ระบบใช้จ่ายตอนที่229

บทที่ 229: พี่ใหญ่ต้าหลี่กำลังจะเปิดสวนสนุก

โลกทั้งใบตะลึง สองวันนี้หงต้าหลี่กังวลจริง ๆ มันไม่ใช่ว่าเขาไม่ได้คิดอะไร แต่เรื่องเต่าดำนั้นผู้คนต่างตกตะลึง อย่างไรก็ตามเขาเป็นคนลงมือช่วยเหลือมันตั้งแต่แรก เพราะเขาคิดว่าเต่าดำน่าสงสารเกินกว่าที่จะนอนอยู่ตรงนั้น

ในตอนนี้เขาอยู่ในบริษัทไกเหว่ยเอนเตอร์เทนเมนท์ ชั้น 9 ของอาคารเฉินหุย เขากำลังนอนอยู่บนตักของลี่เนียนเหว่ยในขณะที่เขาฟังการอัปเดตล่าสุดที่รายงานโดยหลิงเสี่ยวหยี่ หลิงเสี่ยวหยี่เป็นมือหนึ่งของหงต้าหลี่ เขาจะขาดเธอไปไม่ได้ เพราะเธอเป็นคนจัดการเรื่องทั้งหมดให้อย่างชัดเจน "ท่านนายน้อยค่ะ งานก่อสร้างสําหรับการสร้างสวนสัตว์ได้เริ่มขึ้นแล้วค่ะ เนื่องจากเป็นสวนสัตว์สัตว์ป่า การก่อสร้างเลยไม่ได้ยุ่งยากเท่าไหร่นัก โดยเฉพาะภูเขาข้างทะเลสาบเฟิงหยวน ฉันเชื่อว่าน่าจะใช้เวลาไม่นานก่อนที่การก่อสร้าง พื้นที่ขรุขระจะแก้ไขเสร็จสมบูรณ์ ปัจจุบันมีการใช้จ่ายโครงการนี้ประมาณรวม 800,000 หยวน"

"800,000..." หงต้าหลี่ไม่พอใจกับตัวเลขนี้ "เพิ่มอีกได้ไหม? ฉันอยากจะใช้ให้มันเต็มๆสักหนึ่งล้าน อืม ถ้าหากไม่พอล่ะก็ แค่ทําเรือยอชท์เล็ก ๆ น้อย ๆ ในทะเลสาบเฟิงหยวนและสร้างเกมหรือทำอะไรสักอย่าง ก็น่าจะอุดรอยรั่วได้" เสียเงินแค่ 800,000 หยวนเอง ซึ่งมันไม่พอสำหรับการอัพคะแนนสถานะระบบในใจของหงต้าหลี่ เป็นไปได้ยังไง!

"นี่..." คราวนี้ถึงตาของหลิงเสี่ยวหยี่ที่รู้สึกมืดมน "ท่านนายน้อยค่ะ การที่ท่านจะถลุงเงินให้ได้มากขึ้น สามารถทําได้ค่ะ เพราะที่ดินทะเลสาบเฟิงหยวนไม่ใหญ่และยิ่งไปกว่านั้นทะเลสาบเฟิงหยวนได้ใช้พื้นที่จํานวนมาก ภูเขาที่เหลือสามารถดัดแปลงทำเป็นบ้านและร้านขายไวน์ส่วนบนยอดเขา ด้วยการสร้างสวนสนุกเพิ่มเติม พื้นที่จึงไม่ใหญ่พอ”

“อย่างนั้นเหรอ…” หงต้าหลี่แตะคางของเขาและทันใดนั้นเขาก็หันไปหาลี่หยางที่อยู่ข้าง ๆ “ลูกน้องลี่หยางขอดูแผนที่หน่อย”

"ได้ครับ!" ความสามารถพิเศษของลูกน้องลี่หยางคือการไปทำธุระให้หงต้าหลี่ และงานอดิเรกของเขาก็คือเด็กส่งของ ในพริบตาเขาได้รับแผนที่ที่ออกแบบมาเป็นพิเศษ แผนที่สี่แยกวงเวียน "อ่า ท่านนายน้อยอยู่นี่ครับ"

“ดีมาก ให้รางวัลสำหรับทุกคน คนละ 1,000 หยวน!” หงต้าหลี่ให้ทิปเงินแก่ทุกคนและหลังจากที่ผู้ติดตามสองสามคนออกไปนับเงิน หงต้าหลี่ก็นั่งลงและเท้าคางของเขาขณะที่เขาจ้องไปที่แผนที่ “อืม ทะเลสาบเฟิงหยวนนี้เล็กเกินไปจริง ๆ ดูเหมือนว่าการสร้างสวนสัตว์ป่าจะไม่ใช่เรื่องง่าย…”

“ครับ ในกรณีนี้ท่านนายน้อย ท่านมีคำแนะนำ…” นี่ไม่ใช่เหตุผลว่าทำไมที่ดินที่ทะเลสาบเฟิงหยวนถึงขายยากมาโดยตลอด

“เดี๋ยว ฉันขอไปดูแป๊ป…” หงต้าหลี่มองไปที่บริเวณรอบทะเลสาบเฟิงหยวนแล้วมองไปที่สวนสัตว์ถังหยา เขาส่ายหัวและพูดว่า “สถานที่สองแห่งนี้อยู่ห่างกันเกินไป เสี่ยวหยี่ระยะทางห่างกันประมาณเท่าไหร่?”

หลิงเสี่ยวหยี่มองไปที่มาตราส่วนตามสัดส่วนบนแผนที่และทำการคำนวณคร่าว ๆ จากนั้นเธอก็พูดว่า "ประมาณ 10 กิโลเมตรโดยประมาณค่ะ"

“อืม นี่มันไกลเกินไปหน่อย มันเชื่อมต่อกันไม่ได้…” หงต้าหลี่ยังคงดูแผนที่อีกครั้ง ทันใดนั้นเขาก็เห็นบริเวณด้านนอกของภูเขาเทียนจิงและทันใดนั้นดวงตาของเขาก็เปล่งประกายแวววาว เขาถามว่า “แล้วพื้นที่ด้านนอกของภูเขาเทียนจิงนี้มันไกลแค่ไหน?”

เดิมทีทะเลสาบเฟิงหยวนเป็นพื้นที่นอกสุดของทิศตะวันตกสี่แยกวงเวียนอยู่แล้วและอยู่ไม่ไกลจากภูเขาเทียนจิงมากนัก หลิงเสี่ยวหยี่มองไปรอบ ๆ และยืนยัน “ประมาณสี่ถึงห้ากิโลเมตรโดยประมาณค่ะ”

"โอเค ฉันตัดสินใจแล้ว!" หงต้าหลี่ตบแผนที่เพื่อยืนยัน “สวนสัตว์จะเปิดให้บริการที่บริเวณด้านนอกของภูเขาเทียนจิง!”

"ต้าหลี่!" เมื่อได้ยินแบบนั้น ถังมู่ซินก็ตกใจทันที “ทุกคนจะมาดูเต่ายักษ์ ถ้าสวนสัตว์เปิดที่บริเวณด้านนอกของภูเขาเทียนจิง ใครยังอยากไปดูสัตว์บ้างล่ะ!”

“ฉันเป็นห่วง ฉันไม่รู้ว่าพวกเขาจะมาดูสัตว์จริง ๆ รึเปล่า?” หงต้าหลี่ถามอย่างสงสัย “ฉันไม่ได้คาดหวังว่าจะได้เงิน ยิ่งไปกว่านั้นฉันปล่อยสัตว์ไว้ในป่า เพราะฉันหวังว่าพวกมันจะมีชีวิตที่ดีขึ้นไม่ใช่เพื่อหาเงิน”

“นี่…” ถังมู่ซินพูดอย่างช่วยไม่ได้ “เอาล่ะ อย่างไรก็ตามทุกอย่างที่นายทำไม่ใช่เพื่อหาเงิน…”

ทันใดนั้นหงต้าหลี่ก็ยิ้มและพูดว่า “ถ้าเป็นอย่างนั้นก็ยังถลุงเงินไม่พออยู่ดี…” เขาดูแผนที่อีกครั้งและทันใดนั้นดวงตาของเขาก็สว่างขึ้นและเขาก็ตบต้นขาตัวเอง "ฉันรู้แล้ว! เสี่ยวหยี่สถานที่นี้สามารถเชื่อมต่อแบบรถไฟเหาะได้ไหม?! แบบนั้นมันจะเดินทางเร็วมากและน่าตื่นเต้นสุด ๆ?!”

รถไฟเหาะเป็นเครื่องเล่นในสวนสนุกที่ใช้เครื่องยนต์และมักพบได้ทั่วไปในสวนสนุกและสวนสาธารณะ รถไฟเหาะเป็นเครื่องมือสร้างความบันเทิงประเภทหนึ่งที่น่าตื่นเต้น ความรู้สึกที่ได้ล่องลอยตามสายลมและความรู้สึกตื่นเต้นนั้น มันทำให้ผู้คนจำนวนมากหลงใหล

สักพักหนึ่งทุกคนค่อนข้างสับสนว่าทำไมหงต้าหลี่ถึงพูดเรื่องนี้ในตอนนี้

หลังจากนั้นถังมู่ซิน เธอฉลาด เธอคิดอะไรสักอย่างและอุทานออกมา “ต้าหลี่ นายไม่ได้คิดจะวางแผนที่จะใช้รถไฟเหาะเพื่อดึงผู้คนไปมาใช่ไหม?! ไม่งั้นพวกเขาอาจจะหัวใจวายตายได้นะ!”

“ไม่ได้เหรอ?” หงต้าหลี่คิดอยู่พักหนึ่ง “อืม เอาล่ะ เราจะวางรถไฟเหาะที่บริเวณด้านนอกของภูเขาเทียนจิง มีสวนสัตว์และถ้ำใต้ดินอยู่ที่นั่น ฉันรู้สึกว่าถ้าเราสร้างสวนสนุกอื่น ๆ ควบคู่ไปกับวิวถ่ายทำภาพยนตร์ไปด้วยละก็ ฮ่าๆๆ! เด็ก ๆ ก็มีช่วงเวลาที่มีความสุขที่ได้เล่นด้วยไง!”

"โอ้ พระเจ้า!" ถังมู่ซินฟังหงต้าหลี่พูดแบบนั้น เธอก็ตาโตทันที “นายกำลังผลาญเงินเกินเหตุนะ! ทำสวนสนุกขนาดใหญ่และนายก็ไม่เก็บเงินค่าบัตรเข้าชมด้วย นั่นมันเงินหลายสิบล้านในคราวเดียวเชียวนะ…”

“ฉันรู้สึกว่ามันยังไม่พอด้วยซ้ำ มันดูเล็กเกินไป แต่จะทำยังไงให้มันยิ่งใหญ่ ฉันคิดไม่ออกจริง ๆ …” หงต้าหลี่บ่นและหลังจากนั้นไม่นานเขาก็ถามอีกครั้ง “เสี่ยวหยี่มีเรื่องอื่นอีกไหม?”

หลิงเสี่ยวหยี่มองไปที่สมุดบันทึกของเธอและพูดว่า “มีอย่างอื่นอีกค่ะ ปัจจุบันมีผู้คนมากมายติดต่อให้เราใช้เต่าดำมาโฆษณาให้พวกเขา ค่าโฆษณาในครั้งนี้สูงมาก ส่วนใหญ่ประมาณหนึ่งล้านและมีบริษัทที่สนใจทั้งหมด 22 บริษัทค่ะ ดูสิค่ะ ท่านนายน้อย…”

“ปฏิเสธพวกเขา” หงต้าหลี่พูดอย่างไม่ต้องคิด “โฆษณามากมายพวกนี้น่ารำคาญ ฉันเกลียดโฆษณามากที่สุดตอนที่ฉันดูรายการต่าง ๆ ยิ่งไปกว่านั้นเต่ายักษ์ก็จะไม่มีความสุขเช่นกัน ดูสิ มันว่ายน้ำในทะเลสาบเฟิงหยวนทั้งวันมีความสุขแค่ไหน ปฎิเสธไป ปฎิเสธไป”

"โอเคค่ะ" หลิงเสี่ยวหยี่ถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้ในขณะที่เธอคิดค่าโฆษณามูลค่ามากกว่า 20 ล้านหายไปอีกแล้ว…

“มีอย่างอื่นอีกไหม?” หงต้าหลี่เห็นว่าหลิงเสี่ยวหยี่ไม่มีเรื่องอื่น ๆ อีก เธอส่ายหัวอย่างไม่พอใจ “โอเค ถ้าไม่มีอะไรแล้ว เสี่ยวหยี่ เธอเป็นผู้รับผิดชอบเรื่องทั้งหมดนะ ฉันจะไปนอนก่อนแล้ว” เมื่อพูดจบเขาก็เอนตัวลงนอนบนตักของลี่เนียนเหว่ยและภายในเวลาไม่ถึงนาทีเขาก็หลับไป

“ความสามารถในการนอนหลับอย่างไร้กังวลนี้มันสุดยอดซะจริง!” ถังมู่ซินเม้มริมฝีปากเล็ก ๆ สีแดงของเธอและหลังจากที่เธอและเสี่ยวหยี่จ้องตากัน ทั้งสองคนก็เดินออกจากห้องนั่งเล่นของบริษัทไปอย่างเงียบ ๆ หลังจากนั้นพวกเขาก็เข้าไปในห้องประชุมขนาดเล็ก

แล็ปท็อปเปิดอยู่และเชื่อมต่อการตั้งค่าวิดีโอแล้ว ในไม่ช้ารูปโปรไฟล์ของท่านผู้อาวุโสหงตูก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอ “ฮ่าฮ่า คุณเสี่ยวหยี่มีความคืบหน้าล่าสุดของต้าหลี่บ้างไหม?”

หลิงเสี่ยวหยี่พยักหน้าและพูดว่า “มีค่ะ ท่านผู้อาวุโส ท่านนายน้อยต้องการสร้างสวนสัตว์ที่บริเวณด้านนอกของภูเขาเทียนจิง จากนั้นเขาก็ตั้งเป้าที่จะสร้างสวนสนุกอีกแห่งค่ะ ในตอนนี้เขาต้องการซื้อรถไฟเหาะมาติดตั้ง ท่านผู้อาวุโสคิดว่าจะสร้างได้ไหมคะ?”

“รถไฟเหาะเร้อะ ฉันคิดว่านะ...” หงตูลูบหนวดของเขา “หากต้าหลี่มีแผนจะเปิดสวนสนุก มีสวนสัตว์,สวนสนุก,ถ้ำใต้ดิน รายได้จากค่าเข้าชมจะได้มหาศาล ไม่เลวเลย ไม่เลว”

เขารู้สึกเสียดาย

หลิงเสี่ยวหยี่พูดว่า “แต่ท่านนายน้อยบอกว่าสถานที่แห่งนี้จะไม่เรียกเก็บค่าเข้า…”

"อะไรนะ?!" หงตูแทบลิ้นขาด "ฟรี ไม่เสียค่าใช้จ่าย?!"

"ใช่" หลิงเสี่ยวหยี่ไม่แปลกใจเลย “นี่คือเรื่องปกติของท่านนายน้อยค่ะ”

“เอ่อ…” คราวนี้หงตูรู้สึกมืดมน เขารีบโทรหามู่หยูซีที่อยู่เคียงข้างเขา “หยูซี มาเร็ว มาเร็ว”

ทันใดนั้นมู่หยูซีก็ปรากฏตัวข้าง ๆ หงตู “ว่ายังไงคะท่านปู่”

“มานั่งนี้ก่อน ผู้ช่วยส่งแล็ปท็อปให้หยูซี เราจะศึกษาเรื่องนี้กันให้ละเอียดในวันนี้” ผู้ช่วยของหงตูรับแล็ปท็อปมาอย่างรวดเร็ว ทั้งสามคนเริ่มการประชุมทางวิดีโอ หงตูพูดว่า “หยูซี ต้าหลี่มีแผนจะเปิดสวนสนุก มีสวนสัตว์,สวนสนุก,ถ้ำใต้ดิน แต่เขาจะไม่ขายตั๋วเข้า เธอคิดว่ายังไง?”

“ไม่ขายบัตรเข้าชม?” มู่หยูซีพูดด้วยความตกใจ “ต้องใช้เงินหลายสิบล้านในการจัดทำทั้งหมดนี้ใช่ไหม? นี้ไม่ใช่การลงทุนราคาถูกเลย แค่รถไฟเหาะเพียงอย่างเดียวก็ต้องเสียเงินค่อนข้างมาก แต่สิ่งนั้น… ต้าหลี่สามารถหาเงินได้จริงเหรอ?”

“ฉันก็ไม่คิดว่ามันจะดีนะ” หงตูลูบหนวดของเขา “ในความคิดของเธอ เธอคิดว่าอย่างไร?”

“ตอนนี้ อาจจะ…” มู่หยูซีครุ่นคิดอยู่พักหนึ่งและพูดเบา ๆ ว่า “เขาแค่สร้างโปรเจ็กต์เกมบางอย่างในสวนสนุกเท่านั้นเองค่ะ อย่างเช่นชิงช้าสวรรค์ที่เด็ก ๆ ชอบนั่ง” เมื่อพูดถึงจุดนี้ดวงตาของเธอก็สว่างขึ้น “ถูกแล้ว ท่านปู่ ฉันคิดออกแล้วค่ะ!”

"โอ้? พูดมาเลย" หงตูยิ้ม

เมื่อได้ยินมู่หยูซีพูดว่าเธอคิดออกแล้ว หลิงเสี่ยวหยี่ก็สงสัยเช่นกัน สิ่งที่ต้าหลี่คิดนั้น ไม่สามารถคาดเดาได้มาโดยตลอด เธอจะคิดออกได้จริงเหรอ?

มู่หยูซีปรับความคิดของเธอให้ตรงไปตรงมา จากนั้นก็ค่อย ๆ พูดว่า “สวนสนุกที่ไม่มีค่าใช้จ่ายจะทำให้ดึงดูดนักท่องเที่ยวจำนวนมากได้ ลองคิดดู ถ้ามันเป็นที่นิยมจะกระตุ้นให้เกิดรายจ่าย เราจำเป็นต้องตั้งร้านค้าบางอย่าง เช่น ร้านขายไอศกรีม,ร้านขายบาบีคิวและอื่น ๆ  ไม่จำเป็นต้องใหญ่และไม่ว่าจะปล่อยเช่าหรือเปิดร้านโดยเรา รายได้ก็ไม่ใช่น้อย ๆ เมื่อถึงตอนนั้นด้วยโครงการบันเทิงอื่น ๆ ที่เรียกเก็บเงิน เช่น ลานสเก็ตน้ำแข็ง,ชิงช้าสวรรค์และอื่น ๆ พวกนี้จะเป็นรายได้จำนวนมากเช่นกัน ท่านปู่,คุณเสี่ยวหยี่ คิดยังไงคะ?”

“อืม นั่นเป็นความคิดที่ดีจริง ๆ” ปู่หงตูแตะคางของเขา "คุณเสี่ยวหยี่คิดว่ายังไงคะ?”

หลิงเสี่ยวหยี่ครุ่นคิดสักพัก *สิ่งที่มู่หยูซีพูดนี้มีความหมายมากทีเดียว แม้ว่ารายได้จะไม่มากนัก แต่รายได้ต่อปีจะได้ประมาน 2-3 ล้าน ซึ่งมันก็ไม่เป็นปัญหา อย่างไรก็ตามท่านนายน้อยดูเหมือนจะไม่ชอบเก็บเงิน ดังนั้นฉันจึงไม่สามารถทำอะไรได้ อย่างน้อยสำหรับโครงการก่อสร้างบันเทิงเหล่านี้ ท่านนายน้อยดูเหมือนจะไม่เต็มใจที่จะเก็บเงินจากโครงการนี้ มันจะดีมาก ถ้าเราเก็บเงินจากร้านขายเครื่องดื่มเย็น ๆ และร้านบาร์บีคิว เป็นต้น *

เมื่อนึกถึงสิ่งพวกนี้ หลิงเสี่ยวหยี่ก็ส่ายหัวอีกครั้ง “อย่างไรก็ตามท่านนายน้อยดูเหมือนจะชอบปกป้องสิ่งแวดล้อมทางธรรมชาติมาก ดังนั้นเขาอาจไม่เต็มใจที่จะตั้งร้านค้าเหล่านี้ ท่านผู้อาวุโสค่ะ ฉันมีคำขอค่ะ ฉันอยากจะขอให้ท่านผู้อาวุโสรับฟังคำขอของฉัน”

“ดีมาก พูดเลย” หงตูพยักหน้า

หลิงเสี่ยวหยี่พูดอย่างช้า ๆ ว่า “พวกเราในฐานะผู้ติดตามของท่านนายน้อย พวกเราไม่สามารถเข้าไปยุ่งเกี่ยวกับสิ่งที่นายน้อยทำได้มากนัก ฉันสามารถรายงานเรื่องของเขาให้กับท่านผู้อาวุโสได้ค่ะ แต่ฉันขอให้ท่านอย่าเริ่มการก่อสร้างโครงการอื่น ๆ โดยที่ท่านนายน้อยไม่รู้ อย่างน้อย ๆ สำหรับโครงการหลักนี้ ฉันขอได้ไหมคะ?”