ระบบใช้จ่ายตอนที่170

บทที่ 170: สี่จัตุรัสเทพของรัฐสวรรค์

เมื่อพวกเขามาถึงทางเข้า ไห่ชิงเทียนก็ได้พูดขึ้นมาว่า "มาแยกหน้าที่กันก่อนดีกว่าครับ เมื่อเราเข้าไป ขอให้ท่านนายน้อยต้าหลี่นำถังมู่ซินตะโกนสโลแกนของเราได้เลยครับ ปรมาจารย์กังฟูทั้งสามจะเป็นฝ่ายต่อสู้เอง และคงไม่มีใครที่หลบหนีไปได้อย่างแน่นอน โยเทียนเฮาเองก็อาจจะอยู่ข้างใน ส่วนคนอื่น ๆ เองก็จะรับผิดชอบในการกันศัตรู แม้จะเหมือนกับขี่ช้างไล่ฆ่าตั๊กแตน แต่มันต้องได้ผลดีแน่นอนครับ

แผนนี้โหดมาก แต่ฉันชอบ!

หงต้าหลี่พยักหน้าเห็นด้วยและไม่ลืมที่จะพูดเสริมว่า "โอ้ จริงสิ ซินซินแล้วก็ผู้ติดตามผู้หญิงมายืนข้างประตูคอยดูตำรวจไว้ด้วยนะ คงไม่ดี ถ้าเราโดนจับและได้ไปอยู่ในสถานีตำรวจกัน"

ถังมู่ซินยิ้มและพยักหน้าเห็นด้วย "โอเค ไม่มีปัญหา!"

หลังจากเข้ามา มู่ซีเซียวก็ได้มองไปรอบๆห้องที่มีแสงไฟสลัวและขมวดคิ้ว “ขอเคลียร์สถานที่ก่อนนะครับ ไม่งั้นคงลำบากแน่ ถ้ามีคนเยอะ ๆ”

หงต้าหลี่ปีนขึ้นไปบนเวทีและสับขวานไปที่จูนเนอร์ "แก๊งขวานซิ่งมาแล้ว! ใครที่ไม่อยากมีปัญหา ใครที่ไม่เกี่ยวข้องออกไปเดี๋ยวนี้!”

ถังมู่ซินนำผู้ติดตามผู้หญิงทั้งสี่คน (และทิ้งหนึ่งคนไว้ที่หน้าประตู) เธอเข้าไปคว้าไมค์และตะโกนว่า "แก๊งขวานซิ่งมาเยือนแล้ว! ใครหน้าไหนไม่อยากมีเรื่องไสหัวออกไป!”

หลังจากเห็นสาวสวยคนนี้ตะโกน คนด้านล่างก็งงว่าเกิดอะไรขึ้น พวกเขาบางคนถึงกับส่งเสียงเชียร์ตาม เพราะคิดว่าบาร์คงจัดกิจกรรมอะไรสักอย่าง

การต่อสู้ของแก๊งเป็นเรื่องปกติในบาร์อยู่แล้ว คนที่ฉลาดก็คงจะวิ่งหนีกันไปก่อนแล้ว

แต่พนักงานดูแลบาร์ รวมถึงพนักงานเสิร์ฟต่างวิ่งเข้าใส่พวกเขา ราวกับถูกฝึกมาอย่างดี

มู่ซีเซียวที่ได้ฝึกฝนกับกีเซอร์หวังในช่วงสองวันที่ผ่านมาก็ได้เวลาแสดงฝีมือสักที เขาใช้ความสูงที่ได้เปรียบจากการยืนอยู่บนเวทีต่อยพวกอันธพาลที่พยายามปีนขึ้นไปบนเวที ในขณะที่ต่อสู้กัน มู่ซีเซียวก็ได้สุ่มโจมตีและกู่ร้องออกมา เมื่อเห็นเช่นนั้น หงต้าหลี่ก็คิดว่าในโลกนี้คงไม่มีหนังเรื่องบรูซลีอยู่ หงต้าหลี่จึงปิ๊งไอเดียในตอนนั้นพอดี โดยจะขอให้พี่เซียวแสดงในภาพยนตร์เรื่อง "ฟิสท์ออฟฟิวรี่"

ส่วนทางด้านกีเซอร์หวัง คงไม่ต้องห่วงอะไรมาก เนื่องจากเขามีเทคนิคการเคลื่อนไหวเหมือนดั่งของเหลว เขาวิ่งไปรอบ ๆ อย่างอิสระราวกับอยู่ในทะเล เขาทั้งชกคางและเตะโหนกแก้มของอันธพาลได้อย่างง่ายดาย หลังจากการต่อสู้ ไม่มีแม้แต่เส้นผมของกีเซอร์หวังร่วงหล่น ไม่มีใครได้สัมผัสเส้นผมของเขาได้เลย

หวังหมิงหยูเองก็เป็นถึงทหารกองกำลังพิเศษที่เกษียณแล้ว แม้เขาจะโจมตีศัตรูด้วยหมัดกังฟูอันแสนร้ายกาจ แต่ก็ไม่ได้หมายเอาชีวิต

เมื่อทั้งสามคนลงมือ ไม่มีใครสามารถต้านทานได้เลย

แน่นอนว่ามีศัตรูคนหนึ่งได้เล็งเป้าไปที่หงต้าหลี่ ขณะที่ชายสามคนที่อยู่ใกล้กับหงต้าหลี่ยกขวานขึ้นมาเพื่อปกป้องเขา แต่พวกเขาก็ถูกหยุดด้วยหงต้าหลี่ อย่างไรก็ตามหงต้าหลี่รู้สึกว่าเรื่องพวกนี้คงไม่ง่ายดายนัก แล้วเขาก็ไม่อยากจะสู้ด้วย ดังนั้นเขาจึงได้หยิบธนบัตรหนึ่งร้อยดอลลาร์จากกระเป๋าเสื้อและมอบให้กับศัตรูที่วิ่งเข้ามาหาเขา "10,000 หยวนนี้เป็นของแก ถ้าแกกลายเป็นหนึ่งในผู้ติดตามของฉัน"

หงต้าหลี่ขี้เกียจเกินไปที่จะต่อสู้และแม้ว่าเขาจะต่อสู้ เขาก็ไม่สามารถเอาชนะศัตรูได้ อย่างไรก็ตามเขาไม่รังเกียจหรอกนะที่จะใช้พลังของเงินจัดการคน หากพวกเขาจะทรยศก็คงไม่ใช่เพราะหงต้าหลี่ แต่เป็นเพราะเงินต่างหาก มันดึงดูดพวกเขาพอที่จะทรยศ อีกทั้งเงิน 10,000 หยวนไม่ใช่เงินก้อนเล็ก หลังจากมองไปที่หงต้าหลี่สักพักหนึ่ง คนที่จะพุ่งเข้าหาหงต้าหลี่ก็หันไปหาคนข้าง ๆ ของเขาและทุบขวดเบียร์ใส่หัวเพื่อนของตัวเองและมองไปที่หงต้าหลี่ ก่อนที่เขาจะล้มลง ปากของเขากระตุกเล็กน้อยดูเหมือนจะถามว่าทำไมหงต้าหลี่ถึงไม่ยอมให้เงินกับเขา ทำให้หงต้าหลี่รู้สึกผิด จากนั้นหงต้าหลี่ก็พูดเสริมว่า "ไม่เป็นไร ฉันจะให้ทิปเงินนาย  5000 หยวนแทน"

คนที่ล้มลงก็ยิ้มอย่างมีความสุขที่ได้เงิน

การต่อสู้เริ่มขึ้นอย่างกะทันหันและจบลงอย่างกะทันหันเช่นกัน

หงต้าหลี่มองไปรอบ ๆ และพบว่าคนที่มาดื่มกันตอนนี้หายไปหมดแล้ว นักเลงกว่าครึ่งที่ดูแลพื้นที่นั้นนอนอยู่บนพื้น ส่วนคนอื่น ๆ ไม่กล้าเข้ามาใกล้ นอกจากนั้นยังมีลูกน้องที่บอสจินส่งมาด้วย

สถานการณ์อยู่ภายใต้การควบคุมอย่างสมบูรณ์ หลังจากนั้นสามนาทีต่อมา การต่อสู้ก็สิ้นสุดลงในที่สุด หงต้าหลี่เดินลงมาอย่างสบาย ๆ บนเวทีและก็ได้เดินเข้าไปหาศัตรูที่ชุ่มไปด้วยเลือด เขาถามว่า "โยเทียนเฮา หัวหน้าแก๊งของนายอยู่ที่ไหน?"

ศัตรูก็ตอบด้วยความกลัวว่า "เขาไม่เคยมาที่นี่เลยครับ"

หงต้าหลี่จึงถามว่า "อ่อ งั้นฉันถามนายหน่อย นายรู้จักหัวแก๊งในคณะรัฐมนตรีโซไซตี้ไหม?"

"หัวหน้าแก๊งเหรอครับ? ผมเคยได้ยินชื่อเขามาก่อน" ศัตรูตอบกลับไปด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความกลัว "พี่ชาย พี่ทำลายที่แห่งนี้เพื่อตามหาเขาเนี่ยนะครับ?"

"อืม มันก็ใช่แหละ" หงต้าหลี่พยักหน้า “บอกรายละเอียดเกี่ยวกับเขามา ทุกอย่างจะได้จบ”

“พี่ชาย ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าเขาทำอะไรให้พี่โกรธเคือง” คนๆนั้นก็ได้พูดอย่างรู้สึกผิด “ผมเพียงแค่เคยได้ยินชื่อต้าชู แต่เขามีบทบาทแค่เล็ก ๆ ในแก๊ง อีกทั้งเขาไม่ค่อยได้คุยกับเจ้านายเท่าไหร่ หากพี่ชายกำลังตามหาเขา พี่สามารถโทรหาได้เลย! แต่พี่ชายไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้นะครับ!”

ดูเหมือนว่าการทำลายสถานที่แห่งนี้ถือเป็นการกระทำที่ผิดต่อแก๊งคณะรัฐมนตรีโซไซตี้มากโข แต่หงต้าหลี่คิดแค่ว่าคนพวกนี้แค่โชคร้ายเท่านั้น ดังคำกล่าวที่ว่าไฟที่ประตูเมืองก็เป็นภัยพิบัติสำหรับปลาในคูเมือง หงต้าหลี่ยิ้มและตบไหล่ศัตรู “น้องชาย ฉันอยากถามอะไรบางอย่างกับนาย พอจะตอบคำถามฉันได้ไหม?”

หลังจากเห็นสีหน้าของหงต้าหลี่ที่ดูชั่วร้าย เขาก็แทบจะฉี่รดกางเกง สำหรับพวกที่แพ้ การที่เห็นคนชนะมีแสยะยิ้มหมายความว่าการกระทำต่อไปของเขาจะยิ่งน่ากลัว เขากลัวจนใบหน้าเต็มไปด้วยเหงื่อและพูดติดอ่าง “พี่ชาย ได้โปรด ได้โปรดถามมาเลยครับ!

“อยากจะติดตามฉันไหม? ฉันไม่รู้ว่านายเคยได้ยินชื่อฉันหรือเปล่า ฉันชื่อ หงต้าหลี่” จากนั้นหงต้าหลี่ก็ดึงบุหรี่ที่ไห่ชิงเทียนที่ถือไว้ก่อนหน้านี้และคีบบุหรี่ไว้ที่ปากของเขา ผู้ติดตามชายที่ยืนอยู่ข้างหลังดึงธนบัตรหนึ่งร้อยดอลลาร์ออกมาแล้วจุดไฟ "ท่านนายน้อย เชิญครับ"

แค่จะจุดบุหรี่ยังต้องใช้เงินหนึ่งร้อยดอลลาร์ ภาพนี้ได้ทำให้คนทุกคนตกตะลึงจนแทบจะคุกเข่าลงกับพื้น "ผมยอมแล้วครับท่านนายน้อย!"

ดูเหมือนว่าท่าทางโอ่อ่าเช่นนี้จะมีผลทันตาเห็น หงต้าหลี่ค่อนข้างพอใจ "ให้ทิปเงินพวกเขาคนละ 2,000 "

ชายผู้ติดตามก็ถือเงินและเดินเข้าไปหาทันทีและนับเงิน โดยแจกให้คนละ 2,000

สมาชิกของแก๊งคณะรัฐมนตรีโซไซตี้ทั้งหมดแพ้ราบคาบ “นายน้อยต้าหลี่ ท่านคือบอสของพวกเราต่อจากนี้! ถ้าท่านเรียกพวกเราหันไปทางตะวันออก เราจะไม่ไปทางตะวันตก ถ้าท่านบอกให้เราไปจับหมา เราก็จะไม่ไปหยอกไก่แน่นอนครับ!”

พูดได้ว่ากลุ่มอันธพาลกลุ่มนี้ไม่ได้โง่เขลา เป็นที่ทราบกันดีว่านี่คือลูกชายอาเสี่ยของตระกูลหง ดังนั้นการทรยศก็อาจเกิดขึ้นได้อีก หงต้าหลี่ที่เป็นอาเสี่ย เขามีชื่อเสียงมากมาย การติดตามเขาจะต้องไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอน!

หงต้าหลี่พอใจกับกลุ่มอันธพาลที่ฉลาดพวกนี้มาก "งั้นจากนี้ไปพวกนายจะเป็นส่วนหนึ่งของแก๊งขวานซิ่งของเรา"

กลุ่มคนตะโกน: "พวกเรา จำไว้ว่าจงทำตามที่ท่านนายน้อยสั่ง!"

หลังจากจับพวกอันธพาลแล้ว เขาก็ถามต่อว่า "แล้วโยเทียนเฮาอยู่ที่ไหน?"

"บอสโย โอ้ ไม่ โยเทียนเฮามักจะไปเล่นไพ่นกกระจอกที่ชั้นใต้ดินของไนท์คลับทั้งสองแห่งครับ" เนื่องจากพวกเขาได้ทรยศโยเทียนเฮาแล้ว พวกอันธพาลจึงตัดสินใจบอกทุกอย่างและขายเจ้านายเก่าของพวกเขาทันที

หวังหมิงหยูหยิบแผนที่ออกมา "มาดูกันว่าเราควรจะไปที่ไหนต่อ ไปไนท์คลับแมริออทกัน!"

ถังมู่ซินพูดว่า "ถ้าไปตรงนี้ เราก็ไม่ต้องไปที่บาร์พวกนั้นใช่มั้ย?"

ใบหน้าของมู่ซีเซียวดูเศร้า "ฉันยังไม่ได้ต่อสู้เต็มทีเลย" จากนั้นกีเซอร์หวังก็เตะเขา "ฉันสอนแกเพราะอยากให้แกรู้ศาสตร์แห่งการต่อสู้เพื่อความยุติธรรม นี้แกเสพติดการต่อสู้แล้วหรือไง?"

ในเวลานี้นักเลงหัวรุนแรงมองไปที่หงต้าหลี่ด้วยความตกตะลึง หงต้าหลี่ก็จ้องมองพวกเขาและพูดว่า "นายกำลังมองอะไรอยู่ ตอนนี้รีบโทรหาโยเทียนเฮาเร็ว จะได้บอกมันให้ล้างคอรอเรา เพราะเรากำลังจะไปหามัน”

ในขณะที่พวกอันธพาลเคลื่อนไหวเพื่อทำตามคำสั่งของเขา ไห่ชิงเทียนก็พูดช้า ๆ "หลังจากจบเรื่องนี้แล้ว โยเทียนเฮาน่าจะรอเราอยู่ที่ไนท์คลับแมริออทครับ แต่ถ้าท่านต้องการจัดการเด็ดขาด ผมเกรงว่าท่านต้องรอเขารวบรวมคนมาให้หมดก่อน"

“แล้วเราจะไปที่นั่นเดี๋ยวนี้ได้เลยไหม?” หงต้าหลี่ถาม

"เอ่อ.." เมื่อมองแผนที่ ไห่ชิงเทียนก็ตอบว่า "ผมว่ารออีกสิบนาทีดีกว่าครับ แค่นี้น่าจะเพียงพอที่เขาจะรวบรวมกำลังพลของเขา"

"โอเค" หงต้าหลี่ได้ดูเวลา "ตอนนี้เวลาสวยมาก 20.00 น. อัยยา งานวันเกิดฉันกำลังเริ่มแล้ว แต่ฉันยังคงต้องต่อสู้ที่นี่ น่าเสียดาย น่าเสียดาย" แม้ว่าเขาจะพูดเช่นนั้น แต่เขาก็ไม่ได้รีบร้อนแม้แต่น้อย "ถ้าอย่างนั้นเราค่อยไปที่ไนท์คลับแมริออท เวลา 08:10 น. !" เมื่อเทียบกับงานวันเกิดที่น่าเบื่อแล้ว ตรงนี่สนุกกว่าอย่างเห็นได้ชัด!

เรือสำราญแยงซีในทะเลสาบเฟิงหยวน

หลิวหมิงซินที่ดูเคร่งขรึมและหล่อเหลากำลังยิ้มและนั่งอยู่บนโซฟารายล้อมไปด้วยกลุ่มผู้หญิงที่รุมล้อมเขา มีคนแอบมองเขาเป็นครั้งคราว แน่นอนว่าหลิวหมิงซินไม่ได้สนใจใด ๆ

ในฐานะนายน้อยแห่งตระกูลหลิว แม้ว่าเขาจะไม่เป็นมิตรกับตระกูลหง หงต้าหลี่ เนื่องจากปัญหาทางตระกูลระหว่างของพวกเขากันเอง แต่ก็ยังไม่ถึงขั้นที่พวกเขาจะต้องแตกแยกความสัมพันธ์ทั้งหมดออกจากกัน แม้ว่าหลิวยี่หุยไม่ต้องการเผชิญหน้ากับหงเหว่ยกู แต่เขาก็ไม่สามารถทำมันได้ ดังนั้นหลิวหมิงซิน การที่เป็นนายน้อยตระกูลหลิว เขาเป็นบุคคลที่ดีที่สุดที่ถูกส่งมางานวันเกิด

ในตอนนี้สายตาของเขาก็ได้จ้องมองไปที่คนๆหนึ่ง พร้อมกับสงสัยว่าพวกเขาที่มาคือใคร?

"คน" ที่หลิวหมิงซินจ้องมองอยู่นั้นน่าจะอายุประมาณยี่สิบปี ตัวสูง ผมสั้น รูปร่างผอม สีผิวของเขาเป็นสีแทน ๆและใบหน้าของเขาก็ชัดเจนและลึกล้ำ เขาดูเหมือนรูปปั้นกรีกที่ดูดุร้ายและสมบูรณ์แบบ แต่ก็เซ็กซี่ในเวลาเดียวกัน ลักษณะที่แตกต่างของเขาคือความสวยงาม รวมถึงรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าที่น่ากลัวของเขา

นิสัยใจคอของเขาค่อนข้างซับซ้อน ดูอ่อนโยนและหล่อเหลา แต่ก็มีความรู้สึกที่เป็นเอกลักษณ์และคาดเดายาก!

บุคคลที่หลิวหมิงซินกำลังจ้องอยู่นี้คือหนึ่งในสี่ผู้โดดเด่นในรัฐสวรรค์ ที่ประกอบไปด้วย หลิวหมิงซิน มู่ซีเซียว หงต้าหลี่ และ เหลียงอี้เฟิง!

หมิงซินตะวันออก ซีเซียวตะวันตก ยี่เฟิงใต้ ต้าหลี่เหนือ ในที่สุดผู้ที่โดดเด่นทั้งสี่ในรัฐสวรรค์ก็ได้มารวมตัวกันแล้ว!