ระบบใช้จ่ายตอนที่173

บทที่ 173: ฉันสนุกนี้แฮะ

มีคำพูดเก่า ๆ ที่พูดกันว่า: ไม่มีใครหยุดนักเลงที่รู้ศิลปะการต่อสู้ได้

อย่างไรก็ตามความสามารถของจิ๋กโก๋คนนี้ที่ทำตัวตุ้งติ้ง เห็นได้ชัดว่าเขามีพลังมากกว่าฝีมือการต่อสู้

หงต้าหลี่รู้สึกอยากจะตีมันให้ได้ แต่ก็อายที่จะทำเช่นนั้น เพราะมันเป็นแฟนตัวยงของฉุยฉุย หรือก็คือตัวเขาเอง แต่ถ้าเขาไม่ตี การที่ปล่อยให้จิ๋กโก๋คนนี้กอดขาในที่สาธารณะต่อหน้าสายตาผู้คนนับร้อยนั้น มันไม่เหมาะสมอย่างยิ่ง หงต้าหลี่อายมาก ปกติเขาเป็นคนมีไหวพริบ แต่ครั้งนี้เขาได้แต่นิ่งงัน เขาครุ่นคิดเรื่องนี้อยู่นานก่อนจะกัดฟันในที่สุดแล้วพูดว่า "ลุกขึ้นมา ไม่งั้นฉันจะไม่ให้ลายเซ็น!"

"ลายเซ็น!" จิ๊กโก๋เงยหน้าขึ้นเมื่อได้ยินหงต้าหลี่พูดแบบนั้น เขาพุ่งเข้าไปในฝูงชนและตะโกนว่า “พี่น้องมาเร็ว! ฉุยฉุยบอกว่าท่านจะให้ลายเซ็นกับพวกเรา ถ้าเรารับใช้เขา!”

"ไม่ ฉันไม่ได้พูดอย่างนั้น" หงต้าหลี่กำลังจะปฏิเสธ แต่ถังมู่ซินก็ดึงตัวเขาอย่างแรง ทันใดนั้นหงต้าหลี่ก็เข้าใจ เขาบอกว่า "ก็ได้ ตามฉันมาและฉันจะให้ลายเซ็น ในอนาคตพวกแกก็อาจมีโอกาสได้แสดงหนังด้วยนะ!"

หงต้าหลี่ยอมรับอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้!

และนั้นก็ทำให้พวกอันธพาลพุ่งเข้ามาหาเขา ช่างเป็นการเปลี่ยนแปลงที่รวดเร็ว แม้แต่ไห่ชิงเทียนที่เป็นที่ปรึกษาในแก๊งมานานกว่าทศวรรษก็ยังพูดไม่ออก โอ้ เขากำลังต่อต้านสวรรค์!

ที่จริงมันต้องเกิดสถานการณ์ที่ดุเดือดและน่าสนใจ

กลุ่มอันธพาลกลุ่มใหญ่ถูกเรียกตัวมาเพื่อเพิ่มจำนวน แต่ความภักดีของพวกเขากลับโลเล พวกเขาอาจรับมือกับศัตรูได้แค่ยามต้องสู้ แน่นอนว่าจะมีแค่การชนะหรือโบกธงขาวยอมแพ้เท่านั้น แต่เมื่อเทียบกับหงต้าหลี่ที่เป็นลูกชายของมหาเศรษฐี พวกเขามั่นใจว่าจะต้องพ่ายแพ้อย่างแน่นอน

จึงทำให้เห็นฉากสะดุดตาแบบนี้ขึ้น

มีคนย้ายโต๊ะเขียนหนังสือและให้สมุดบันทึกกับหงต้าหลี่ มันเป็นเพียงหนังสือฝึกคัดลายมือธรรมดา จากนั้นเขาก็นั่งลงที่โต๊ะกลางถนนและเริ่มเซ็นลายเซ็นของตัวเอง

หงต้าหลี่! เมื่อเซ็นได้สามคำแล้ว หงต้าหลี่ก็ฉีกหน้ากระดาษออกแล้วยื่นกระดาษลายเซ็นให้กับจิ๊กโก๋ตรงหน้าเขา "อย่าเร่ง อย่าเร่ง เดี๋ยวฉันจะเซ็นให้ทีละคน”

ชายผู้ติดตามที่อยู่ข้างหลังเขาทำหน้าที่รักษาความปลอดภัยให้เรียบร้อย “ท่านนายน้อยครับมีคำสั่งลงมา ทุกคนจัดคิวให้เรียบร้อย ใครก็ตามที่ยินดีช่วยเหลือเราในภายหลังจะมีส่วนแบ่ง! ไม่ตัดหน้า ไม่สร้างปัญหาใด ๆ ไม่อย่างนั้นพวกแกจะโดนไล่ออกจากแถวและจะโดนกระทืบให้ตาย!”

จากนั้นกลุ่มอันธพาลทั้งกลุ่มก็รวมตัวกัน พวกเขาต่อแถวที่ตรงกว่าขบวนพาเหรดของกองทัพในช่วงเฉลิมฉลองวันชาติ

ปัญหา คือ หงต้าหลี่เก่งในหลาย ๆ ด้าน แต่ความอดทนทางร่างกายของเขาไม่ดีนัก เขาเริ่มเหนื่อยหลังจากเขียนลายเซ็นได้สักพัก

โยเทียนเฮาโชคร้ายจริง ๆ เช่นเดียวกับที่หงต้าหลี่เริ่มเบื่อกับการแจกลายเซ็น เขาก็พาคนทั้งกลุ่มออกจากไนท์คลับหวานห่าว หงต้าหลี่เหลือบมองและเห็นว่าพวกเขาทั้งหมดเป็นชายวัยกลางคน แม้ว่าจะไม่เห็นชัด แต่จากการแต่งตัวของพวกเขา จากท่าทางของพวกเขา ก็เห็นได้ชัดว่านี่เป็นภาพรวมของแก๊งคณะรัฐมนตรีโซไซตี้

ชายคนหนึ่งมีรูปร่างกำยำและแข็งแรง เขาหน้าตาเหมือนกับบิ๊กซิลี่ที่เป็นนักแสดงชื่อดัง นี่ต้องเป็นหัวหน้าของแก๊งคณะรัฐมนตรีโซไซตี้ โยเทียนเฮาแน่ ๆ

หงต้าหลี่ยิ้มอย่างเงียบ ๆ "อ่า ขอโทษทุกคนด้วยนะ พอดีมีธุระสำคัญน่ะ ฉันจะแจกลายเซ็นให้ทีหลังล่ะกัน"

ถึงเวลาแล้วที่จะทำการเจรจากันและทั้งสองฝ่ายควรเริ่มการต่อสู้และเริ่มต้นด้วยการเปิดฉาก ปัญหาคืออันธพาลประมาน 70-80 คน ยังไม่ได้รับลายเซ็น นี่คือสิ่งที่ทำให้เกิดปัญหา

พวกอันธพาลกลุ่มนี้ไม่สามารถแสดงความไม่พอใจกับหงต้าหลี่ได้ พวกเขาจึงหันไปจ้องโยเทียนเฮาอย่างอาฆาตแทน การแสดงออกของพวกเขาดูดุร้าย ราวกับว่าเขาได้สังหารบรรพบุรุษ

เมื่อโยเทียนเฮาเห็นหงต้าหลี่ในตอนแรก เขาตั้งใจที่จะแสดงพลัง เขาต้องดูสง่างามก่อนที่จะเริ่มการเจรจา แต่เมื่อเห็นว่ากลุ่มของหงต้าหลี่นั้นใหญ่แค่ไหนและพวกเขาดูเป็นอันตรายแค่ไหน เมื่อมองไปที่กลุ่มของหงต้าหลี่ จากเดิมทีพวกเขาทำท่าทางโอ่อ่า ตอนนี้กลับถูกทำลายลงทันที เขาหายใจเข้าลึก ๆ สองสามครั้ง ก่อนจะพูดว่า "สหาย เชิญนั่งก่อนเถิด ฉันขอถามได้ไหมว่าใครทำอะไรให้ท่านโกรธเคือง? ฉันนั้นไม่เคยทำอะไรให้ใครบาดหมางมากมายนัก ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ใช่คนที่มีอิทธิพลมากที่สุดในเมืองเทียนจิง แต่ฉันก็ไม่ใช่คนที่ไร้เหตุผล"

เขาพูดอย่างจริงใจ แต่ปัญหาคือหงต้าหลี่เห็นอุบายของเขาที่เขาทำตัวสุภาพเพื่อนำกองทัพออกมาในภายหลัง เขารีบร้องทันที “เข้าเรื่องเลยล่ะกัน บิ๊กเฮดอยู่ไหน?” หงต้าหลี่รู้สึกท้อแท้ ผ่านไปครึ่งวัน แต่กลับไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับอีกฝ่าย ราวกับว่าพวกเขาถูกโจมตีโดยเปล่าประโยชน์ แน่นอนเขาจะชนะเมื่อลงมือ

แม้ว่าเขาจะตกใจในตอนแรก โยเทียนเฮาไม่ใช่คนที่ไปถึงจุดหัวแก๊งได้โดยปราศจากความสามารถ เขารู้ว่าเขาแพ้การต่อสู้ แต่ต้องรักษาศักดิ์ศรีไว้บ้าง เขาพูดว่า "บิ๊กเฮดคือใคร? ฉันจะรู้ได้ไง มันคือใครกัน ฉันยังไม่รู้เลย?"

"พี่ไห่บอกเขาทีสิว่า ใครเป็นลูกปลาตัวเล็กที่ทำให้ฉันขุ่นเคือง" หงต้าหลี่รู้สึกโกรธ

“เรื่องแบบนี้ฉันไม่ควรมาเสียเวลาเลย”

ในวันนี้ไห่ชิงเทียนรับบทเป็นที่ปรึกษาของหงต้าหลี่ แน่นอนว่าเขาต้องออกไปพูดอะไรบ้าง "น้องชายของลูกน้องคนหนึ่งของท่านนายน้อยถูกหลอกโดยคนที่ชื่อว่าบิ๊กเฮดจากแก๊งคณะรัฐมนตรีโซไซตี้ของแกและเอา.."

หงต้าหลี่กระซิบ "บลูแฟนตาซี"

ไห่ชิงเทียนพูดเสียงดัง "ใช่แล้ว เอาบลูแฟนตาซีล่อให้เขากิน ตอนนี้เขายังอยู่ในคุกและพยายามจะเลิกติดยา! แกจะจัดการเรื่องนี้ยังไง"

โยเทียนเฮาตะโกนอย่างดุเดือด "อะไรกัน! บลูแฟนตาซีอะไร?! ฉันไม่รู้จักไอ้บ้านั้น!"

ไห่ชิงเทียนพูดว่า "บิ๊กเฮด ชื่อจริงของมัน คือ กงกวงหุย ชื่อเล่นว่า ล้านกง" โยเทียนเฮานิ่งงันอย่างเห็นได้ชัด "เอ๊ะ" ถ้างั้น บิ๊กเฮด ที่พวกเขาพูดถึงก็คือล้านกง เขารู้ได้ทันทีว่านั่นคือใคร คนโง่ที่ไร้ประโยชน์ต้องเลือกคนผิด มันเป็นเรื่องปกติ แต่น่าเสียดายที่เขาถูกฉุดลากลงทำเรื่องเลว ๆ แบบนี้

โยเทียนเฮากังวลเล็กน้อย เพราะตัวมันเองก็ไม่รู้

หงต้าหลี่รู้เกี่ยวกับแก๊งคณะรัฐมนตรีโซไซตี้ที่โยเทียนเฮาดูแลอยู่ เขารู้ดีว่าพวกเขามีอาณาเขตแค่ไหนและกิจกรรมหลักของพวกเขาคืออะไร หงต้าหลี่ยังรู้อีกว่าโยเทียนเฮาเป็นคนแบบไหน

ทางเลือกของโยเทียนเฮา? จากที่รู้มาว่ามีใครบางคนมาที่นี่เพื่อสร้างความเดือดร้อนและคน ๆ นั้นก็ร่ำรวย เขาก็ไม่รู้จะทำอะไรอีก เขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมพวกเขาถึงมาที่นี่ ที่แย่ไปกว่านั้นคือบิ๊กเฮดหรือคนที่รู้จักกันในชื่อล้านกงได้รับงานโดยที่เขาไม่รู้ตัวและโยเทียนเฮาก็ไม่รู้ว่าลูกน้องกำลังทำให้หงต้าหลี่โกรธเคืองขนาดไหน

แต่นั่นเป็นเพียงแค่ผู้ชายคนหนึ่ง ในฐานะหัวหน้าแก๊ง เขาต้องช่วยเหลือคนของเขาเมื่อมีปัญหา ไม่อย่างนั้นเขาจะสูญเสียอิทธิพลในแก๊ง โชคดีที่เขาเตรียมพร้อมสำหรับการเผชิญหน้าในครั้งนี้ โยเทียนเฮาชี้นิ้วไปที่จมูกของหงต้าหลี่จากระยะไกลและตะโกนว่า " ฉันคิดว่าเราควรนั่งคุยกันมากกว่า ฉันไม่อยากเอาเปรียบท่านหรอกนะ เพราะคนของฉันก็มีคนมากกว่า"

พอโยเทียนเฮาพูดอย่างนั้น หงต้าหลี่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้นั่งไขว่ห้างดีดนิ้วและพูดว่า "ทุกคนที่มาเข้าฝ่ายฉันได้รับทิปเงินคนละ 1,000 หยวน"

ผู้ติดตามต่างประสานงานกันอย่างลงตัว พวกเขานำหีบเงินที่อยู่กระโปรงท้ายรถเพลย์แองเจิ้ลออกมา เมื่อพวกเขาเปิดหีบก็เต็มไปด้วยธนบัตรสีแดงมูลค่ากว่า 500,000 หยวน หญิงสาวสองคนเข้ารับตำแหน่งหน้าที่เครื่องนับเงินสด

พวกอันธพาลที่พึ่งเข้ามาต่างก็เป็นตัวเพิ่มตัวเลข

ทันใดนั้นเสียงโดยรอบก็เงียบลงทันที

พวกอันธพาลมีทั้งหมด 300 คน พวกเขายืนเรียงแถวข้างหงต้าหลี่ สมาชิกแก๊งซานควนประมาน 50 คน ที่ไห่ชิงเทียนนำมาเพิ่ม ตอนนี้มีมากกว่าหนึ่งร้อยคน พวกเขาทั้งหมดถือขวานที่เปล่งประกาย แถมดูเย็นชาขึ้นถนัดตา

หงต้าหลี่หัวเราะอย่างชั่วร้ายไปที่โยเทียนเฮา "โอเค คนของฉันเพิ่มขึ้นพอหรือยัง?"

หลังจากอยู่ในกลุ่มแก๊งมาหลายปี นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบกับคนที่อวดดีกว่าเขา

โยเทียนเฮาตัวสั่นเพราะโกรธและเขาก็หมดความอดทน สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปและเขาก็พูดขึ้นพร้อมกับแสยะยิ้มว่า "นายน้อย เราจะไม่มาจับแขนสร้างมิตรกันหน่อยเหรอ? ไม่จำเป็นต้องทำเรื่องเล็กให้กลายเป็นเรื่องใหญ่เลย"

อันที่จริงโยเทียนเฮาเป็นคนที่ค่อนข้างเคร่งครึม เขาเข้าใจว่าเมื่อใดควรถอย ไม่มีประโยชน์กับเขาที่ต้องปรากฎตัว เขาฉลาดกว่าที่คิดไว้มากจริง ๆ

หงต้าหลี่จะไม่ทำอะไรเลยไม่ได้ มีใครไม่รู้หลอกล่อให้น้องชายของเสี่ยวหยี่ติดยา เขาทำได้เพียงโทษว่าเป็นความโชคร้ายของเขา เช่นเดียวกับที่หงต้าหลี่กำลังจะสั่งให้คนของเขาออกไปบีบบังคับฝ่ายตรงข้ามด้วยจำนวนคนที่เหนือกว่า

ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงหึ่ง ๆ ของยานยนต์ ซูเปอร์คาร์สีดำทะมึน เลี้ยวเข้ามาอย่างกะทันหันและหยุดชะงัก รถมุ่งตรงไปที่โยเทียนเฮาและคนของเขา

คนเดียวที่สามารถเข้ามาได้แบบนี้ไม่ใช่ใครอื่น นั่นคือท่านหญิงน้อยหลินหยูหยิน!