ระบบใช้จ่ายตอนที่162

บทที่ 162: ปัญหาของเสี่ยวหยี่

เลขาก็ได้พูดออกมาว่า "เกือบจะพร้อมแล้วครับ ที่ดินพร้อมก่อสร้างแล้วครับ ตอนนี้แทบไม่มีค่าใช้จ่ายใด ๆ สำหรับการก่อสร้าง ถ้าเราจะสร้างตามมาตรฐานอุตสาหกรรมสูงสุดก็ต้องใช้เงินประมาณห้าล้านหยวนครับ การตกแต่งและจัดสรรอุปกรณ์ที่ดีที่สุดทั้งหมดรวมกันประมานหนึ่งล้านหยวน หากเราเพิ่มค่าใช้จ่ายเบ็ดเตล็ดอื่น ๆ ทั้งหมด ฝ่ายบัญชีจะประเมินค่าใช้จ่ายทั้งหมดไม่น่าเกินยี่สิบล้านหยวน การลงทุนจำนวนนี้เทียบได้กับโรงเรียนมัธยมที่มีชื่อเสียงภายในเมือง ประเด็นคือเรายังไม่แน่ใจว่าโรงเรียนของเราจะรองรับนักเรียนที่เข้ามาในชั้นระดับไหน หากรองรับระดับมัธยมศึกษาตอนต้นถึงมหาวิทยาลัยค่าใช้จ่ายที่คาดการณ์ไว้จะสูงขึ้น"

หงเหว่ยกูพูดอย่างไม่ลังเลว่า "งั้นคาดการณ์ว่าสูงกว่านี้เลย เมื่อ เริ่มงาน อาจใช้ทุนประมาณสามสิบล้าน จัดเตรียมตั้งแต่ประถมจนถึงมหาวิทยาลัย เดี๋ยว!" ทันใดนั้นดวงตาของหงเหว่ยกูก็สว่างขึ้น "เจ้าลูกคนนี้คงคิดปูทางให้ฉันสินะ!"

เลขาตกใจชั่วขณะ "อะไรนะครับ?"

หงเหว่ยกูหัวเราะ “ในอนาคต เมื่อบริษัทของเราต้องการคนที่มีความสามารถบางอย่าง เราก็จะเริ่มเปิดคณะวิชาดังกล่าวในโรงเรียน! โปรแกรมเมอร์,แอนิเมเตอร์,นักพัฒนาเว็บศูนย์,นักตรวจสอบข้อมูล ทุกอย่างที่เราต้องการ! ตอนนี้แม้มันยังไม่เห็นผล แต่ในระยะยาวโรงเรียนนี้จะมีศักยภาพที่จะเป็นหนึ่งในสิ่งอำนวยความสะดวกหลักของเว็บไซต์ Sangle ของเรา!”

เลขาอ้าปากค้าง “โอ้ว ท่านนายน้อยคิดการณ์ไกลขนาดนั้นเลยสินะครับ”

ภายในเมืองเทียนจิง

ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนเจ้านายกำลังถามพ่อบ้านของเขาว่า "ลูกชายของตระกูลหงกำลังจะครบรอบ 18 ปี ถึงวัยเหมาะแล้วสินะ?"

พ่อบ้านตอบกลับด้วยความเคารพ “ครับ ท่านผู้ชาย พวกเขาส่งการ์ดเชิญไปแล้ว”

"ขอฉันดูหน่อย! วันที่ 28 พฤษภาคม ตอนเย็น บนเรือสำราญฉางเจียงโกลด์? เรือลำนี้ไม่เล็กไปหน่อยเหรอ? แต่ ยังไงก็ต้องไปที่ชายฝั่งปักกิ่ง ฉันจะใช้วันหยุดสักสองวันละกัน ที่อยู่ที่นั้น" เจ้านายผู้นี้เหลือบมองคำเชิญอย่างรวดเร็วแล้วก็งง หลังจากมองใกล้ ๆ ตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ “สถานที่ตั้งอยู่ที่ทะเลสาบเฟิงหยวน?! ทะเลสาบเฟิงหยวนที่เมืองเทียนจิงทิศตะวันตกสี่แยกวงเวียน?!”

"ได้ยินเกี่ยวกับเรื่องนี้ไหม? ตระกูลหงนี้เก่งจริง ๆ พวกเขาได้ขนเรือสำราญทั้งลำไปยังทะเลสาบเฟิงหยวน เพื่อจัดงานวันเกิดหงต้าหลี่ลูกชายของพวกเขา เรือลำนั้นมีน้ำหนักหลายหมื่นตัน ฉันสงสัยแฮะว่าเขาทำได้อย่างไร!"

"ฉันจะไม่รู้ข่าวใหญ่แบบนี้ได้ยังไง ฉันได้ยินมาว่าค่าขนส่งเรือลำเดียวก็หลายสิบล้านแล้ว และนั่นก็เพราะทะเลสาบเฟิงหยวนเชื่อมกับแม่น้ำใหญ่สายหนึ่งที่ใช้ในการคมนาคมในเมืองเทียนจิง ถ้าไม่อย่างนั้นคงจะมีค่าใช้จ่ายสูงมาก"

"หงต้าหลี่ลูกชายอัจฉริยะคนนี้ของหงเหว่ยกูช่างยิ่งใหญ่จริงๆ เฮ้อ ไม่มีทางเทียบได้เลย!"

“ท่านหยุดคิดเถอะครับ เราไม่มีทางเทียบได้จริง ๆ ผมเห็นหงเหว่ยกูเป็นคนใจกว้างและในครั้งนี้เขาก็ต้องการส่งคำเชื้อเชิญถึงทุกคน เขาพูดถึงขนาดว่าถ้าใครกล้าแตะต้องหงต้าหลี่ของเขา เขาจะปกป้องหงต้าหลี่ทุกวิถีทางที่จำเป็น”

"อย่างที่บอกไป การใช้จ่ายสิบล้านเพียงแค่ค่าพาหนะสำหรับจัดงานวันเกิดที่กำลังมาถึงของลูกชายเขามัน... แม้แต่คนโง่ก็บอกได้เลยว่าหงเหว่ยกูให้ความสำคัญกับหงต้าหลี่มากแค่ไหน เฮ้อ ถึงจะพยายามแค่ไหนก็สู้คนที่เกิดมาโชคดีมีชาติตระกูลได้เลยนะ!"

"ไม่มีเหตุผลไหนที่เราจะต้องอิจฉาริษยาเขาหรอกครับ เราเพียงแค่อยู่ในระดับที่แตกต่างกันเท่านั้นเอง"

ณ ทะเลสาบเฟิงหยวน

"แม่ ดูสิทำไมมีเรือลำใหญ่อยู่นี้ล่ะ?"

“อย่างี่เง่าสิ ทะเลสาบเฟิงหยวนไม่ใหญ่พอสำหรับจอดเรือลำใหญ่นะ ห๊า มีเรือลำใหญ่อยู่จริงๆด้วย!!”

“แม่ ๆ เอเลี่ยนบุกโลกเหรอ? เรือลำใหญ่แบบนี้มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?”

“แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน อาจจะมีคนขนมันมาที่นี่ เฮ้อ พวกคนรวยนี้มันยังไงกันนะ”

“แม่ ๆ เราขึ้นไปดูได้ไหม?”

"ไม่น่าจะได้นะ ลูกไม่เห็นผู้คนเยอะแยะตรงนั้นเหรอที่ข้าง ๆ ทะเลสาบ? ไม่มีใครกล้าขึ้นหรอก”

“ค่ะ”

เมืองเทียนจิง ทิศตะวันตกสี่แยกวงเวียนและทางเหนือ ห้องปฏิบัติการของหลินหยูหยิน

เสียงของหลินหยูหยินสงบราบเรียบในขณะที่เธอพูดกับโทรศัพท์ที่ลอยอยู่กลางห้องปฏิบัติการของเธอ "โอเค งานวันเกิดของหงต้าหลี่สินะ? ใช่ ฉันรู้ ฉันจะไปที่นั่นเดี๋ยวนี้แหละ"

เมื่อหลินหยูหยินตกลงที่จะไปงานวันเกิดครบรอบของหงต้าหลี่ พ่อของเธอที่อยู่ปลายสายกับเธอก็ตกใจ “หยูหยิน ลูกจะไปจริงๆเหรอ? ปกติลูกไม่ได้ไปร่วมงานแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?”

หลินหยูหยินตอบอย่างเรียบเฉยก่อนที่จะวางโทรศัพท์และค้นคว้าต่อ “หงต้าหลี่เป็นเพื่อนของหนู หนูจะไป”

เมืองเทียนจิง บ้านพักทะเลสาบตระกูลหง ทางทิศตะวันตกเฉียงใต้ หมายเลขบ้านพัก 16

หงอันเปาเอนตัวลงบนโซฟา เขารู้สึกโกรธและตะโกนต่อว่า "บ้าเอ้ย หงต้าหลี่มันเป็นผู้ชายที่โชคดีอะไรอย่างนี้ บ้าอะไรว่ะเนี่ย งานวันเกิดของมันจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ถึงขนาดนี้ เมืองเทียนจิงทั้งเมืองต่างรู้ดีว่าลุงเหว่ยกูใช้เงินมากกว่าสิบล้านในการขนเรือสำราญไปยังทะเลสาบเฟิงหยวน ฉันสงสัยจริง ๆ ว่ามันทำได้ยังไง!"

“ผมได้ยินมาว่าพวกเขารวบรวมรถบรรทุกหนักเก้าสิบคันและเฮลิคอปเตอร์อีกยี่สิบลำเพื่อเคลื่อนย้ายเรือสำราญ ช่างสิ้นเปลืองอะไรขนาดนี้ เขามีเงินมากเกินไปและไม่รู้จะใช้จ่ายอะไรแล้วหรือไง!”

พ่อของหงอันเปา หงเจียนหยี่พ่อถือแก้วไวน์แดงและนั่งไขว่ห้าง “จะคิดเรื่องนี้ทำไม? สิ่งที่ควรกังวลกว่าน่ะ คือ เหว่ยกูทำแบบนี้โดยมีจุดประสงค์เพื่ออวดให้เราเห็น ฮ่าฮ่า จัดงานวันเกิดอย่างยิ่งใหญ่สินะ มันคงกำลังจะบอกเป็นนัย ๆ ว่าใครก็ตามที่มีเจตนาร้ายต่อหงต้าหลี่ให้คิดทบทวนดี ๆ การประชุมตระกูลกำลังจะมาถึงและเขาก็คงกำลังเตือนเรา”

หงอันเปาพูดอย่างเหยียดหยามว่า "งั้นเรื่องทั้งหมดนี้ก็เพื่อไม่ให้เขาเสียเปรียบมากเกินไปในระหว่างการประชุมตระกูลงั้นเหรอครับ? แม้ว่าหงต้าหลี่จะเป็นคนที่ไม่ได้เรื่อง แต่ก็ไม่มีใครกล้าแหย่เขาหรอก นอกจากนี้หงต้าหลี่ยังมีโชคดีที่เป็นพรสวรรค์ที่แท้จริงของเขา ทุกโครงการที่เขาถลุงเงินอยู่จนถึงตอนนี้ เขาก็ได้รับเงินพอสมควร มันยากมากนะครับที่จะสร้างเรื่องให้เขาได้"

หงเจียนหยี่หัวเราะเบา ๆ “ฮ่าฮ่า ไม่ต้องห่วง ยังไงมันก็ต้องมีทางอยู่แล้ว จะว่าไปในสองวันนี้ยอดขายเครื่องดื่มกระทิงแดงของลูกฟื้นตัวขึ้นไม่น้อย แม้ว่าจะยังไม่เป็นไปตามเป้าของเรา แต่ก็น่าจะเพียงพอที่จะทำให้ลูกได้รับตำแหน่งหนึ่งในสามอันดับแรกของรุ่น พ่อได้ยินมาว่าผู้เฒ่านั้นมีแผนที่จะเพิ่มจำนวนเป็นห้าคนในระหว่างการประชุมตระกูล ดูเหมือนว่าจะมีอีกสองคนในบรรดารุ่นที่สามารถเข้ารอบได้ ไม่ว่ายังไงลูกก็ต้องรักษาตำแหน่งของเราไว้ให้ได้ภายในห้าคนและไม่หล่นไปอันดับสาม”

หงอันเปาพยักหน้า "ได้ครับ ผมเข้าใจแล้ว เมื่อเราได้รับเงินทุนจากตระกูลและขยายธุรกิจของเราได้ ยอดขายของเราจะดีขึ้นอย่างแน่นอน แต่พ่อ เราไม่คิดจะทำอะไรหงต้าหลี่หน่อยเหรอ? ไม่ใช่ความคิดที่ดีที่จะปล่อยให้เขาขยายธุรกิจโดยไม่มีการแทรกแซง หากเป็นแบบนี้ต่อไป เขาจะเป็นปัญหาสำหรับเราในอนาคตนะครับ”

หงเจียนหยี่จิบไวน์ของเขาและพูดว่า "ฮ่าฮ่า ไม่ต้องกังวล พ่อคิดอะไรได้แล้ว เราอาจไม่ทำอะไรกับหงต้าหลี่ แต่ก็มีคนอื่นๆรอบตัวมันอยู่ไม่ใช่หรือไง"

ไม่กี่วันถัดไป ก็ถึงวันเกิดของหงต้าหลี่ ในวันที่ 28 พฤษภาคม

เมื่อเสียงระฆังเลิกเรียนดังขึ้น หงต้าหลี่ก็ยืดตัวขึ้นอย่างเกียจคร้านและลุกขึ้นพร้อมกับอุ้มเคลติน "วะฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า! ในที่สุดก็เลิกเรียน! น่าเบื่อจังแฮะ ไปเล่นดีกว่า!"

แต่ก่อนที่เขาจะไปไหน หลิงยี่ก็ได้เรียกขัดเขาจากทางด้านหลัง “พี่ใหญ่ต้าหลี่คืนนี้เป็นงานวันเกิดของพี่ เดี๋ยวพวกเราทุกคนจะไปหาพี่นะ”

หงต้าหลี่พุ่งตัวอย่างกระสุนปืนและวิ่งออกไป “อ่า งั้นพวกนายล่วงหน้าไปก่อนเลย ฮ่าฮ่า คืนนี้ก็เจอกัน!”

เพื่อนร่วมชั้นของเขาต่างก็อิจฉาเขา “พี่ใหญ่ยกเรือสำราญลำใหญ่แบบนี้มาเพียงเพื่องานวันเกิดเนี่ยนะ โคตรสุด”

"จริงๆเลย ตอนฉันอายุครบสิบแปดปี ครอบครัวฉันแค่จองร้านอาหารชั้นหนึ่ง แต่พี่ใหญ่ต้าหลี่ขนเรือสำราญมาและจัดงานได้ยิ่งใหญ่มาก เฮ้อออ..."

"หยุดถอนหายใจได้แล้ว การเปรียบเทียบกับนายน้อยก็เหมือนตายทั้งเป็นแล้ว รีบกลับบ้านแล้วไปแต่งตัวกันดีกว่า!”

พอพูดจบ กลุ่มเพื่อนร่วมชั้นก็ได้รวมตัวกันและเดินทางกลับบ้านเพื่อเตรียมตัวไปงานวันเกิดของหงต้าหลี่ในคืนนี้ ซึ่งทุกคนที่ได้รับเชิญไม่ได้มาจากตระกูลธรรมดา

ถังมู่ซินยิ้มและรอหงต้าหลี่ในขณะที่เขาก้าวออกจากห้องเรียน เธอเดินขึ้นไปหาเขาและยิ้มในขณะที่เธอพูดว่า "ต้าหลี่คืนนี้เป็นงานวันเกิดครอบรอบ18ปีของนาย นายมีอะไรจะพูดไหม?"

หงต้าหลี่ยกมือขึ้นสูงและหัวเราะ ก่อนที่เขาจะตะโกนว่า "มีสิ! ในที่สุดฉันก็ได้รับการเลื่อนขั้นจากอาเสี่ยน้อยเป็นอาเสี่ยใหญ่แล้ว เย้!"

ถังมู่ซินพูดว่า "ฉันไม่น่าถามเลย คนอื่น ๆ จะมองเรายังไงเนี่ย"

ทั้งสองคนก้าวออกมาจากประตูโรงเรียนด้วยกันและขึ้นรถโซแองเจิ้ล หงต้าหลี่ถามเสี่ยวหยี่ว่า "เสี่ยวหยี่ เร็ว ๆ นี้มีข่าวดีบ้างไหม?"

ปกติแล้วเมื่อเขาถามคำถามนี้หลิงเสี่ยวหยี่จะบอกรายละเอียดเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น แต่ไม่มีเสียงตอบรับจากเธอในวันนี้

ขณะที่หงต้าหลี่กำลังสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้น คนขับรถวังหมิงหยูก็หันกลับมาและรายงานว่า "ท่านนายน้อยต้าหลี่ดูเหมือนว่าจะมีเหตุฉุกเฉินเกิดขึ้นในครอบครัวของเสี่ยวหยี่และเธอก็รีบออกไปแล้วครับ กระผมเองก็อยากจะถามเธอเกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่ แต่คิดว่ารอการตัดสินใจของท่านนายน้อยก่อนครับ"

หงต้าหลี่ขมวดคิ้ว “มีอะไรเกิดขึ้นกับครอบครัวของเสี่ยวหยี่? เป็นอะไรถึงรีบขนาดนั้น”

ถังมู่ซินพูดว่า “ปกติแล้วน้องสาวเสี่ยวหยี่เป็นคนใจเย็นและเก็บตัวมาก มันต้องเป็นอะไรที่ร้ายแรงแน่ ๆ ที่ทำให้เธอรีบร้อน ต้าหลี่ รีบถามเธอเรื่องนี้เร็ว!”

การที่หลิวเสี่ยวหยี่จัดการเรื่องต่าง ๆ ให้กับเขาอย่างสม่ำเสมอ หงต้าหลี่ก็แทบไม่ต้องกังวล ตอนนี้ครอบครัวของหลิงเสี่ยวหยี่กำลังมีปัญหา ในฐานะนายน้อยของเธอเขาควรจะต้องช่วยเหลือบ้างสิ หงต้าหลี่หยิบโทรศัพท์ของเขาขึ้นมาและหาเบอร์ของเธอพร้อมโทรออก “เสี่ยวหยี่เกิดอะไรขึ้น? มีอะไรเกิดขึ้นในครอบครัวของเธอเหรอ?”

หลิงเสี่ยวหยี่ไม่เหมือนเดิม เธอกำลังร้องไห้อย่างเห็นได้ชัด “ท่านนายน้อยค่ะ ช่วยน้องชายฉันด้วย ได้โปรดช่วยน้องชายฉันด้วย!” เธอต้องเจออะไรที่เลวร้ายมาแน่ ไม่อย่างนั้นน้ำเสียงของเธอคงจะไม่เป็นแบบนี้

ถังมู่ซินรับสายแทนและได้ยินเสียงหลิงเสี่ยวหยี่ร้องไห้ มันเริ่มทำให้เธอกังวล “พี่หลิวเสี่ยวหยี่ต้องเกิดเรื่องอะไรขึ้นแน่!”

หงต้าหลี่ปลอบเธออย่างรวดเร็ว "อย่าร้องไห้ อย่าร้องไห้นะ นายน้อยของเธออยู่ที่นี้แล้ว มันเกิดอะไรขึ้น?" เขาต้องการสอบถามรายละเอียดเพิ่มเติม เขาถามว่า "เธออยู่ที่ไหน? ฉันจะไปหาเธอ"

หลิงเสี่ยวหยี่ครุ่นคิด แต่ก็กัดฟันพร้อมพูดไปว่า "ฉัน ฉัน.. นายน้อย ดิฉันบอกท่านไม่ได้!"