ระบบใช้จ่ายตอนที่248

บทที่ 248: อุปสรรคทางเทคโนโลยีของฮอลลีวูด!

พอพูดถึงตำแหน่งหัวหน้าของสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ ก็รู้แหละว่าใหญ่ประมาณหนึ่ง แต่นี้ต้องแปลกใจขนาดนั้นเลยเหรอ? ไม่ใช่ว่าฉันทำอะไรไม่ดีลงไปหรอกนะ…

จริง ๆ แล้ว หงต้าหลี่ที่ไม่ได้กังวลอะไรเลย แต่หงเหว่ยกูและหลานรุยชี เรียกว่าคนละโยชน์เลยต่างหาก

หัวหน้าตำรวจมาเยี่ยมบ้านของพวกเขาแบบนี้หมายความว่ายังไง?

นั่นแสดงว่าพวกเขาได้รับการยอมรับจากกองทัพของประเทศ ไม่ใช่เรื่องเกินจริงเลย อาจจะบอกว่าตราบใดที่พวกเขาไม่ได้ทำสิ่งที่ไม่น่าให้อภัย อย่างน้อยในแวดวงการเมืองก็จะไม่มีใครกล้าแตะต้องครอบครัวของเขา!

ลุงหัวหน้ารู้จักคนในครอบครัวหงต้าหลี่แบบนี้ ใครจะกล้ายุ่งด้วยล่ะ

ก่อนหน้านี้ชูกวางหยางได้ส่งกัปตันโจวไปยึดถ้ำใต้ดินของครอบครัวหงต้าหลี่ จนถึงตอนนี้หงเหว่ยกูไม่ได้มีปัญหาอะไร ส่วนใหญ่เป็นเรื่องของโลกธุรกิจซะมากกว่า ซึ่งสร้างผลกระทบกันเองและพยายามแก้แค้นนักการเมือง

แต่ตอนนี้ลุงหัวหน้ากำลังมาเยี่ยมบ้านของพวกเขา ทุก ๆ อย่างก็เป็นเรื่องง่าย ตราบใดที่ลุงหัวหน้าพูดถึงความสัมพันธ์ของพวกเขา ชูกวางหยางจะต้องกลัวจนฉี่รดกางเกงแน่นอน!

“ไม่ ไม่ได้ ฉันต้องรีบเตรียมตัวให้พร้อม” หงเหว่ยกูรีบลุกขึ้นยืน “ตระกูลหงในปัจจุบันไม่สามารถเทียบได้กับตอนที่เพิ่งสร้างประเทศแรก ๆ เราจะประมาทไม่ได้ที่เชิญคนใหญ่คนโตมาบ้านแบบนี้”

เขาคิดถูก

หนึ่งในสองอาณาจักรที่สร้างประเทศเพื่อรักษาความสามัคคีของผู้คน ผู้นำตระกูลคนแรกของตระกูลหงได้แยกลูกหลานของเขาออกเป็นสองฝ่าย ฝ่ายธุรกิจและฝ่ายในแวดวงการเมือง ผู้อาวุโสหงตูอยู่ฝ่ายธุรกิจ ในขณะที่หงเหว่ยผู้อาวุโสคนที่สองอยู่ฝ่ายการเมือง

แต่เนื่องจากระบอบประชาธิปไตย ผู้นำของประเทศได้เปลี่ยนแปลงไปแล้วหลายครั้ง อย่างน้อยสิบครั้ง สำหรับตระกูลหง พวกเขาไม่สามารถควบคุมรัฐบาลได้ หลังจากหลายปีที่ผ่านมา อิทธิพลของพวกเขาในรัฐบาลจึงลดลง

นี่เป็นเรื่องที่ดีสำหรับตระกูลหง ท้ายที่สุดแล้วการติดตามกษัตริย์ก็คล้ายกับการติดตามเสือ หากพวกเขาไม่ใช่ผู้นำที่แท้จริงของประเทศ ก็ไม่มีใครรับประกันได้ว่าพวกเขาเลือกฝ่ายผิด ดังนั้นตระกูลหงในปัจจุบันจึงตัดสินใจเป็นเพียงตระกูลที่ร่ำรวย ไม่เข้าร่วมฝ่ายใด

ตอนนี้ตระกูลหงจึงดำรงตำแหน่งพิเศษ ความมั่งคั่งของพวกเขาเพิ่มขึ้นและอิทธิพลของพวกเขาก็มากพอ ๆ กับในโลกการเมือง สิ่งที่สำคัญที่สุดคือพวกเขาไม่รุกรานใคร ไม่ว่าใครจะขึ้นเป็นผู้นำประเทศ ก็ไม่เกี่ยวกับพวกเขา!

ดังนั้นนี่จึงเป็นข้อได้เปรียบสำหรับหงต้าหลี่ ถ้าตระกูลหงยังคงอยู่ในแวดวงการเมือง เขาจะเป็นปัญหาใหญ่สำหรับครอบครัว หากเขาใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายแบบนี้ทุกวัน!

ไม่ว่าจะเป็นยังไง แต่ลุงหัวหน้าก็มาหาหงต้าหลี่ในวันนี้แล้ว

“เอ่อ…” เมื่อเห็นพ่อแม่ของเขารีบเตรียมตัว หงต้าหลี่ก็พูดไม่ออก ท้ายที่สุดเขาก็กอดเคลตินและนอนลงบนโซฟา “ช่างเถอะ เคลติน เราสองคนพักสมองกัน…”

หลังจากนั้นสองหรือสามนาที หงเหว่ยกูและหลานรุยชีก็เพิ่งเตรียมตัวเสร็จ ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงใบพัดของเฮลิคอปเตอร์ที่อยู่นอกบ้าน ไม่ต้องสงสัย คนที่สามารถใช้เฮลิคอปเตอร์ได้นั่นต้องเป็นลุงหัวหน้าแน่นอน

เฮลิคอปเตอร์ก็ลงจอดอย่างรวดเร็วและหัวหน้าก็ค่อย ๆ เดินลงจากเฮลิคอปเตอร์ เมื่อเห็นหงเหว่ยกูและภรรยาของเขาเดินมาต้อนรับ เขาก็ยื่นมือออกมาพร้อมกับยิ้มและพูดว่า “นี่ต้องเป็นมิสเตอร์หงสินะครับ สวัสดีครับ”

“ฮ่าฮ่า สวัสดีเช่นกันครับคุณหัวหน้า การปรากฏตัวของคุณเหมือนแสงสว่างลอยมาหาคนต่ำต้อยอย่างผมจริง ๆ” หงเหว่ยกูจับมือกับหัวหน้า เขายิ้มและพูดว่า "เชิญเข้ามาข้างในก่อนครับ"

ในฐานะหัวหน้าตำรวจ สำนักงานความมั่นคงแห่งชาติ ตัวตนของเขาค่อนข้างลึกลับ แม้แต่หงเหว่ยกูก็ไม่รู้จักชื่อของเขา

อย่างไรก็ตามเขารู้สึกคลุมเครือ เขาเป็นบอสใหญ่แน่นอน หงเหว่ยกูดูเหมือนจะเคยเห็นเขามาก่อน

“โอ้ ถ้าบ้านของคุณเป็นบ้านหลังเล็ก บ้านของผมก็คงเล็กมาก ๆ เลยล่ะครับ” ลุงหัวหน้าหัวเราะและพูดว่า “อืม พูดแบบนี้ ผมรู้สึกอิจฉาตระกูลหงของคุณจริง ๆ ครอบครัวของคุณห่างการเมืองและกลายเป็นครอบครัวที่ร่ำรวย บรรพบุรุษของคุณมองการณ์ไกลจริง ๆ”

“ฮ่าฮ่า คุณก็พูดชมเกินไปครับ คุณหัวหน้า” หงเหว่ยกูเชิญให้หัวหน้านั่งโซฟา หงเหว่ยกูมองไปที่หงต้าหลี่สักพักแล้วพูดว่า “เด็กดื้อคนนี้เพิ่งกลับมาถึงบ้านหลังจากออกไปข้างนอก สภาพร่างกายของเขาไม่ค่อยดีนัก โปรดอย่าว่าอะไรเขาเลยนะครับหัวหน้า”

“ฮ่าฮ่าฮ่า ผมจะไปว่าอะไรเด็กดื้อคนนี้ได้ยังไง?” หัวหน้านั่งบนโซฟาและหัวเราะเสียงดัง “ถ้าไม่ใช่เพราะเขา ผมคงไม่มาที่นี่กลางดึกหรอก ต้าหลี่ ฉันขอกอดเสือน้อยตัวนี้บ้างได้ไหม?”

"โอ้ โอเคครับ" หงต้าหลี่อุ้มเคลตินไว้ในมือ “เคลตินจูบเขาเลย!”

"บรู๊ววว!!" เคลตินเลียใบหน้าของหัวหน้าทันที

ใบหน้าของหัวหน้าเต็มไปด้วยน้ำลายของเคลติน เขาหัวเราะอย่างขมขื่นและพูดว่า “เด็กดื้อขี้เล่นจริง ๆ”

“ข้อเสียเล็ก ๆ น้อย ๆ ของอาเสี่ยน้อยคนนี้ คือ เขาขี้เล่นแบบนี้ล่ะครับ ฮ่าฮ่า” เมื่อเอ่ยถึงหงต้าหลี่ หงเหว่ยกูก็หัวเราะออกมาทันที “เด็กคนนี้ชอบเล่นมั่ว ๆ แบบสุ่ม ๆ แต่โชคของเขาดีเกินคาด จนสิ่งที่เขาทำทั้งหมดมีแต่กำไรล้วนๆ”

“ฮ่าฮ่า เป็นอย่างนั้นจริง ๆ ครับ” ลุงหัวหน้าวางเคลตินไว้ในอ้อมแขนของหงต้าหลี่ เขายิ้มและพูดว่า "จะว่าไปแล้วเด็กคนนี้ก็มีฉายาด้วยนะ เขาเป็น มาสคอตเมืองเทียนจิง พอได้ยินแล้วนี่ก็ไม่ใช่เรื่องตลกเลย ฮ่าฮ่า”

พรู้ดดดด เมื่อได้ยินฉายา หลานรุยชีก็กลั้นหัวเราะไม่อยู่

“ลุงหัวหน้า ฉันมีฉายาด้วยเหรอ?” หงต้าหลี่ก็เข้าใจทันที “ถ้าอย่างนั้น คุณไม่ควรสร้างรูปปั้นให้ฉัน เพราะฉันจะกลายเป็นจุดสนใจของเมืองเทียนจิงสิ!”

“เด็กดื้อ แกฝันอีกแล้วนะ” หงเหว่ยกูไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี “หัวหน้าอย่าฟังเรื่องไร้สาระของเด็กดื้อคนนี้เลย”

คาดไม่ถึงว่าหัวหน้าจะคิดรอบคอบ เขาพยักหน้าและพูดว่า "พูดแบบนี้น่าจะเป็นไปได้จริง ๆ แต่ถ้าหากอย่างนั้นไม่ใช่แค่ในเมืองน่ะสิ"

"ฮะ?" คราวนี้ถึงคราวที่หงเหว่ยกูประหลาดใจ “หัวหน้า คุณไม่ได้ล้อเล่นใช่ไหม?”

“ฮ่าฮ่า คราวนี้ฉันไม่ได้ล้อเล่นนะ” ตอนนี้หัวข้อที่พูดคุยกัน กลับเป็นเรื่องที่จริงจัง ใบหน้าของหัวหน้าเปลี่ยนไป เขาพูดว่า “เรากำลังจะขยายโรงเรียนที่ต้าหลี่กำลังจะสร้าง ผมจะไม่พูดถึงรายละเอียด เพราะวันนี้ผมมาเพื่อฟังไอเดียของเขาต่างหาก”

ประเทศกำลังจะขยายโรงเรียน หงเหว่ยกูได้รับข้อมูลมากมายจากคำไม่กี่คำของเขา

อย่างแรก คือ ครอบครัวของพวกเขามีสำนักงานความมั่นคงแห่งชาติสนับสนุนในตอนนี้ สำนักงานความมั่นคงแห่งชาตินี้เป็นหน่วยงานอิสระและมีอำนาจมาก พวกเขายังมีสายสัมพันธ์มากมายทั้งในและนอกแวดวงการเมือง หลายสิ่งหลายอย่างที่หงเหว่ยกูต้องใช้เงินหลายสิบล้านจ่ายค่าจ้างพวกเขา สามารถจัดการได้ด้วยคำพูดไม่กี่คำ เพราะไม่มีใครกล้าขัดเขา

ประการที่สอง คือ ในตอนนี้สำนักงานความมั่นคงแห่งชาติเห็นหงต้าหลี่เป็นคนสำคัญ อย่างน้อยเขาก็มั่นใจได้ว่าจากนี้ไปความปลอดภัยของหงต้าหลี่อยู่ภายใต้การดูแลระดับชาติ ไม่ใช่ปัญหาอีกต่อไป

ประการที่สาม คือ หลังจากสร้างโรงเรียนแล้ว การใช้งานจะไม่ง่ายเหมือนการรับเด็กจากครอบครัวที่ยากจนเข้ามา นอกจากนี้ในฐานะผู้ก่อตั้งโรงเรียน หงต้าหลี่คงได้รับประโยชน์มากมายเกี่ยวกับกำลังคนในอนาคต

ประเด็นอื่น ๆ ในสามข้อนี้ก็เพียงพอแล้ว ใครบางคนที่หัวเราะก็อาจคิดว่านี้เป็นแค่ฝัน อย่างไรก็ตามการได้เห็นหงต้าหลี่เล่นกับเคลตินอย่างใจเย็นแบบนี้… หงเหว่ยกูทำได้เพียงส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้ ลูกชายอัจฉริยะของเขาคนนี้ช่างมีหัวใจที่ยิ่งใหญ่เสียจริง ...

ในขณะนั้นเอง หัวหน้าได้สะกิดหงต้าหลี่ เขายิ้มและถามว่า “ต้าหลี่ ช่วยอธิบายถึงแผนที่เธอกำลังเดินการอยู่ได้ไหม? ขอแบบละเอียดๆเลย”

"ฮะ?" หงต้าหลี่พูดแปลก ๆ ว่า “ผมแค่วางแผนที่จะสร้างอะไรใหม่ ๆ ไว้เล่น ที่จริงผมอยากจะพูดเรื่องนี้มานานแล้ว อันที่จริง ลุงหัวหน้า คุณไม่จำเป็นต้องมาที่นี่เป็นการส่วนตัวก็ได้นะครับ…”

หงเหว่ยกูและหลานรุยชีตกตะลึง

เด็กดื้อคนนี้แค่อยากจะทำอะไรเล่น ๆ แต่ลุงหัวหน้ากลับมาที่นี่เพื่อถามเขาด้วยตัวเอง?

"เด็กดื้อ!" ลุงหัวหน้าหัวเราะและดุเขา ลุงหัวหน้าพูดว่า “สำหรับนายอาจจะแค่สนุก แต่สำหรับฉันมันต่างออกไป บอกฉันว่าสิว่านายจะทำอะไร จากนั้นฉันจะให้คำแนะนำกับนายเอง”

"โอ้ โอเคครับ" ครั้งที่แล้วลุงหัวหน้าคนนี้แนะนำเกี่ยวกับโรงเรียนหลานเซียงของเขาให้เป็นโรงงานวิจัยใต้ดินที่ยอดเยี่ยม พร้อมกับ 8 หลักสูตรที่ยอดเยี่ยมกว่าอาชีพอื่น ๆ ตอนนี้เขาต้องการให้คำแนะนำอีกครั้ง หงต้าหลี่ไม่ปฏิเสธข้อเสนอที่ดีแบบนี้ "จริง ๆ แล้ว ก่อนหน้านี้ผมซื้อเทคโนโลยีฉายภาพเสมือนจริงมาใช่ไหมละครับ? วันนี้ทีมงานชุดนั้นมาหาผมและผมก็ให้เงิน 20 ล้านเพื่อใช้ในการวิจัยต่อ ทันใดนั้นผมก็ไม่ทันคิด หยูหยินไม่มีเทคโนโลยีฉายภาพโฮโลแกรมใช่ไหมล่ะ? แต่ผมสามารถรวมทั้งสองอย่างเข้าด้วยกันและทำระบบให้ฉายภาพตัวการ์ตูน 2 มิติ ให้กลายเป็น 3 มิติ ตราบใดที่ไม่ได้สัมผัสพวกมัน พวกมันก็จะเหมือนมนุษย์จริง ๆ แต่ตอนนี้เรามีตัวการ์ตูนในใจแล้ว เพียงแค่ว่าเรายังไม่มีเสียง ดังนั้นผมจึงวางแผนที่จะหาเสียงตัวการ์ตูนนี้ แล้วมันก็จะสมบูรณ์แบบ เข้าใจไหมครับ?”

"ฮ่าฮ่าฮ่า! ฉันรู้แล้ว!" หลังจากได้ยินคำพูดของหงต้าหลี่ ลุงหัวหน้าก็หัวเราะเสียงดังและพูดว่า “มาสคอตเมืองเทียนจิง ช่างทำให้เราประหลาดใจได้เสมอ! เมื่อกี้ที่เธอโทรมาหาฉัน ฉันคิดอยู่แล้วว่ามันต้องเกี่ยวข้องกับภาพยนตร์และความบันเทิง อย่างไรก็ตาม ฉันไม่คิดว่าเธอจะทำให้ฉันประหลาดใจมากขนาดนี้!”

“แล้วลุงหัวหน้า คุณมาหาที่นี้เพื่อคุยแค่นี้เหรอครับ?” หงต้าหลี่ถามอย่างสงสัย “ผมแค่ทำเพื่อความสนุกเองนะ”

“ถ้านี่เป็นเหตุผลเดียวที่ฉันมา ทำไมฉันถึงจะมีความสุขขนาดนี้ล่ะ” ลุงหัวหน้าหัวเราะและตบไหล่หงต้าหลี่ “เด็กดื้อรู้ไหมว่าเธอได้ทำลายภาพยนตร์ของเมริกา และอุปสรรคทางเทคโนโลยีด้านความบันเทิงโดยไม่รู้ตัวน่ะ”

อะไรคือสิ่งที่ทำลายภาพยนตร์ของเมริกาและอุปสรรคเทคโนโลยีความบันเทิง? เป็นเพราะฉัน? ต้องพูดให้ตกใจขนาดนั้นเลยเหรอ?

ใบหน้าของหงต้าหลี่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและชี้ไปที่จมูกของเขาด้วยความไม่เชื่อ “ลุงหัวหน้าบอกว่าเป็นเพราะผมเหรอ? แต่ผมไม่ได้ทำอะไรเลย เทคโนโลยีที่ผมพูดถึงอาจจะ…ไม่ได้น่าเหลือเชื่ออย่างที่คุณคิดก็ได้นะ”

ติดตามการอัพเดทนิยายผู้แปลได้ที่:การเกิดใหม่กับระบบใช้จ่าย