ระบบใช้จ่ายตอนที่184

บทที่ 184: จูบฉันอีกครั้งได้ไหม? (ตอนที่ 2)

เรื่องนี้ทําให้หงต้าหลี่รู้สึกกังวลมาก

ถ้าเขาจูบเธอ ผลที่ตามมาเขาจะโดนทำร้ายอย่างรุนแรง ถังมู่ซินจ้องมองเขาจากด้านหลัง หงต้าหลี่รู้สึกถึงคลื่นอำมหิตและอากาศที่เย็นเฉียบ! และถ้าเขาไม่ได้จูบเธอ หงต้าหลี่ก็จะโดนทำร้ายเช่นกัน! หลินหยูหยินไม่ใช่คนที่ควรทำให้โกรธได้

เสือที่อยู่ด้านหลังและหมาป่าที่อยู่ด้านหน้า ถึงจะหนีอย่างหนึ่งได้ แต่ก็ยังโดนทำร้ายอยู่ดี!

สําหรับเพื่อนร่วมชั้นที่ชั่วร้ายของหงต้าหลี่ แม้ว่าพวกเขาจะแกล้งหันไปมองทางอื่นทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้หรือบางคนก็เอามือปิดหน้า แต่ก็ยังกางนิ้วมือเพื่อแอบมองอยู่

พวกบ้านี่!

หงต้าหลี่อยากจะขอให้ผู้ติดตามของเขาลากออกไป เพื่อเอาชีวิตรอด แต่เมื่อมองพวกเขา

แต่ความจริงแล้วผู้ติดตามต่างก็ทำเหมือนเพื่อนร่วมชั้นของเขา! บ้าอะไรกันเนี้ย ต่อจากนี้ไปจะไม่มีรางวัลให้สำหรับพวกเขา!

ในตอนนี้หงต้าหลี่สงสัยว่าควรทํายังไงต่อไปดี ถังมู่ซินก็ได้พูดขึ้นมา สาวน้อยต้วเล็ก ๆ เอามือมาจับเอวของหงต้าหลี่และพูดอย่างเข้าใจว่า "ต้าหลี่ ที่คุณหยูหยินพูดเมื่อกี้ คือนายได้ไปจูบเธอมาใช่ไหม? หงต้าหลี่นี้นายไม่รู้อะไรเลยหรือไงห๊ะ? เฮ้อ คุณแค่อยากมีอารมณ์เหมือนกับคนธรรมดาทั่วไปเท่านั้น นายก็สนองให้เธอหน่อยสิ” จากนั้นเธอก็ใช้นิ้วหยิกหงต้าหลี่

อ้าว ไม่ได้หึงฉันเหรอ!? แต่ฉัน.. อ๊าาาา!

หงต้าหลี่ขนลุกซู่ไปทั้งตัว ตั้งแต่ถังมู่ซินพูดแบบนั้น เขาไม่สามารถจูบหยูหยินได้? เขาไม่เข้าใจ!

ดังนั้นหงต้าหลี่จึงยิ้มเจื่อน ๆ และมองไปที่หลินหยูหยิน

เมื่อพูดถึง เธอเป็นผู้หญิงที่สวยจริง ๆ ในความคิดของเขา

ในตอนนี้หลินหยูหยินทำตาโตกว่าปกติและปากของเธอก็ไม่ได้บึ้งตึง เธอกำลังคิดอะไรบางอย่าง หน้าเธอสงบนิ่งมาก ถ้าให้พูดถึงเธอคงจินตนาการถึงการจูบที่เหมือนกับชิ้นส่วนของเนื้อสัมผัสกัน อาจจะต้องยกตัวอย่างสถานการณ์ที่เหมาะสม

อย่างเช่น เมื่อไปเดินตลาดเพื่อเลือกเนื้อหมูบางชิ้นโดยใช้นิ้วจิ้มดูว่าหมูสดหรือไม่ เป็นการอธิบายที่เข้าใจได้ง่ายในตอนนี้

ลืมมันซะ ตอนนี้เขาจะไม่หนีอีกต่อไป เขาจะทำหรือไม่ทำ!

ดังนั้นหงต้าหลี่จึงตัดสินใจและจูบเธอ!

"โอ้ โอ้ โอ้!" เพื่อนร่วมชั้นต่างส่งเสียงร้อง "ภาพนี้มันเกินไปแล้ว พวกเราดูไม่ได้ ดูไม่ได้!" แม้ว่าพวกเขาจะพูดแบบนั้น แต่ตาของพวกเขาก็ยังจ้องมองอยู่ โชคดีที่สายตาของพวกเขาไม่ได้ทำร้ายหงต้าหลี่ ถ้าไม่อย่างนั้น หงต้าหลี่คงโดนสายตาของพวกเขาทิ่มแทงเหมือนปืนกล

มันก็แค่จูบริมฝีปาก ไม่ใช่จูบแบบดูดดื่ม ดังนั้นริมฝีปากของพวกเขาเพียงแค่สัมผัสกันเบา ๆ และจบลงโดยที่ไม่ได้ทำอะไรอีก

แต่หงต้าหลี่กลับรู้สึกหดหู่มาก

ไม่ใช่ว่าเขาเสียใจ แต่ที่เอวของเขากลับเป็นสีเขียวจากการที่ถังมู่ซินหยิก สิ่งที่หดหู่มาก คือ เขาไม่สามารถแสดงอาการเจ็บได้

"โอ้" หลังจากที่เขาจูบหลินหยูหยินไป สักพักเธอก็เอาอุปกรณ์ขึ้นมาตรวจสอบ จากนั้นเธอก็แสดงความคิดเห็นของเธอ "การเต้นของหัวใจไม่ได้เพิ่มขึ้น อุณหภูมิปกติ ฮอร์โมนไม่ตอบสนอง มันไม่ได้ผลใด ๆ" เธอสรุป: "บางทีอาจผิดวิธี เกิดข้อผิดพลาด ดูเหมือนว่าฉันต้องปรับปรุงในรูปแบบการทดลองที่เฉพาะเจาะจง"

มันเป็นตามที่ฉันคาดไว้ อ๊าาาา!

หงต้าหลี่เจ็บจนน้ำตาไหล ไม่คุ้มค่ากับเอวของเขาที่ตอนนี้มันช้ำเขียว!

แต่ในความเป็นจริง หงต้าหลี่ภูมิใจเล็กน้อยที่หลินหยูหยินขอให้เขาจูบเธอ

นั่นคือหลินหยูหยิน สุดยอดนักเทคโนโลยี คนอื่นไม่สามารถทำแบบนี้ได้ แม้แต่จะอยู่ใกล้เธอหนึ่งเมตร แต่เขากลับได้จูบเธอ จูบแรก! นี่คงเป็นจูบแรกของเธอตั้งแต่ตอนที่บังเอิญจูบเธอที่โรงเรียน

อย่างไรก็ตาม ปากเล็ก ๆ ของเธอนั้นค่อนข้างหวาน มีกลิ่นหอมหวาน

หลังจากที่เธอได้ทํากับการตรวจสอบ หลินหยูหยินก็เก็บอุปกรณ์และหันไปรอบ ๆ ราวกับว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้นและปรับปรุงสิ่งประดิษฐ์ใหม่ของเธอ หงต้าหลี่อยากพูดอะไรสักอย่าง แต่เขาก็ไม่รู้ว่าจะพูดยังไง ส่วนเพื่อนร่วมชั้นของเขา

หลิงยี่: "พวกนายเห็นนั่นมั้ย? ท่านนายน้อยต้าหลี่มีโชคเรื่องผู้หญิงเป็นอนันต์! นั่นมันท่านหญิงน้อยเลยนะ! ท่านหญิงน้อยที่โหดเหี้ยม! จูบครั้งหนึ่งไม่พอ! เธอถึงกับต้องขอจูบอีก!"

ดูซินเฉิน: "ใข่เลย ฉันเองก็ได้ทํานายและรู้ว่าท่านนายน้อยต้าหลี่นั้นมีเสน่ห์มากมายอย่างไม่มีเหตุผล ไม่มีใครทัดเทียมนายน้อยแล้วมั้งเนี่ย!"

ลังเฮา: "สิ่งทีน่าประทับใจที่สุดมันเรื่องอื่นต่างหาก นั่นคือนายน้อยต้าหลี่ยังมีชีวิตอยู่ ตอนนี้ฉันปลื้มมากและประทับใจในตัวเขามากเลย!"

จิจือยั่ว: "แต่ท่านหญิงน้อยช่างน่าสงสาร เฮ้อ เธอไม่รู้สึกอะไรเลย”

แต่ถังมู่ซินกลับแสดงอารมณ์หงุดหงิด เมื่อเทียบกับหลินหยูหยิน เธอไม่กังวลเกี่ยวกับการหมั้น แต่คําถามก็คือหงต้าหลี่ดูเหมือนจะชัดเจนเกี่ยวกับเรื่องนี้ ตอนนี้หงต้าหลี่ที่จูบกับสาวอื่น แม้ว่าเขาจะไม่โดนถังมู่ซินว่า แต่ถังมู่ซินก็คงรู้สึกเจ็บที่หัวใจ แต่เธอไม่สามารถพูดอะไรได้ เมื่อเห็นหงต้าหลี่จูบหยูหยิน เธอก็รู้สึกหดหู่ใจ

เพราะเธอไม่แน่ใจว่าต้องรู้สึกยังไงกับสถานการณ์แบบนี้ ปัญหาคือไม่สามารถพูดได้ว่าหงต้าหลี่นอกใจ เพราะเขาไม่ได้จีบสาวคนไหนเลย ใครกันจะกล้าจีบหลินหยูหยิน? แต่พวกเขาจูบกันจริง ๆ และหลินหยูหยินเป็นคนพูดเอง

ยิ่งไปกว่านั้นพูดต่อหน้าคู่หมั้นของหงต้าหลี่ แต่ถังมู่ซินก็ไม่สามารถพูดอะไรได้

ตอนนี้ดวงตาของถังมู่ซินเต็มไปด้วยน้ำตา ลืมมันไปซะ ฉันจะไม่คิดถึงเรื่องนี้อีกต่อไป! ฉันจะแกล้งทำเป็นว่าฉันไม่เห็นมัน!

ถังมู่ซินส่ายหัวอย่างโมโห ในตอนนี้เธอเลือกที่จะเปลี่ยนหัวข้อคุย "ต้าหลี่ นายจำพื้นที่ด้านนอกของภูเขาเทียนจิงที่นายซื้อหรือเปล่า?"

“ฮะ ทำไมเหรอ?” หงต้าหลี่รู้สึกแปลก ๆ เขาไม่รู้ว่าบริเวณด้านนอกของภูเขาเทียนจิงมีปัญหาอะไร มันเกี่ยวกับห้องปฏิบัติการของหยูหยินหรือเปล่า? หงต้าหลี่ถามว่า "มีปัญหากับห้องปฏิบัติการของหยูหยินเหรอ?"

“ไม่ใช่อย่างนั้น มันเป็นอย่างอื่น” ถังมู่ซินดึงหงต้าหลี่เข้ามาใกล้ ๆ และพูดเบา ๆ ว่า "ฉันได้ยินมาว่าคนงานที่กำลังทำความสะอาดขยะที่นั่นพบถ้ำใต้ดินธรรมชาติและถ้ำก็ไม่เล็กด้วย อย่างไรก็ตามส่วนหนึ่งของถ้ำดูเหมือนว่ามนุษย์จะผ่านเข้าไปได้ยากมาก"

"เธอจะบอกว่า.." หงต้าหลี่เข้าใจทันที เขาหันไปมองสิ่งประดิษฐ์ใหม่ของหลินหยูหยิน "ให้ใช้สิ่งประดิษฐ์ของหยูหยินไปดูที่นั้นว่ามีอะไรอยู่ใช่ไหม!?"

"ใช่แล้ว นายเองก็อยากรู้ใช่มั้ย?“ดวงตาของถังมู่ซินเปล่งประกาย”ลองใช้อุปกรณ์เล็ก ๆ นี้ไปสำรวจดูสิ ถ้ามีของล้ำค่าอยู่ข้างในล่ะ!? แบบ เพชร,เหมืองทอง อะไรแบบนี้!"

"งั้นมันก็โคตรดีเลยสิ! เยี่ยมมาก เยี่ยมไปเลย!" หงต้าหลี่ใจเต้นเร็วเมื่อได้ยินแบบนั้น “งั้นไปดูกันเลย! โวะฮ่าฮ่าฮ่า! เป็นข่าวใหม่ที่เจ๋งจริง ๆ ถึงแม้ว่าฉันยังไม่รู้เกี่ยวกับถ้ำลับนี้ก็เถอะ โอ้ ใช่ ซินซิน เธอรู้เรื่องนี้ได้อย่างไร?”

“พ่อของฉันบอกฉันเมื่อตอนบ่ายวันนี้ พ่อโทรมาหาฉันน่ะ” ถังมู่ซินพูดเบา ๆ "ตอนแรกฉันคิดว่านายรู้เรื่องนี้แล้ว แต่ดูเหมือนว่าลุงหงยังไม่ได้บอกให้นายรู้"

“ตอนที่ฉันกลับบ้านเมื่อวานฉันอยากนอน พ่อคงไม่มีเวลามาบอกฉัน” หงต้าหลี่ลูบคางของเขา “งั้นไปกันเลยไหม? แต่เครื่องนี้บินได้แค่ครึ่งชั่วโมง แบตเตอรี่ก็หมดแล้ว”

เมื่อทั้งสองคุยกันจนถึงจุดนี้ พวกเขาก็เห็นหลินหยูหยินปรากฏตัวยืนอยู่ข้าง ๆ พวกเขาอย่างน่าประหลาดใจ "ฉันทำอุปกรณ์นี้สองชิ้น ส่วนอีกอันหนึ่งชาร์จเต็มแล้ว พวกเธอกำลังวางแผนจะไปไหน?"

"มีอันเดียวที่ชาร์จเต็มเหรอ!?" อะไรกันเนี่ย! นี้มันยอดเยี่ยมมาก จะรออะไรอีก! หงต้าหลี่หัวเราะเสียงดังทันทีและกอดหลินหยูหยินยกใหญ่พร้อมกับพูดว่า "หยูหยินเธอเยี่ยมจริง ๆ! เราอยากจะสิ่งประดิษฐ์นี้นะ!"

"อืม" หลินหยูหยินไม่มีปฏิกิริยาใด ๆ ต่อการกอดของหงต้าหลี่ เธอหันกลับมาและเตรียมตัว “งั้นก็เตรียมตัว ไปกันได้เลย ฉันปรับปรุงอุปกรณ์เสร็จเรียบร้อยแล้ว”

"โอเค โอเค!" เมื่อได้ยินหลินหยูหยินพูดจบ พวกเขาก็เดินทางไปโดยที่หงต้าหลี่ไม่ปฏิเสธ มีวลีคำพูดหนึ่งที่พูดว่าความอยากรู้อยากเห็นก็เหมือนกับการฆ่าแมว ตอนนี้มีสถานที่น่าสนใจสนุก ๆ แบบนี้แล้ว จะไม่ไปดูได้อย่างไร! หงต้าหลี่ถามว่า "แล้วหยูหยินมีอะไรที่เราควรเตรียมไปอีกไหม?"

"โอ้ มีของมากมายที่ต้องเตรียม" หลินหยูหยินเริ่มมองหาสิ่งของที่อยู่บนพื้น พวกเขาสามารถหาทุกอย่างได้จริงในห้องทดลองของโลลิต้าน้อยคนนี้ แน่นอน เธอเป็นคนเดียวที่สามารถค้นหาของได้ “หืม หากมันเป็นถ้ำใต้ดิน อาจจะมีแม่น้ำใต้ดินหรือมีทะเลสาบ จึงต้องนำอุปกรณ์ดำน้ำติดตัวไปด้วย”

เมื่อเธอพูดเช่นนั้น เธอก็เดินไปที่กองสิ่งของที่มุมห้องทางทิศตะวันตกเฉียงใต้และเตะมัน หลังจากเตะสิ่งของให้พ้นทาง เธอก็หยิบหมวกกันน็อคสามใบออกมา "โอ้ ตอนนั้นฉันประดิษฐ์ไว้แค่สามใบ ดูเหมือนว่าคงจะต้องทำให้มากกว่านี้" หมวกกันน็อคทำจากโลหะทั้งหมดและดูเหมือนในภาพยนตร์วิทยาศาสตร์แฟนตาซี

หงต้าหลี่: "....."

ถังมู่ซิน: "....."

คนที่เหลือ: "...."

จากนั้นเธอก็เริ่มมองหาสิ่งของอีกครั้ง “ถ้าจะดำน้ำก็ต้องใช้ชุดดำน้ำ อืม.. ดูเหมือนจะไม่มีอยู่ที่นี่ อาจจะต้องสร้างบางอย่างขึ้น แต่ถ้าน้ำไม่ลึกเกินไป เราสามารถเข้าไปโดยไม่สวมชุดได้ ในกรณีนี้เราจำเป็นต้องมีอุปกรณ์สื่อสาร ฉันจำได้ว่ามีอยู่” หลินหยูหยินเดินไปที่มุมตะวันออกเฉียงใต้และขุดหาของตรงนั่น ทันใดนั้นเธอพบอุปกรณ์แปลก ๆ ที่มีตัวเชื่อมต่อจำนวนมาก “โอ้ มีแค่อันเดียว ตัวเชื่อมต่อเหล่านี้ มันสามารถป้องกันการรบกวนของสนามแม่เหล็กได้อย่างมีประสิทธิภาพ แต่ดูเหมือนว่าฉันจะต้องแก้ไขมันก่อน”

หงต้าหลี่: "....."

ถังมู่ซิน: "...."

คนที่เหลือ: "....."

“ถ้ำใต้ดิน เราจะต้องมีอุปกรณ์ใช้ส่องสว่างด้วย” อันนี้ง่าย ๆ เธอพบสิ่งประดิษฐ์เร็วมาก "หืม อันนี้ใช้ได้" นั่นคืออุปกรณ์ขนาดใหญ่ที่ดูเหมือนไฟฉาย หงต้าหลี่ถามว่า "ใช้ใต้น้ำได้ไหม?"

"ได้สิ" หลินหยูหยินพูดว่า "สิ่งนี้ออกแบบมาเพื่อใช้ใต้น้ำโดยเฉพาะ"

ตอนนี้หมวกดำน้ำพร้อมใช้งานแล้ว ต้องทำชุดดำน้ำ และอุปกรณ์สื่อสารใต้น้ำก็พร้อมใช้งานแล้ว แล้วก็อุปกรณ์ส่องสว่าง แม้ว่าหงต้าหลี่จะไม่สามารถค้นหาพื้นที่ทั้งหมดในถ้ำใต้ดินได้ แต่เขาก็สามารถค้นหาได้เกือบทั้งหมด

ตั้งแต่เตรียมการเสร็จสิ้น สิ่งเดียวที่เหลือคือการมุ่งหน้าไปยังจุดหมายเพื่อเริ่มการสำรวจ

ในโลกนี้ เทคโนโลยีก้าวหน้าไปมาก ไม่เหลือที่ให้มนุษย์ได้ก้าวเดิน ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่หงต้าหลี่จะค้นพบสถานที่ที่ดีเช่นนี้

หลังจากที่ทุกคนพร้อมแล้ว หงต้าหลี่ก็ตะโกนว่า "เพื่อน ๆ เอาล่ะ พวกเราจะไปสำรวจกันตอนนี้เลย ฮ่า ๆ ๆ!"