ระบบใช้จ่ายตอนที่164

บทที่ 164: น้องชายของเสี่ยวหยี่

ความจริงก็คือสิ่งที่ถังมู่ซินพูดนั่นไม่ได้เป็นความจริงไปเสียทั้งหมด

แม้ว่าหงต้าหลี่จะเป็นที่รู้จักของสาธารณชนในฐานะลูกชายตระกูลหงที่อัจฉริยะ แต่เขาก็มีความโชคดีอยู่กับตัวเสมอ ใครก็ตามที่มีเซ้นท์ก็สามารถรับรู้ได้ ยกตัวอย่างเช่น การที่เขาโจมตีในวงการภาพยนตร์และวงการบันเทิง บริษัทอื่นก็คงได้เพียงแต่ร้องไห้คร่ำครวญ โดยไม่อาจจะทำอะไรได้

หงต้าหลี่พูดอย่างหดหู่ “ถ้าอย่างนั้นฉันควรทำยังไง? ฉันไม่อยากใช้เวลาที่เหลือแค่อยู่บ้านแล้วก็เอาแต่กินกับนอนนะ?! นั่นมันชีวิตหมู ไม่ใช่ชีวิตฉันแล้ว”

"ฉันไม่ได้บอกให้นายทำแบบนั้นสักหน่อย" ถังมู่ซินพูดในฐานะที่เป็นที่ปรึกษาจำเป็น "สำหรับเรื่องนี้ ฉันคิดว่านายควรทำอะไรที่ชัดเจนที่สุดเท่าที่จะทำได้! คน ๆ นั้นกำหนดเล็งเป้าไปที่เสี่ยวหยี่ไม่ใช่เหรอ? นายก็ต้องโหดเหี้ยมสิ! ทำอะไรก็ได้ที่นาย ทำให้พวกนั้นต้องได้รับบทเรียน!"

หงต้าหลี่หัวเราะเสียงดัง "เข้าใจแล้ว! พวกเขาปฏิบัติกับฉันที่เป็นเสือเยี่ยงลูกแมว เพราะพวกเขาไม่เห็นความสามารถของฉันสินะ? ฉันเป็นถึงลูกชายอาเสี่ยที่ยิ่งใหญ่นะ เอาล่ะ ถึงเวลาที่จะแสดงความสามารถของฉันแล้ว! พวกมันจะได้รู้ว่ากำลังต่อกรกับใครอยู่"

ถังมู่ซินยิ้มแย้มและพูดว่า “เยี่ยม พยายามหาคนบงการที่อยู่เบื้องหลังให้ได้ ถึงเราจะหาไม่ได้ว่ามันเป็นใคร แต่เราก็ต้องสร้างปัญหาให้มันสักหน่อยแล้ว คราวหน้าถ้าใครกล้าทำร้ายนาย ผู้ติดตามพวกนั้นคงจะต้องคิดใหม่ว่าจะเต็มใจรับงานไหม”

หงต้าหลี่เกาจมูก "งั้นเอาเป็นแบบนี้! วันนี้เรามาจัดการมันกันเถอะ!"

เรือนจำเมืองเทียนจิงทิศตะวันตก

สามวันผ่านไปนับตั้งแต่ที่หลิงมู่เฟิงถูกขัง

เขาจำได้ว่ากำลังทานอาหารเย็นกับเพื่อนใหม่ที่ร้านคาราโอเกะเทียนเฉิง เขายังจำได้ว่าตอนที่ตำรวจหน่วยต่อต้านยาเสพติดวิ่งเข้ามา เพื่อนใหม่สองคนของเขาออกไปเข้าห้องน้ำ เขามีอาการมึนงงจากการกินยาเม็ดเล็ก ๆ ที่ชื่อว่า "บลูแฟนตาซี" และถูกนำตัวส่งศูนย์ฟื้นฟูยาเสพติด จากนั้นก็เข้ามาอยู่ในคุก

มันเป็นเรื่องบังเอิญหรือเปล่า?

เขาเป็นนักเรียนดีเด่น เขาได้ที่สามในทุก ๆ ปีของเขาในระหว่างการสอบและเขาก็อยู่อย่างสุขสงบมาโดยตลอด บังเอิญวันนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์และเขาได้ไปที่อินเทอร์เน็ตคาเฟ่ ที่นั่นเขาได้คุยกับผู้ชายสองคนที่กำลังเล่นเกมเดียวกันกับเขาอยู่ หลังจากนั้นไม่นานพวกเขาก็กลายเป็นเพื่อนกัน

หลังจากนั้นพวกเขาก็ชวนเขาออกไปทานอาหารกลางวันและบอกว่าจะแนะนำผู้หญิงให้รู้จัก แม้ว่าเขาจะไม่ตอบรับคำเชิญ แต่พวกเขาก็ชวนไปอยู่ดี วันนั้นเขาเลิกเรียนเร็ว พวกเขาจึงไปที่บาร์ด้วยกัน พวกเขาได้ดื่มและร้องเพลงกัน จากนั้นเขาก็เริ่มรู้สึกแปลก ๆ เขาตื่นเต้นมาก หลังจากนั้นเขาพบว่าพวกเขาแอบใส่ยาเม็ดเล็ก ๆ ที่เรียกว่า "บลูแฟนตาซี" ให้กับเขา

เขาไม่รู้ว่ายานั้นราคาเท่าไหร่

เขาคิดว่ามันเป็นสิ่งที่เหมือนยาอีและคงจะไม่มีผลอะไรนาน ใครจะรู้ว่าเขาจะติดยาเพียงเม็ดเดียวและต้องการยาเพิ่มขึ้นทุกวันหลังจากนั้น สิ่งที่แปลก คือ พวกเขาให้ยากับเขาโดยไม่คิดเงินอะไรเลย!

หลังจากที่เขาพยายามเลิกเสพยาได้แล้ว เขาก็ได้รู้อะไรบางอย่าง

ห้าร้อย! ห้าร้อยหยวนคือราคายาบลูแฟนตาซีหนึ่งเม็ด! มันราคาแพงมาก!

ไม่ว่าเขาจะมองยังไง "พี่ชาย" ที่ตีสนิทกับเขาก็ไม่ได้ดูร่ำรวย อะไรทำให้พวกเขาให้ของแพงขนาดนี้? พวกเขาชอบเขาเหรอ? คงไม่ใช่ อีกทั้งเขาไม่มีเงิน ไม่มีอำนาจและเป็นเพียงนักเรียนยากจน สิ่งเดียวที่เขาภูมิใจ คือ พี่สาวของเขา เขาได้ยินมาว่าพี่สาวของเขาทำงานให้ท่านนายน้อยต้าหลี่ ดูเหมือนเธอจะทำงานได้ดีและส่งเงินให้ที่บ้านเป็นประจำ

เป้าหมายของพวกเขา คือ พี่สาวของเขาหรือเปล่า? ไม่ นั่นเป็นไปไม่ได้ หากเป้าหมายของพวกเขา คือ พี่สาวของเขา พวกเขาก็คงไม่ต้องใช้ความพยายามมากเลย หรือว่าเป้าหมายของพวกเขา คือ ท่านนายน้อยต้าหลี่จากตระกูลหง?

มันเป็นเพียงความคิดชั่ววูบ แต่ก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้หลิงมู่เฟิงเหงื่อแตก

ต้องเป็นอย่างนั้น มันจะต้องเป็นอย่างนั้น!

คนเหล่านี้ต้องประสบปัญหามากมายแน่นอน ถึงกับเล็งเป้าหมายไปที่ท่านนายน้อย

หลิงมู่เฟิงไม่กล้าโทรหาใคร ถ้าพี่สาวของเขารู้เรื่องนี้เข้า ก็จะยิ่งส่งผลกระทบต่อท่านนายน้อยหงต้าหลี่

เสียงทุ้ม ๆ ดังออกมาจากห้องขังขัดจังหวะความคิดของเขา "เฮ้ เด็กใหม่ไปเอาน้ำมาให้ฉันหน่อย ไปเร็ว ๆ อย่าลีลา ไม่งั้นฉันจะลอกผิวของแกซะ!”

เมื่อหลิงมู่เฟิงได้ยินเสียง เขาก็ถอนหายใจและลุกขึ้นยืนอย่างช้า ๆ

ก่อนที่เขาจะได้ทำอะไร เขารู้สึกถึงแรงถีบที่หลังของเขาอย่างแรง หลิงมู่เฟิงล้มลงกับพื้นในขณะที่นักโทษคำราม “ไอ้สวะ ลีลาชิบหาย พี่ใหญ่หยิงสั่งให้แกเอาน้ำมาล้างเท้า แกอยากตายรึไง? เร็ว ๆ ไป!”

หลิงมู่เฟิงกัดฟันและดึงตัวเองขึ้นจากพื้น เขาปวดหลังและหยิบภาชนะเพื่อไปตักน้ำ

พอเขาได้น้ำมาแล้วและพร้อมที่จะแอบไปพัก ทันใดนั้นก็มีผู้คุมเรือนจำร้องว่า "ใครคือหลิงมู่เฟิง? มาเร็ว มีแขกมาเยี่ยม”

หลิงมู่เฟิงมือสั่น “ฉันมีแขกมาหาเหรอ? หรือว่าจะเป็น”

“ท่านนายน้อยต้าหลี่ รอเดี๋ยวครับ รอเดี๋ยว” คนขับรถหวังหมิงหยูจอดรถและหงต้าหลี่ลงรถพร้อมถังมู่ซิน หงต้าหลี่มองไปที่ผนังด้านนอกของคุก มีลวดหนามสูงเกือบสี่เมตร เขาสูดลมหายใจเข้าและพูดว่า "เรือนจำเมืองเทียนจิงทิศตะวันตก คนเหล่านี้กล้าขังน้องชายของเสี่ยวหยี่ไว้ที่นี่ พวกเขากำลังขุดหลุมฝังศพของตัวเอง นอกจากนี้เสี่ยวหยี่ยังเป็นแม่บ้านที่ยอดเยี่ยมมากด้วยนะ”

ถังมู่ซินรู้สึกแย่ "เข้าใจแล้ว ต้าหลี่ ฉันสนับสนุนนายเต็มที่ในครั้งนี้ แสดงให้เห็นเลยว่านายคือใคร! เราไม่กลัวหรอกที่จะทำให้เรื่องนี้กลายเป็นเรื่องใหญ่!”

"ใช่ เราไม่กลัว ไปกัน!" หงต้าหลี่บิดมือตัวเองและถังมู่ซินก็เดินตามเขาไปพร้อมกับผู้ติดตามทั้งแปดคน

ทางที่พวกเขาเข้าไป ไม่มีใ ครเลยกล้าขวาง

ถังมู่ซินมาจากตระกูลที่มีอิทธิพลและภูมิหลังของหงต้าหลี่นั้นก็ยิ่งใหญ่ แม้ว่าทั้งคู่จะยังเด็ก แต่พวกเขาก็มีอิทธิพลไม่น้อย

ตำรวจเรือนจำทุกคนมีความเฉลียวฉลาด แม้ว่าพวกเขาจะไม่รู้จักหงต้าหลี่และถังมู่ซิน แต่พวกเขาสามารถบอกได้จากรถของพวกเขาเลยว่า พวกเขาไม่สามารถทำให้ทั้งสองคนนี้ขุ่นเคือง จากนั้นเองก็ได้มีผู้คุมใจกล้าคนหนึ่งได้ถามออกมา "ท่านมาเยี่ยมใครครับหรือ ให้ผมโทรหาผู้คุมเรือนจำให้ไหมครับ?"

“สุภาพดี ให้ทิปเงินพวกเขา!” หงต้าหลี่โบกมือให้พวกเขา “คนละสองพัน”

ผู้ติดตามที่ยืนอยู่ข้างหลังหงต้าหลี่ก็ได้หยิบเงินสดออกมาหนึ่งกองและหญิงสาวคนหนึ่งก็หยิบเครื่องนับเงินสดออกมา ในไม่ช้าทุกคนก็ได้เงินสองพันหยวน

ใบหน้าของผู้คุมส่วนใหญ่ต่างไม่เชื่อ

“เร็วเข้า ตีฉันหน่อย ฉันอยากรู้ว่าฉันฝันไปหรือเปล่า สองพันหยวน! เงินเดือนฉันเกือบสองเดือน มากกว่าอีกด้วยซ้ำเนี่ย!”

"ใช่ ใช่ นั่นต้องเป็นเทพเจ้าแห่งโชคลาภแน่!”

"เร็วเข้า บริการเขาให้ดี!"

เงินนั้นทำให้โลกเปลี่ยนไปเสมอ การให้ทิปเงินกับทุกคนที่พวกเขาพบ ย่อมทำให้ทางสะดวกขึ้น กลุ่มผู้คุมในตอนนี้ราวกับเป็นข้ารับใช้ไปแล้ว “ท่านนายน้อยช่างใจดีเหลือเกิน ท่านกำลังต้องการพบผู้คุมเรือนจำของเราใช่ไหมครับ? ทางกระผมจะนำทางไปเองครับ เชิญทางนี้เลย!”

มีผู้คุมทั้งกลุ่มเป็นผู้นำทางหงต้าหลี่และผู้ติดตามของเขามาถึงเชิงตึกที่มีผู้คุมเรือนจำอยู่ ระหว่างทาง ใครก็ตามที่ทำงานที่นั่นมานานก็ทักทายกลุ่มพวกเขาจากระยะไกล หงต้าหลี่พูดแบบเดียวกันทุกครั้งที่พบคนอื่น ๆ  "ให้ทิปเงินสองพัน!" จากนั้นผู้ติดตามชายของเขาก็จะเข้าไปหาพวกเขาพร้อมกับเงิน

ตลอดเส้นทางทุกคนได้ทิปเงินจากหงต้าหลี่ หงต้าหลี่ก็เหมือนกับมีกลุ่มแฟนคลับเดินตาม แม้แต่คนบางคนถึงกับตะโกนออกไปว่า: "ฉุยฉุย ฉันรักคุณ!" เห็นได้ชัดว่าพวกเขาคงเป็นแฟนหนังที่หงต้าหลี่สร้าง

ถังมู่ซินหัวเราะเบา ๆ "นายเหมือนลูกเทพเลย ไม่ว่าจะไปไหนก็มีแต่คนเดินตามต้อยๆ" สาวน้อยหลายคนต่างชอบเขา

ตอนนี้หงต้าหลี่อารมณ์ดีมาก เขาหัวเราะและพูดออกไปว่า "แน่นอน ก็เพราะฉันคืออาเสี่ยน้อยของตระกูลหงที่แสนอัจฉริยะ ฉันน่ะไม่ว่าไปไหนก็ดูดีเสมอนั่นแหละ!"

ในไม่ช้าพวกเขาก็มาถึงสำนักงานผู้คุมเรือนจำ พร้อมกับเปิดเข้าไปในห้องเลย

ในตอนนี้ก็เป็นเวลาเกือบเที่ยงแล้ว ผู้คุมเรือนจำก็แทบจะงีบหลับกันหมด "ไอ้สารเลวคนไหนไม่รู้จักเคาะประตู" เขาตกใจมากจนเผลอโพล่งออกมาว่า "ไอ้สารเลว" เมื่อเขารู้สึกตัว เขาก็เหงื่อออกตามศีรษะและใบหน้า เขารีบกระโดดขึ้นจากโซฟาและยิ้มในขณะที่เดินมาข้างหน้า “นี้คงเป็นท่านนายน้อยต้าหลี่และท่านหญิงถังมู่ซินสินะครับ อัยยา ทำไมท่านถึงไม่โทรมาล่วงหน้า ผมจะได้ต้อนรับท่านเป็นการส่วนตัว” คำพูดของผู้คุมทำให้หงต้าหลี่แน่ใจแล้วว่าผู้คุมคงรู้อะไรบางอย่าง เขาคงไม่คิดสินะว่าหงต้าหลี่จะมาที่นี่

หากมีคนที่รู้จักพัศดีเรือนจำเป็นการส่วนตัว พวกเขาคงจะตกใจมากจนกรามหล่น

ผู้คุมเรือนจำทิศตะวันตกเป็นผู้มีอิทธิพล เขาอาจจะไม่ใช่หัวหน้าส่วนหรืออะไร แต่เป็นที่รู้กันว่าเขาเป็นคนที่รับมือได้ยาก นักโทษคนใดที่ถูกส่งไปยังเรือนจำแห่งนี้จะถูกเขากดขี่ข่มเหงอยู่เสมอ ตั้งแต่พวกอันธพาลธรรมดาไปจนถึงหัวหน้ามาเฟียที่มีอำนาจ พวกเขาทุกคนล้วนแต่ต้องเชื่อฟังเขา

อย่างไรก็ตาม ในตอนนี้ผู้คุมเรือนจำเซาเจียนหลง กลับกลายเป็นคนละแบบกับที่กล่าวมา เขาแทบจะคลานเข้าไปกราบหงต้าหลี่แล้วนั่น

ซึ่งมันก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ ในฐานะลูกหลานของบิดาผู้ก่อตั้งประเทศ ตระกูลหงมีอำนาจในการสั่งฟ้าสั่งฝนในเมืองเทียนจิง อีกทั้งหงเหว่ยกูก็ให้ความสำคัญกับหงต้าหลี่มาก ลูกชายของเขาเป็นที่รู้จักของทุกคนในเมืองเทียนจิง หงเหว่ยกูใช้เงินจำนวนมหาศาลในการขนเรือสำราญไปยังภูเขา ไม่ว่าเซาเจียนหลงจะมีอิทธิพลมากแค่ไหน แต่ก็จำกัดอยู่แค่ในคุกและไม่สามารถเทียบได้กับหงต้าหลี่

ผู้คุมเรือนจำเซาเจียนหลงหันไปมาสองสามรอบแล้วหัวเราะขณะที่เขาพูดออกมาว่า "ผมคือพัศดีเรือนจำเซา ท่านมาพบกระผม ใช่ว่าท่านต้องการพบใครหรือเปล่าครับ?"