสีดำและมังกรวิญญาณในเหมืองนั้นเป็น “มังกร” ตัวเดียวกัน

เจ้าผู้ชายที่น่ารำคาญคนนี้ เขามีความลับที่ซ่อนไว้อีกมากแค่ไหนกันนะ...

.