ระบบใช้จ่ายตอนที่296

บทที่ 296: ท่านนายน้อยกำลังต่อต้านสวรรค์!

เมื่อผู้หญิงคนนั้นเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าเธอ คือ ลี่เนียนเหว่ย เธอก็ตะลึง "เธอคือ... เนียนเหว่ย?! นี้คือเนียนเหว่ยจริง ๆเหรอเนี่ย!" ผู้หญิงคนนี้รีบเดินเข้ามาหาเร็วมาก เธอปิดประตูร้านอย่างรวดเร็วตั้งแต่ร้านว่าง "คุณทั้งสองคนกล้าออกมาเดินเล่นแบบนี้เลยเหรอคะ? รีบ ๆ เข้ามาในร้านก่อนเถอะค่ะ อย่าให้ใครเห็นพวกคุณนะ!"

เอ่อ... เราไม่ใช่โจร และนี่ไม่ใช่การประชุมลับนะเฮ้ย?

แค่คิดผ่าน ๆ หงต้าหลี่เข้าใจเหตุผลที่แม่ของวังโมทำแบบนั้น เธอกลัวว่าพวกเขาจะดึงดูดความสนใจคนที่เดินผ่านไปผ่านมา เมื่อผู้คนรู้ว่าเขาอยู่ที่นี่กับลี่เนียนเหว่ย บ้านของเธอคงจะถล่ม

ทันใดนั้น หงต้าหลี่ก็รู้สึกชื่นชมผู้หญิงอย่างแม่ของวังโม เธอยอมทิ้งโอกาสที่ดีในการโฆษณาร้านของเธอเพื่อความปลอดภัยของเขาและเนียนเหว่ย เมื่อฝูงชนรวมตัวกัน เป็นไปไม่ได้ที่ร้านนี้จะไม่เป็นที่นิยม อย่างไรก็ตามเธอยอมแพ้โอกาสที่ดีแบบนั้นไป น่าชื่นชมจริง ๆ

เมื่อหงต้าหลี่และลี่เนียนเหว่ยอยู่ที่ด้านหลังของร้านอย่างปลอดภัยห่างจากสายตาผู้คน ผู้หญิงคนนั้นก็พูดอย่างเขิน ๆ ว่า "โอ้ ที่รัก ฉันไม่มีแม้แต่เครื่องดื่มหรือผลไม้ที่จะให้พวกคุณเลย ฉันหวังว่าคุณทั้งสองคนจะไม่รังเกียจนะคะ"

หงต้าหลี่หัวเราะเบา ๆ "ฮ่าฮ่า ไม่มีปัญหา ไม่มีปัญหา เราควรขอบคุณคุณมากกว่า มันจะลําบากมาก ถ้าเราถูกคนอื่นเห็น"

"นั่นไม่สำคัญหรอก" หญิงสาวจ้องมองลี่เนียนเหว่ยตาโตเหมือนเห็นดวงดาว "คุณเนียนเหว่ยสวยมากจริง ๆ สวยกว่าในทีวีสะอีก ฉันไม่คิดเลยว่าจะได้พบคุณ ฉันขอลายเซ็นได้ไหมคะ? วังโมของเราชอบคุณมาก..."

ลี่เนียนเหว่ยยักไหล่และเอาปากกาจากในกระเป๋าที่เธอพกมาและถามว่า "ให้ฉันเซ็นตรงไหนดีคะ?"

หงต้าหลี่มองไปรอบ ๆ บ้าน เขามองไปรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว หนึ่งในเครื่องแต่งกายที่ได้รับความนิยมมากจากเกมมังกรยุคทวีป เขาถอดมันออกจากชั้นวางและยิ้ม "ทำไมไม่เซ็นตรงนี้ล่ะ? โมโมสามารถเก็บไว้และแขวนไว้บนผนังของเขา!"

วังโมที่ยืนอยู่ข้าง ๆ มองพวกเขาดวงตากลมโต "ขอบคุณครับพี่ต้าหลี่!"

ในไม่ช้าลี่เนียนเหว่ยก็เซ็นที่ชุดคอสเพลย์นั้น เธอเขียนบรรทัดเดียว: "ถึงโมโมจากเนียนเหว่ย ขอให้โมโมเป็นเด็กดีและตั้งใจเรียนนะคะ" โมน้อยตื่นเต้นมาก เขาหยิบชุดและจูบซ้ำ ๆ ขณะที่เขาจูบชุด เขาพูดว่า "พี่เนียนเหว่ยสุดยอดมาก! ผมจะทําให้นี่เป็นมรดกของครอบครัวผม!"

เด็กน้อย!

หงต้าหลี่หัวเราะเสียงดัง "เด็กน้อยพูดเก่งชอบประจบประแจงจริง ๆ" ทั้งสามคนหัวเราะกันสักพัก ก่อนที่หงต้าหลี่จะพูดว่า "ฉันอยากไปซื้อเครื่องบินจำลองมาเล่น โมโมก็อยากไปเหมือนกัน ฉันสงสัยว่าพี่สาว..."

"ตั้งแต่ท่านนายน้อยต้าหลี่พูดแบบนั้น ฉันไม่มีอะไรจะไม่เห็นด้วยค่ะ" ก่อนหน้านี้ผู้หญิงคนนั้นกลัวว่าวังโมอาจเจอคนไม่ดี ตอนนี้เธอไม่กลัวแล้ว เป็นที่ทราบกันดีว่า หงต้าหลี่ได้ช่วยลูกแมวพิการ เขาจึงไม่น่าทำร้ายคน เธอยิ้มและพูดว่า "ถ้ามีคนสังเกตเห็นคุณ ตอนที่คุณออกจากร้าน มันจะทำให้คนอัดแน่น แห่มาหาพวกคุณแน่ ๆ"

"ใช่ ก็จริง" ความจริงคือหงต้าหลี่ค่อนข้างกลัวที่จะถูกรายล้อมด้วยผู้คน มันทําให้เขารู้สึกเหมือนเป็นลิงในสวนสัตว์ จนถึงตอนนี้ทั้งสองคนสามารถซื้อสินค้าได้โดยไม่มีใครสังเกตเห็น ดังนั้นสถานการณ์ยังคงสงบ อย่างไรก็ตามพวกเขาต้องยอมรับ เขาไม่มีทางเลือก นอกจากเข้าไปใกล้ เมื่อเขาซื้อโมเดล แล้วถ้าคนอื่นจำพวกเขาได้ล่ะ? ถ้าคนอื่นจำพวกเขาได้และพวกเขาตะโกนเสียงดังจนคนอื่น ๆ แถวนั้นเกิดสนใจขึ้นมา

แม่ของวังโมก้าวออกมาอย่างกล้าหาญ "แล้วแบบนี่ล่ะ? ให้ฉันไปกับท่านนายน้อยต้าหลี่ คุณสองคนสามารถตัดสินใจเลือกซื้ออะไรและแจ้งให้ฉันทราบ ใช่ ยังไงก็แล้วแต่ คุณเนียนเหว่ยควรสวมหมวก ด้วยวิธีนี้ คนอื่นจะได้จำไม่ได้"

ก็ถือว่าเป็นไอเดียที่ดีนะ!

ในไม่ช้าพวกเขาก็ได้ตัดสินใจทุกอย่างและทั้งสี่คนก็ออกจากร้านไป เมื่อมาถึงร้านโมเดล เจ้าของร้านก็ถามว่า "ยินดีต้อนรับ คุณต้องการเลือกซื้ออะไร? เรามีของเล่นระดับสูง,กลางและต่ำที่นี่ ราคาสมเหตุสมผลและบริการครบครัน"

"รุ่นไหนที่แพงที่สุดที่ควบคุมจากระยะไกลได้?" แม่ของวังโมมองโมเดลที่ควบคุมระยะไกลได้ เธอไม่แน่ใจว่าจะซื้ออะไร หลังจากที่เธอไม่คุ้นเคยกับของพวกนี้

"โมเดล? มีหลายประเภท ที่แพงที่สุด คือ เฮลิคอปเตอร์ที่ควบคุมจากระยะไกล เฮลิคอปเตอร์ลำนั้นราคา 1,500 หยวน" เจ้าของร้านน่าจะมีของที่แพงที่สุดอยู่ในร้านนะ แถมท่านนายน้อยต้าหลี่ก็เป็นอาเสี่ย ดังนั้นคนขายผู้นี้คงจะต้องให้บริการที่ยอดเยี่ยม

"มีอะไรที่แพงกว่านี้อีกไหม?" แม่ของวังโมถามอีกครั้ง หลังจากจ้องไปที่หงต้าหลี่

"1,500 ยังถูกไปเหรอ?" เจ้าของร้านเดินไปหาของ "มีราคาแพงกว่าอันอื่น ๆ แต่คุณจะต้องสั่งซื้อกําหนดเองโดยตรงจากโรงงาน เราไม่มีอะไรที่นี่อีกแล้ว"

“โอ้” หงต้าหลี่แสร้งทำเป็นดูของเล่นในร้านและเลี่ยงที่จะมองไปที่เจ้าของร้านโดยตรง "แล้วพ่อค้ามีหมายเลขติดต่อของโรงงานไหม? ฉันอยากจะสั่งของระดับไฮเอนด์นิดหน่อยเป็นของขวัญสําหรับลูกของเพื่อนฉัน"

"มีครับ! รายการทั้งหมดของเราสั่งมาโดยตรงจากโรงงาน รอสักครู่ ผมหาหมายเลขติดต่อให้คุณก่อน" ขณะที่เขามองหา เขาพูดว่า "อย่าลืมบอกพวกเขา... ใช่ บอกพวกเขาว่าคุณได้รับการแนะนําจากร้านทอยสเปซ พวกเขาจะให้ราคาดี ๆ กับคุณ"

"ฮ่าฮ่า โอเค!" มีโอกาสมากขึ้นที่เจ้าของร้านจะได้รับค่าคอมมิชชั่น มากกว่าที่พวกเขาให้ราคาที่ดีกว่า อย่างไรก็ตาม เรื่องนี้เป็นเรื่องไม่สําคัญและหงต้าหลี่จะไม่สร้างปัญหาให้กับตัวเอง ดังนั้นเขาจึงเห็นด้วยทันที

ไม่นานหงต้าหลี่ก็ได้หมายเลขโทรศัพท์และทั้งสี่คนก็เดินออกจากร้าน หงต้าหลี่ตบหัววังโมเบา ๆ แล้วพูดว่า "โมโม เมื่อพี่ต้าหลี่ได้โมเดลมา เมื่อถึงเวลานั้นเราจะไปเล่นด้วยกันที่หน้าอาคารเฉินหุยนะ โอเค?"

วังโมพยักหน้า "โอเคครับ!"

แม่ของเขายิ้ม "ท่านนายน้อยต้าหลี่ ขอโทษที่ทําให้คุณเดือดร้อน โมโมของเราสนใจของเล่นโมเดลมาก"

“ฉันก็เหมือนกัน ฉันชอบเล่นด้วย เอาล่ะ พวกเราขอตัวก่อน แล้วเจอกัน”

"แล้วเจอกันค่ะ"

เมื่อพวกเขากลับมาที่อาคารเฉินหุย ลี่เนียนเหว่ยก็ถามว่า "ท่านนายน้อยวางแผนที่จะเล่นโมเดลเหรอคะ? แต่มันดูเหมือนของเล่นธรรมดา ๆ นะคะ..."

หงต้าหลี่ก็พูดว่า "โมเดลปกติมันดูน่าเบื่อใช่ไหมล่ะ? ถ้าเราจะเล่น มันจะต้องดีกว่านี้! เราจะต้องโมดิฟายมันขึ้นมาใหม่!" จากนั้นหนึ่งในผู้ติดตามของเขาก็มา หงต้าหลี่สั่งว่า "ติดต่อโรงงานนี้ให้ฉันที ถามถึงโมเดลรุ่นที่ดีที่สุดของพวกเขา โอ้ ใช่ อย่าลืมพูดว่าเราได้คำแนะนํามาจากร้านทอยสเปซ ซึ่งตั้งอยู่ที่ทิศตะวันตกสี่แยกวงเวียนของเมืองเทียนจิง"

ผู้ติดตามชายก็ได้โทรทันที “โอเคครับ!” “สวัสดีครับ นี่คือร้านดอลทอยแฟคทอรี่ใช่ไหม? โอ้ ใช่ ใช่ เราได้รับคำแนะนำมาจากร้านทอยสเปซ เราต้องการที่จะซื้อของเล่นโมเดลบางรุ่นที่คุณมี! เราต้องการที่ดีที่สุดที่คุณมี... อะไรนะ?! ขนาดรถ 1:1?! ขนาดนั้นเลยเหรอ? นี้มันไม่ใช่แล้วนะครับ ราคาเท่าไหร่? 8,000 หยวน ผลิตขึ้นมาพิเศษ?”

เขาเอามือคลุมปากและพูดว่า "ท่านนายน้อยครับ โมเดลผลิตขึ้นมาเป็นพิเศษ 8,000 หยวนต่อชิ้น อัตราส่วน 1:1 ท่านนายน้อยต้องการซื้อกี่ชิ้นครับ?"

บ้า! มันเจ๋ง?! หงต้าหลี่ตัดสินใจทันที "ซื้อมา 100 ชิ้นก่อน โอ้ ใช่ ถามเขาว่าเขามีเครื่องบินจําลองขนาด 1:1 ด้วยไหม ถ้าเขามีของพวกนั้น ฉันจะซื้อ 100 ชิ้นด้วย!"

ผู้ติดตามชาย: "..."

ท่านนายน้อยกําลังท้าทายสวรรค์อยู่เหรอครับ!

เขาพูดอย่างเด็ดขาดในโทรศัพท์ว่า "สวัสดีครับ เราต้องการ 100 ชิ้น เจ้านายของผมพูดว่าถ้าคุณมีเครื่องบินจําลองขนาด 1:1 เขาต้องการซื้ออีก 100 ชิ้นเช่นกัน ... อะไรนะ? โมเดลเครื่องบินไม่ได้มีขนาดใหญ่แบบนั้นเหรอครับ?"

เขาเอามือปิดปากอีกครั้ง ผู้ติดตามชายถามว่า "ท่านนายน้อยครับ ไม่มีอันที่ใหเลยครับญ่"

หงต้าหลี่พูดว่า "ถามเขาว่าเขามีขนาดเท่าไหน!"

"เจ้านายของผมถามว่าคุณมีขนาดเท่าไหน" ผู้ติดตามชายก็ได้กระซิบถามอีกครั้ง "ท่านนายน้อยครับ ท่านอยากได้ขนาดประมานเท่าไหน? เขาพูดว่าที่ใหญ่ที่สุดจะอยู่ประมาน 2:1 ประมาณครึ่งหนึ่งของขนาดเดิม" ผู้ติดตามชายก็ได้พูดเสริมว่า "รับประกันว่าบินได้ครับ!"

"เอามา 500 ชิ้น" หงต้าหลี่ไม่รู้สึกอะไรและไม่ถามราคาสักคำ เขาจะซื้อห้าร้อยชิ้นก่อนและรื้อ เพื่อประกอบใหม่

ท่านนายน้อยกําลังคิดอะไรกันเนี่ย! ห้าร้อยชิ้น ในเวลาเดียวกันของทั้งหมดที่เขาสั่งไปก็จะมาพร้อมกัน ท่านนายน้อยวางแผนที่จะเล่นและประกอบโมเดลเครื่องบินใช่ไหม?

ผู้ติดตามชายเหงื่อออก “ท่านนายน้อยครับ ผมบอกเขาไปแล้วว่า เราต้องการห้าร้อยชิ้น…สวัสดี,สวัสดีครับ, บ้าเอ้ย เขาวางสาย!”

เขาวางสายทำไม? พวกเขาสั่งเครื่องบินจําลองขนาด 2:1 ทั้งหมด 500 ชิ้น ในครั้งเดียว คงจะคิดว่าโทรมาปั่นสินะ

หงต้าหลี่รู้สึกสงสัย "บ้ามาก! "เขากล้าดียังไงถึงคิดว่าฉันล้อเล่น..." เขาหยิบโทรศัพท์มาแล้วพูดว่า "คุณขายโรงงานของเล่นด้วยไหม? ฉันจะซื้อ ถ้าคุณขาย”

"ล้อเล่นรึเปล่า?!" เสียงที่ปลายสายอีกด้านพูดอย่างหยาบคาย "ผมขายได้ โรงงานรวมกับคนงานทั้งหมด 8 ล้านหยวน ถ้าคุณกล้าที่จะซื้อ ฉันก็กล้าที่จะขาย!"

หงต้าหลี่กําลังกระโดดเหมือนคนเป็นบ้า "เออ ฉันจะชื้อ!"

"เหอะ อย่ามาโกหกกันซะให้ยาก จะมาโทรแกล้งกันทำไมวะ คนเข้าทำงานทำการ!" เสียงของอีกฝ่ายไม่ได้พูดเข้าโทรศัพท์มา

"บ้าอะไรเนี้ย!" หงต้าหลี่โบกมือเหวี่ยงโทรศัพท์อย่างแรง “ไปซื้อโรงงานของเล่นกันเถอะ!”

ตามที่วลีกล่าว คนที่ชนะสงคราม อาจเป็นเพราะเห็นแก่ผู้หญิง ตอนนี้หงต้าหลี่โกรธมากและเขาจะซื้อโรงงาน ใครก็ตามที่ไม่เชื่อว่าหงต้าหลี่จะใจกว้างแค่ไหนก็ลองขุดดูได้! เขา! จะเป็นเจ้าของ! ที่นี้!

เป็นแค่โรงงานผลิตของเล่น ฉันจะซื้อและทำขึ้นมาเป็นของตัวเอง! ฉันจะทำอะไรก็ได้ที่ฉันต้องการ! เครื่องบินจำลองขนาด 2:1? ดูต่ำไป ถ้าฉันต้องการบางอย่างที่บินได้ ฉันจะทำจานบิน ถ้าฉันต้องการบางอย่างที่วิ่งบนพื้นดินได้ ฉันสามารถสร้างรถแองเจิ้ลเพลย์สักร้อยคันและรื้อมันออกเล่นสนุก สำหรับการว่ายน้ำ ฉันสามารถสร้างเรือสำราญแบบจำลองขนาด 1:1 ที่ทำจากเหล็กบริสุทธิ์ได้! คุณไม่ควรแตะต้องอะไรเลย หากคุณทำของพัง คุณจะไม่สามารถจ่ายชดใช้ได้!

ในเวลานี้หลิงเสี่ยวหยี่เข้าร่วมกลุ่ม ทุกคนอยู่ที่นี่และลงไปชั้นล่างแล้ว และอยู่ในรถแล้ว พวกเขาเดินทางอย่างรวดเร็วราวกับฟ้าแลบและในไม่ช้าก็มาถึงโรงงานของเล่นดอล ซึ่งตั้งอยู่ในเขตชานเมืองของเมืองเทียนจิงด้านทิศใต้ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ประตูรู้ว่าหงต้าหลี่ไม่ได้ล้อเล่น เมื่อเห็นรถของเขา เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยก็ปล่อยให้พวกเขาเข้าไปโดยไม่ถามใด ๆ

เมื่อพวกเขาเข้าไปในโรงงาน หงต้าหลี่ก็ถามหลิงเสี่ยวหยี่ว่า “โรงงานนี้เป็นยังไง?”

หลิงเสี่ยวหยี่พยักหน้า “จากการประเมินค่าของฉัน 8 ล้านหยวนก็เป็นราคาที่สมเหตุสมผลค่ะ มันคุ้มค่า”

"โอเค ดีล!" หงต้าหลี่รีบเดินตรงไปที่สำนักงานของผู้จัดการทั่วไป “ฉันเอาเงิน 8 ล้านมาแล้ว!”

ผู้จัดการกลัวหงต้าหลี่แทบตาย

เมื่อเขาได้ยินว่าอีกฝ่ายต้องการสั่งของเล่นโมเดลขนาด 1:1 จำนวน 100 ชิ้น เขาก็คิดว่ามันเป็นออเดอร์ใหญ่ เมื่อเขาได้ยินว่าอีกฝ่ายต้องการเครื่องบิน 500 ลำ เขาก็ไม่กล้าที่จะทำออเดอร์จริงจัง หลังจากที่เขาวางสาย เขาก็คิดว่าคน ๆ นั้นคงเบื่อและมาแกล้งเขา เขาไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมาที่ประตูหน้าบ้านของเขาภายในเวลาไม่ถึงยี่สิบนาที ...

“นั่น…นั่น…” ผู้จัดการทั่วไปเหงื่อแตก “คุณ…คุณคือ…”

“แปดล้าน ถ้าคุณกล้าที่จะซื้อ ฉันก็กล้าที่จะขาย นั่นคือสิ่งที่คุณพูดไม่ใช่เหรอ?” หงต้าหลี่จ้องมองขณะที่เขามองไปที่ผู้จัดการทั่วไป “ฉันนำเงินมาแล้ว ฉันสามารถโอนให้คุณได้ตลอดเวลา คุณรู้ใช่ไหมว่าฉันหมายถึงอะไร?”

ในที่สุดผู้จัดการทั่วไปก็รู้ว่า นี้คือหงต้าหลี่ อาเสี่ยอัจฉริยะของเมืองเทียนจิง ที่เขาเรียกกัน ...

เยี่ยมมาก เขาจะพูดอะไรหลังจากพบกับเทพเจ้าแห่งโชคลาภคนนี้?

ผู้จัดการทั่วไปของบริษัทดอลทอยแฟคทอรี่เข้ามาทันที “ท่านนายน้อยโปรดยกโทษให้ผมด้วย ผมไม่รู้จริง ๆ ว่านั่นคือท่าน! หากคุณสนใจโรงงานของผม โปรดเอาไปได้เลยครับ ผมขอแค่ 7.2 ล้านหยวน ไม่เพิ่มราคา!”

“อย่างน้อยคุณก็ทำตามที่พูด เสี่ยวหยี่ เอา 10 ล้านหยวนให้เขา” หงต้าหลี่ทิ้งตัวลงนั่งเก้าอี้ผู้จัดการทั่วไป “วะฮ่าฮ่าฮ่า ด้วยโรงงานนี้ ฉันก็จะได้เป็นผู้บริหารโรงงานแล้วสิ!”