ระบบใช้จ่ายตอนที่210

บทที่ 210: การประชุมตระกูล (ตอนที่12)

ในความเป็นจริงทุกคนในปัจจุบันไม่มีใจที่จะฟังสิ่งที่พูดหลังจากนี้แล้ว

“รายงานนี้เป็นไปตามมติล่าสุดที่ได้รับการอนุมัติจากรัฐบาลกลาง เนื่องจากสถานที่ตั้งไม่เหมือนใคร สภาพแวดล้อมที่สวยงามและแหล่งการเดินทางมากมายที่ทิศตะวันตกสี่แยกวงเวียนในเมืองเทียนจิง รัฐบาลจึงตัดสินใจรีบพัฒนา แผนการที่แน่นอนมีดังนี้…”

เมื่อฟังนักข่าวบนหน้าจอจบ ห้องประชุมใหญ่ก็ระเบิด!

“พระเจ้า หยิกฉันที เร็ว ๆ ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม?”

“อย่าหยิกตัวเอง มาหยิกฉันแทน! นี้มันโกงกันชัด ๆ! โกงที่สุด! เพราะต้าหลี่ ลุงเหว่ยกูเลยซื้อที่ดินและบ้านจัดสรรมูลค่ารวม 950 ล้านทั้งหมดที่ทิศตะวันตกสี่แยกวงเวียน! เรื่องบ้าอะไรเนี้ย!”

"ใช่ ๆ นี้มันโกงเกินไปแล้ว! ที่ดินและบ้านจัดสรรมูลค่า 950 ล้าน บวกกับนโยบายนี้ถึงจะไม่ได้เพิ่มทันที แต่ในเวลาไม่นานราคาที่ดินแถวนั้นก็จะสูงขึ้นใช่ไหม?"

"อาจจะหลายเท่า? หรือมากกว่านั้นเหรอ? ชิ้นส่วนของที่ดินที่ลุงเหว่ยกูซื้อจากคนธรรมดา แน่นอนว่าเป็นที่ดินที่ไม่ต้องก่อสร้างใด ๆ! แล้วมูลค่าเหล่านี้มันเท่าไหร่กัน? พอนโยบายนี้รัฐบาลเป็นคนบริหารและพัฒนา ไม่ต้องพูดถึงส่วนของที่ดิน แค่การพัฒนาที่อยู่อาศัยเพียงอย่างเดียว เขาจะได้เป็นเงินเท่าไหร่?!"

"สิบเท่า ฉันคิดว่า.. มันอาจจะไม่เป็นปัญหาที่จะได้เพิ่มสิบเท่า จากสิ่งที่ฉันเห็น การลงทุน 950 ล้าน จะได้เงินมูลค่าเพิ่มกว่า 10 พันล้านดอลลาร์ นี้มัน..."

"เฮอะ เฮอะ... ฮะ ฮะ... ฉันคิดผิดสินะ นั้นสิ.. มันเป็นไปได้ยังไง..."

"นั่นต้าหลี่ใช่ลูกชายของพระเจ้าหรือเปล่า? ทำไมเขาถึงโชคดีขนาดนี้!"

หงตูและผู้ใหญ่คนอื่น ๆ ก็ต่างตกตะลึง หงตูก็ได้ถามหงเหว่ยที่เป็นผู้อาวุโสคนที่สองของตระกูลหง "น้อยชาย ช่วยหยิกฉันทีสิ เร็ว ๆ เลย นี้มันเป็นเรื่องจริงใช่ไหม?"

หงเหว่ยหยิกหงตูแรง ๆ หนึ่งที "เจ็บหรือเปล่า?"

"เจ็บสิ!" หงตูก็ได้พูดกับเขาว่า "ดูเหมือนว่านี้จะเป็นเรื่องจริง! ที่ดินกว่า 900 ล้าน! ที่ดินที่มีมูลค่า 900 ล้านและอื่น ๆ อีก หลานต้าหลี่ของฉันคนนั้นเป็นคนจริง ๆ ใช่ไหม.. หรือว่าเขาเป็นที่โปรดปรานของพระเจ้าสินะ?"

"ฉันคิดว่าคงงั้นแหละ!" หงเหว่ยได้พยักหน้ายืนยัน

หงหยิงที่อยู่ข้าง ๆ เธอก็ได้พูดว่า "ต้าหลี่ เขาโชคดีมากเลยนะ!"

จริง ๆ ถ้ามีเงินหนึ่งพันล้าน,ห้าพันล้านหรือเป็นสิบพันล้านก็อาจไม่ได้ทําให้หงตูเสียการควบคุมแบบนี้ มันเป็นเพราะว่าความโชคดีของหงต้าหลี่ที่ดีเกินไป ดีเกินไปจริง ๆเพราะเขาถลุงเงิน เขาได้เริ่มก่อสร้างขึ้นและเกือบทั้งหมดของพวกเขาได้กําไรด้วย และนั้น เพราะที่ดินที่เขาซื้อในเวลานั้น ตอนนี้กลับได้รับการพัฒนาโดยรัฐและได้เงินเพิ่มเป็นสิบเท่าเป็นอย่างน้อย!

สิ่งเหล่านี้อธิบายได้ยาก อย่างไรก็ตามกุญแจสําคัญก็คือข่าวนี้ไม่ได้มาก่อนหรือหลัง แต่วันนี้เขากลับขัดกับความตั้งใจของสวรรค์!

หงเจียนหยี่กลับไปนั่งลงเก้าอี้ของเขาและสับสน เขาพูดว่า "มันจบแล้ว... มันจบแล้ว นั่น นั่น ..." จู่ ๆ เขาก็ร้องตะโกนว่า "ฉันยังไม่ตื่นจากฝันอีกเหรอ?!" หลังจากนั้นเขาก็หมดแรง เขาหยิกต้นขาของเขา และหยิกหน้าขาตัวเองแรง ๆ จนเขาเกือบน้ำตาไหล

หงอันเปากลัวจนใบหน้าของเขาซีดและเขาเกือบจะคลานใต้โต๊ะ "นี้... เขาเป็นสัตว์ประหลาดชนิดไหนกัน? นั่นมันโกงแล้ว.. จบแล้ว... ชีวิตฉันจบแล้ว..."

เขาสับสนและทันใดนั้นเขาก็ทุบโต๊ะต่อหน้าหงต้าหลี่ราวกับว่าเขาเป็นบ้า "ไม่! ไม่! คืนที่ดินของฉันมา! คืนที่ดินของฉันมา! นายมันน่ารังเกียจ! นายมันไร้ยางอาย! นายโกงฉัน เอาที่ดินของฉันคืนมา! คืนที่ดินพวกนั้นมาให้ฉัน! เอาทั้งหมดกลับมาให้ฉัน!"

มูลค่าของอสังหาริมทรัพย์ที่ได้รับแต่ก่อน เขาอาจจะไม่ได้ดูแลมากเกี่ยวกับเรื่องนี้ ตั้งแต่เขาได้มาในราคามากกว่า 21 ล้าน โดยขายให้หงต้าหลี่ 24 ล้าน ถือได้ว่าเขาได้กําไร

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ประเทศกลับได้มีนโยบายมาใหม่ นโยบายของประเทศคืออะไร? พัฒนาอย่างเต็มกำลัง! นั่นจะกลายเป็นสถานที่ยอดนิยมและจะมีผู้คนเข้ามาเยี่ยมที่ทิศตะวันตกสี่แยกวงเวียนมากขึ้น! สิ่งก่อสร้างต่าง ๆ ในตอนแรกมีมูลค่า 24 ล้าน และถ้าพัฒนาเสร็จ เขาก็จะได้รับเงินมหาศาล สองเท่า,สามเท่า,สี่เท่า หรืออาจจะได้ง่าย ๆ เป็นห้าเท่า!

ลองคิดดูสิ? แค่ในพริบตาอสังหาริมทรัพย์เหล่านั้นอาจจะขายในราคาที่มากกว่า 100 ล้าน!

มากกว่า 100 ล้าน!

หงอันเปาได้ต่อสู้จนหมดท่าเพื่อที่จะได้อันดับหนึ่งในสามของตระกูล ซึ่งเขาจะได้รับเงินทุน 50 ล้าน เพื่อพัฒนาธุรกิจต่อ! แต่!

แต่ถ้าเป็นคนปกติล่ะ? กล่าวได้ว่าหงต้าหลี่ไม่ต้องทําอะไรเลยและยังคงได้รับเงินมากกว่า 100 ล้าน!

ดังนั้นหงอันเปาจะไม่กังวลได้ยังไง?

แต่น่าเสียดายที่หงต้าหลี่ไม่แคร์ใคร เขาเลยไม่เชิดหน้าหรือแสดงอาการใด ๆ ออกมา

หงตูตบโต๊ะอย่างหนักและตะโกนว่า "กล้าดียังไง! แกคิดว่าแกยังกล้าทำตัววุ่นวายแบบนี้ได้อีกเหรอ?!"

ลูกหลานที่อยู่ในห้องประชุมต่างอุทาน  ทันใดนั้นก็มีเจ้าหน้าที่จับแขนของหงอันเปาไว้แน่นและตรึงแขนเขาลงบนพื้น แม้ว่าหงอันเปาจะยังคงร้องไห้และร้องไห้เหมือนเขากําลังเสียใจในงานศพ เขาตะโกนเสียงดังว่า "ไอ้ต้าหลี่มันน่ารังเกียจ! ไอ้หน้าไม่อาย! คืนที่ดินมาให้ฉัน! คืนมาให้ฉันซะ!"

เขากรีดร้องอีกครั้งหลังจากที่เขากรีดร้องและคร่ำครวญ "ที่ดินของฉัน! ที่ดินของฉัน!"

ไม่นานนักหลังจากนั้นเขาก็ตบตัวเองซ้ำ ๆ และร้องไห้ "ที่ดินของฉัน! ที่ดินของฉัน!"

ใบหน้าของหงเจียนหยี่ซีดลงและเขาไม่มีพลังงานเหลืออยู่ที่จะดูแลหงอันเปา

ที่ดินเหล่านั้นทําให้เขาสูญเสียเงิน 100 ล้าน เขาจะไม่เจ็บใจได้ยังไง?!

ในความเป็นจริงเขาต้องมีสติ นี่คือการประชุมตระกูล แต่เขาอยากให้หงอันเปาได้รางวัลจริง ๆ!

ในขณะเดียวกันตัวเอกของเรื่อง อาเสี่ยน้อยที่แสนอัจฉริยะของเรายังคงนอนหลับและกรนเหมือนเดิม “คร๊อก…คร๊อก…”

…

เมืองเทียนจิง อาคาร Sagle ในห้องประชุมขนาดใหญ่บนชั้น 16

แม้ว่าตอนนี้จะ 7:00 PM ผู้บริหารของ Sangle ยังไม่ได้ออกจากสํานักงานและทุกคนก็ยังคงประชุมอยู่

"ดูเหมือนว่าหลิวอี้หุยได้คาดเดาได้อย่างถูกต้องว่าครอบครัวของเราจะมีประชุมตระกูลในช่วงสองสามวันนี้ ฉันต้องรีบแล้ว" หงเหว่ยกูมองดูรายงานพร้อมกับขมวดคิ้ว "ธุรกิจของเขาได้ขยายตัวอย่างรวดเร็ว แค่ภายในเวลาสองวันสั้น ๆ"

ผู้บริหารด้านล่างพยักหน้าและพูดว่า "ใช่ ธุรกิจทั้งหกของเขา ตุรกีอวกาศ,การ์ดหมากรุกตุรกี,มิวสิคตุรกี,เกมส์ออนไลน์ตุรกี,เครื่องมือค้นหาตุรกี เช่นเดียวกับระบบตุรกีที่มีการขยายตัวอย่างต่อเนื่องภายในไม่กี่วันนี้ การรวมกันของธุรกิจทั้งหกนี้มันไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะจัดการได้"

ผู้บริหารอีกฝ่ายตกลงและพูดว่า "ในเว็บไซต์หนังสือตุรกีมีโฆษณาโผล่มาเต็มหน้าเว็บของพวกเขาจนไม่เหลือผู้อ่านในตอนนี้ แล้วเว็บไซต์จงเตียนของท่านนายน้อยต้าหลี่ก็ได้แซงเว็บไซต์หนังสือตุรกีไปแล้ว ซึ่งทำให้เราสับสนมาก แต่เมื่อมองดูตอนนี้ เขาพยายามที่จะทําให้เว็บของเราล่มราวกับนักรบหักข้อมือของเขา มันไกลเกินกว่าที่เขาจะประสบความสําเร็จ อย่างน้อยจํานวนเงินตอนนี้ก็คล่องตัว ในตอนนี้เรายังห่างไกลพอสมควรที่จะต่อกรกับเขา”

"ใช่ ฉันได้ลงทุนเงินไปค่อนข้างมาก เงินในอสังหาริมทรัพย์ที่อยู่อาศัยมีประมาณ 1.2 พันล้านหรืออาจจะมากกว่านั้น ดังนั้นจํานวนเงินปัจจุบันของกองทุนอาจไม่คล่องตัวและไม่สามารถจัดการเสร็จสิ้นได้ การพูดถึงกองทุนแบบนี้ หงเหว่ยกูรู้สึกปวดหัวมาก เงินที่เขาลงทุนในอสังหาริมทรัพย์นั้น ในความเป็นจริง 200 ล้านหรือมากกว่านั้นหงเจียนหยี่ได้ พูดไว้ อย่างไรก็ตาม นี้ไม่สําคัญ เขาต้องรับมือกับวิกฤตการณ์ที่คิดไว้ อย่างไรก็ตามการประชุมตระกูลจะจัดขึ้นสองวัน เขาต้องเข้าร่วมประชุมในการคัดเลือกทายาทรุ่นใหม่ แต่เขาต้องไปในภายหลัง

นอกจากนี้ยังมีอีกสิ่งหนึ่งที่ทําให้เขากังวล ครอบครัวมีเงินทุนจํานวนมาก ซึ่งตอนนี้เขาไม่สามารถทำอะไรได้แล้วและแม้ว่าจะใช้ได้แต่ก็สายเกินไป ก่อนหน้านี้ร้านหนังสือตุรกียังมีขวัญกำลังใจ แต่ตอนนี้กลับต้องแก้ปัญหาอย่างหนักหน่วง

"ซีโอหง ไม่ต้องพูดถึงเรื่องนั้นหรอกครับ คุณคิดมากจนกังวลเกินไปแล้ว" ผู้บริหารพูดเสียงทุ้ม "ในตอนนี้เรายังคงมีเงินทุน 700 ล้านบาท ในตอนนี้ก็เพียงพอที่จะใช้ในการจัดสร้างทำโครงการหนึ่งหรือสองโครงการได้ ถ้าเราจัดการพวกเขาทั้งหมด จำเป็นที่จะต้องใช้เงินเยอะพอสมควร ดังนั้นซีอีโอหง ในฐานะหัวหน้าของทุกคน สิ่งที่คุณต้องพิจารณาตอนนี้ คือวิธีการใช้เงินนี้เพื่อจัดการกับการบริการธุรกิจของคนอื่น ๆ คําแนะนําส่วนตัวของผม คือ การที่คุณไม่สนใจและหันไปสนใจเครื่องมือค้นหาตุรกีเพียงอย่างเดียว เพราะธุรกิจเครื่องค้นหาเป็นธุรกิจหลักของเรา"

"ผมเห็นด้วยครับ"

"ฉันเห็นด้วย"

"ฉันเห็นด้วย"

"ผมเห็นด้วย"

เห็นได้ว่าผู้บริหารคนอื่น ๆ ไม่ได้โง่ ดังนั้นพวกเขาทั้งหมดจึงเข้าใจได้ทันทีว่าสิ่งสำคัญ คือ เครื่องมือค้นหา Sangle ซึ่งเป็นส่วนที่สําคัญที่สุดของทั้งหมด ดังนั้นเมื่อผู้บริหารได้ข้อสรุป ทุกคนก็อนุมัติทันที

"ก็ได้ แต่ว่า..." หงเหว่ยกูเข้าใจถึงสิ่งที่เป็นส่วนหลักของธุรกิจของเขาดี ในขณะที่เขาเอามือเท้าคาง จู่ ๆ เขาก็มองไฟล์บนโต๊ะและพึมพํา "มันจำเป็นต้องทำทั้งหมดในครั้งเดียว มันไม่ง่ายเหมือนที่เห็นหรอกนะ" อย่างไรก็ตาม เขาเองไม่สามารถคิดในสิ่งที่มันจะเกิดขึ้น ทางฝั่งผู้บริหารทั้งหลายในห้องประชุมทุกคนต่างเงียบเหลือเพียงเสียงลมหายใจของทุกคน

บรรยากาศถูกกดดันและทุกคนก็กดดันในเวลาเดียวกัน

"หกธุรกิจบริการ หก ..." เขาสับสนในขณะที่ความคิดพรั่งพรูออกมาและในที่สุดเขาก็เข้าใจกลยุทธ์ที่ใช้อื่น ๆ เขายิ้มอย่างขมขื่นและส่ายหัว ก่อนที่จะพูดว่า "ดูเหมือนว่าเขาจะเล่นใหญ่มากเลยสินะ ฮ่าฮ่า ฉันรู้แล้ว หลิวอี้หุยคงทำอะไรไม่ได้ง่ายแน่ ๆ แต่ถ้าเขาทำ มันจะทำอย่างยิ่งใหญ่ ถ้าเราจัดการสร้างหนึ่งหรือสองโครงการ เราคงจะต้องตกอยู่ในกับดักของเขา"

"กับดัก?" เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ผู้บริหารที่นั่งอยู่ก็อยากรู้อยากเห็นขึ้นมาทันที

"ถูกต้อง มันเป็นกับดัก" หงเหว่ยกูชี้ไปที่ข้อมูลบนหน้าจอโทรทัศน์ที่ด้านข้างและพูดช้า ๆ ว่า "คุณยังจําข้อมูลที่เราได้รับก่อนหน้านี้ไหม? ข้อมูลที่หลิวอี้หุยได้รวบรวมทั้ง 3 พันล้าน เป็นมูลค่าของกองทุน?"

"เราทุกคนรู้ ซีอีโอหงโปรดพูดต่อเลยครับ" ผู้บริหารทุกคนต่างมองหน้ากันและพยักหน้า

สําหรับบริษัทอย่างเช่น Sangle และตุรกี ปกติแล้วจะมีสายลับที่แฝงเข้ามาในพวกเขาในสาขาต่าง ๆ พวกเขาไม่จําเป็นต้องขโมยความลับทางการค้า แต่โดยทั่วไปแล้วพวกเขาสามารถจัดการเพื่อให้ได้ข้อมูลบางอย่างที่เกี่ยวข้องกับการตัดสินใจและวางแผนที่จะหลีกเลี่ยงการถูกจับตามองในเวลาที่สำคัญ

คราวนี้การโยกย้ายครั้งใหญ่ของตุรกีโดยหลิวอี้หุย เพื่อบริษัทตุรกี เขาได้ตั้งมาตราฐานการรักษาความปลอดภัยค่อนข้างดี อย่างไรก็ตามหงเหว่ยกูมีการจัดการเงินทุนก้อนใหญ่ไปบางส่วนแล้ว มิฉะนั้นสถานการณ์ปัจจุบันจะไม่สามารถทำอะไรได้

"เอาล่ะ อย่างที่ฉันพูด" หงเหว่ยกูพูดด้วยน้ำเสียงทุ้ม "ครั้งนี้เขาได้เริ่มต้นแบ่งเป็น 6 ธุรกิจบริการ คือ ตุรกีอวกาศ,หมากรุกการ์ดตุรกี,มิวสิคตุรกี,เกมส์ออนไลน์ตุรกี,เครื่องมือค้นหาตุรกี ทุกคนคิดว่า 6 ธุรกิจเหล่านี้จะขึ้นอยู่กับซอฟต์แวร์เมสเซนเจอร์และพวกเขาได้ทำการสร้างแล้วสินะ? แล้วก็ไม่ต้องพูดถึงฟังก์ชั่นของมัน ปัญหาที่สําคัญที่สุด คือ มันใช้ง่ายและสะดวกมาก"

"ตอนนี้ที่ตุรกีเมสเซนเจอร์ ซอฟต์แวร์ที่ใช้ ทุกคนรู้ว่าคุณสมบัติของมันเกือบจะเหมือนกับเครื่องมือค้นหาของเรา การสร้างฟังก์ชันและการเชื่อมต่อเหล่านี้ทั้งหมด การเข้าถึงลึก ๆ นั้นทําได้ยากมาก นอกจากนี้ 3 พันล้านถูกทุ่มลงไปเพื่อเป็นประโยชน์ของบริษัทตุรกี และมีให้ดาวน์โหลดโปรแกรมแล้ว"

"ด้วยเงินเพียง 700 ล้าน ด้วยมูลค่าเงินของเราในปัจจุบัน การโจมตีใส่แอพนี้ก็คงไม่เพียงพอที่จะจัดการกับมันอย่างสมบูรณ์หรอก"