ระบบใช้จ่ายตอนที่225

บทที่ 225: เต่าดำปรากฎตัว

ตู้ม ตู้ม ตู้ม ตู้ม!

เมื่อมันพลิกกลับตัวได้สำเร็จ กรงเล็บขนาดมหึมาทั้งสี่ของเต่าก็คลานขึ้นมาบนบก พร้อมกับผงกหัวและส่งเสียงคำรามเสียงดัง!

"ฟู่ววววว!!"

หงต้าหลี่และคนอื่น ๆ ที่กำลังดูจอภาพต่างก็กอดกันและหัวเราะด้วยความดีใจ “ฮ่าฮ่าฮ่า เจ้าเต่ายักษ์มันพลิกตัวได้แล้ว! มันพลิกตัวได้สำเร็จ! ฮ่าฮ่าฮ่า! เต่าดำของเรา มันจะแสดงตัวตนให้โลกได้รู้แล้ว! โวะฮ่าฮ่าฮ่า!”

เมื่อเต่ายักษ์พลิกตัวสำเร็จ มันก็ลงไปว่ายน้ำอย่างสนุกสนาน หลังจากนั้นไม่นานมันก็กระโจนงับปลาคาร์ฟตัวใหญ่ยาวหนึ่งเมตรและโยนปลาคาร์ฟตัวใหญ่ลอยขึ้นกลางอากาศ!

"ฮ่าฮ่าฮ่า! เก่งมาก!" ทักษะการล่าของเต่ายักษ์ตัวนี้ทำให้พวกเขาตกใจ ดวงตาของหงต้าหลี่ประกายแวววาวเมื่อมองเห็นมันทำแบบนั้น "ว้าว! มันคงอร่อยดีนิ! ฮ่าฮ่าฮ่า!"

เต่ายักษ์ออกล่าอาหารในถ้ำใต้ดินอย่างมีความสุข มันคงหิวจริง ๆ ถ้าไม่ใช่เพราะหงต้าหลี่และคนอื่น ๆ ก็ไม่มีใครรู้ว่าจะต้องอยู่แบบนั้นไปอีกนานแค่ไหน ในที่สุดมันก็พลิกตัวกลับได้ มันล่าและกินจนอิ่ม ริมฝีปากที่แห้งแต่เดิมเริ่มกลับมาเรียบเนียนอีกครั้ง เพราะมันได้อยู่ในน้ำแล้ว

“พี่ชายเทิร์นแบค เราจะเข้าไปข้างในได้รึยัง?” เมื่อเห็นระดับน้ำสูงขึ้นถึง 3 เมตรและหยุดนิ่ง หงต้าหลี่จึงถามมู่ฮุยโจวทันที “ฉันอยากเข้าไปทักทายมัน!”

“นี่…” ตอนที่พวกเขาช่วยเต่ายักษ์แล้ว มู่ฮุยโจวไม่กล้าปล่อยให้หงต้าหลี่เข้าไป เพราะเต่ายักษ์อาจจะมีนิสัยดุร้ายทีเดียว ถ้าพวกเขาเข้าไปจริง ๆ คนสองถึงสามคนก็ไม่สามารถป้องกันหงต้าหลี่ได้ แม้ว่าเขาจะไม่เคยได้ยินว่าเต่าชอบกินมนุษย์มาก่อน แต่มันก็ตัวใหญ่เกินไปจริง ๆ เขาไม่แน่ใจว่ามันจะกินมนุษย์รึเปล่า …

“ซินซิน เธอพาคนที่เหลือกลับออกมาจากถ้ำใต้ดินก่อน เราจะคิดหาวิธีนำเต่ายักษ์ออกมา” หงต้าหลี่มีเอฟเฟคติดตัว 'เพื่อนที่ดีที่สุด' ดังนั้นเขาจึงไม่กลัวว่ามันจะทำร้ายเขา ตราบใดที่เขาไม่โจมตีมันก่อนก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไร หลังจากสั่งถังมู่ซินและคนอื่น ๆ แล้ว เขาก็สวมชุดดำน้ำและปีนเข้าไป ในขณะที่เขาปีนขึ้นไป เขาพูดว่า “หลังจากพวกคุณออกไปลองเอาขวดอัดอากาศมาให้เรา นอกจากนี้อย่าลืมอุปกรณ์สื่อสาร พยายามประหยัดแบตเตอรี่มาด้วยล่ะ!”

"โอ…โอเค!" ถังมู่ซินรู้ว่าเมื่อหงต้าหลี่ตัดสินใจอะไรบางอย่างไปแล้ว แม้แต่วัวเก้าตัวก็ไม่สามารถดึงรั้งเขากลับมาได้ อย่างไรก็ตามเธอไม่ได้กังวลว่าเต่ายักษ์จะทำร้ายเขา จากการโต้ตอบครั้งก่อนที่เธอเห็น เธอรู้ว่าเต่ายักษ์ตัวนี้ค่อนข้างอ่อนโยน อย่างน้อยก็ไม่ได้แสดงอาการหรือทำร้ายพวกเขา

ดังนั้นกลุ่มจึงแยกออกเป็นสองกลุ่มเล็ก ๆ หงต้าหลี่รีบกลับเข้าไปในถ้ำใต้ดิน เขาสามารถควบคุมการไหลของน้ำได้เล็กน้อย ดังนั้นเขาเลยว่ายน้ำไม่ค่อยเหนื่อย เขาว่ายน้ำนำมู่ฮุยโจวและหลินหยูหยิน แม้แต่มู่ฮุยโจวก็ยังอุทานด้วยความประหลาดใจ “ท่านนายน้อยต้าหลี่ ผมไม่ได้สังเกตเห็นตอนที่เราดำน้ำเลย ไม่คิดว่าท่านนายน้อยจะว่ายน้ำได้ดีแบบนี้”

“ฉันเป็นอาเสี่ยอัจฉริยะที่มีความสามารถอยู่แล้ว ทำไมฉันจะไม่รู้วิธีว่ายน้ำล่ะ?” หงต้าหลี่พูด

ทันใดนั้นพวกเขากลับไปที่ถ้ำใต้ดินอย่างรวดเร็ว หงต้าหลี่พบเต่ายักษ์ที่กำลังเล่นน้ำอย่างมีความสุข แค่มองมันครั้งเดียว เขาว่ายน้ำตรงไปและโบกมือทักทายมัน “เจ้าเต่ายักษ์! ฉันมาแล้ว ฮ่าฮ่าฮ่า! เร็ว ๆ มานี้ มาให้ฉันดูแกหน่อย!”

ในที่สุดเมื่อหันร่างกลับไป เห็นได้ชัดว่าเต่ายักษ์อารมณ์ดีมาก เมื่อได้ยินคำเรียกของหงต้าหลี่ มันก็ว่ายไปมาทันทีและยืดหัวของมัน หัวของมันมีขนาดใหญ่กว่าร่างของหงต้าหลี่ครึ่งหนึ่งด้วยซ้ำ และมันก็เขยิบเข้ามาใกล้ จากรูปลักษณ์ของมัน จริง ๆ แล้วมันวางแผนที่จะยอมรับว่าหงต้าหลี่เป็นเจ้านายของมัน!

“ฉันรู้แล้ว…” มู่ฮุยโจวพูดไม่ออก “ความผูกพันระหว่างนายน้อยต้าหลี่คนนี้กับสัตว์ช่างสุดยอดจริง ๆ … ความสัมพันธ์ของพวกเขาดีมาก ทั้งๆที่เพิ่งพบเจอกัน แต่เต่าตัวนี้กลับเอาหัวของมันถูตัวเขาอยู่…”

คิดว่าหงต้าหลี่ไม่รู้สึกถึงความตั้งใจของเต่ายักษ์เหรอ? เขาหัวเราะเสียงดังและพูดว่า “เจ้าเต่ายักษ์เอ้ย แกวางแผนที่จะเป็นพี่ชายที่แสนดีของฉันเหรอ? ถ้าอย่างนั้น ฉันไม่เกรงใจแล้วนะ!”

เมื่อเขาพูดเช่นนั้น เขาก็ดึงหลินหยูหยินและมู่ฮุยโจวไป โดยใช้แรงพยุงของน้ำ พวกเขาปีนขึ้นไปบนกระดองเต่ายักษ์ หงต้าหลี่นั่งลงบนกระดองเต่าอย่างมั่นคงและพูดเสียงดังว่า “ฮ่า ๆ เจ้าเต่ายักษ์ จากนี้ไปกระดองหลังของแกจะเป็นบ้านหลังที่สองของฉัน! ไป! เราจะพาแกออกไปดูโลกภายนอก!”

"ฟู่ววววว!!" เต่ายักษ์คำรามด้วยความดีใจ จากนั้นมันก็แบกทั้งสามคนและพุ่งไปข้างหน้า มันวางแผนที่จะออกไปสู่โลกภายนอก

ขณะที่มันเคลื่อนไปยังโพรงถ้ำเล็ก ๆ บูม! ภูเขาทั้งลูกสั่นสะเทือน

ด้วยความที่มันเป็นสัตว์ศักดิ์สิทธิ์อายุ 1,000 กว่าปี ความแข็งแกร่งของเต่ายักษ์และขนาดมหึมานี้เป็นสิ่งที่ไม่อาจจินตนาการได้ ในพริบตาก้อนหินขนาดใหญ่และเศษหินก้อนเล็กก้อนน้อยก็กระเด็นออกไปข้างทาง

ส่วนหงต้าหลี่ก็หัวเราะเสียงดังโดยไม่กังวลใด ๆ หลังจากนั้นไม่นานเมื่อเต่ายักษ์เหยียบขึ้นมาบนบก หงต้าหลี่ตบกระดองของมันแล้วถามว่า “เจ้าเต่ายักษ์ แกยังไม่มีชื่อใช่ไหม? ลืมไปเลย แกพูดไม่ได้นิ งั้นฉันแค่จะตั้งชื่อให้ แกคิดว่ายังไง?”

ราวกับว่ามันเข้าใจคำพูดของหงต้าหลี่ เต่ายักษ์พยักหน้าเบา ๆ เห็นด้วย

เมื่อได้ยินว่าหงต้าหลี่ต้องการตั้งชื่อให้เต่า มู่ฮุยโจวก็ตะโกนในใจว่า.. เต่าดำ! เรียกมันว่าเต่าดำ! ชื่อนี้เหมาะดี!

อย่างไรก็ตามสายตาของหงต้าหลี่มองไปไกล ๆ และพึมพำ “ร่างกายแกใหญ่มากและดูเหมือนสัตว์ประหลาด แต่ 'สัตว์ประหลาด' ดูเหมือนว่าจะฟังดูไม่ดี จากนี้ชื่อของแกคือเต่ายักษ์ เต่ายักษ์ แกคิดไงกับชื่อนี้!?”

มู่ฮุยโจวทรุดตัวลง “แล้วมันแตกต่างจากชื่ออื่นตรงไหนเล่าเห้ย!?”

"ฟู่ววววว!!"

"ฟู่ววววว!!"

"ฟู่ววววว!!"

เต่ายักษ์คำรามเสียงดังสามครั้ง ดูเหมือนมันจะดีใจมาก ไม่ว่าหงต้าหลี่จะตั้งชื่อว่าอะไร มันก็คงมีความสุขเช่นกัน

“ฮ่าฮ่า ดูเหมือนเต่ายักษ์จะเห็นด้วยนะ!”

หงต้าหลี่หัวเราะเสียงดังและตบหลังของเต่ายักษ์และพูดว่า “เจ้าเต่ายักษ์จากนี้ไปเราเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันนะ ฮ่าฮ่า!”

ตามเส้นทางขึ้นไป พวกเขาก็มาถึงสถานที่ที่เต่ายักษ์เคยพักผ่อนในอดีต ทันใดนั้นหงต้าหลี่ก็รู้สึกคุ้นเคยกับสถานที่แห่งนี้ จู่ ๆ เต่ายักษ์ที่มาถึงที่นี่ มันก็พบจุดหนึ่งและมันก็เริ่มเอาหัวกระแทกกับกำแพง

ต๊อง ต๊อง ต๊อง! ดูเหมือนทั้งถ้ำจะสั่นสะเทือนอีกครั้งและมีเสียงดังกึกก้องตามมา

“สถานที่แห่งนี้อยู่ไม่ไกลจากด้านนอก!” เมื่อได้ยินเสียงสะท้อน มู่ฮุยโจวก็อุทานออกมา “นี่อาจเป็นสถานที่ที่มันเข้ามาครั้งสุดท้าย!”

…

ทางเข้าถ้ำใต้ดิน

"ฉันสงสัยว่าตอนนี้เขาเป็นยังไงบ้าง เขาวิ่งเข้าไปแบบนั้น ฉันกังวลจริง ๆ” ถังมู่ซินตื่นขึ้นมาและพึมพำกังวลอยู่ตลอดเวลา

“ท่านนายน้อยมีพรสวรรค์ ซินซินไม่ต้องกังวลนะคะ” ลี่เนียนเหว่ยปลอบใจเธอและพูดว่า “ลองคิดดูตอนที่ท่านนายน้อยอยู่กับเต่ายักษ์ก่อนหน้านี้ เจ้าเต่ายักษ์ดูเหมือนจะชอบเขามาก ตอนนี้เขาช่วยมันได้แล้ว ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอะไรแน่นอนค่ะ”

"ฉันก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น" ถังมู่ซินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ทันใดนั้นเธอก็ยิ้มและพูดว่า “โอ้ใช่ น้องเนียนเหว่ย น้องคิดว่าต้าหลี่จะสามารถเอาเต่ายักษ์ออกมาได้ไหม? เต่าดำตัวนั้นมันใหญ่มาก! ตามนิสัยของต้าหลี่แล้ว เขาคงคิดหาทางเอามันออกมาได้ใช่ไหม ?”

“พี่ซินซินไม่รู้เหรอคะ? ตามนิสัยของท่านนายน้อยแล้ว เขาจะปล่อยมันออกมาจากถ้ำแน่นอน สิ่งที่เราต้องทำก็แค่รอที่นี่”

"อืม!" ถังมู่ซินพยักหน้า “เขาคงจะออกมาเร็ว ๆ นี้แน่นอน!”

…

ภูเขาเทียนจิง พื้นที่ด้านนอกของถ้ำใต้ดิน

คนงานเกือบร้อยคนล้อมรอบทางเข้า ขณะที่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยลาดตระเวนบริเวณนั้นจู่ ๆ พื้นก็เริ่มสั่นสะเทือน จากนั้นก็ได้ยินเสียงตะโกนจนทำให้ใครบางคนตกใจกลัว “ดูนั่น ๆ เร็ว อะไรว่ะนั่น?”

เสียงโห่ร้องดังขึ้นทำให้อากาศสั่นสะเทือนและนกจำนวนมากในป่าก็กลัวจนบินขึ้นไปบนท้องฟ้า ทันใดนั้นผู้คนจำนวนมากก็มองไปทิศทางที่มีคนชี้นิ้วไปที่เกิดเหตุ เพียงแค่มองครั้งเดียวพวกเขาก็ประหลาดใจ

เต่าตัวใหญ่มหึมาที่มีเขาอยู่บนหัวกำลังเดินมาหาพวกเขา ทุกย่างก้าวของมัน มันก้าวยาวกว่าสองเมตร

“นี่…นี่…ทุกคนเตรียมพร้อมรับมือ!!!”

ใครบางคนในฝูงชนตะโกนและดึงกระบองไฟฟ้าออกมาเตรียมเผชิญหน้ากับศัตรูที่น่ากลัวนี้ ทันใดนั้นก็มีคนติดต่อสื่อสารไปยังหัวหน้าของเขา "บอส! บอส! มีบางอย่างน่ากลัวเกิดขึ้นครับ ผมเห็นสัตว์ประหลาด!”

หลังจากที่มีคนแจ้งไปยังหัวหน้า เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยทุกคนจึงดึงกระบองออกมาเตรียมรับมือกับสถานการณ์ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน

มีใครบางคนมองจากระยะไกลเพื่อดูสถานการณ์ เขารีบตะโกนว่า “เดี๋ยวก่อน เดี๋ยวก่อน มีคนอยู่บนหลังเต่าตัวใหญ่นั้น!”

“นั้นคือบอส นั้นคือบอสของเรา! อ่า ท่านนายน้อยต้าหลี่อยู่นั่น นั่นคนของเรา!” เพียงแวบเดียวไวท์วูล์ฟก็เดินเข้ามา แค่มองเพียงครั้งเดียวเขาก็รู้แล้วว่าสถานการณ์เป็นยังไง เขาพูดอย่างดีใจว่า “พวกเขาทำสำเร็จแล้ว!”

“พระเจ้า พวกเขาทำได้ยังไง!”

เมื่อเต่ายักษ์เข้ามาใกล้พวกเขา เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยร้อยคนก็รวมตัวกันอยู่รอบ ๆ มัน พวกเขาชี้นิ้วไปที่มันและพูดคุยกันเสียงดัง ไวท์วูล์ฟเดินเข้ามาใกล้และตะโกนว่า “บอส พวกคุณทำได้สำเร็จจริง ๆ ฮ่า ๆ! สำเร็จอย่างสมบูรณ์จริง ๆ!”

มู่ฮุยโจวยิ้มและพูดว่า “แน่นอน การได้ติดตามท่านนายน้อยต้าหลี่ มีแต่เรื่องดี ๆ เข้ามาจริง ๆ!”

…

ภูเขาเทียนจิง ทางเข้าถ้ำใต้ดิน

จู่ ๆ ก็รู้สึกถึงพื้นดินสั่นสะเทือน ถังมู่ซิน,ลี่เนียนเหว่ยและคนอื่น ๆ ก็รีบออกไปทันที เมื่อถังมู่ซินเห็นเต่ายักษ์ เธอก็อุทานด้วยความดีใจและรีบวิ่งขึ้นไปตบหัวเต่ายักษ์อย่างสนิทสนม เธอยิ้มและพูดว่า “เจ้าเต่ายักษ์ ในที่สุดแกก็ออกมาแล้ว ฮิฮิ”

ก่อนหน้านี้เต่ายักษ์ไม่สามารถพลิกตัวได้ และถังมู่ซินก็อยู่ใกล้มันมากแต่ไม่สามารถช่วยอะไรมันได้เลย เมื่อเธอเห็นมันออกมาได้ เธอก็ลืมความกลัวและตื่นเต้นไปเลย

เสียงร่าเริงของหงต้าหลี่ดังมาจากด้านบน “ซินซิน เธออยากปีนขึ้นมาไหม? เต่ายักษ์ตัวนี้เป็นพี่ชายที่แสนดีของฉัน ตอนนี้ฉันตั้งชื่อมันว่าพี่เต่ายักษ์ล่ะ!”

“เต่ายักษ์เหรอ? ชื่อสิ้นคิดซะจริง”ถังมู่ซินเรียกชื่อซ้ำสองสามครั้งและพูดอย่างมีความสุข “ฉันจะพยายามขึ้นไปล่ะกัน แต่จะขึ้นไงเนี่ย ต้าหลี่รู้สึกยังไงที่ได้นั่งบนกระดองเต่า?”

หงต้าหลี่หัวเราะเสียงดังและขยิบตาให้ถังมู่ซิน เขาพูดว่า “เธอจะรู้ทันทีที่เธอขึ้นมา โอเค? ถ้าพูดถึง กระดองของมันแข็งแรงมากจริงๆ!”

ในตอนนี้มู่ฮุยโจวรู้ว่าเขาไม่สามารถอยู่บนหลังกระดองเต่าได้อีกและรีบกระโดดลงจากกระดองเต่ายักษ์ “มาครับ ท่านมู่ซิน เดี๋ยวผมช่วยเอง! และคุณเนียนเหว่ยด้วยครับ อิอิ ลองขึ้นมาดูครับ จะได้รู้ว่าเป็นยังไง หลังจากที่ท่านนายน้อยต้าหลี่ช่วยมันออกมา มันก็ดีใจมาก”

เมื่อถังมู่ซินและลี่เนียนเหว่ยขึ้นไปบนหลังของเต่ายักษ์ได้ หงต้าหลี่ก็เหยียดแขนพร้อมกับพูดว่า "ไปกัน! เราจะไปที่ทะเลสาบเฟิงหยวน! พี่เต่ายักษ์ ตามรถพวกนั้นไป ฮ่าๆๆ!”

"ฟู่ววววว!!"

เจ้าเต่ายักษ์ส่งเสียงร้องอย่างตื่นเต้น จากนั้นมันก็ค่อย ๆ ก้าวไปข้างหน้า ถังมู่ซินนั่งบนหลังของมัน เธออารมณ์ดีมาก เธอยิ้มและพูดว่า “มันแข็งแรงมากเลย ไม่สั่นสะเทือนเลยสักนิดเดียว!”

ลี่เนียนเหว่ยเอามือปิดปากเขิน เธอหัวเราะและพูดว่า “ดูเจ้าเต่ายักษ์สิ มันอารมณ์ดี ตามที่ท่านนายน้อยคาดไว้เลย ท่านนายน้อยสามารถเข้ากับใครก็ได้จริง ๆ”