ระบบใช้จ่ายตอนที่177

บทที่ 177: พี่ชาย ฉันสามารถช่วยคุณได้มากกว่านี้

หงเหว่ยกูงงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขากำลังประมวลผลความคิดในขณะที่มองชายหนุ่มที่เกาะขาหงต้าหลี่ "นายคือ?" มีเพียงผู้มีอิทธิพลของเมืองเทียนจิงเท่านั้นที่อยู่ที่นี่ในวันนี้ แม้ว่าเขาจะดูผิดปกติไปบ้าง แต่ก็คิดไม่ถึงว่าเขาจะแต่งตัวเหมือนขอทานแบบนี้ สิ่งสําคัญคือหงเหว่ยกูไม่ประทับใจชายคนนี้ที่ทำตัวแปลก ๆ ต่อหน้าเขา

โยเทียนเฮาพูดเสียงตะกุกตะกัก "ผมชื่อโยเทียนเฮา" ท่าทางที่ดูอึดอัดของชายคนนี้ ก่อนหน้านี้เขากดดันมาก "เอ่อ เอ่อคือ ผมเป็นผู้ก่อตั้งแก๊ง เอ่อ..เป็นหัวหน้าแก๊งคณะรัฐมนตรีโซไซตี้ครับ"

แม้ว่าเขาจะไม่ได้เป็นมิตรในตอนแรก แต่คงมีเหตุผลที่เขาปรากฏตัวที่นี่ "ดี ยินดีต้อนรับ" หงเหว่ยกูรักษาท่าที เขาจริงใจและพูดว่า “มาทางนี้สิ”

โยเทียนเฮาตะลึงเล็กน้อย "โอ โอเคครับ"

ชายวัยกลางคนเห็นเขาได้ชัดบนชั้นด้านบน เห็นตั้งแต่หัวจรดเท้า เขากําลังหันหน้าไปทางภูเขาสูง แต่เมื่อชายคนนั้นพูดอย่างเป็นมิตรก็รู้สึกว่าเขาดูอ่อนโยนมาก แม้ว่าโยเทียนเฮาเคยเป็นหัวหน้าแก๊ง แต่ด้านหน้าของเขาคือหงเหว่ยกู เขายังไม่สามารถพูดอะไรได้มากนัก

พวกเขามาถึงมุมที่เงียบสงบ

หงเหว่ยกูหยิบท่อยาสูบของเขาไว้ในมือและยิ้ม "เชิญนั่งก่อน ฉันอยากจะทราบเหตุผลที่นายมาอยู่ที่นี่ได้ไหม?"

โยเทียนเฮานั่งลงและอธิบายสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว ตั้งแต่ต้นจนจบ "อ่า มันเป็นแบบนี้เอง ผมมีลูกน้องมือดีคนหนึ่งวางแผนต่อต้านคนของนายน้อยต้าหลี่ นายน้อยต้าหลี่ก็นําคนจํานวนมากมาตามหาผม ผลที่ได้ก็เป็นอย่างที่ซีอีโอหงเห็น ผมถูกทุบตีอาการสาหัส"

คําพูดของเขาตรงไปตรงมา ตอนนี้หงเหว่ยกูไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี เพราะว่าโยเทียนเฮาค่อนข้างตลก

ไม่ว่ายังไงโยเทียนเฮาก็เป็นหัวหน้าแก๊ง นี่ไม่ใช่สิ่งที่น่าภูมิใจ เขาพูดอย่างอึดอัดใจว่า "ผมถูกทุบตี แต่ผมคิดว่า.. ทําไม จนทุกอย่างจบลง แล้วผมก็คิดว่าสิ่งที่เกิดขึ้น มันก็สมควรแล้วที่ผมจะถูกทุบตี มันเป็นความโชคร้ายของผม ไม่มีอะไรที่จะแก้ตัวเกี่ยวกับเรื่องนี้ สําหรับคนบนโลกนี้ ใครก็ตามที่มีกําปั้นใหญ่ที่สุดมักได้เปรียบ ผมยอมรับในโชคชะตาของตัวเอง อย่างไรก็ตามท่านนายน้อยต้าหลี่ขอให้ผมติดตามเขาและเป็นลูกน้องของเขา"

เมื่อได้ยินแบบนั้น หงเหว่ยกูก็ตกตะลึง "เอ๊ะ" เขาไม่เคยคิดว่าลูกชายของเขาจะนําหัวหน้าแก๊งมาเป็นลูกน้องได้ เขาอาจจะวางแผนและลอบทำร้ายได้

หงเหว่ยกูถามว่า "เอิ่ม คุณโย คุณหมายความว่า.. "

ก่อนที่หงเหว่ยกูจะพูดจบประโยค โยเทียนเฮาก็โบกมืออย่างรวดเร็ว "ซีอีโอหง โปรดอย่าพูดอย่างนั้นเลย ผมไม่มีค่าคู่ควรแก่ให้เรียกว่าคุณ ท่านครับ ได้โปรดเรียกผมว่าเทียนเฮา หรือ บิ๊กโย  จะดีกว่านี้ ถ้าท่านเรียกผมว่าบิ๊กกี้ ผมก็ดีใจครับ เพราะผมถูกเรียกมาตั้งแต่ยังเด็ก

หงเหว่ยกูถามว่า "โอเค เทียนเฮา หมายความว่าต่อจากนี้ไป นายจะเป็นลูกน้องของต้าหลี่เหมือนคนอื่น ๆ ที่อยู่รอบตัวเขาสินะ"

โยเทียนเฮาหัวเราะเบา ๆ ในขณะที่เกาหัวไปด้วย "เอ่อ.. ผมไม่คิดว่าอย่างนั้น ท่านนายน้อยขอให้ผมตามหาท่าน เมื่อผมมาถึงที่นี่ ผมแค่อยากจะถามว่าท่านมีอะไรให้ผมช่วยหรือไม่ ท่านนายน้อยไม่ตั้งใจที่จะเข้าไปเกี่ยวข้องกับแก๊ง เขาพาผมมาสนุก ๆ ผมเลยค่อนข้างหนักใจ ผมไม่รู้ว่าผมจะทําอะไรได้บ้างในที่นี่ และสิ่งที่ท่านนายน้อยได้เสนอให้ผม มันสำคัญมาก ผมได้รับค่าตอบแทนมากมายจากท่านนายน้อย"

หงเหว่ยกูไม่มีข้อคัดค้านใด ๆ ต่อความพยายามของหงต้าหลี่ "แบบนี้เอง" เขาคิดและพูดว่า "ตอนนี้ไม่มีอะไรที่ฉันต้องการให้ นายทํานายอยากทำอะไรก็ทำได้เลย หลังจากนี้ก็ค่อยรอคำสั่งจากหงต้าหลี่ล่ะกัน"

โยเทียนเฮาถึงกับผงะ "หา?  โอ โอเคครับ ผมจะไปถามท่านนายน้อย" เขาเดินจากไปพร้อมกับแสดงสีหน้างุนงง บางครั้งมันก็ไม่ใช่เรื่องดีเมื่อได้รับผลประโยชน์เกินไปและไม่มีอะไรทํา เขานั้นรู้สึกไม่สบายใจเลย ดั่งกับกำลังติดหนี้ก้อนโตอยู่

อีกด้านหนึ่งของห้องโถงที่ซึ่งเพื่อนร่วมชั้นของหงต้าหลี่รวมตัวกันอยู่

หงต้าหลี่เดินมากับถังมู่ซิน "วะฮ่าฮ่าฮ่า! ในที่สุดฉันก็ได้พักสักที!"

หงต้าหลี่พูดว่า "ทุกคนรอฉันนานไหม? พวกนายกำลังเล่นอะไรกันอยู่เนี่ย? ดูน่าสนุกดีนะ!"

หลิงยี่บอกว่า "พี่ใหญ่ต้าหลี่ พี่มาแล้วเหรอ? ดูซินเฉินกําลังจีบสาวอยู่ ตอนนี้อยู่ในช่วงสำคัญเลยล่ะ!"

นี่คือข่าวที่น่าตื่นเต้น หงต้าหลี่มองไปทางคนสองคนที่ถูกล้อมรอบไปด้วยเพื่อนร่วมชั้นของเขา "ดูซินเฉินกําลังจีบสาว?!" ไม่มีอะไรจะพูดเกี่ยวกับดูซินเฉิน มีหญิงสาวคนหนึ่งที่นั่งข้าง ๆ เขา เธอดูอ่อนโยนและสวย หงต้าหลี่จ้องมองพวกเขาด้วยดวงตาที่เบิกกว้าง เขาพูดว่า "หญิงสาวที่ดูซินเฉินเลือกในครั้งนี้ดูสวยมาก เธอน่าตาจิ้มลิ้ม แถมเธอรับดอกกุหลาบมาแล้วด้วย เธอยอมรับคําสารภาพรักของเขาแล้วเหรอ?"

หลิงยี่พูดว่า "ไม่ ผู้หญิงบอกว่าเธออยากใช้ดอกกุหลาบที่ได้มาเป็นการตัดสินใจ"

หงต้าหลี่เลยตัดสินใจที่จะอยู่ดูพวกเขา "ว้าว ว้าว โคตรสุด"

ทันใดนั้นหญิงสาวก็เริ่มเด็ดกลีบดอกไม้ทีละกลีบ

“ไม่ใช่ ใช่ ไม่ใช่ ใช่ ไม่ใช่ ใช่ ไม่ใช่” หญิงสาวดึงกลีบกุหลาบและพูดกับดูซินเฉินอย่างเศร้า ๆ ว่า "โอ้ พระเจ้า เราเข้ากันไม่ได้"

หงต้าหลี่ดูปากของดูซินเฉินที่บึ้งตึง "น่าเศร้าจัง อย่างน้อยก็น่าจะมีโอกาสห้าสิบเปอร์เซ็นต์!"

ดูซินเฉินรู้สึกพ่ายแพ้ "เสี่ยวหลาน ไม่นับอันนี้สิ ลองอีกครั้ง!"

ผู้หญิงคนนั้นชื่อเสี่ยวหลาน เธอพยักหน้าและเริ่มใหม่ "ก็ได้ โอเค"

ดูซินเฉินก็เห็นหงต้าหลี่ที่กําลังเดินมาหาพวกเขาและรีบไปขอความช่วยเหลือ "พี่ใหญ่ต้าหลี่ โปรดช่วยฉันทำอะไรสักอย่างที ฉันหมดสิ้นทุกอย่างแล้ว ทุกอย่างขึ้นอยู่กับพี่แล้ว!"

หงต้าหลี่สับสนและพูดว่า "โอ้ โอเค" เขาถอนโคลเวอร์สี่ใบจากที่ไหนสักแห่งและมอบมันให้กับหญิงสาว "ไม่จำเป็นต้องใช้กุหลาบก็ได้ ใช้ไอ้นี้แทน!"

หญิงสาวรับโคลเวอร์สี่ใบมา "ก็ได้! ใช่ ไม่ใช่"

หงต้าหลี่กอดดูซินเฉิน "พี่ชาย พี่ใหญ่ต้าหลี่ได้โปรดช่วยฉันด้วย"

ดูซินเฉินกอดหงต้าหลี่และร้องไห้ เขาพูดว่า "ฉันคงได้แต่ต้องยอมรับชะตากรรมสินะ"

เพื่อนที่อยู่รอบ ๆ ต่างก็หัวเราะออกมา

ทั้งสองยืนขึ้นโดยที่มีเพื่อน ๆ ล้อมรอบ ทันใดนั้นโยเทียนเฮาก็ได้เดินเข้ามา ทันทีที่เขาเห็นหงต้าหลี่ เขาก็เข้ามาถามว่า "ท่านนายน้อยครับ ท่านไม่มีอะไรให้ผมทำเลยเหรอ? ผมรู้สึกไม่ดีที่ไม่ได้ทำอะไรเลย" โยเทียนเฮาเป็นหัวหน้าแก๊งมาก่อน แต่เขาก็อยู่ในระดับที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงเมื่อเทียบกับครอบครัวหง ตอนนี้เขาได้ติดตามหงต้าหลี่ มันหลีกเลี่ยงไม่ได้ เขาต้องการเป็นที่โปรดปรานของท่านนายน้อย

หงต้าหลี่คิดเกี่ยวกับดูซินเฉินที่กำลังอกหักและกำลังอารมณ์ไม่ดี เขาตอบว่า "ถ้านายไม่มีอะไรทํา ก็ไปหาเล่นเกมหรือทำอะไรสักอย่างสิ!"

โยเทียนเฮาที่เคยเป็นอดีตหัวหน้าแก๊ง  ปกติแล้วเขาจะพาลูกน้องออกไปต่อสู้กับแก๊งอื่น ๆ แต่การที่หาคนมาเล่นเกมด้วย มันเป็นอะไรที่ไร้สาระ "เอ๊ะ" แต่ในเมื่อท่านนายน้อยได้สั่ง เขาต้องทำตามคำสั่ง เขาถามว่า "แล้วท่านนายน้อย เกมอะไรที่เราควรเล่นครับ?"

หงต้าหลี่ตั้งใจประชด "ฉันจะรู้ได้ยังไงว่าเกมไหนน่าเล่น?" ทันใดนั้นเขาก็คิดออก "ไปเล่นเกมมังกรยุคทวีปกับผู้ติดตามคนอื่น ๆ สิ เมื่อเร็ว ๆ นี้ เกมนี้เป็นที่นิยมมาก แถมฉันได้ยินมาว่ามันเป็นเกมที่สนุกไม่เลวเลย"

โยเทียนเฮาไม่สามารถทําอะไรได้ แต่การเล่นเกมมันก็ไม่ใช่งานหนัก ดังนั้นเขาจึงตอบตกลง "โอ โอเคครับ ผมจะกลับไปรวบรวมกําลังคนไปลงสนามเกมนั้นเองครับ!"

หงต้าหลี่โบกมือและพูดว่า "ก็ดี ไม่มีอะไรแล้ว ไปเถอะ"

โยเทียนเฮาเดินออกไป เขาที่เคยเป็นหัวหน้าแก๊ง แต่สิ่งแรกที่เขาได้ทําหลังจากที่ติดตามนายน้อย คือ การเล่นเกมออนไลน์ เฮ้อออ มันก็เหมือนการต่อสู้ในชีวิตจริงเพียงแค่ต่อสู้ในโลกเสมือน มันก็ดี ให้เด็กน้อยที่อยู่ในเกมพวกนั้นดูว่าแก๊งขวานนั้นมีความสามารถแค่ไหน!

ขณะที่พวกเขาดูโยเทียนเฮาเดินออกไป เพื่อนร่วมชั้นก็ถามว่า "พี่ใหญ่ต้าหลี่ ผู้ชายคนนั้นใครเหรอ?"

หลิงยี่พูดว่า "บางทีเขาอาจเป็นหัวหน้าขอทานก็ได้!"

ดูซินเฉินพูดว่า "แค่มอง ฉันก็เดาได้ละว่าเขารู้ศิลปะการต่อสู้ อ่ะ พี่ใหญ่ต้าหลี่ บอกพวกเราได้ไหมว่าเขาเป็นใคร?"

หงต้าหลี่หัวเราะและพูดว่า "เขาเป็นหัวหน้าแก๊งคณะรัฐมนตรีโซไซตี้และได้ต่อสู้กับฉัน แต่เขาโชคร้าย เพราะจู่ ๆ หยูหยินก็มาหาฉัน หลังจากนั้นพวกนายก็น่าจะจินตนาการกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้”

หลิงยี่พูดว่า "โอ้ พระเจ้า เขาน่าสงสารจัง แต่เขายังโชคดีที่เดินได้อยู่ ถึงจะเจอท่านหญิงน้อยไป"

ดูซินเฉินพูดว่า "ใช่ ใช่ ถ้าเป็นคนอื่น พวกมันอาจจะสลบเหมือดจนตายไปก็ได้”

หงต้าหลี่ยิ้มและพูดว่า "จริง ๆ แล้ว ฉันเห็นว่าเขายังโชคดีอยู่ ก็เลยเอาเขามาเป็นลูกน้อง พวกนายไม่รู้หรอก ตอนที่ฉันอยู่ในรถ เขาเปิดเสื้อให้ฉันดู ร่างกายของเขาเต็มไปด้วยรอยฟกช้ำ ปืนแก๊ตลิงของหยูหยินทรงพลังมาก"

หลิงยี่พูดว่า "โอ้ว ไม่เห็นต้องพูดเลย! ถ้าท่านหญิงน้อยต้องการฆ่าใครสักคน เธอสามารถฆ่าได้เป็นพันคน แม้ว่าเธอจะไม่มีความรู้สึก แต่เธอเข้าใจดีว่าเธอไม่สามารถทำอะไรเกินตัว ไม่อย่างนั้นโยเทียนเฮาก็คงต้องตายไปแล้ว จะว่าไป พี่ใหญ่ต้าหลี่ พี่รู้สึกยังไงที่รับโยเทียนเฮามาเป็นลูกน้อง? เขาเป็นถึงหัวหน้าแก๊งและมีลูกน้องหลายร้อยคนภายใต้การดูแลของเขาเลยนะ!"

หงต้าหลี่ลูบคางของเขา "ฉันจะรู้สึกแบบไหนล่ะ? ก็แค่เอาเขามาเป็นลูกน้อง ตอนที่เขาพบหยูหยิน ผู้ชายร้อยกว่าคนก็ไม่สามารถโจมตีเธอได้ก่อนและพวกเขาก็ถูกกําจัด ถ้าพูดถึงการปล่อยขีปนาวุธเต็มรูปแบบของหยูหยิน มันเจ๋งมาก พวกนายคิดไม่ออกล่ะสิ มันเป็นระเบิดที่เจ๋งมาก!"

ทุกคนคํารามด้วยเสียงหัวเราะ "ฮ่าฮ่า พอพี่พูดแบบนี้ พวกเราก็จินตนาการกันไม่ออกเลย!"

ในขณะที่พวกเขาหัวเราะ มือถือของดูซินเฉินก็ดังขึ้น เขาถือขึ้นมาดูสายที่เข้าและรับสาย "สองวันที่ผ่านมาฉันรบกวนเธอตลอดเลย"

ผู้หญิง! ทุกคนรีบเข้าไปล้อมรอบ

ผู้หญิง: "กำลังทำอะไรอยู่คะ?"

ดูซินเฉิน: "มางานวันเกิดเพื่อนน่ะ"

ผู้หญิง: "อยู่กันหลายคนเลยเหรอคะ? มีอาหารอร่อย ๆ ไหม?"

ดูซินเฉิน: "มีสิ! มีผู้คนมากมายและอาหารก็อร่อยด้วย"

ผู้หญิง: "ฉันไปด้วยได้ไหมคะ?"

มันเป็นแค่คําขอของเด็กผู้หญิง ดูซินเฉินตัดสินใจที่จะจบกับเธอและลบเธอออกจากชีวิตของเขา เขาพูดดุว่า "เธออยากมางานนี้เหรอ? คงไม่ได้หรอก!"

หงต้าหลี่เตะเขาลงไปนอนกับพื้นด้วยความโกรธ "เชิญนายโสดต่อไปเถอะ ทำแบบนี้คงได้โสดไปทั้งชีวิต!"

ดูซินเฉินก็เดินเข้ามาหา เขาทุบหน้าอกและคอตก "บ้าเอ้ย ฉันไม่รู้จะทำยังไง? ยังไงเธอก็จะเลิกกับฉันอยู่ดี อ้าาาาาาา!!"

ทุกคนตกตะลึง

ในขณะที่ทุกคนกำลังหัวเราะอยู่นั้น หลิงยี่ก็ร้องออกมาว่า “ทุกคนระวัง ท่านหญิงน้อยมา!”

ทันทีที่ทุกคนได้ยินเช่นนั้น พวกเขาก็ส่ายหน้าและหันไปมอง ท่านหญิงน้อยหลินหยูหยินค่อย ๆ เดินเข้ามาหาพวกเขา!

ผู้คนต่างก็เงียบลงในทันที

หลินหยูหยินหยุดอยู่ตรงหน้าหงต้าหลี่และถามว่า “พรุ่งนี้นายว่างไหม?”

หงต้าหลี่ตกใจ แต่ก็รีบพยักหน้า "เอ๋? ว่าง ฉันจะไปหาแน่นอน ฉันว่าง!”

หลินหยูหยินพูดต่อ “อืม โอเค มาที่ห้องปฏิบัติการในวันพรุ่งนี้นะ ฉันเซ็ตระบบไว้เพิ่งติดตั้งใหม่”